ΜΕ ΔΙΟΡΑΣΗ ΕΝΑΡΓΕΣΤΑΤΗ

 ΜΕ ΔΙΟΡΑΣΗ ΕΝΑΡΓΕΣΤΑΤΗ

     Παρακάμπτοντας όλους εκείνους τους τσαρλατάνους που αναζητούν "λόγον υπάρξεως" πίσω από αγυρτείες δήθεν "παραψυχολογικών ικανοτήτων", στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων", επιμένοντας στον τεκμαρτό άξονα του ενστίκτου, αποδίδουμε μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη αυτού του τεκμηρίου υπάρξεως και επιχειρούμε την διαρκή ανάπτυξή του μέσω του εσωτερικού "μονοπατιού" της Τοξοβολίας, αλλά και του εξωτερικού "μονοπατιού" της Ιππασίας, .

     Χωρίς να χανόμαστε στις ..."μεταφράσεις" περί του "αν" και "εφ' όσον" πρόκειται περί ..."παραψυχολογίας" ή ..."μεταψυχολογίας" ή περί κυριαρχίας του Emilio Servadio, του Max Dessoir, ή οιουδήποτε άλλου εβραιοκατασκεύαστου υποπροϊόντος δια του οποίου οι διεθνείς εγκληματίες και γενοκτόνοι της Ανθρωπότητος, σιωνιστές, επιχειρούν να εμπορευματοποιήσουν την ανθρώπινη φυσιολογία, στους "Έλληνες Κενταύρους", ανιδιοτελώς και επικεντρωμένοι στο χρέος αυτοβελτιώσεως επιμένουμε την ενδυνάμωση του ενστίκτου μας δια του Τόξου και δια του Ίππου, σταθμίζοντας απτά αποτελέσματα και όχι πτερόεσσες θεωρητικολογίες.

     Όλα, συλλήβδην, τα βερμπαλιστικά φληναφήματα περί "παραψυχολογίας", "μεταψυχολογίας", "εξω-αισθητής αντιλήψεως", "παραφυσικής", "Ψ", απορρίπτονται στον κάλαθο των αχρήστων αφού, αιώνες πριν, τόσον ο Σωκράτης όσον και ο Πλάτων τα ανέλυσαν ευστοχότατα και τα συμπεριέλαβαν στις σοφές διδασκαλίες τους, ο μεν πρώτος ως "δαιμόνιο" και "εσωτερική φωνή", ο δε δεύτερος στον "Τίμαιο" ως παράμετρο της προφητικής ικανότητος του Ανθρώπου. Διότι, ακριβώς αυτή η "εσωτερική φωνή", αυτό ακριβώς το "προ φημί" συνοψίζουν την απόληξη του ενστίκτου σε διόραση, δηλαδή, όταν η "εσωτερική φωνή", η έσωθεν ανακύπτουσα "προφητεία" διασυνδέεται με ένα εξωτερικό "κέντρο" (σύμβαμα) της συμπτωματικής πραγματικότητος χωρίς αυτή η διασύνδεση να εξηγείται εκλογικευμένα ενώ προ-λέγει (προ φημί) τα όσα πρόκειται να συμβούν.

     Έτσι, χωρίς φληναφηματικές εκλογικεύσεις και εγκαταβυθίσεις στο χάος των επιστημονικοφανών αφηγήσεων, στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων", καταγινόμενοι επί 20 συνεχή χρόνια με την πλέον επικίνδυνη μορφή (Έφιππη Τοξοβολία) της πλέον επικίνδυνης πολεμικής τέχνης (Ιππασία), βασιζόμενοι στην  δ ι ό ρ α σ ή  μας η οποία αποτελεί και το δικό μας υπερόπλο ισάξιο του βαρύτερου πυροβόλου, ένα εκηβόλο που δοκιμάσθηκε και απέδειξε την υπεροχή του σε πεδίο εξοντωτικών δοκιμασιών και ανελέητων αντιπαραθέσεων, αποφύγαμε ατυχήματα και δυστυχήματα, επ΄ αγαθώ της ασφαλούς προόδου των μαθητών μας. 

     Τα παραπάνω κι άλλα πολλά, ακούστηκαν στην τηλεφωνική "γέφυρα" μεταξύ ημών και ενός διακεκριμένου επιστήμονος, μέλους της A.I.S.M.  (Ιταλική Επιστημονική Εταιρεία Μεταψυχικής) με αντικείμενο την ανασκόπηση της εβραϊκής εμμονικής επιθετικότητος κατά της Ανθρωπότητος όπου διαπιστώσαμε ότι η συμπίπτουσα διόρασή μας, απλώς, επιβεβαιώνει ότι ο διεθνής σιωνισμός παρά τη λυσσαλέα προσπάθειά του για παγκόσμια κυριαρχία και τα ψέματα στα οποία επιμένει είναι στριμωγμένος στην στενωπό ενός σωλήνος "venturi" από τον οποίο θα εκτιναχθεί με πάταγο για να ηττηθεί!

    

Διόλου τυχαίο ότι η ίδια διόραση που απέτρεψε ο,τιδήποτε δυσάρεστο στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" ήταν αυτή που εξ αρχής μας οδήγησε ώστε να θεωρήσουμε ως ψέμα το αφήγημα των "6.000.000" και το παραμύθι της ..."σαπωνοποιήσεως", πολύ πριν ο προβεβλημένος εβραίος Gerard Menuhin μας επιβεβαιώσει!  

     Διόλου τυχαίο ότι η ίδια διόραση που βοήθησε τους μαθητές μας να προοδεύσουν υπό απόλυτην ασφάλεια σε μία τόσο επικίνδυνη εκπαίδευση ήταν αυτή που διέκρινε ότι οι αδίστακτοι εχθροί της ανθρωπότητος, οι σιωνιστές, είναι αυτοί που με απάτες, ψέματα, εκβιασμούς και χρηματισμούς αποπειρώνται την παγκόσμια επικράτησή τους, πολύ πριν η εβραία σιωνίστρια Shulamit Aloni επιβεβαιώσει "on camera" όλα όσα είχαμε, εξ αρχής, καταλάβει! 

     Διόλου τυχαίο ότι η ίδια διόραση που συμπαραστάθηκε στην καλοτυχία της Σχολής μας να ξεπεράσει επί 20 χρόνια κάθε κίνδυνο με την σιγουριά ενός υπνοβάτη ήταν αυτή που κατάλαβε εξ αρχής ότι οι πομπώδεις, προπαγανδιστικοί πανηγυρισμοί των εγκληματιών εβραίων μετά την τελευταία απρόκλητη επίθεσή τους στο Ιράν και με τον επηρμένο κομπασμό τους για την δολοφονία του αρχηγού των Ιρανών Φρουρών της Επαναστάσεως" Εσμαήλ Καανί, ήσαν ψέματα, μέχρι που είδαμε ζωντανό (βεβαίως!) τον Εσμαήλ Καανί να δίνει συνέντευξη και να αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά ο αιώνιος εγκληματίας εβραίος ως ψεύτης! Και θα είναι αυτή η διόραση η οποία δεν θα χρειαστεί να αναφωνήσει, σε λίγο, το "νενικήκαμεν" διότι αυτό ήδη το έχει προφητεύσει (προ φημί) και δεν θα χρειαστεί καν να πανηγυρίσει την συντριβή των ξεδιάντροπων διεθνών εβραίων εγκληματιών με τον, ήδη, καταζητούμενο πρωθυπουργό και τον αμερικάνό γκάγκστερ συνεργό!

EYΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

 EYΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

     Σήμερα 23/6/2025, ώρα 15:13 μ.μ. οι αναγνώσεις μας είναι 18.060. Δεν έχουμε να εκφράσουμε κάτι περισσότερο από τις ευγνώμονες ευχαριστίες προς τους αναγνώστες μας!

ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ (ίσως και ...ΥΣΤΕΡΙΚΟΙ) ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΟΙ κ.ά.

 ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ (ίσως και ...ΥΣΤΕΡΙΚΟΙ) ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΟΙ κ.ά.

     Οι ιστορικές αναπαραστάσεις είναι ένας τρόπος εκμαθήσεως της Ιστορίας και, ως εκ τούτου,  μία πολύ σοβαρή εκπαιδευτική παράμετρος η οποία θα πρέπει να προσεγγίζεται με την δέουσα σοβαρότητα και γνώση, λόγος για τον οποίον και οι ιστορικοί αναπαραστάτες θα πρέπει να διαθέτουν και γνώση και σοβαρότητα κάτι το οποίο, δυστυχώς, δεν φαίνεται να ισχύει πάντοτε, όπως και στην περίπτωση ενός εγχειρήματος, αγαθών μεν, προθέσεων αλλά οικτρού αποτελέσματος που επεχειρήθη, προσφάτως, στην γείτονα Ιταλία (Νάπολη) ως συνεργασία μεταξύ τοπικής "μεγαλοϊδεατικής" φιλελληνικής ομάδος και αρχαιόθρησκης ελλαδικής ομάδος.

      Χωρίς καμία διάθεση ακυρώσεως των αγαθών προθέσεων των διοργανωτών του συγκεκριμένου δρωμένου που έλαβε χώρα στην πανέμορφη Νάπολη της Ιταλίας και με ειλικρινή εκτίμηση στον "σπινθήρα" της εμπνεύσεώς τους με δεδομένη την σχέση Ελλήνων και Ιταλών όταν, μάλιστα, οι Έλληνες είμεθα ακόμη και οι ιστορικοί ονοματοθέτες των αδελφών γειτόνων μας, δεν θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε σημαντικά λάθη που,  δυστυχώς, καταγράφηκαν από τους φακούς της ίδιας της διοργανώσεως την οποία "χρεώνουν" με ασύγγνωστους ιστορικούς ετεροχρονισμούς (ανιστορικότητα) αλλά και με απαράδεκτη προχειρότητα, όπως επισημαίνουμε εν συνεχεία:

Aνιστορικότητα

     Δυστυχώς για τους διοργανωτές αυτού του δρωμένου, απεδείχθη ότι ούτε ήξεραν, ούτε ρώτησαν τίποτε περί του αρχαίου Ελληνικού Τόξου το οποίο ενέθεσαν για λόγους εντυπωσιασμού σε έναν σκηνικό πειραματισμό, ενώ θα μπορούσαν και να ρωτήσουν και να μάθουν, καταλήγοντας στην ορθή επιλογή. 

     Έτσι, προτίμησαν να παρουσιάσουν ένα σύγχρονο αθλητικό διαιρούμενο(!) τόξο που προκαλεί θυμηδία ενώ θα μπορούσαν να παρουσιάσουν ένα αυθεντικό αρχαίο Ελληνικό Τόξο όπως θα έπρεπε.

     Οι συγκεκριμένοι διοργανωτές φαίνεται ότι αγνοούν ότι στη σημερινή Ελλάδα ένας Συνέλληνας, ο Περικλής Τελιορίδης κατάφερε μετά από δική του ιστορική μελέτη και μετά από "σιγή" αιώνων, να αναβιώσει με ακρίβεια το αρχαίο Ελληνικό Τόξο την αναβίωση του οποίου έχουν ήδη, προ πολλού, παρουσιάσει οι Ευρωπαίοι τιμώντας το έργο του.

     Κι ενώ στην Ελλάδα κάποιοι, όπως ο Περικλής Τελιορίδης, εργάζονται συνειδητά για να αναβιώσουν την Ελληνικήν Ιστορία ενώ το έργο τους αναγνωρίζεται από τους ξένους, κάποιοι άλλοι όλα τούτα τα αγνοούν κι επιμένουν να αφελληνίζουν την Ελληνικήν Ιστορία περί της οποίας κόπτονται, επικαλύπτοντάς την ( = μπασταρδεύοντάς την) με ξένες νοθεύσεις! Τι κρίμα! 

     Λες και εάν ρωτούσαν και εάν δεν ζητούσαν υποστήριξη, δεν θα τους δίδονταν... 

     Όμως, το σαράκι του γραικυλισμού ευδοκιμεί και στις δήθεν ..."ελληνικότερες" των προθέσεων, πάντοτε με ολέθρια αποτελέσματα.  

     Πέραν, όμως, αυτού, απαράδεκτες από πλευράς ιστορικότητος, ήσαν και οι εμφανίσεις των συντελεστών του δρωμένου τους οποίους ο φακός της διοργανώσεως κατέλαβε ψοφοδεείς (απουσία σκηνοθετικής προετοιμασίας), με μίνι φρεσκοσιδερωμένες ...φούστες και φανελάκια ..."T-shirt" και με εντελώς ανιστόρητα ...'ξώφτερνα σανταλάκια ...παντοφλέ! Ήμαρτον!...ούτε σε πασαρέλα του Λάκη Γαβαλά!

     ...Ήμαρτον καλοί μας Συνέλληνες, ούτε σκηνοθέτης, ούτε σκηνογράφος, ούτε ενδυματολόγος! Την "παράσταση" τι την θέλατε όταν, μάλιστα, ανάλογα αποτελέσματα των γειτόνων Σκοπιανών τα σαρκάζουμε μέχρι ...κλαυσιγέλωτος; Και ας μη θίξουμε και την εντελώς αμήχανη "χορογραφία" με την παραπαίουσα κυρία "τοξότρια" η οποία έδειχνε ότι πάσχιζε να ροκανίσει τον ...χρόνο! Ούτε και χορογράφος, λοιπόν...! 

Προχειρότητα

     Όπως προαναφέραμε, σκοπός μας δεν είναι η αποδόμηση μιας ωραίας, κατ΄ αρχήν, ιδέας, μιας γόνιμης εμπνεύσεως αλλά  η επισήμανση αστοχιών προς μελλοντικήν αποφυγή. Έτσι, εν προκειμένω δεν θα επεκταθούμε σε μία λεπτομερή αναφορά στιγμάτων προχειρότητος αλλά, ενδεικτικώς, θα αναφερθούμε σε μία χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία δημοσιεύεται στο επίσημο λεύκωμα του δρωμένου και από το οποίο την αντλήσαμε. Ας την δούμε:

     Δυστυχώς, μια τέτοια φωτογραφία θα έπρεπε να είχε "καταπνιγεί" στη λεκάνη της ναπολιτάνικης ...μπουγάδας και όχι να αναρτηθεί μαζύ με τα οπίσθια της ευρυπρώκτου πλύστρας της οποίας φαίνεται και ο ιμάντας του στηθοδέσμου... Είναι υπόθεση ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ(!) αγαπητοί Συνέλληνες η "εικόνα" του έργου μας και επ΄ αυτού οι Έλληνες αποδίδουμε μεγάλη σημασία, αυτοσεβασμού ένεκεν και όχι φοβούμενοι την κριτική τρίτων και, εάν αυτό το στοιχειώδες δεν το έχουμε εννοήσει, πόρρω απέχουμε από κάθε, μα κάθε(!), "ελληνικότητα"!

ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ 7, 8 & 9 Ιουνίου 2025

 ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

 7, 8 & 9 Ιουνίου 2025

 

Η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" παραμένει πιστή στον βασικό κανόνα των Πολεμικών Τεχνών που υποδεικνύει ανιδιοτέλεια και αποφυγή κάθε ανταγωνισμού με την επικέντρωση στο καθήκον της ασκήσεως και μόνον. Έτσι, ενθαρρύνουμε τους μαθητές μας να έρχονται σε επαφή και με την διδασκαλία άλλων εγκρίτων Δασκάλων ώστε, με την σύγκριση, να βελτιώνουν την εμπειρία τους και να προάγουν την Πολεμική Τέχνη η οποία αποτελεί και το αντικείμενό μας. Και την φορά αυτή, ο Κωνσταντίνος μας, βρέθηκε στην Βουλγαρία, σε μια καταπράσινη και φυσική χώρα, όπου στην Школа " Мадарски конник" Equestrian Martial Arts School 'Madara horseman'  του διακεκριμένου Δασκάλου Dimitar Trukanov απόλαυσε ένα εκπαιδευτικό τριήμερο σε ένα ιδανικό περιβάλλον, εν συνεχεία δε, μας περιγράφει τις εντυπώσεις του.

     Μένοντας σταθερά προσηλωμένοι στον στόχο μας, αξιοποιήσαμε την τριήμερη αργία και τον ευνοϊκό καιρό για να συνεχίσουμε την εντρύφησή μας στη μέθοδο έφιππης τοξοβολίας του Ντιμιτάρ Τρουκάνοβ, στη γειτονική Βουλγαρία. Το ιππευτήριο, όπως και οι εγκαταστάσεις των στάβλων του εκπαιδευτή, βρίσκονται σε ένα γαλήνιο θέρετρο κοντά στο Malo Buchino — ένα χωριό σκαρφαλωμένο στα δυτικά της Σόφιας.

     Ο τόπος, αν και ακόμη υπό διαμόρφωση, αποπνέει μια απλότητα και ομορφιά που μαρτυρούν την αγάπη όσων εργάζονται εκεί. Μια τεχνητή λίμνη φιλοξενεί γύρω της πλήθος πουλιών και φυτών· ο ιδανικός προορισμός για οικογένειες, παρέες ή μοναχικούς ψαράδες που αναζητούν απόδραση από τον αστικό θόρυβο. Κι όμως, αυτή η ειδυλλιακή εικόνα μας έμεινε σχεδόν ανέγγιχτη — οι ώρες μας ήταν αφιερωμένες ως τις πρώτες μεσημεριανές στην αυστηρή και απαιτητική εκπαίδευση του ιππευτηρίου.

     Η καθημερινή ρουτίνα περιελάμβανε περίπου δύο ώρες τοξοβολίας και μία ώρα ιππασίας. Ο ασκούμενος είχε την τύχη όχι μόνο να εργαστεί κάτω από την καθοδήγηση του δασκάλου, αλλά και να γνωρίσει ντόπιους έφιππους τοξότες — να τους παρατηρήσει, να ανταλλάξει ιδέες, να εμπνευστεί και να εξελιχθεί μέσα από τις προσπάθειές τους.

     Όπως σε κάθε σωστή αρχή, έτσι και εδώ η προπόνηση ξεκινούσε με επιμελές ζέσταμα: λάστιχα, διατάσεις και δόρυ, για να ξυπνήσει το σώμα και να θωρακιστεί απέναντι σε τραυματισμούς.

     Η τοξοβολία επικεντρώθηκε στη λεπτομέρεια — στη στάση του σώματος και την ευθυγράμμιση του τόξου, με τον δάσκαλο να παρακολουθεί προσεκτικά και να διορθώνει υπομονετικά κάθε απόπειρα του μαθητή.

     Η εκπαίδευση με τον ίππο, αυτή τη φορά, ξεπέρασε σε ένταση και πολυπλοκότητα κάθε προηγούμενη εμπειρία. Για τρεις συνεχόμενες ημέρες, ο ασκούμενος κλήθηκε να εκτελέσει μια σειρά ασκήσεων που απαιτούσαν όχι μόνο σωματική δύναμη αλλά και πνευματική εγρήγορση και αρμονία — με τελικό σκοπό την καλλιέργεια φυσικής ισορροπίας και αντανακλαστικής συνεργασίας με το άλογο. Συγκεκριμένα:

     Οι πρώτες ασκήσεις περιελάμβαναν διατάσεις των χεριών, με τα χέρια υψωμένα και ενωμένα πάνω από το κεφάλι, ή τεντωμένα στο ύψος των ώμων, ενώ το άλογο κινείτο χωρίς χρήση ηνιών. Σταδιακά προστέθηκαν ασκήσεις με δόρυ, λάστιχα, και τέλος με τόξο και βέλη — κάθε βήμα απαιτούσε μεγαλύτερη ισορροπία και συγκέντρωση. Ακολούθησαν ασκήσεις με στροφή του κορμού και τεντωμένα χέρια δεξιά και αριστερά στη βάση της λεκάνης — ώστε το βλέμμα και η αντίληψη να εκπαιδευτούν σε όλους τους άξονες του χώρου, μπροστά, πλάγια και πίσω, σε απόλυτη συνάρτηση με τη φορά του αλόγου.

     Μία από τις πλέον απαιτητικές σωματικά ασκήσεις περιλάμβανε τη χρήση kettlebell. Ο ασκούμενος έπρεπε να το συγκρατεί με τα δύο χέρια στο ύψος του μετώπου, ακίνητο, ενώ το άλογο κινούταν. Σκοπός: η ενίσχυση της ισορροπίας, της συγκέντρωσης και της πειθαρχίας πάνω στο τετράποδο που δεν χαρίζει σταθερότητα, αλλά την απαιτεί.

     Η πιο διανοητική, σύνθετη και τελικά αποκαλυπτική άσκηση πραγματοποιήθηκε με τη χρήση δύο μικρών σφαιριδίων αντισφαίρισης. Ο ασκούμενος κρατούσε ένα σφαιρίδιο σε κάθε παλάμη, ενώ το άλογο κινούνταν με σταθερό βήμα. Ο στόχος ήταν διπλός: αφενός να διατηρηθεί η ισορροπία επάνω στον ίππο χωρίς να στηρίζεται στα ηνία ή να απασχολείται με την πορεία του ζώου, και αφετέρου να επιτευχθεί ταυτόχρονα χειρισμός λεπτού συντονισμού και συγκέντρωσης. Τα σφαιρίδια πετιούνταν εναλλάξ στον αέρα, κάθε ένα σε ευθύ άξονα μόλις λίγων εκατοστών, και επανασυλλαμβάνονταν πριν πέσουν. Το ιδιαίτερο αυτής της άσκησης ήταν ότι δεν περιοριζόταν στην κίνηση προς τα εμπρός — αλλά απαιτούσε από τον ασκούμενο να εκτελεί τις ρίψεις και προς τις τρεις κατευθύνσεις: μπροστά, πλάγια και πίσω, σε σχέση με την κίνηση του αλόγου. Έτσι ενισχύονταν όχι μόνο ο συντονισμός και η ταχύτητα αντίδρασης, αλλά και η περιφερειακή αντίληψη και η σφαιρική στόχευση — απαραίτητες δεξιότητες για έναν έφιππο τοξότη που πρέπει να μπορεί να ρίχνει βέλη προς κάθε κατεύθυνση χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία του.

     Η καθημερινή δοκιμασία έκλεινε με λίγες στοχευμένες βολές με τόξο. Λίγες, αλλά ουσιαστικές· αρκετές για να επισφραγίσουν το πέρασμα από την κούραση στη συνείδηση της εξέλιξης.

     Τέλος, ο δάσκαλος έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην ορθή στάση του σώματος κατά την αφίππευση — μια λεπτομέρεια που, όσο κι αν μοιάζει δευτερεύουσα, αποτελεί κομμάτι της συνολικής αρμονίας και του σεβασμού απέναντι στο άλογο.

     Μετά το τέλος κάθε προπονητικής ημέρας, ο ασκούμενος είχε την τιμή και τη χαρά να συνοδεύει τον δάσκαλο και τα άλογα στους στάβλους, να περπατά πλάι τους προς τα λιβάδια όπου βοσκούσαν, έπαιζαν και ξεκουράζονταν. Ήταν στιγμές απλές, σχεδόν τελετουργικές — ένα αντίβαρο στην ένταση της εκπαίδευσης, ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο, που μοιράζονταν πλέον κάτι παραπάνω από ένα μάθημα: ένα μονοπάτι.

Dimitar Trukanov

Η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" ευχαριστεί θερμά τον έγκριτο Εκπαιδευτή κ. Dimitar Trukanov για την εξαιρετική εκπαίδευση του μαθητή μας αλλά και για την ιδιαίτερη φιλοξενία του η οποία εκφράζει και τον, κοινό, θρακιώτικο Πολιτισμό του οποίου μετέχει ο Βούλγαρος Εκπαιδευτής. Η "μεγάλη γη" Θράκη και οι πολεμικές παραδόσεις της, ανεξαρτήτως εάν παραβλέπονται, δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα, τιμώνται ιδιαιτέρως στην γείτονα Βουλγαρία όπου ο Θράκας πολεμιστής Ιππέας θεωρείται πρότυπο ηρωισμού και, όπως όλη η τοπική αρχαιολογία, αναδεικνύεται από ένα κράτος με συνείδηση της καταγωγής και της Ιστορίας του, κάτι το οποίο εκτιμά ιδιαιτέρως και ο Ιδρυτής της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" γεννημένος κι αυτός στη Θράκη.     

ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΥΠΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

 ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΜΑΣ ΕΚΔΟΣΗ 

ΥΠΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

     Ίσως από σεμνότητα που επιδιώκουμε να μας διακρίνει, ίσως κι από άγνοια μεγεθών, προσπαθήσαμε να ενθέσουμε στις αντικειμενοφόρες πλάκες του μικροσκοπίου των αναμνήσεών μας τα 20 χρόνια της συνεχούς λειτουργίας της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" και να σταχυολογήσουμε τη δράση της ώστε να φανούμε συνεπείς στον εκδότη μας κ. Παναγιώτη Γλυνό ο οποίος θα μας εκδώσει το επετειακό μας λεύκωμα. Και τότε αιφνιδιαστήκαμε με τον θρυμματισμό των αντικειμενοφόρων πλακών οι οποίες διελύθησαν εις τα εξ ων συνετέθησαν αφήνοντας ..."βουβό" το προσοφθάλμιο κι εμάς εμβρόντητους διότι, ενώ είχαμε προϊδεάσει τον κ. Παναγιώτη Γλυνό για μία έκδοση 100 σελίδων ήδη κινούμεθα προς τις ...350(!) σελίδες με τάση ...ανόδου και κείμενο, σταθερώς, ...τηλεγραφικό! Συν τοις άλλοις, δε, αμφισβητείται και ο τίτλος αυτής της επετειακής εκδόσεως χωρίς να μπορούμε να καταλήξουμε εάν θα την τιτλοφορήσουμε "20 ΧΡΟΝΙΑ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ" ή ..."BRITANNICA ΑΝΑΤΥΠΟΥΜΕΝΗ".

     Ίδωμεν!

TΡΙΗΜΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

 TΡΙΗΜΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

25, 26 και 27 Μαΐου 2025

     Η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" ενθαρρύνει τους μαθητές της να αποκτούν εκπαιδευτικήν εμπειρία σε ξένες, έγκριτες, Σχολές ώστε να μπορούν να συγκρίνουν εκπαιδευτικές μεθόδους και να μας βοηθούν να βελτιωνόμαστε κι εμείς όπου και εάν κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο. Δεν επιχειρούμε τον "εγκλωβισμό" των μαθητών μας στις δικές μας, δοκιμασμένες, εκπαιδευτικές μεθόδους, αλλά με ανοικτούς πνευματικούς ορίζοντες χαιρόμαστε όταν οι μαθητές μας διευρύνουν την μαθησιακή εμπειρία τους εμπλουτίζοντάς την και με ξένες διδασκαλίες. Και, αυτή την φορά, είχαμε την χαρά να ενθαρρύνουμε τον εξαιρετικό εκπαιδευόμενό μας Κωνσταντίνο να αφιερώσει μια σειρά μαθημάτων στην Σχολή "Мадарски конник" του εξαιρετικότατου Βούλγαρου Εκπαιδευτή Dimitar Trukanov που εδρεύει στο Obzor της Βουλγαρίας. Τις εντυπώσεις του από την εκπαίδευσή του καταγράφει ο ίδιος ο Κωνσταντίνος  ο οποίος θα συνεχίσει την σειρά των εκεί μαθημάτων του και θα μας ενημερώνει για τις εντυπώσεις του! 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Ημέρα πρώτη

Η πρώτη ημέρα περιλάμβανε δίωρη εκπαίδευση εντός κλειστού χώρου με αντικείμενο την τοξοβολία. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη σωστή στάση σώματος, τη θέση του τόξου και του βέλους, καθώς και στον βασικό χειρισμό του εξοπλισμού.

Ημέρα δεύτερη

Η εκπαίδευση συνεχίστηκε με παρόμοιο πρόγραμμα, εστιάζοντας περαιτέρω στη σωστή τεχνική και επανάληψη των θεμελιωδών στοιχείων.

Τρίτη ημέρα

Η τρίτη ημέρα πραγματοποιήθηκε σε εξωτερικό περιβάλλον, όπου εφαρμόστηκαν πιο σύνθετες ασκήσεις. Περιλάμβανε:

Δίωρη εκπαίδευση με «σύνθετους» στόχους, με έμφαση στην ευθυγράμμιση της λεκάνης και των ποδιών σε σχέση με τη σωστή στάση τόξευσης επί ίππου.

Μισάωρη εκπαίδευση ισορροπίας επάνω στον ίππο με ελεύθερα χέρια.

Ο εκπαιδευτής Ντιμιτάρ Τρουκάνοβ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη σωστή αρχική στάση σώματος κατά την τόξευση. Εστιάζει:

Στην αναπνοή,

Στη θέση των άνω και κάτω άκρων,

Στην κίνηση του κορμού,

Και στον σωστό συντονισμό όλων των κινήσεων.

Πριν από κάθε προπόνηση, προηγείται σειρά δυναμικών ασκήσεων ζεστάματος με λάστιχα και καλάμια, ώστε να ενεργοποιηθούν οι μύες, να αιματωθεί σωστά το σώμα και να αποφευχθούν τραυματισμοί ή έντονα πιασίματα.

Βασική στάση τόξευσης

Ο ασκούμενος τοποθετείται σε στάση «αγωνιστή του μποξ», κρατώντας το τόξο με το βέλος μπροστά στο οπτικό του πεδίο. Τα χέρια υψώνονται στο ύψος των ώμων, σε στάση που ο Τρουκάνοβ αποκαλεί «στάση του αετού». Οι αγκώνες απλώνονται, με το αριστερό πόδι ελαφρώς μπροστά από το δεξί.

Κομβικό σημείο είναι η αναπνοή: ο τοξότης εισπνέει βαθιά και εκπνέει κατά περίπου 70% τη στιγμή της έλξης της χορδής.

Κρίσιμες τεχνικές λεπτομέρειες:

Ο αντίχειρας του δεξιού χεριού ακουμπά σχεδόν τη δεξιά παρειά, στο ύψος της πίσω κάτω γνάθου.

Ο δείκτης πιέζει τον αντίχειρα, ο οποίος φέρει όλο το βάρος της τεντωμένης χορδής.

Ο πήχης του δεξιού χεριού και οι ώμοι παραμένουν χαλαροί.

Το βάρος κατανέμεται στα πλευρά, στον αντίχειρα και τον δείκτη.

Το αριστερό χέρι παραμένει απόλυτα σταθερό και τεντωμένο.

Η απελευθέρωση του βέλους πραγματοποιείται ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση της εκπνοής, μέσω μιας τεχνικής «συμπίεσης» της χορδής (squeezing, όπως λέει ο ίδιος ο εκπαιδευτής).

Μετά την απελευθέρωση, ο ασκούμενος πρέπει να διατηρήσει τη θέση του σταθερή, χωρίς μετακίνηση του κεφαλιού ή του κορμού. Ο σκελετός παραμένει κάθετος, ευθυγραμμισμένος με έναν νοητό κατακόρυφο άξονα.

Η εξάσκηση στην ύπαιθρο επικεντρώθηκε στην εφαρμογή της τεχνικής επί ίππου, δίνοντας επιπλέον βαρύτητα στην πίεση και το πάτημα των ποδιών. Εκτελέστηκαν ασκήσεις με τρεις βασικούς τύπους βολής:

Εμπρόσθια

Πλάγια

Οπίσθια

Στη συνέχεια, ο εκπαιδευόμενος τόξευσε από μικρή απόσταση σε κυλινδρικό στόχο, με στόχο τρία σημεία: πάνω, μεσαίο και κάτω. Τα βέλη πέτυχαν 100% τον στόχο και οι τρεις βολές ήταν απολύτως επιτυχημένες. Ο εκπαιδευτής μάλιστα επεσήμανε την ύπαρξη «φυσικού ταλέντου στην ακρίβεια στόχου».

Κατόπιν, ακολούθησε μια σύντομη εισαγωγή στην ισορροπία επί ίππου. Η έμφαση δόθηκε:

Στην πίεση των μηρών προς τα μέσα,

Στην ελαφρά αποφόρτιση των γλουτών από τη σέλα, ώστε τη στιγμή της τόξευσης να μην εφάπτονται πλήρως επάνω της,

Στη σωστή πίεση των πελμάτων, που έπρεπε να προσομοιάζουν την αίσθηση επαφής με το έδαφος παρά την τοποθέτησή τους στους αναβολείς,

Στην ευθυγράμμιση της λεκάνης με ελαφρά κλίση του κορμού προς τα εμπρός. 

Πραγματοποιήθηκαν σύντομες ασκήσεις ισορροπίας, με τον ίππο να βαδίζει υπό τον έλεγχο του εκπαιδευτή, ενώ ο ασκούμενος διατηρούσε τα χέρια του ελεύθερα, είτε σε ανάταση είτε σε οριζόντια διάταξη. Έτσι έγινε μια αρχική προσομοίωση της παράλληλης ίππευσης και τοξευτικής στόχευσης.

Με το πέρας της εκπαίδευσης, ο δάσκαλος ιππασίας παρέθεσε ολιγόλεπτη επίδειξη ορθής ίππευσης στον εκπαιδευόμενο.

RIDDARASAGA

RIDDARASAGA

     Mάθατε να ακούτε παραμύθια; Μάθατε να ακούτε τις αλήθειες του ...μύθου και να ανακαλύπτετε την ρεαλιστικότητα που αναβλύζει η ...φαντασία; Αν όχι, μη συνεχίσετε να διαβάσετε όσα θα ακολουθήσουν. Αν όμως είστε ήδη υποψιασμένοι να αποκρυπτογραφείτε την πραγματικότητα που κρύβουν οι αφηγήσεις εκείνων που προσπαθούν να μας ξεσηκώσουν με νανουριστικά ...σαλπίσματα, τότε συνεχίστε διότι όσα έπονται είναι ακριβώς για σας, για σας που, ενώ δεν τα χρειάζεστε, σας είναι ...οξυγόνο! Και τα πραγματικά παραμύθια δεν είναι αυτά που έγραψε ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν με πρωταγωνιστές πριγκίπισσες και μπιζέλια, αλλά εκείνα που υπογράφει η Ιστορία της Ανθρωπότητος με πρωταγωνιστές αιμοσταγείς πολεμιστές που αγωνίστηκαν με το τόξο, το σπαθί και το ακόντιο ανυψώνοντας το δίποδο ζώο σε άνω θρώσκοντα χτίστη Πολιτισμού. Κι αν ποτέ αγαπήσατε εκείνες τις παλιές εικονογραφημένες εκδόσεις που γράφτηκαν για να εμπνεύσουν Αξίες ζωής, τότε ένας ακόμη τέτοιος ψίθυρος είναι στη διάθεσή σας αποτολμώντας μιαν αλληγορία λαών, τόπων κι εποχών αφού τα πάντα ρει και το δίδαγμα παρα-μένει! 

     Κόκκινο το χρώμα του αίματος και του πολέμου, το χρώμα της περιπέτειας και της θυσίας το χρώμα του διακυβεύειν και διακυβεύεσθαι! Το χρώμα των ανήσυχων που δεν εφησυχάζουν και δεν βολεύονται, το χρώμα των ακάθεκτων μαχητών! Κι ο Κένταυρος, αυτός ο Κένταυρος..., αλληγορία συνυπάρξεως σοφίας και βίας, δηλαδή του άπαντος που συνθέτει τον Κόσμο. Κι εμείς υφάναμε το κατακόκκινο πανί μας με τον κατάμαυρο Κένταυρο για ν'  αρματώσουμε το ντρακάρ που, σε λίγο, θα σαλπάριζε για να μας ταξιδέψει.

     Toν ούριο άνεμο στα "πανιά" μας δεν τον δίνουν μόνον οι αρχαίοι μας Σπαρτιάτες κι οι νεώτεροι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως αλλά κι όλοι οι πολεμιστές της Ιστορίας, αυτοί που νίκησαν τον ψευτο-θεό των ταπεινών που ευλογεί όσους πεσμένους στα τέσσερα και στη θέση του εξύψωσαν παγανιστές αληθινούς θεούς που διδάσκουν ότι η φωτιά και το τσεκούρι κρατάνε ράτσες ζωντανές κι ευημερούσες μέσα στους αιώνες! 

     

"Ευαγγέλιό" μας, το έπος του Ragnar Lodbrok, του Viking πολέμαρχου Reginherus ή Ragnar που, την Άνοιξη του 845, με τα 120 ντρακάρ του, "γονάτισε" την κεντροευρωπαϊκή Καρολίγγεια Αυτοκρατορία υπό τον Κάρολο Β' Φαλακρός, σπέρνοντας τον τρόμο στη καρδιά της, το Παρίσι και νικώντας το φεύγοντας παίρνοντας μαζύ του λύτρα 7.000 λίβρες τιμαλφών για να κάνει ευτυχισμένους τους στρατιώτες του και να δώσει πνοή στη ράτσα του! Τότε οι Bίκινγκ, σαρώνοντας τις, αρρωστημένα μερκαντιλιστικές και θεοκρατικές, κοινωνίες της Βόρειας Ευρώπης (Aμβούργο κλπ) απέδειξαν ότι οι δικοί τους θεοί, οι άτεγκτοι αλάστορες άθνητοι, είναι οι κυρίαρχοι της Ιστορίας.

Και οι ανθρωποφάγοι Λαιστρυγόνες, οι Κουρόνιοι, οι Κούροι της Κουρλάνδης, αυτοί που στάθηκαν ισάξιοι των αγριότερων Βίκινγκ;

M' αυτούς τους ακατάβλητους πολεμιστές που βρίσκονται επάνω στη ρότα μας, τι γίνεται στη Saga μας την ατέλειωτη;

Τι μας λένε γι' αυτούς οι κιτρινισμένες χειρόγραφες περγαμηνές του παρελθόντος που πάντα συμβουλευόμαστε στο μεγάλο ταξίδι της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ώστε να ευθυγραμμιζόμαστε με τον προορισμό μας;

Μα, ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί ανάμεσα σ' ομοίους δεξιοτέχνες των όπλων, ανάμεσα σ΄ όσους αγνοούν τον φόβο και ξέρουν ν΄ αγωνίζονται, ν΄ ανταλλάσσουν με κέφι σπαθιές, τσεκουριές και τοξεύσεις.

Τούτοι οι απροσκύνητοι Βαλτικοί που ως τον 13ο αιώνα περιφρονούσαν κάθε ξένο θεό μένοντας πιστοί στις παγανιστικές τους θεότητες, δεν είναι παρά οι αντικατοπτρισμοί μας στα ματωμένα νυχτερινά νερά της Grobiņa ανάμεσα σε εμβολιζόμενα ρηχόπλωρα σκαριά που διεκδικούν κυριαρχία σε θάλασσες και ποτάμια.

Πρώτος ο Βίεκιντς, πολέμαρχος και έμπειρος ναυμάχος, επικαλείται την βία πιστεύοντας ότι η επιβίωση περνά μέσα από την επιθετική δράση. Μετά η ιέρεια Λάιμα που ενσαρκώνει την βαλτική θεότητα της Μοίρας και σαν πιο ώριμη αντιτίθεται σε κάθε άδικην αιματοχυσία υπαγορεύοντας την διαιώνιση της ράτσας και την αναγκαιότητα πνευματικού βάθους στη καθημερινότητά της.

Τέλος, ο νεαρός πολεμιστής Άρνις που μεγάλωσε στη σκιά των Βίκινγκ, τους θαυμάζει αλλά και τους εχθρεύεται, μορφοποιώντας μια γέφυρα ανάμεσα σε δυο αντιτιθέμενους κόσμους.

Όλοι οι Κούροι εδώ..., να παρασύρουν στο θάνατο τους πάνοπλους Σουηδούς που άφησαν πίσω τους μια Σιγκτούνα να καίγεται από τους Κούρους, φτάνοντας στη Κουρλάνδη για τους νικήσουν χωρίς να καταφέρνουν να τους συναντήσουν!

Κι ενώ η Σιγκτούνα καίγονταν μαζύ με τα γυναικόπαιδα των Σουηδών που νόμιζαν ότι ο αφανισμός των Κούρων θα ήταν γι αυτούς περίπατος, οι Κούροι σήκωναν το βιος της σουηδικής πρωτεύουσας ξηλώνοντας ακόμη και τις περίτεχνες πύλες της που τις φόρτωναν στα σκαριά τους για να τις φέρουν πίσω στη Κουρλάνδη.

Διδάγματα... διδάγματα όλα τούτα, "σχολεία" πολεμικής πανουργίας που σε μαθαίνουν πώς να νικάς τον εχθρό κάνοντάς τον να νομίζει παντοδύναμος ενώ δεν είναι παρά ένα θύμα της επάρσεώς του, μέχρι να τον βυθίσεις μέσα στη μαύρη λάσπη του βάλτου που του επιφυλάσσεις.

Εδώ συναντάς τον Σουν Τζου με την "Τέχνη του Πολέμου", τον Νικολό Μακιαβέλι με τον "Ηγεμόνα", τον Φρειδερίκο Νίτσε με τον "Υπεράνθρωπο", τον Κωνσταντίνο Σάθα με τους "Έλληνες Στρατιώτες εν τη Δύσει", εδώ, σε μια γωνιά της Βαλτικής όπου, μπροστά σου εμφανίζεται μια αλυσοφορεμένη σκεπτομορφή θυμίζοντάς σου ότι η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι ζαχαρωτό πασπαλισμένο με μοσχομυρωδάτη άχνη αλλά ζεστό, ανθρώπινο, αίμα που βρωμάει θάνατο.

Εχθροί κι αδέλφια κι αυτοί οι Κούροι, σε μια συμπόρευση μαχητών μέσα στο χρόνο όπως φάνηκε κατόπιν...

Πατώντας πάνω στους βάλτους και στα δάση της Κουρλάνδης, μεταφερθήκαμε πολύ, πίσω στο χρόνο κι ανταμώσαμε σπουδαίους πολεμιστές που φημίζονταν όχι μόνον για την αγριότητά τους που ξεπέρναγε εκείνη των δυνατών Βίκινγκ, αλλά και για την απόκοσμη ικανότητά τους να προκαλούν τα στοιχεία της φύσεως και να τα κατευθύνουν εκεί που ήθελαν.

Αδίστακτοι κουρσευτές της Βαλτικής κι αυτοί, πλουτισμένοι με το "χρυσάφι" της θάλασσας που λέγεται κεχριμπάρι, αρμάτωναν καράβια πολύ καλύτερα των Βίκινγκ και ξεχύνονταν σε πέλαγα και ποτάμια για να σαρώσουν τα χέρια τους ό,τι φάνταζε στο μάτι τους, αφήνοντας πίσω τους ό,τι άξιζε σ΄ εκείνους που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι..."

Ήταν αυτοί που όταν τα ξάρτια των σκαριών τους εμφανίζονταν να 'ρχονται απ΄ το πέλαγος οι καλόγηροι δεν γονάτιζαν να ικετεύσουν την εξ "Ύψους" σωτηρία τους όπως έκαναν όταν φαίνονταν τα καράβια των Βίκινγκ αφού, απλώς, δεν ...προλάβαιναν!

Κι εκεί που όλα κόπαζαν, ο μάγος παγανιστής αποτέλειωνε τους εχθρούς κι αυτοί ας ήταν κι οι Βίκινγκ που έτρεμαν τους Κούρους!

     Οι Κούροι, όπως κι οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως μας θύμισαν ότι οι υγιείς κοινωνίες ακόμη και στη σχόλη τους διασκεδάζουν με παιδιές πολέμου και ψυχαγωγούνται ασκούμενοι στα όπλα. 

Όμως, αυτή η σπουδαία ράτσα πολεμιστών, όπως και κάθε τι σπουδαίο, ήταν ολιγάριθμη, εκτεθειμένη στους κινδύνους που επηρεάζουν τους λίγους, αυτούς που είναι δυνατοί και συχνά νικούν τους πολλούς αλλά...

Εμείς εδώ καταλάβαμε πολλά για την παραφορά της μάχης, για την αφοβία μιας απολαυστικής επιθέσεως λίγων εναντίον πολλών, κυρίως δε, την διατήρηση των Αξιών του Πολέμου μέσα στους αιώνες.

Διότι εδώ, οι βάλτοι, τα δάση και τα παράλια αφηγούνται ένα έπος που λάμπει στο μέσον του 20ού αιώνος όπως και παλιά, τότε που ο νεαρός Άρνις τόξευε αλύπητα τους Βίκινγκ τρέποντάς τους σε άτακτη φυγή αφήνοντας πίσω τους τα καράβια τους να ρημάζουν στα ρηχά.

Ναι, εδώ βγήκαμε απ΄ τα νερά της Βαλτικής αντάμα με τον μαύρο καβαλάρη της Ιστορίας, κρατώντας ο καθένας στο χέρι για πυξίδα τη σημαία με το σύμβολό του.

H μοίρα του πολεμιστή σκληρή αλλά κι όμορφη, όταν τον Ιούνιο του 1940 η Λετονία δέχεται την εισβολή του σαρωτικού όγκου των Σοβιετικών οι οποίοι κατακτούν τη χώρα κι όμως... ο βάρβαρος όγκος τους δεν καταφέρνει να νικήσει το πνεύμα των Κούρων οι οποίοι ανθίστανται και διατηρούν εκείνο που οι γείτονες Φινλανδοί ονομάζουν "sisu"! "Πολέμα ως Άνδρας!" επιμένουν στις αφίσες τους οι Λετονοί και τον Ιούλιο του 1941 υποδέχονται ως απελευθερωτές τα Γερμανικά στρατεύματα του III Reich!

H σοβιετική κατοχή είχε ήδη εξολοθρεύσει ένα μεγάλο μέρος πληθυσμού των Λετονών με δολοφονίες κι εκτοπίσεις από τις οποίες οι εκτοπισμένοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω στο τόπο τους. Οι Ρώσοι κομμουνιστές εφάρμοσαν από την πρώτη στιγμή της εισβολής τους στη Λετονία την γνωστή μέθοδο της γενοκτονίας του ντόπιου πληθυσμού κι κυνηγημένοι από τους Γερμανούς άφησαν πίσω τους έναν ερειπωμένο τόπο χωρίς καν κρατικήν υπόσταση που να παρέχει το δικαίωμα επιλογής συμμάχου και να μπορεί να νομιμοποιήσει μια συμμαχία, με αποτέλεσμα οι Λετονοί να υποδεχθούν τους Γερμανούς όχι ως τυπικούς "συμμάχους" αλλ' ως κάτι περισσότερο και ιερότερο, ως λυτρωτές από τα δεινά βαρβάρου κατακτητή: Είχαν επιλέξει το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης!

Μαχόμενοι πλευρό με πλευρό, Λετονοί και Γερμανοί, συγκροτούν μιαν ενιαία στρατιωτική δύναμη δύο επίλεκτων μεραρχιών (15η και 19η Μεραρχίες Waffen SS) κρατώντας μακριά τον σοβιετικό εχθρό, ενώ, η μεταπολεμική σιωνιστική προπαγάνδα θα ...παραμιλά για "απουσία συμμαχίας" και "μη ιδεολογική συστράτευση Λετονών και Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών", όμως, η αλήθεια θα παραμένει αποτυπωμένη στις φωτογραφίες της εποχής όπου σύμβολα, Άνθρωποι και κοινή δράση θα συνδέουν και θα αδελφοποιούν Γερμανούς και Κούρους σε μια κοινή προσπάθεια διατηρήσεως των Αξιών της Ευρώπης!

Hρωικός ο αγώνας της Κουρλάνδης, γενναίοι πολεμιστές οι Κούροι και το απέδειξαν όταν πρώτο έπεσε το Βερολίνο (8η Μαίου 1945) και την επόμενη ημέρα (9η Μαίου 1945) έπεσαν ξανά οι Κούροι στα εγκληματικά χέρια των Ρώσων! Ακολούθησε η γενοκτονία των Λετονών από τους Ρώσους οι οποίοι διέπραξαν ανήκουστα όσο και ατιμώρητα εγκλήματα όπως η δολοφονία πλέον των 150.000 Λετονών και ο θανατηφόρος εκτοπισμός ακόμη περισσότερων στα στρατόπεδα των σοβιέτ με ενδεικτική την επιχείρηση Priboi (Μάρτιος 1949) κατά την οποία, μόνον σε μία νύχτα, 42.000 Λετονοί μεταφέρθηκαν βίαια σε ρωσικά στρατόπεδα (Gulag) όπου και πέθαναν! Οι Ρώσοι πυρπόλησαν χωριά των Λετονών με χιλιάδες αμάχων νεκρούς, κατέστρεψαν τις υποδομές της Λετονίας, απαγόρευσαν την Λετονική γλώσσα και υπεχρέωσαν τους Λετονούς να μιλούν Ρωσικά, αφάνισαν την Παιδεία και την τάξη των διανοουμένων της χώρας και, μέσα από μία περίοδο μισού αιώνος απωλείας της εθνικής τους κυριαρχίας, δημογραφικής αποδομήσεως και πολιτισμικής καταστολής, το 1991, μετά την κατάρρευση του εγκληματικού κομμουνισμού, οι Λετονοί ανέκτησαν την ελευθερία τους επιμένοντας να πολεμούν συνεχώς, ακόμη και επί κατοχής τους, με οργανωμένες ανταρτικές μονάδες εθνικής αντιστάσεως (Mežabrāļi, Αδελφοί των δασών) επιβεβαιώνοντας ότι η ψυχή των Κούρων παρέμενε ζωντανή παρά τα όποια και όσα "δεινά"!

Βαθιά χωσμένη σε κάποια παραλία της Βαλτικής, η ασπίδα του νεαρού Άρνις, του αιωνόβιου κι αγέραστου ήρωα των Παραδόσεων της Κουρλάνδης, παραμένει σε ετοιμότητα να υπερασπισθεί τους Κούρους που θα την αδράξουν για την επόμενη νικηφόρα δράση τους, έχοντας υιοθετήσει το "sisu" των ομόρριζων γειτόνων τους Φίννων ως κοινό "παρονομαστή" φυλετικής ιδιοσυστασίας!

     Δρομάρηδες, λοιπόν, ανήσυχοι κι ασυγκράτητοι ταξιδευτές σε στεριές και σε θάλασσες, οι "Έλληνες Κένταυροι" σχεδιάζουμε τη Saga μας που θα μας κάνει σοφότερους, ευδαιμονέστερους και πιο ...οξυγονωμένους. Γεμίζουμε, σιγά-σιγά, το δισάκι μας με γνώσεις κι άλλα απαραίτητα γιατί μας προσμένουν διαλογισμοί πάνω στ΄ αφρισμένα κύματα της Βαλτικής, σιμά στ' άλογα των φιόρδ, μέσα σε ντρακάρ έτοιμα να σαλπάρουν για μακρινές περιπέτειες! Kαι προς αυτά πορευόμαστε με την Ιπποσύνη μας βασικό εφόδιο! 

     Oι δρόμοι, στεριανοί ή θαλάσσιοι, μας είναι γνωστοί και τα μονοπάτια εξίσου και στο ντορβά μας οι χάρτες κι οι πυξίδες προσμένουν απ΄ τις προηγούμενες περιπλανήσεις μας να μας ξαναδείξουν τον ένα και μοναδικό Βορρά. 

     Α! Ναι, διαθέτουμε και τους εγκυρότερους χάρτες που αναφέρουν την Γερμανία ως “Großdeutsches Reich” στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο Γερμανικός λαός του “Ανατολικού Reich” (Österreich, Αυστρία) ο οποίος με δημοψήφισμα επέλεξε την συνένωσή του με τον κυρίως Γερμανικό λαό της Μεγάλης Γερμανίας (“Großdeutschland”). Κι αυτούς τους χάρτες μας τους αγοράζουμε με RM (Reichsmark) από τον έγκριτο Οίκο “Kartogr. Anstalt Freytag-Berndt u. Artaria” της Βιέννης. Όπως και να το κάνουμε αυτοί παραμένουν διαχρονικώς και οι εγκυρότεροι.

     Kι ακόμη εγκυρότερους χάρτες από εκείνους που εκδίδουν τα Ναυαρχεία κι έχουμε στη χαρτοθήκη μας, διαθέτουμε στη ...Βιβλιοθήκη μας! "Χάρτες" που μας δείχνουν πολύ σημαντικότερους "προορισμούς" που αν, προηγουμένως, δεν τους κατακτήσεις, κάθε επίγεια συντεταγμένη είναι ανώφελη και δεν οδηγεί πουθενά.

     Στη τύχη δεν αφήνουμε τίποτε κι όσο για τα "μέσα" και τ΄ απαραίτητα μας είναι κι αυτά γνωστά και πολύ οικεία αφού μέσα στα σκαριά και στα ορμητήριά τους βρεθήκαμε στο παρελθόν φιλοξενούμενοι των άγριων Vikings και των ακαταμάχητων Ουραλο-αλταϊκών επιδρομέων με τον υψηλό πολεμικό πολιτισμό που άρχισαν να δομούν από το 800 μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας ότι  μ ό ν ο ν   ο   π ο λ ε μ ι σ τ ή ς   μπορεί να ανιδρύσει προηγμένες κι ευδαίμονες κοινωνίες!

      Άραγε, αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί οι Σκανδιναυικές χώρες που κατοικούνται από άγριους πολεμικούς λαούς κατάφεραν να αναπτύξουν τις πλέον προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνικές συνθήκες ενώ, κάποιες "άλλες" κι ας μη τις αναφέρουμε, με όλη την πασιφιστική ρητορική τους κατήντησαν κοινωνίες παρακμής και αθλιότητος;

     Χρόνια πριν, πολλά χρόνια πριν, μάθαμε να "διαβάζουμε" τους χάρτες και τα αζιμούθια και μέσα απ΄ αυτά να διακρίνουμε ράτσες και λαούς, να τα ξεχωρίζουμε, αφού στη Φύση δεν υπάρχει τίποτε "ίσο" και "όμοιο", αλλά και να τα σεβόμαστε αποτιμώντας σωστά και ρεαλιστικά, το καθένα! Έτσι, ξέρουμε ότι εκεί "επάνω" η τετράδα (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία και Φινλανδία) των χωρών δεν αποτελείται από έναν λαό, αλλά από ...δύο κι αυτή η τετράδα δεν συνιστά "Σκανδιναυία" αλλά Σκανδιναυία και Φινλανδία διότι οι μεν τρεις χώρες (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία) αποτελούν την Σκανδιναυία με τον Γερμανικό πληθυσμό της, ενώ ξέχωρη είναι η Φινλανδία με τον Φιννοουγγρικό-Ουραλικό πληθυσμό της. 

     Eκείνη την εποχή το Oslofjord (το φιορδ του Όσλο), η γεωγραφική «κοιτίδα» τούτου του λαού, ονομάζονταν Viken που σήμαινε «κόλπος» και από αυτό οι κάτοικοί του πήραν το όνομα «Viking» ώστε να συμπεραίνουμε ότι υπό την ονομασία «Viking» νοείται ο Νορβηγός. Και οι Βίκινγκ υπήρξαν πολεμιστές και πολυθεϊστές, φύσει κατακτητές και ατρόμητοι θαλασσοπόροι.

     Όπως και οι ασιάτες Μογγόλοι, οι Βίκινγκ πίστευαν σε αντιπαλαίουσες θεοποιημένες δυνάμεις, σε εκείνες του καλού και του κακού, που ταυτίζονταν με τα πνεύματα των προγόνων τους και χρησιμοποιώντας μόνο τα τσεκούρια τους και ποτέ πριόνια, ναυπηγούσαν τα υπέροχα σκάφη τους, τα "Drakar" με την χαρακτηριστική πλώρη που έφερε δρακοκέφαλο και όχι μόνον.

     Και αντί να ενώνουν τις άκρες των σανίδων του κορμού του σκάφους  μεταξύ τους, όπως συνήθιζαν άλλοι λαοί, οι Σκανδιναβοί εισήγαγαν την τεχνική της αλληλεπικαλύψεως των σανίδων που θα σχημάτιζαν το σκάφος, την ναυπηγική τεχνική "Clinker". 

     Δίνοντας στα "ρηχά" σκάφη τους το συγκεκριμένο επίμηκες σχήμα με τετράγωνο κεντρικό ιστίο, oι Βίκινγκ μπορούσαν να διαπλέουν με ασφάλεια τους μεγάλους ωκεανούς αλλά και να ολοκληρώνουν με επιτυχία επιδρομές σε ηπειρωτικές χώρες εισχωρώντας σε αυτές μέσω των ποταμών τους.

          Μ΄αυτούς θα συμπλεύσουμε κι αυτή τη φορά και θα φάμε και κρέας αρκούδας που δίνει δύναμη για να βγάζουν ...σπίθες τα κουπιά του ντρακάρ. Kι αν δεν είναι αρκούδας θα είναι κάτι άλλο, εξίσου νόστιμο! 

     Και θα χαρούμε και τη Zarah Leander να μας επιβεβαιώνει ότι "Davon geht die Welt nicht unter" αφού σε τούτους τους τόπους η μέρα διαρκεί τόσο πολύ! Είσαι;...

     O χρόνος χτίζει τις δικές του γέφυρες ανάμεσα στις εποχές του κι όλοι εμείς οι θνητοί περπατάμε ανέμελα πάνω σ΄ αυτές, ξεχνώντας το πόσο δύσκολα τα βάθρα τους άντεξαν στις δοκιμασίες των αιώνων! Γι αυτό, όμως, στους «Έλληνες Κενταύρους» σχεδιάζουμε τις περιπλανήσεις μας σε μακρινούς τόπους κι αφρόεσσες θάλασσες, έτσι, για να ξαναβρούμε τη περπατησιά μας στα χνάρια της Ιστορίας εκεί που οι πρόγονοί μας Στρατιώτες της Δύσεως μεγαλούργησαν κι άφησαν πίσω τους την εποποιία των Ουσάρων ως πολεμική παρακαταθήκη της Ανθρωπότητος. Κι εμείς θα ξανα-πάμε εκεί που ...πήγαμε γιατί το καλοψημένο κρέας της αρκούδας μας περιμένει για να μας χορτάσει! 

     Λένε πως η Βαλτική είναι μια άγρια θάλασσα αλλά, αλλοίμονο αν εμείς προτιμούσαμε τις ακύμαντες γαλήνιες θάλασσες που μόνο πλήξη φέρνουν... Κι αν οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως προτιμούσαν τη γαλήνη, ούτε "Έλληνες" ούτε "Στρατιώτες" θα ήσαν! Το ίδιο κι αν βολεύονταν μόνον σε τριήρεις κι όχι κι σε γαλεάσσες, καρράκες, μπαρκομπέστια...

     Kι ακόμη πιο άγρια η Βόρεια Θάλασσα, αυτή που θα τη διασχίσουμε γι΄ άλλη μια φορά μ΄ ένα σκαρί που συχνά θα το απειλήσει να το "καταπιεί" ενώ αυτό θα συνεχίζει τη ρότα του αδιάφορο για τ΄ αδηφάγα κύματα δυναμώνοντάς μας το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως κι οξύνοντας το βλέμμα μας ώστε να σαρώνει την πραγματικότητα μπροστά από τις εξελίξεις και να εντοπίζει εγκαίρως εναλλακτικά αγκυροβόλια.

     Kι ας μη νομίσει κανείς ότι οι ξέρες δε παραμονεύουν να μας τσακίσουν και να μας υποδεχθούν ναυαγούς πάνω τους... Κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα ενός πλου είναι, όμως, το ζήτημα είναι να συνεχίζεις κι εμείς αυτό το καταφέρνουμε ...χρόνια τώρα, απ΄ το 1945, απ΄ τον καιρό της μάχης της Λευκόπετρας κι από πολύ παλιότερα!

     Χειραγωγούμενοι απ΄ τον ίδιο τον Odin, τον μέγιστο Æsir που, από ψηλά, μας παραστέκει, θα ζυγώσουμε την ακτή και, αφήνοντας ξωπίσω μας την άγρια νύχτα, θα στεγνώσουμε με τις πρωινές αχτίδες του ηλίου, ενώ ο γίγαντας βασιλιάς της θάλασσας Ægir και ο πατέρας του Odin, ο Βοrr θα πλαισιώνουν τον χειραγωγό μας έτοιμοι να παρέμβουν! 

     Σε λίγο τα ζώα μας κι εμείς θα είμαστε στεγνοί και πάλι κι έτοιμοι να ξαναφτιάξουμε το ντρακάρ μας για να ξανασαλπάρουμε. 

     Κι η επόμενη νύχτα θα πρέπει να μας βρει μεσοπέλαγα  κάπου κοντά στο Bornholm όπου, ξημέρωμα, πρώτα οι θεοί, θα δέσουμε.

     Στο μεταξύ, τι μας έμαθαν οι Πρόγονοί μας που ξεκίνησαν σκόρπιοι, άοπλοι και πλάνητες έναν αγώνα εναντίον μιας Αυτοκρατορίας την οποία τελικώς την νίκησαν στη Λάμαρη του Σουλίου: Μας έμαθαν ότι η αρματωσιά του εχθρού σαν γίνει δική μας θα μας αρματώσει κι εμείς θα τη στρέψουμε εναντίον του, οπότε, βιζιτάραμε το σκάφος του εχθρού και μετά από το επιτυχημένο ρεσάλτο μας αλλάξαμε το πανί του, υψώσαμε τα χρώματά μας και τη παντιέρα μας και προχωρήσαμε. Κι όσο αν ήμασταν στερημένοι τεχνογνωσίας, το θάρρος μας ήταν αρκετό για να καλύψει τα κενά αντλώντας όσα χρειαζόμασταν απ΄ όπου τα χρειαζόμασταν ακόμη κι απ΄ τον ακούσιο δωρητή μας τον Πέτρο Σάρογλο! 

     Kι οι χάρτες μας, ναι, οι χάρτες μας μπορεί να είναι και οι μόνοι που ενώ χαρτογραφούν νότιες θάλασσες καθοδηγούν σε βόρειες, αφού αυτός ο διάπλους είναι γεμάτος παράδοξα και για τους δρομάρηδες του κόσμου, ούτε σύνορα, ούτε αζιμούθια μπορούν να περιορίσουν τις αναζητήσεις τους.

     Ακολουθώντας τις ρότες των Βίκινγκ και διατειχιζόμενοι στα παραπέτια του δικού μας ντρακάρ, μονομαχώντας με τα κύματα μιας άτεγκτης τρικυμίας, θα επιβεβαιώσουμε (ή, όχι...) αν ακόμη μπορούμε να στέκουμε άγρυπνοι στη πλώρα, ακούραστοι κι ακατάβλητοι σ' ετούτη τη δοκιμασία!    

     Εμείς, έτσι θα βολευτούμε σ' ένα σκαρί παρέα με τους ομοίους μας για να ψηλαφίσουμε και πάλι τον Βορρά, να ξενυχτήσουμε μέσα στα φιορδ και να διαλογιστούμε "επί των κορυφών" των βραχογραμμών τους, μεταφέροντας στην επιστροφή μας αποσκευές ξέχειλες από εμπειρίες που θα επενδυθούν σε μια Σχολή ζωής, όπως αυτή των "Ελλήνων Κενταύρων".

     Πάντοτε ετοιμοπόλεμοι, σε διαρκή ετοιμότητα κι έτοιμοι να χειριστούμε τα εκηβόλα μας ακόμη και μεσ' απ' το νερό διατηρούμε μια καρμικήν επαφή με τον εχθρό επικεντρωμένοι πάνω του στα στενά φιόρδ του βορρά υπό το φως της χλωμής σελήνης όπως οι αδελφοί Shinobi στις θάλασσες της μακρινής Nihon.

      Kαι δεν είμαστε, διόλου, άμαθοι αυτών των ενάλιων τεχνικών των Shinobi, των τεχνικών Suiba που μελετήσαμε υπό ιδανικές συνθήκες στις δικές μας ήρεμες ακρογιαλιές. Όμως, τότε, δεν γίνονταν σε βάθος αισθητή μια εκπαίδευση που προόριζε για έναν διάπλου υψηλών απαιτήσεων κι έμενε η αίσθηση μιας ανέμελης ενάλιας παιδιάς...  

     Tούτο το βέλος μας κουβαλάει επάνω του όλα τα sǫgur (έπη) δομημένων αφηγήσεων αιώνων, γραμμένα από την πρωτο-Νορβηγική και παλαιο-Νορβηγική έως και την Ισλανδική, ζωντανεύοντας παγανιστικούς θρύλους και παραδόσεις των Vikings. Kαι θα το τοξεύσουμε για να τιμήσουμε όλους αυτούς τους Νορδικούς λαούς οι οποίοι είτε ως Γερμανικοί (Ινδοευρωπαίοι Σουηδοί, Νορβηγοί, Δανοί) είτε όχι (λαοί της Φιννικής, Φινλανδοί) τίμησαν τους θεούς τους, είτε με πρώτο τον Thor, είτε με πρώτο τον Ukko, θεοί των κεραυνών, των βροντών και των αστραπών. Κι αποκρυπτογραφώντας τα όσα έχει χαραγμένα επάνω του αυτό το βέλος μας, θα ζυγώσουμε τον Ίππο των Φιορδ, αυτόν που τον σφραγίζει το γονίδιο dun κάνοντάς τον πανέμορφο αλλά και σκληρό, για να γνωριστούμε μαζύ του και ν΄ ανταλλάξουμε συναισθήματα. Εμείς σαλπάραμε! 

     Για τον ορθόδρομο και, όσο γίνεται, ακύμαντο πλου αυτού του σκαριού που διασχίζει επί χρόνια άγριες θάλασσες μεταφέροντας ένα μέρος του Πολιτισμού της Ανθρωπότητος χρειάστηκαν τακτικές αποτελεσματικής προστασίας που μας τις δίδαξαν αξιόμαχοι και "αξιόπλοοι" Πρόγονοι, Δάσκαλοι φευγάτοι μέσα στο χρόνο, στις εποχές και στις γεωγραφικές συντεταγμένες! Κι όμως, εμείς τους ανακαλύψαμε και ξανα-ζωντανέψαμε τις υποθήκες τους και, τώρα, ξαναγεμίζουμε τη φαρέτρα μας, και ετοιμάζουμε τον "Ίππο" μας για να τους ξανα-συναντήσουμε εκεί στο μακρινό Βορρά όπου μας περιμένουν...κάπου, ανάμεσα στη Σουομενλίννα του Ελσίνκι, στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης, στα νορβηγικά φιόρδ και στα κανάλια της Κοπεγχάγης. Κι αυτοί οι Προπάτορες έχουν, ακόμη, τόσα να μας διδάξουν..

     Με ειδικές συστάσεις στη Κοπεγχάγη, αράζοντας για λίγο το ντρακάρ μας και πισωπλατίζοντας την ανόητη "μικρή γοργόνα" θα εξερευνήσουμε το Kastellet και  θα κυλιστούμε στα γρασίδια των οχυρώσεών του, ακολουθώντας τις πολύτιμες οδηγίες που μας έδωσε ένας σημαντικός φίλος των "Ελλήνων Κενταύρων". Εμπειρία μοναδική και πολύ απόμακρη από τις "τουριστικές" εμπειρίες που μας έχουν συνηθίσει τα ...τουριστικά γραφεία.

     Αλλά, το δικό μας ντρακάρ δεν βολεύεται να ελλιμενισθεί στο Nyhavn γι αυτό αναζητήσαμε τον δικό μας άνθρωπο να μας συμβουλέψει σωστά για πιο συναρπαστικά αγκυροβόλια, για δέστρες άβολες σε καθημερινούς ακτοπλόους αλλά προκλητικές σε όσους έμαθαν να σκίζουν τις βόρειες θάλασσες με μανιασμένα κύματα κι ανέμους τιμωρούς. Και στο δικό μας σκαρί ποτέ τη καμπάνα δεν την αγγίζει ανθρώπινο χέρι αφού την σείει συνεχώς η τραμουντάνα.

     Xωρίς να εγκαταλείψουμε τη Ζηλανδία (= ζεε+λαντ = θάλασσα και γη = νησί), κατευθυνόμενοι προς βορρά με το ντρακάρ μας (ή προς τα δυτικά με το τρένο, κάπου είκοσι λεπτά απ΄ τη Κοπεγχάγη) θα φτάσουμε μέχρι το ομώνυμο φιορδ της Roskilde, ίσως την πλέον όμορφη περιοχή της Δανίας, για να επισκεφθούμε το Vikingeskibsmuseet, το Μουσείο του Πλοίου των Βίκινγκ το οποίο, με τα εκθέματά του και τις καθημερινές διαδραστικές διδασκαλίες του μας κάνει κοινωνούς της ναυτοσύνης αλλά και της καθημερινής πολεμικής ζωής των Βίκινγκ. Σ΄ αυτό το Μουσείο θα μας υποδεχθούν κραδαίνοντας γιορταστικά τα τσεκούρια τους, ολοζώντανοι ανάμεσα στα εκθέματα, οι γηγενείς πρωταγωνιστές ενός έπους που δεν κράτησε μόνον 300 χρόνια, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί, αλλά μετέφερε στο προσκήνιο φυλετικές παραδόσεις αιώνων και τις διακτίνισε σε ένα απροσμέτρητο μέλλον, ξεδιπλώνοντάς μας διαχρονικά "πλακάτ" που εμπνέουν!

Αυτά τα διαχρονικά "πλακάτ" που καλούν σε διαρκή εγρήγορση, σε ένα ακατασίγαστο προσκλητήριο "Όσων ζωντανών...!" μας κρατάνε αέναους κωπηλάτες σ' αυτά τα σκαριά που μας γυροφέρνουν στα φιόρδ είτε της Βόρειας Θάλασσας, είτε των Δαλματικών Ακτών, είτε στις ακτές της Προποντίδος, όπου οι σκεπτομορφές των Προγόνων μας επισφράγισαν τον ανθρωποκατασκεύαστο χρόνο με την μαχητική παρουσία τους.  

     Oμολογουμένως, κοπίασε πολύ ο φίλος διπλωμάτης για να μας επισημάνει εκείνα που τα εμπορικά ταξιδιωτικά προγράμματα επιμένουν να αγνοούν αναφορικώς με την Ιστορία και τα αξιοθέατα της Δανίας, όλα τούτα που αν δεν έχεις τον ντόπιο "άνθρωπό σου" ποτέ δεν θα μάθεις κι ουδέποτε θα χαρείς. Όταν όμως στο ιστίο του ντρακάρ μας κυριαρχεί ένας ...Κένταυρος δεν μπορεί παρά οι ιδιόχειρες σημειώσεις και υποδείξεις που συγκεντρώνεις να είναι περισσότερες κι απ΄ τις σελίδες του καλύτερου τουριστικού οδηγού! 

     Έτσι, η ποιότητα. κυρίως η εγκυρότητα, τέλος δε και η ποσότητα των πληροφοριών μας γι αυτή την βόρεια περιπέτεια ήτα και η εγγύηση της ορθοδρομίας μας μέσα στα πέλαγά της και ο καλότατος όσο κι ανιδιοτελέστατος σύμβουλός μας δεν δίστασε να μας επιτρέψει να περάσουμε σε αρχειακά άδυτα προκειμένου να αντλήσουμε τα "απαραίτητα", λόγος για τον οποίον, ιδιαιτέρως τον ευχαριστούμε! 

     Mήτε οργανωμένη ναυτιλία, μήτε οργανωμένη φαροσήμανση 'κείνες τις εποχές!  Κάποιες φειδωλές φωτιές στις ακτές η μόνη βοήθεια των ναυτικών και κάποιοι σαμάνοι που προσεύχονταν στα πνεύματα για να δείχνουν από μακριά τ' αγκυροβόλια. Και το έρεβος της νύχτας να αγριεύει ακόμη μέχρι και τον Thor που, σ'  ετούτη τη περίπτωση του δικού μας ντρακάρ, οργισμένος, ύψωσε το σφυρί του να σπάσει την άχρηστη σελήνη. Κι όμως κι αυτή τη φορά βρήκαμε στεριά!    

     Kαι, αλμυροραντισμένοι, ανεμοδαρμένοι και θαλασσοπνιγμένοι, πάντα στο τέλος καταφέρνουμε να πατήσουμε στεριά μαζύ με τους συντρόφους μας, έχοντας εξασκημένη την όραση και την ενόραση, με τον ήλιο πίσω απ΄ το πορφυρό ιστίο μας να φωτίζει τα βήματα και τους λογισμούς μας, ξεπροβοδίζοντάς μας απ΄ τη πλημμύρα της περιρρέουσας παρακμής!   

     H επιστήμη της Συγκριτικής Γλωσσολογίας και ο Franz Bopp τεκμηρίωσαν την Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία ως επαγομένη παράμετρο της Ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας και όσο και εάν βαυκαλίζονται οι απανταχού αυτοχθονίζοντες ...μεγαλοϊδεατιστές αναπαράγοντες προγονοκάπηλη κομπορρημοσύνη, ευτυχώς, ακυρώνεται το "ανάδελφόν" μας το οποίο επιδιώκουν οι αποδομητές του Ελληνισμού! Και όσο διαπλέουμε τρικυμισμένες θάλασσες, διασχίζοντας τη μάνητα των κυμάτων τους, αφαιρούμε ..."παρωπίδες" και βλέπουμε καθαρότερα και ανεπηρέαστα τον κόσμο που δεν μπορούν να δουν με την δική μας αμφιθέαση όσοι προσπαθούν να τον ερμηνεύσουν μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς του νοσηρού αλυτρωτισμού τους. Και τούτη η περιπέτεια δεν θα έχει μόνον Ιππογνωσία αλλά και εθνογνωσία των βορείων λαών προς γόνιμη εξαγωγή επαγόμενων συμπερασμάτων.

     Δεν αρκεί η εφαρμογή σωστής στρατηγικής ούτε, απλώς, καλής τακτικής με κυρίαρχο το στοιχείο του αιφνιδιασμού που ενώ σε περιμένουν έφιππο εσύ φανερώνεσαι μέσα απ΄ το νερό. Αν όλα τούτα δεν έχουν ως κοινό παρονομαστή τους την ευσταθή ισορροπία την ώρα που ανοίγεις τη χορδή ανεξαρτήτως προνεύσεων και διατειχισμών τότε η ευστοχία παραμένει αμφίβολη... Και αυτή ακριβώς η ευσταθής ισορροπία του μαχητή διδάσκεται επί 20 χρόνια στη Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". Και ο Σουν Τζου, αν πράγματι είναι αυθεντικός και ακόλουθος του έργου του, μπορεί να έρχεται και με ...ντρακάρ από κάποιο φιόρδ του Βορρά.

     Ωστόσο, δεν είμαστε διόλου ρομαντικοί και ζούμε στην εποχή μας πατώντας στερεά στη γη μας, κρατώντας στην ακοή μας τους Βγκνερικούς ήχους του Götterdämmerung, ενός λυκόφωτος Θεών που προαναγγέλθηκε από την αρχαιότατη Σκανδιναυική Μυθολογία ως Ragnarök, όπου οι Θεοί του Πολέμου Æsir νικούν τους Θεούς της Γονιμότητος Vanir κι ενώ ο κυρίαρχος, πλέον, Θεός του Πολέμου Odin αναμένεται να λυτρώσει την πλάση με την δυναμική σοφία του, τελικώς, ο αδυσώπητος λύκος Fenrir αντρειεύει μέσα στον ατέλειωτο χειμώνα της παρακμής και καταπίνει τον Ήλιο και την Σελήνη οδηγώντας τον κόσμο σε επανεκκίνηση. Και μη γελιέστε μιλώντας για δήθεν "κλιματική αλλαγή" φορώντας κοντομάνικα... Χειμώνα βαρύ κι ατέλειωτο βιώνει η Ανθρωπότητα κι ο Fenrir θα είναι ο μόνος χορτάτος τούτο τον καιρό της πείνας...

     Eδώ, σ' αυτές τις θάλασσες δεν συναντάμε μόνο τον  μύθο αλλά ανταμώνουμε και την ίδια την Ιστορία, διασταυρώνοντας τα κουπιά μας με τα κουπιά άλλων σκαριών που διελαύνουν ολόγυρα έχοντας στα πανιά τους σύμβολα και παραστάσεις που δεν τα έσβησαν ούτε η αρμύρα των κυμάτων, ούτε ο χρόνος! Σύμβολα και παραστάσεις που περνάνε απαρατήρητα κι απ΄ αυτή την εβραιο-ελεγχόμενη ΑΙ η οποία, παρά τη στυγνή λογοκρισία που εφαρμόζει εναντίον των Αξιών, αδυνατεί να τα λογοκρίνει και μας υπηρετεί, ακολουθώντας τις εντολές μας για την εικονογράφηση αυτής της Riddarasaga. Σφυγμομετρούμε τον εχθρό και τον βρίσκουμε συνεχώς και πιο αδύναμο!

     Mπορεί γύρω μας, εκεί στις βόρειες θάλασσες, να πλέουν μεγάλα καράβια υπερσύγχρονα δυνατά και με προηγμένα συστήματα ναυσιπλοίας, όμως, τα δικά μας μικρά κι εξοπλισμένα μόνο μ΄ ένα απλό ιστίο, αυτά που μεταφέρουν εμάς και το βιός μας, εξακολουθούν να συντρίβουν ό,τι στέκεται στη πλώρη τους όπως και τότε που ως Γερμανοί-Νορμανδοί κατακτούσαν τη Γαλλία, την Αγγλία, την Γροιλανδία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία, την Λιβονία, τα νησιά Φερόες, τα νησιά Σέτλαντ, την Σικελία, την Βίνλαντ, ως Γερμανοί-Βάραγγοι (Væringjar = ορκισμένοι άντρες) σάρωναν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ως Γερμανοί-Ρως ίδρυαν την Ρωσία (Ρως του Κιέβου) κι έφταναν ως τις υπερατλαντικές ακτές και ως Γερμανοί-πΡΩΣοι έκαναν την Γερμανία (κι όχι την σημερινή ψευτο-"Γερμανία" που νομίζει κανείς...) υπερδύναμη.

     Έχοντας στη παλάμη μας τις σοφές παρακαταθήκες των Δασκάλων μας, ξέρουμε "πού" και "προς τα πού" πατάμε και βαδίζουμε ακόμη και σε καιρούς σαν αυτούς όπου το γλιστερό ρυάκι της παρακμής μπορεί να μην μας απειλεί να μας πνίξει αλλά σίγουρα διακυβεύει την ισορροπία μας έναντι της οποίας θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πολλαπλώς προσεκτικοί διότι οι "στιγμές" είναι κρίσιμες... 

     Πάνε χρόνια από τότε που ο συντοπίτης μας Γρηγόριος Ξενόπουλος μας; Είχε αποκαλύψει το φριχτό μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας που δεν θεράπευε παθήσεις των ματιών αλλά τα ίδια τα γηρατειά και τη φθορά της ηλικίας κι αυτό όχι με αλχημικά ματζούνια αλλά με την αποφυγή του μίσους και της δυστοπικότητος. Ναι, η κοντέσσα Βαλέραινα ήξερε να διώχνει το χρόνο και τη φθορά που προκαλεί κρατώντας τον Άνθρωπο ατοξίνωτο κι ανέγγιχτο από τις ταπεινές εμπάθειες κι όλα ετούτα μας τα είχε ξεδιαλύνει ο αείμνηστος Ζακύνθιος λογοτέχνης κι εμείς από παιδιά, ευτυχώς, τα είχαμε ενστερνιστεί ως το καλύτερο παραμύθι ζωής. Κι ως σήμερα, ατοξίνωτοι, διασχίζοντας τις θάλασσες του βορρά με το μικρό σκαρί μας, όχι μόνο δεν επιχαίρουμε για τα ναυάγια των μεγαλοσχημόνων που μέχρι πριν μας λοιδορούσαν πάνω απ΄ τα πολυτελή κρουαζιερόπλοιά τους που βυθίζονται το ένα μετά το άλλο, αλλά σφίγγεται η καρδιά μας βλέποντας τους, μέχρι τώρα, σαρκαστές μας να πνίγονται στα ταραγμένα νερά ολόγυρά μας ικετεύοντας για μια θέση στη γάστρα του ντρακάρ μας. Δυστυχώς όμως, έμψυχα είναι και τα πλάσματα που κουβαλάμε κι άσχετα αν αυτά έχουν τέσσερα πόδια δεν θεωρούμε πρέπον να τα αφήσουμε να πνιγούν αυτά για να μη πνιγούν τα δίποδα. Τι να κάνουμε, για μας οι ψυχές δεν έχουν χρώμα και διαβάθμιση γιατί όλες μα όλες έχουν δικαίωμα στη ζωή! 

     Aμέτρητες κι ατέλειωτες οι συγκρούσεις, συγκρούσεις σε στεριά και σε θάλασσα με ξένους αλλά και με "δικούς", όμως, η πολυτέλεια της ήττας δεν συγχωρείται για το ντρακάρ μας κι οι επιβάτες του, δίποδοι και τετράποδοι, όλοι ισότιμα και χωρίς ψευτοδιλήμματα, θα πρέπει να φτάσουν στον προορισμό τους με ακέραιο και περήφανο ιστίο ως λάβαρο απαραίτητο για την επιτυχή ολοκλήρωση του ταξιδιού. Κι απ΄ τη δική μας τη "χωσιά", είναι καταδικασμένος όποιος τολμήσει να μας βιζιτάρει αφού η τόξευση είναι γρηγορότερη από κάθε σπαθισμό.

     Κι όταν μιλάμε για αμέτρητες συγκρούσεις, όταν αναφερόμαστε σε γιγαντομαχίες, δεν εννοούμε ασφαλώς, μόνον αυτές των παλαιών χρόνων, αλλά και τις πολύ πιο σύγχρονες, αυτές που όχι μόνον δεν έληξαν αλλά δρομολογούν ατέρμονες αναμετρήσεις μέχρι την τελική νίκη του αγαθού σε βάθος χρόνου!  

     Φρενήρεις κι αχαλίνωτοι Μπερσέκεροι που δεν ενδιαφέρονται για την σύλληψη ...αιχμαλώτων αλλά μόνον για τον αφανισμό του εχθρού με κάθε τρόπο, με μόνη πανοπλία τα τομάρια των λύκων που υπέκυψαν στα τσεκούρια τους, τούτοι οι πολεμιστές γιορτάζουν την εικοσαετία της εξαλλαγής του Κενταύρου σε όπλο πολέμου ενάντια στη παρακμή του "καθεύδειν" και του εφησυχασμού. 

     Τι, όμως, ν΄ απαντήσεις και σε κείνους που σε ρωτάνε «Και τι δουλειά έχεις εσύ ο στεριανός αλογατάρης με τις θάλασσες, τους παπαφίγκους και τα ντρακάρ;». Τι να τους πεις για κείνο το σεμπέκο που όργωνε το Αιγαίο, απ΄ τη Γραμβούσα μέχρι την Αμμουλιανή, βιζιτάροντας ακόμη και τις μικρές γαλιότες των αγιονοριτών καλογήρων που μετέφεραν λαδόκρασο στα μοναστήρια τους, βιζιτάροντας και κουρσεύοντάς τους; Πώς, δηλαδή, να πεις ότι το θαλασσινό νερό δεξαμενίζεται σε κοινό «λίκνο» κι όσο κι αν τα ρεύματα το κάνουν να διαφέρει στη κίνηση, στην ουσία παραμένει το ίδιο; Kαι πώς να εξιστορήσεις το λειτούργημα της πειρατείας που έφερε κάποιους αντιμέτωπους ακόμη και με τις προστατευτικές νηοπομπές των ξένων δυνάμεων, ακόμη και με τους ιερείς-αρχιληστές του «Συμβουλίου της Κρήτης», όπως τον παπά Μαρτινιανό και τον παπά Γρηγόρη και πώς ν΄ αφηγηθείς ότι οι «πειράτες» σου δεν ήσαν κλέφτες αλλά μερακλήδες του ρεσάλτου, αφού, στο τέλος, πρόσφεραν ολόκληρο μοναστήρι, την Μονή Καλέντζη στη Μονή  Βατοπεδίου σαν ρεφάρισμα των όσων λαδόκρασων είχαν κουρσέψει; Όλα τούτα τα αφηγούνται τα ερείπια του Πύργου Κολιτσούς που, σαν φάρο των περιπλανήσεών μας, τον βλέπουμε ακόμη κι απ΄τη ...Βαλτική να μας φέγγει μη και δε βρούμε τη ρότα του γυρισμού...

    Νομοτελειακή η έκβαση και τα χρώματά μας δεν είναι δυνατόν παρά να είναι οι νικητές μέσα στον χρόνο που είναι ο καλύτερός μας σύμμαχος. Κι αυτά τα χρώματά μας, το κόκκινο, το μαύρο, το λευκό δεν μπορούν παρά να σαρώνουν κάθε άλλο που βρίσκεται στο δρόμο τους. 

     Αργά, σταθερά και σίγουρα, αυτή η πορεία των 20 χρόνων επιδραστικού έργου αυτό απέδειξε κι όποιος πρόσεξε την τελευταία στροφή του Ύμνου μας θα κατάλαβε για ποια εποχή μιλάμε και ποιες συνθήκες, έτσι όπως ζεσταινόμαστε από τις φλόγες του ναυαγισμένου εχθρού στο απυρόβλητο μιας στεριανής σιγουριάς!

Οι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ» φτάσαν

εν μέσω πολέμου κλαγγής,

φωτιές ένα γύρω ανάψαν

ζεσταίνουν το κέντρο της γης! 

     Ναι! Ο Άνθρωπος, ο εκπολιτιστής, δεν είναι ο ψοφοδεής ειρηνοποιός, ο μετρημένος αστός, ο ευτελής "καθωσπρέπει" που, πίσω από την δήθεν "ευπρέπειά" του καλύπτει την δυσειδή και δυσώδη δειλία του.

     Ο Άνθρωπος ο εκπολιτιστής του οποίου τα επιτεύγματα αποτυπώνονται από τον "φακό" της πραγματικότητος σε συνάρτηση με τις εικόνες της ιστορικής μνήμης όσο "θαμπωμένη" κι αν δείχνει, είναι μόνον ο αδίστακτος κι αιμάσσων πολεμιστής, ο γενναίος βιρτουόζος των όπλων που ξέρει να ξεκαθαρίζει το έδαφος από κάθε έμψυχο ή άψυχο εμπόδιο που ανασχέτει την ανέλιξη. Γι αυτό και οι πλέον πολιτισμένες χώρες του κόσμου θεμελιώθηκαν από αχαλίνωτους πολεμιστές κι όχι από παρασιτικούς ...ιεραποστόλους! Κι η Σκανδιναυία με τον λαμπρό ευρωπαϊκό Πολιτισμό της που σήμερα, μετά από αιώνες αδυσώπητου αγώνος, κυριαρχεί παγκοσμίως ως υπόδειγμα κοινωνικής ευημερίας, είναι γέννημα των άγριων Βίκινγκ, αυτών που συνέθλιβαν τον εχθρό με το σφυρί του Thor, το θρυλικό Mjöllnir και τα αιμοσταγή τσεκούρια τους. Κι ενώ οι σαρωτικοί Βίκινγκ άφησαν πίσω τους έναν λαμπρό Πολιτισμό να τιμά το πέρασμά τους, αντιθέτως, οι τρυφηλοί και μοιραίοι "Βυζαντινοί" οι οποίοι μεμψιμοιρούσαν παριστάνοντας τα "θύματα" της ...τρομοκρατίας των Βίκινγκ, δεν άφησαν πίσω τους παρά το όνειδος μιας διαφθοράς αιώνων θεοκρατικής εξουσιαστικότητος και, τελικώς, της πλήρους υποταγής τους στον εχθρό!   

     Όμως, αυτοί, εμείς οι αδυσώπητοι πολεμιστές που, για να διασκεδάσουμε, σκορπούσαμε τον τρόμο στους εκφυλισμένους "Βυζαντινούς" που, όμοιοι με τους σημερινούς "φιλελεύθερους", συγκέντρωναν εξουσία και χρήμα για να καταρρεύσουν εν μιά νυκτί, εμείς οι αιμοσταγείς διανεμητές ...θανάτου υπήρξαμε αυτοί που, σαν αγέραστα κι ανέγγιχτα απ΄ τον χρόνο παιδιά, προσφέραμε την χαρά του παιγνιδιού σε γενεές επί γενεών με τα πλέον δημιουργικά παιγνίδια που ακονίζουν το μυαλό και διαμορφώνουν πολίτες οι οποίοι κυριαρχούν στην Ιστορία "χτίζοντας" τις πλέον προηγμένες κοινωνίες του κόσμου! Και για όσους δεν θυμούνται, το σπουδαίο "Lego" είναι προσφορά στον παγκόσμιο παιδόκοσμο των Δανών "Viking"! 

     Κι όπως οι άγριοι και πολεμοχαρείς Βίκινγκ ίδρυσαν το πλέον προηγμένο ευρωπαϊκό τμήμα που λέγεται «Σκανδιναυία», έτσι ήρθε και στάθηκε πλάι τους ένας άλλος άγριος και πολεμοχαρής λαός, o Φιννοουγγρικός, για να ολοκληρώσει το λαμπρό δείγμα του υποδειγματικού κι ευημερούντος ευρωπαϊκού χώρου ιδρύοντας την βορειο-αρκτική Φινλανδία (Suomi)! 

     Eθνικιστικός λαός οι Φινλανδοί, γαλουχήθηκαν με την "Kalewala", ένα έπος που εκθειάζει τη φυλή και την πατρίδα, ένα "ευαγγέλιο" εθνοφυλετικής περηφάνιας και, χωρίς να σέρνουν περγαμηνές "αρχαιότητος", κατέκτησαν σήμερα το βάθρο της πλέον πετυχημένης κοινωνίας ώστε να μαθαίνουμε, μόλις τώρα, ότι το Ελσίνκι κλείνει έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς ούτε ένα νεκρό από τροχαίο ατύχημα, σε μία χώρα της οποίας οι κάτοικοι είναι οι πλέον ευτυχισμένοι του κόσμου!  

     Η σημαία της Φινλανδίας στήθηκε με τα χέρια δυο διαφορετικών φυλών που συναντήθηκαν πάνω στο έδαφός της, η μία να έρχεται από δυτικά, οι Βίκινγκ και ως Σουηδοί, και η άλλη να καταφθάνει από ανατολικά, οι Φίννοι. Εδώ, μια κατοχή κάποιων εκατονταετιών από τους Σουηδούς, αντί να αποτελέσει μειονέκτημα, προσδίδει στη χώρα ένα πολιτιστικό πλεονέκτημα κι αντί για εχθρότητα, συσφίγγει μια συγγένεια της οποίας το μεγάλο όφελος θα φανεί στον εικοστό αιώνα όταν πια η Φινλανδία θα χρειαστεί να έχει εξασφαλισμένα νώτα για να πολεμήσει τους Ρώσους ενώ το μετέπειτα κράτος της θα το "χτίσει" στο πολιτιστικό πλαίσιο που της άφησαν ως κληροδότημα οι Σουηδοί κατακτητές της. Να πως μια μακροχρόνια κατοχή ένας δημιουργικός λαός μπορεί να την μετατρέψει σε ανεκτίμητο δώρημα! 

     Ένας λαός που όσο τον «ξεφλουδίζεις» τόσο ανακαλύπτεις στον πυρήνα του τα χαρακτηριστικά των Oύννικων μεταναστευτικών ρευμάτων, με την ίδια μαχητικότητα και αφοβία, κάτι που φάνηκε αδρά, ιδίως, τα νεώτερα χρόνια, κατά την διάρκεια των τεσσάρων πολέμων τους για την ανεξαρτησία τους, τόσο στον Εμφύλιο Φινλανδικό Πόλεμο (1918), όσο και εναντίον ολόκληρης της Ρωσίας στον Σοβιετοφινλανδικό Πόλεμο (1939-1940), στον Πόλεμο Συνεχείας (1941-1944) και στον Πόλεμο της Λαπωνίας (1944-1945) πάντοτε υπό την διοίκηση του Στρατάρχη  Carl Gustaf Mannerheim.

     Σύμμαχος του ΙΙΙ Reich και του Αδόλφου Χίτλερ, η Φινλανδία υπό την διοίκηση του ηρωικού Στρατάρχη της ο οποίος σήμερα τιμάται ως εθνικός ήρωας από τον Φινλανδικό λαό, έδωσε τις γενναίες μάχες της και δεν αρκέστηκε στην κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της αλλά κατέκτησε και την κορυφαία θέση ευημερούντος ευρωπαϊκού έθνους που της άξιζε! 

     Eκείνο, όμως, που κυριαρχεί σ΄ ετούτα τα εγχειρήματα δεν είναι άλλο απ΄ το ...απρόοπτο, το αστάθμητο, εκείνο για το οποίο ο πολεμιστής θα πρέπει να έχει πάντα τη λύση που θα τον οδηγήσει στη νίκη! Κι αυτή η λύση θα κάνει ακόμη και τα πλοία να κινηθούν στη στεριά προκειμένου ο μαχητής να ζυγώσει τον αντικειμενικό σκοπό του, να βάλει το βέλος του στο στόχο και να δει τον εχθρό νικημένο!

     Mέσα από το παράθυρο της δικής μας ζωής, ευδαίμονες παρατηρούμε μια saga ποιότητος κι αναπολούμε την υπέροχη Zarah Leander στο "Fenster meines Lebens" να μας θυμίζει όλες εκείνες τις ώρες και τα δευτερόλεπτα που χαράχθηκαν στη μνήμη μας ως μικρές, διαδοχικές, προσεγγίσεις στο αραξοβόλι της αυτοβελτιώσεως.

     To «τι πετάξαμε» και το «τι κρατήσαμε» απ’ αυτό το βόρειο ταξίδι ήσαν τα κέρδη του ξενιτεμού μας. Και το πρώτο που κρατήσαμε ήταν η επιβεβαίωση του αρχικού προσανατολισμού μας στη περιφρόνηση του οπίου των θρησκειών που ευαγγελίζονται ψευδο-«σωτηρίες» ...ψυχών, με την παράλληλη προσήλωσή μας στους θεούς που δεν βαυκαλίζουν με γλυκερά νανουρίσματα δήθεν «αγάπης» τα πρόβατα που τους ακολουθούν αλλά συνεγείρουν σε μάχη επιβιώσεως τους μαχητές που τους πλαισιώνουν, αυτούς τους αληθινούς θεούς που μπορεί να μην είχαν ποτέ υλική υπόσταση αλλά υπαγόρευαν σωστά την χρήση των όπλων που εγγυώνται στον Άνθρωπο την ύπαρξή του!

     Tο επόμενο που επαληθεύσαμε ήταν ότι πολύ σωστά μάθαμε να πολεμάμε από μικροί έστω κι αν δεν μάθαμε να ...κεντάμε, ή να ...πλέκουμε, όπως θέλουν οι άρρωστες κοινωνίες! Άλλωστε, τι να τα κάνεις τα κεντήματα και τα πλεχτά όταν η προτεραιότητά σου είναι να επιβιώσεις κάτι που σε υποχρεώνει να μάθεις τον χειρισμό των όπλων αφήνοντας κατά μέρος τις ...βελόνες! Και, μόνον έτσι μπορείς να κάνεις υπερήφανους τους προγόνους σου!

     Τέλος, απαντήσαμε σε ένα ερώτημα που πλανιέται επί χρόνια πάνω από τα κεφάλια των ηλιθίων κι έχει σαν θέμα του την ανωτερότητα ή την κατωτερότητα των φυλών, γνωρίζοντας πολύ καλά και κατ΄ ομοφωνία των επαϊόντων ότι στην Φύση δεν υπάρχει ισότητα, με αποτέλεσμα, εξ επαγωγής να δεχθούμε ότι όντως υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές αλλά όχι υπό την παραπλανητική έννοια που "σερβίρει" επί μακρόν η σιωνιστική προπαγάνδα η οποία νομίζει ότι θα κυριαρχήσει σκεπάζοντας με λάσπη τον Ναζισμό και τον Φασισμό. Εκείνο, λοιπόν, που καθορίζει την ανωτερότητα ή την κατωτερότητα μιας φυλής και της κοινωνίας της δεν είναι το χρώμα του δέρματος, των μαλλιών και των ματιών, αλλά τα πολιτιστικά επιτεύγματά της ή η απανθρωπιά της στην οποία θριαμβεύουν οι διεθνείς εγκληματίες και δεδηλωμένοι ρατσιστές, σιωνιστές, που γενοκτονούν συστηματικά τους Παλαιστινίους! Διότι, όταν οι σιωνιστές μέσα στο ιερό τους βιβλίο, το μισαλλόδοξο και απάνθρωπο "Ταλμούδ" αποκαλούν εαυτούς ως "περιούσιο λαό" και κάθε μη εβραίο ως "γκοίμ" (μίασμα) εκφραζόμενοι ως αδίστακτοι ρατσιστές ενώ ως εφευρέτες της διεθνούς τρομοκρατίας (Ιργκούν και Χαγκανά) και γενοκτόνοι των Παλαιστινίων δεν μπορεί παρά να είναι κατάπτυστοι εγκληματίες και, οι ρατσιστές και οι εγκληματίες, δεν μπορεί παρά να είναι οι "κατώτεροι" εκτός κι αν κάποιος θεωρεί τον ρατσισμό και την εγκληματικότητα ως ...ανωτερότητα! Και απομένει να δούμε αυτή την στιγμή ποιος λαός κατακτά τον τίτλο του ...ανώτερου. 

     Μα, φυσικά, οι Βίκινγκ και οι σημερινοί απόγονοί τους! Nαι, όπως το διαβάσατε, οι άγριοι πολεμιστές Βίκινγκ και οι σημερινοί Σκανδιναυοί ...κατιόντες τους! Γιατί; Ας το δούμε προσεκτικά, εν συνεχεία. Το Μπέργκεν είναι μία παμπάλαια επαρχιακή Νορβηγική πόλη με ιστορία 950 χρόνων, χτισμένη από τους Βίκινγκ με τα τσεκούρια τους σε μία χερσόνησο "στεφανωμένη" από επτά βουνά. Αυτή η πόλη, χωρίς να χάσει ποτέ τίποτε από το ιστορικό παρελθόν της, φροντίζεται από τους κατοίκους της ώστε να κρατά όσα οι αιώνες της χάρισαν αλλά παραλλήλως, να προπορεύεται ίσως και ...αιώνες έναντι των άλλων πόλεων του κόσμου με επιτεύγματα αστικού περιβάλλοντος των οποίων η περιγραφή θα απαιτούσε πολύτομη συγγραφή κι εμείς θα αρκεστούμε σε ένα μόνον, όχι το σημαντικότερο αλλά το αντιπροσωπευτικότερο που τεκμηριώνει την πραγματική ανωτερότητα μιας κοινωνίας που σέβεται εαυτόν και αλλήλους! Και θα την μεταφέρουμε, εν συνεχεία όπως ακριβώς μας την παρουσιάζει η σημερινή ειδησεογραφία για να χωνέψουμε ότι, όντως, υπάρχουν ανώτερες φυλές, αλλά όχι λόγω των κριτηρίων που επικαλείται η σιωνιστική προπαγάνδα! Ιδού:

     "Ήταν ένα μικρό καράβι..." ένα  μ ι κ ρ ό  καράβι, αλλά πολύ κ α λ ο τ ά ξ ι δ ο, σχεδιασμένο για "πυρ και κίνηση", ένα καράβι που κουβάλαγε πανάκριβο απόσταγμα πανευρωπαϊκής Ιστορίας και διαφυλετικών Παραδόσεων, με κατακόκκινο ιστίο πάνω στο οποίο κυμάτιζε ο Κένταυρος! Ένα μικρό, ευέλικτο και ...ευφυές καράβι που έμαθε να αφήνει ανεξίτηλη την αφρισμένη ρότα του σαν άλλο μίτο της Αριάδνης ώστε πάντα να μπορεί να βρίσκει τον προσανατολισμό μιας παλιννοστήσεως που εξασφαλίζει την διατήρηση της αυθεντικής του νηολογήσεως. Ένα σκαρί του οποίου ο γαλήνιος πλους δεν ήταν αρκετός στον οραματιστή του ο οποίος παρέμενε προσηλωμένος στην παρατήρηση των σημείων των καιρών, των εν πολλοίς αθέατων καταιγιδοφόρων σωρειτών που εγκυμονούν κινδύνους για τους θαλασσοπόρους.

     Ένα μικρό πολεμικό καράβι που ξέρει να μάχεται με τα όπλα του αντιπάλου, να απαγκιάζει αθέατο πίσω από νησίδες και να ξαναχτυπά εκεί που ο εχθρός φαίνεται να το αγνοεί και να συνεχίζει, τηρώντας τους κανόνες του Σουν Τζου. Διότι, ο μεγαλύτερος χαρτογράφος δεν ήταν ο Πτολεμαίος με την "Γεωγραφική Υφήγησή" του, αλλά ο ...Σουν Τζου που "χαρτογράφησε" την "Τέχνη του Πολέμου" που καθορίζει και τον "χάρτη" επιβιώσεως του πολεμιστή-Ανθρώπου!

     Κι αυτό θα συνεχίσει για πάντα, γιατί έτσι είναι η φύση κι η ζωή! Διότι στο τέλος οι "ΓΕΡΜΑΝΟΙ" νικάνε κι όχι οι "αντι-γερμανοί" του ...Holywood, είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν οι εχθροί μας! Έτσι κι ο Ήλιος θα συνεχίσει να λάμπει πάνω απ΄ τα φιορδ, το Εκατόμπεδο, τους σιντοϊστικούς Ναούς της Ogasawara  και τις στέπες της Μογγολίας!

     Στο τέλος της "Kali Yuga", μεσ'  απ΄ αυτά τα κρυστάλλινα νερά του σκανδιναυικού βορρά, θα αναδυθεί για να κυριαρχήσει εκείνο το επίκεντρο της νορδικής πνευματικότητος όπως το οραματίσθηκε ο μέγας αναμορφωτής του Πολιτισμού ο οποίος ουδέποτε παρήλθε, όπως δεν παρήλθαν και οι Αξίες που άφησε ως παρακαταθήκη και τις οποίες τιμά με τα είκοσι χρόνια της λειτουργίας της η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". 

     Όμως, δεν διδαχθήκαμε μόνον από τους Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως, μόνον από το νορδικό Βορρά, αλλά κι από πολλά άλλα "αζιμούθια" που κατευθύνουν σε νικηφόρα έκβαση συγκρούσεων και αποκρίνονται σε ερωτήματα που αποζητούν όσοι θέλουν να αναδεικνύονται νικητές ακόμη κι αν διαθέτουν ως όπλο ένα απλό στειλιάρι.

     Επί παραδείγματι, πώς θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε το μεγάλο δίδαγμα της μάχης του Morgarten όπου απεδείχθη ότι, όποιος θέλει να ζήσει ελεύθερος μπορεί να νικήσει και τον ισχυρότερο εχθρό; 

     Οι χίλιοι αυτόχθονες χωρικοί τριών κοιλάδων (Uri, Schwyz και Unterwalden) ζούσαν στο επίκεντρο μιας περιοχής που κατόπιν θα γίνονταν γνωστή ως «Ελβετία», εντός της δικαιοδοσίας των Αψβούργων αλλά εκτός του ελέγχου τους τον οποίον, βεβαίως, οι καλώς οργανωμένοι Αυστριακοί θα διεκδικούσαν. 

     Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου του 1315, στο Morgarten, έμελλε να συγκρουσθεί μια άριστα προετοιμασμένη και εξοπλισμένη στρατιά των Αψβούργων αποτελούμενη από τρεις χιλιάδες βαρείς Ιππείς και πεζούς υπό τον Δούκα Λεοπόλδο Α’ με τους ντόπιους χωρικούς υπό τον Werner Stauffacher.

     Υπέρ των Αυστριακών, οι αριθμοί και η ανωτερότητα της οργανώσεως και του εξοπλισμού. Υπέρ των χωρικών η άριστη γνώση της γης που τους ανήκε, η γνώση κάθε σπιθαμής μονοπατιών, λιμνών και ποταμών, κάθε χιλιοστού των επικίνδυνων αλπικών περασμάτων πάνω στα οποία καθημερινώς πατούσαν.

     Και νικητής απεδείχθη η γνώση της γης, εκεί όπου οι υπεράριθμοι και πάνοπλοι Αυστριακοί ηττήθηκαν όταν οι χωρικοί ακροβολίστηκαν σε καίρια σημεία εκτοξεύοντας από ψηλά, βράχους και μεγάλους κορμούς δένδρων εναντίον των πάνοπλων, βαρέων Ιππέων των οποίων την συνοχή διέσπασαν και αποδεκάτισαν ενώ  οι αυτοσχέδιες αλεβάρδες των χωρικών έσυραν στο έδαφος τους απομείναντες βαρείς Ιππείς τους οποίους εξουδετέρωσαν μέσα στις απαστράπτουσες πανοπλίες τους στις οποίες παρέμεναν παγιδευμένοι. 

     Εξ άλλου πώς να προσπεράσουμε μία κορυφαία ηρωική "σελίδα" της λαμπρής Ουγγρικής πολεμικής ιστορίας που γράφτηκε στο Κάστρο του Eger...

... Ήταν Σεπτέμβριος του 1552 και το ουγγρικό φρούριο Eger αντιμετώπιζε θανάσιμη πολιορκία από  40.000 Οθωμανούς στρατιώτες, τον πολυαριθμότερο στρατό που συγκεντρώθηκε ποτέ στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. 

     Οι υπερασπιστές του Eger μόλις που αριθμούσαν τους 2.000 και ήσαν, κυρίως, άμαχοι, γυναίκες, αγρότες, γέροι και μια χούφτα στρατιώτες με επικεφαλής τον λοχαγό István Dobó. Επί 39 ημέρες, οι γενναίοι υπερασπιστές του Eger αψήφησαν την πιο ισχυρή αυτοκρατορία επί γης της εποχής τους. Οι Οθωμανοί ανέμεναν μια εύκολη νίκη, αλλά η γενναιότητα των υπερασπιστών του κάστρου, καθώς και η εμπνευσμένη ηγεσία του Dobó, οδήγησαν στην απόκρουση των επανειλημμένων οθωμανικών επιθέσεων. 

     Ακόμα και μετά την έκρηξη του πύργου αποθηκεύσεως που περιείχε 24 μετρικούς τόνους μαύρης πυρίτιδος και την πρόκληση εκτεταμένων δομικών ζημιών, οι εισβολείς δεν μπόρεσαν να βρουν τρόπο να εισέλθουν στο κάστρο. Μετά από 39 ημέρες αιματηρών, βάναυσων και έντονων μαχών, ο Οθωμανικός Στρατός υποχώρησε, ηττημένος και ταπεινωμένος. Οι απώλειες των υπερασπιστών ανήλθαν σε περίπου το ένα τρίτο του αριθμού τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σκοτώθηκαν και ακρωτηριάστηκαν μόνιμα στη μάχη.

     Αυτή ήταν η αληθινή ιστορία της πολιορκίας του Eger, μια από τις πιο απίστευτες στρατιωτικές νίκες της ιστορίας κι ακόμη ένα μάθημα για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων", για όλους εμάς που αναζητούμε "Δασκάλους" όχι μόνον ανάμεσα στους πιο ενάρετους ζώντες, αλλά και στους γενναίους "απόντες" οι οποίοι πέραν συνόρων και εποχών δίδαξαν το "ευ ζειν" αλλά και το, ηρωικώς, "ευ θνήσκειν"!

     Τίποτε, πάντως, δεν θα θεωρούσαμε αρκετήν ως διδασκαλία προκειμένου να «στήσουμε» επάνω της το παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» αν, εκτός όλων των παραπάνω, δεν λαμβάναμε υπ΄ όψη την πραγματική «κατήχηση πολέμου» που ανακαλύψαμε εγκύπτοντας στην Μάχη του Μόχι, στην Ουγγαρία του 1241.

     Η ανήσυχη φύση μας και οι ισχυρές εμπειρίες που μας προσέφερε η ανά την γη περιπλάνησή μας, δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν την εντρύφηση σε μιαν εμβληματική σύγκρουση της παγκόσμιας ιστορίας κατά την οποίαν ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου εκείνης της εποχής (Μογγόλοι) εισέβαλε στην Ευρώπη κατανικώντας την κατά πολύ μεγαλύτερη αλλά, πάντως, διόλου ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της γηραιάς ηπείρου που εκπροσωπούσε ο Ουγγρικός στρατός. 

     Αλλά, γιατί «Μάχη του Μόχι» ως φόντο, κυρίως, Παιδείας των μαθητών μιας σύγχρονης Σχολής εφίππων πολεμικών τεχνών, όπως αυτή των «Ελλήνων Κενταύρων»; Ας φυλλομετρήσουμε ξανά την Ιστορία!

     Την ίδια στιγμή που δοκιμάζονταν η Πολωνία, η Ουγγαρία βρέθηκε επίσης στο στόχαστρο των Μογγόλων. Μια πολυμέτωπη επίθεση ξεκίνησε το 1241 με ένα στράτευμα να κινείται μέσω της Μοραβίας στο βορρά και τρία ακόμη να περνούν μέσα και γύρω από τα Καρπάθια Όρη στα δυτικά. Το δυτικότερο Μογγολικό στράτευμα εισέβαλε βαθιά μέσα στη Μολδαβία και τη Βλαχία και στη συνέχεια γύρισε για να επιτεθεί στην Ουγγαρία από το νότο. Ο Μογγολικός Στρατός υπό την διοίκηση του Σουμπουτάι, αριθμούσε μόνον 20.000 έως 30.000 άνδρες, κατά πολύ μικρότερος των Ούγγρων υπερασπιστών της γης τους την οποία διεκδικούσαν οι Ασιάτες εισβολείς.

Ο Ουγγρικός στρατός με επικεφαλής τον βασιλιά τους Μπέλα Δ' (περ. 1235-1270) αποτελούμενος από 60.000 έως 80.000 άνδρες (Ούγγρους Ιππότες και μισθοφόρους Σέκουλους και Κουμάνους οι οποίοι, όμως, Κουμάνοι απεχώρησαν πριν την μάχη) κινητοποιήθηκε για να συναντήσει τους εισβολείς σε ανοιχτό έδαφος. Ο Βασιλιάς Μπέλα Δ’ μπορεί να διοικούσε έναν από τους καλύτερους στρατούς στην Ευρώπη, αλλά είχε και άλλα προβλήματα εκτός από τους Μογγόλους, καθώς η πίστη στο στέμμα πολλών από τους δυσαρεστημένους βαρόνους του ήταν αμφισβητήσιμη. Ένα άλλο πρόβλημα ήταν οι βιαιοπραγίες των Πολόβτσυ (Κουμάνων) που είχαν διαφύγει τη Μογγολική επίθεση πιο ανατολικά και τώρα επιτέθηκαν στα Ουγγρικά εδάφη. 

     Ο στρατός του Μπέλα Δ’ ηττήθηκε ολοκληρωτικά στις 10-11 Απριλίου στη Μάχη του Μόχι (σύγχρονο Μούχι) στον ποταμό Σάγιο, αφού ο Μογγόλος διοικητής Σουμπουτάι (περ. 1175-1248) έβαλε τους άνδρες του να διασχίσουν μια πλωτή γέφυρα και να περάσουν μέσα από μια περιοχή βάλτων για να υπερφαλαγγίσουν τους Ούγγρους. 

     Ταυτοχρόνως, οι καταπέλτες των Μογγόλων βομβάρδιζαν τον εχθρό από την απέναντι όχθη του ποταμού. Ο Μπέλα Δ' κατέφυγε στην ασφάλεια του Πρεσβούργου (Μπρατισλάβα) και μετά στην Κροατία. 

     Τα Μογγολικά στρατεύματα, εν τω μεταξύ, βάδιζαν αδιάκοπα και όλα συναντήθηκαν στον ποταμό Δούναβη την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου. Το 1241 η Βούδα και η Πέστη λεηλατήθηκαν, η τελευταία ανήμερα τα Χριστούγεννα, αλλά το μεγαλύτερο έπαθλο ήταν το Γκράν (Έστεργκομ), η μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη της περιοχής εκείνη την εποχή. Οι Μογγόλοι χρησιμοποίησαν 30 καταπέλτες στην πολιορκία, η οποία ξεκίνησε επίσης την Ημέρα των Χριστουγέννων του 1241 και η πόλη έπεσε λίγο μετά. Για άλλη μια φορά οι ολιγαριθμότεροι Μογγόλοι σε ξένο έδαφος κατενίκησαν πολυαριθμότερο εχθρό που πολεμούσε στο έδαφός του, τους Ούγγρους, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι οι αριθμοί αλλά η μαχητικότητα που φέρνει τη νίκη. 

     Παρατηρώντας προσεκτικότερα και βαθύτερα από την επιδερμική καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, το πρώτο που διακρίνουμε στη Μάχη του Μόχι είναι την διαμετρική διαφορά των δύο συγκρουομένων στρατών, αφ’  ενός του Μογγολικού με κυρίαρχο ηγήτορα τον Σουμπουτάι, αφ΄ ετέρου δε, του Ουγγρικού με μόνο ηήτορα τον βασιλιά Μπέλα Δ’.

     Παγκόσμιος Δάσκαλος στρατηγικής, ο Μογγόλος Σουμπουτάι, ευφυέστατος μέχρι δολιότητος και πιστός στις πατρώες παραδόσεις του, επιβεβαιώνει τον Κλάουζεβιτς «Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» και διδάσκει ότι η επιθετική αποφασιστικότητα όταν συνοδεύεται από αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα μπορεί να κατανικήσει οποιονδήποτε εχθρό ακόμη κι αν αυτός είναι πολυάριθμος, άριστα οργανωμένος και μάχεται και στην «έδρα» του, στο πάτριο έδαφός του! Και πάλι οι "αριθμοί" και οι περιστάσεις διεψεύσθησαν! Και γελάμε με τους σύγχρονους, αυτοπροβαλλόμενους, "στρατιωτικούς και στρατηγικούς ...αναλυτές" όταν τους συγκρίνουμε με έναν Σουμπουτάι! Ο Σουμπουτάι προσωποποιεί την   ε π ί θ ε σ η   και νικά!

     Συνετός ηγήτορας και ηγεμόνας, ο Μπέλα Δ’, ικανότατος στρατιωτικός διοργανωτής, αλλά αφελής ως επικεφαλής μιας κοινωνίας υπηκόων διαβρωμένων, κυρίως, από τον ξενόφερτο εβραιοχριστιανισμό!

     Δυστυχώς, το "βαρίδι" του Μπέλα Δ' δεν ήταν μόνον ο ξενόφερτος εβραιοχριστιανισμός που αλλοίωσε την μαχητικότητα των προ 'Αρπαντ Ούννων και, μετέπειτα, Μαγυάρων και Ούγγρων αλλά ήταν και μία ευνούχος, από ένα "αλληθώρισμα" προς τα κεντροευρωπαϊκά ήθη, αριστοκρατία η οποία ασκούσε μιαν αρνητική επιδραστικότητα στο μαχητικό φρόνημα του βασιλικού Στρατού.  

     Ο ατυχής Μπέλα Δ'  διοικούσε μια μεγάλη στρατιά απαστράπτουσα και προστατευμένη μέσα σε λαμπρές πανοπλίες οι οποίες έκρυβαν την συλλογική ταξική διαίρεση, την ανομοιογένεια προσδοκιών και την αμφισβήτηση της διοικήσεως, παράγοντες που απομείωναν δραστικότατα την αποφασιστικότητα και την μαχητικότητα ενός στρατού.  Ο Μπέλα Δ’ προσωποποιεί την  ά μ υ ν α  και ηττάται!  

    

Έτσι, στην παιδαγωγική της Σχολής μας, ήταν «μονόδρομος» η επιλογή των διδαγμάτων του Σουμπουτάι επιδιώκοντας την ανάδειξη χαρακτήρων προορισμένων να νικήσουν παντί τρόπω και να μη διακυβεύσουν επ΄ ουδενί την νίκη για τον οιονδήποτε λόγο. Αμοραλισμός; Αριβισμός; Oπορτουνισμός; Τίποτε από όλα αυτά, απλώς, συνέπεια προς το χρέος νίκης κάθε μαχομένου αφού η αρένα των συγκρούσεων, ανεξαρτήτως εποχής και τόπου, απαιτεί προσήλωση προς στην τελεσφόρα μαχητικότητα η οποία συμπεριλαμβάνει ό,τι συμπεριλαμβάνει πέραν συναισθηματισμών και ηθικολογιών που προορίζονται για τους …θεολογούντες! Στην Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων», καθ΄ όλη την εικοσαετή «Riddarasaga» μας, απομακρυνθήκαμε από τον «Μπέλα Δ’» και κρατήσαμε κοντά  μας τον «Σουμποτάι», αφού προτιμήσαμε να αναδείξουμε πολεμιστές και όχι …ιεροκήρυκες. Και, εν τινι σημαντικώ μέτρω, τα καταφέραμε, ανεξαρτήτως εάν, όπως ήταν φυσικό, δεν τα καταφέραμε στις περιπτώσεις κάποιων μαθητών μας οι οποίοι δεν βοηθήθηκαν από την ίδια την φύση τους παρά τις καλές τους (και καλές μας) προθέσεις!

     Και κρατήσαμε τον «Σουμποτάι» διότι σ΄ αυτόν εντοπίσαμε πλείστα όσα βασικά πολεμικά χαρακτηριστικά κοινά με αυτά των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως, όπως την επιθετικήν ευφυία, την πρωτοβουλία κινήσεων, την αποφασιστικότητα του μάχεσθαι, την απάρνηση κάθε πολυτελείας στη μάχη, την απρόβλεπτη όσο και αδιάκοπη κίνηση, την ενέδρα, την πίστη σε πατρώες αξίες μακράν ξενόφερτων διαβρωτικών δογμάτων, την ομοψυχία έναντι του αντικειμενικού σκοπού! 

    

Kαι όσοι παρευρέθησαν στο 1ο Σεμινάριο Σπαθασκίας που διοργανώθηκε για τους μαθητές μας στη Σχολή μας, εκείνο το Σάββατο, 22α Νοεμβρίου του 2014, θα θυμούνται τα παραπάνω χαρακτηριστικά ως πλαίσιο αναμετρήσεως δι αγχεμάχων, όπως τα ανέλυσε ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων". Διότι, ανεξαρτήτως όπλου και περιστάσεων, αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να ασπάζεται κάθε συγκρουόμενος εφ'  οιουδήποτε πεδίου, διεκδικώντας την νίκη. Ναι, οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως είναι οι εγγύτεροι Ευρωπαίοι πολεμιστές προς τους λαμπρούς πολεμιστές της στέπας κι αυτό μόνον «από μέσα» γίνεται αντιληπτό αναδεικνύοντας την Ελλάδα, την  α υ θ ε ν τ ι κ ή  και όχι την φουστανελοφόρα τουριστικοποιημένη «εκδοχή» της ως Ευρασιατικό επίκεντρο!

     Κι εμείς, αυτές τις Αξίες κορφολογήσαμε αρχίζοντας να γράφουμε το "βιβλίο" της δράσεώς μας ωφελώντας τις ψυχές μας και τις ψυχές όσων, επί είκοσι ολόκληρα χρόνια, κατηχήσαμε στην αλήθεια του Πολέμου και στο χρέος του "ορθώς ίσταμαι"!

     Πληροφορίες: hellenichorsebackarchery@gmail.com 

YΓ:

Ο καλός μας φίλος το κρίνει ως "Τέλειο" κι εμείς απαντάμε.

Και, πράγματι, σε ελάχιστες μόλις ώρες ο μετρητής της Google καταμετρά με πενταψήφιο αριθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας. Ταυτοχρόνως, πολλά μα πολλά και τα μηνύματα. Ευχαριστούμε!

Τούτη η Saga θα μας δωρίσει ανεκτίμητη γνώση!