ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

 ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

Ανεξαρτήτως της μακράς "πορείας" της οικογενειακής του καταγωγής(Μάνη, Κορσική, Κωνσταντινούπολη, Νάπολη, Δαλματία, Σούλι, Επτάνησα, Μοριάς, Αττική, Εύβοια, Θεσσαλία, Αθως-Βατοπαίδιο) ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων", γεννημένος στη Θράκη, κυριαρχείται από τις πολεμικές παραδόσεις και τους θρύλους της γενέτειτράς του, εισάγοντάς τα στο εκπαιδευτικό σύστημα εφίππωνξ πολεμικών τεχνών που διδάσκονται στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". Κι όπως ήταν φυσικό, μέσα από αυτό το μαχητικό curriculum δεν θα μπορούσε να λείψει ο μύθος των Αμαζόνων τον οποίον η Σχολή μας ανέδειξε σε μία καθημερινώς υλοποιήσιμη πραγματικότητα. Ναι, μετά από σιγή αιώνων, δεν "αναπαραστήσαμε", αλλά ξαναζωντανέψαμε τις Αμαζόνες στον 21ο αιώνα και ξαναζωντανέψαμε αυτό τον μύθο του ελληνικότατου παρελθόντος επεκτείνοντας τα όρια της Θράκης μέχρι το επίκεντρο της Ελλάδος, στην Αθήνα, εξορκίζοντας την παρακμή μιας ανελλήνιστης, πια, μεγαλουπόλεως και προσδίδοντάς της την ελληνικότητα που της άξιζε! Εδώ, λοιπόν. στην Αθήνα του 21ου αιώνος ξαναζωντάνεψε ο μύθος των Αμαζόνων από εκατοντάδες γυναίκες όλων των ηλικιών που πλένουν τέλεια τα πιάτα στο νεροχύτη τους, που φροντίζουν άψογα τις οικογένειές τους, που μορφώνονται κι εργάζονται χωρίς την έπαρση της "χειραφετημένης σουφραζέτας" και εκπαιδεύονται ώστε να παραμένουν ισότιμες πολεμίστριες των ανδρών που τις πλαισιώνουν και τις σέβονται! Διότι, στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" η γυναίκα παραμένει θηλυκιά και όμορφη, όπως ακριβώς η μητέρα φύση την έπλασε και την ανέλιξε πριν η woke ασκήμια την παραμορφώσει και την ευτελίσει σε ένα κακάσχημο δημοκρατικό εξάμβλωμα.

 

Η   Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η   Θ Ρ Α Κ Η

Η ελληνικότητα της Θράκης αποτελεί διαχρονικό ιστορικό και πολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διαμορφώθηκε μέσα από μια μακραίωνη διαδικασία αλληλεπιδράσεως μεταξύ ελληνικών φύλων, τοπικών θρακικών πληθυσμών και ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου.

Ήδη, από τη μυκηναϊκή και γεωμετρική εποχή, η Θράκη εντάσσεται στο εύρος των ελληνικών πολιτισμικών και εμπορικών επαφών. Κατά την αρχαϊκή περίοδο, η ίδρυση ελληνικών αποικιών κατά μήκος των θρακικών παραλίων, όπως η Μαρώνεια, τα Άβδηρα, η Μεσημβρία και η Απολλωνία , σηματοδοτεί την ένταξη της περιοχής στο δίκτυο του ελληνικού κόσμου. Οι πόλεις αυτές λειτουργούν ως φορείς διαδόσεως της ελληνικής γλώσσας, της λατρείας, της πολιτικής οργανώσεως της πόλεως-κράτους και της καλλιτεχνικής παραγωγής, δημιουργώντας ένα σταθερό πολιτισμικό υπόστρωμα ελληνικότητος.

Κατά την κλασική και ελληνιστική εποχή, η Θράκη αποκτά ιδιαίτερη στρατηγική και πολιτική σημασία. Η ενσωμάτωσή της στη μακεδονική επικράτεια υπό τον Φίλιππο Β΄ και τον Αλέξανδρο Γ΄ ενισχύει περαιτέρω τον εξελληνισμό της διοικοίσεως, της στρατιωτικής οργανώσεως και της αστικής ζωής. Στους ελληνιστικούς χρόνους, η ελληνική γλώσσα καθίσταται lingua franca της διοίκησης και του εμπορίου, ενώ η ελληνική παιδεία και θρησκευτική παράδοση διαχέονται στον τοπικό πληθυσμό.

Κατά την ρωμαϊκή και ιδίως τη ανατολικο-ρωμαική περίοδο, η Θράκη εντάσσεται πλήρως στον ελληνόφωνο πολιτισμικό χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινούπολη, ως πρωτεύουσα αυτής της Αυτοκρατορίας, εξελίσσει την Θράκη σε άμεσο γεωγραφικό και διοικητικό της περίγυρο.

Κατά την οθωμανική περίοδο, παρά τις δημογραφικές μεταβολές και τις διοικητικές ανακατατάξεις, ο ελληνικός πληθυσμός της Θράκης διατηρεί ισχυρή παρουσία μέσω της κοινοτικής αυτοδιοικήσεως και της παιδείας. Ελληνικά σχολεία, εμπορικά δίκτυα και λοιποί θεσμοί λειτουργούν ως βασικοί φορείς διατηρήσεως της γλώσσας και της συνειδήσεως ελληνικής ταυτότητος.

Στη νεότερη εποχή, ιδίως μετά την ενσωμάτωση της Δυτικής Θράκης στο ελληνικό κράτος το 1920, η ελληνικότητα της περιοχής αποκτά σαφή κρατική και εθνική διάσταση, ενώ παράλληλα διατηρεί τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Η ιστορική συνέχεια της ελληνικής παρουσίας στη Θράκη, από την αρχαιότητα έως σήμερα, τεκμηριώνεται μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα, γλωσσικά δεδομένα, πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη διαρκή πολιτισμική παραγωγή.

Συνοπτικά, η ελληνικότητα της Θράκης δεν συνιστά στιγμιαίο ιστορικό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα μακραίωνης πολιτισμικής συνεχείας και αλληλεπιδράσεως, η οποία διεμόρφωσε την περιοχή ως αναπόσπαστο τμήμα του ευρύτερου ελληνικού ιστορικού και πολιτισμικού χώρου.

Α Μ Α Ζ Ο Ν Ε Σ

Στα όρια του μύθου και της ιστορίας, εκεί όπου η σκόνη των μαχών αναμιγνύεται με την ποίηση των λαών, υψώνεται η μορφή των Αμαζόνων, ενός έθνους γυναικών που όρισε τον εαυτό του όχι μέσα από την υποταγή, αλλά μέσα από την πολεμική αρετή. Οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν απλώς μια φανταστική φυλή· υπήρξαν το αρχέτυπο της ακατάβλητης μαχήτριας. Στις αφηγήσεις των Ελλήνων ποιητών και ιστοριογράφων εμφανίζονται ως έφιππες τοξότριες, κυρίαρχες της στέπας και των πεδίων της Ανατολής, γυναίκες που έμαθαν από νεαρές ηλικίες να τεντώνουν το τόξο πριν ακόμη γνωρίσουν τον φόβο. Η πολεμική τους παιδεία δεν ήταν απλώς δεξιότητα· ήταν τρόπος υπάρξεως.

Η εικόνα τους διασχίζει την αρχαία γραμματεία: από την Ιλιάδα, όπου ο Αχιλλέας αντιμετωπίζει την Πενθεσίλεια, έως τις τραγωδίες και τις αγγειογραφίες, όπου οι Αμαζόνες απεικονίζονται να μάχονται ως ισότιμοι αντίπαλοι των ηρώων.

Η παρουσία τους στα πεδία των μαχών δεν λειτουργεί ως εξωτική παρένθεση, αλλά ως πρόκληση προς το ίδιο το ιδεώδες της ανδρικής πολεμικής υπεροχής.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση με τις Αμαζόνες παρουσιάζεται πάντοτε ως δοκιμασία για τους μεγάλους ήρωες· όποιος τις αντιμετωπίζει, δοκιμάζεται απέναντι σε έναν εχθρό που δεν γνωρίζει υποχώρηση.

Η μαχητικότητά τους αντλείται από έναν κώδικα τιμής αυστηρό και απόλυτο. Οι Αμαζόνες ζουν για την άσκηση των όπλων, την υπεράσπιση της κοινότητάς τους και τη διατήρηση της ελευθερίας τους.

Στις περιγραφές των αρχαίων συγγραφέων, ιππεύουν με ταχύτητα που θυμίζει άνεμο της στέπας, εκτοξεύουν βέλη με ακρίβεια κυνηγού και χειρίζονται το δόρυ και το πέλεκυ με πειθαρχία στρατού. Δεν πολεμούν ως άτακτο πλήθος, αλλά ως οργανωμένο σώμα, με στρατηγική αντίληψη και συλλογική πειθαρχία.

Η κοινωνία τους, όπως την διηγείται ο μύθος, θεμελιώνεται στην αυτονομία και την πολεμική αδελφότητα. Η μητριαρχική δομή τους δεν παρουσιάζεται ως απλή αντιστροφή της ανδρικής κυριαρχίας, αλλά ως μια πολιτεία όπου η ανδρεία, η ικανότητα και η πειθαρχία καθορίζουν την αξία. Οι βασίλισσές τους, μορφές όπως η Ιππολύτη, η Αντιόπη και η Πενθεσίλεια, ενσαρκώνουν το πρότυπο του ηγεμόνος ο οποίος ηγείται από την πρώτη γραμμή της μάχης κι όχι από τον θρόνο.

Η διαχρονική δύναμη του μύθου των Αμαζόνων έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μαχητική τους ταυτότητα. Συμβολίζουν την αδάμαστη θέληση, την άρνηση υποταγής και τη δυνατότητα του ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, να ορίζει τη μοίρα του μέσω της ανδρείας. Στην τέχνη, στη λογοτεχνία και στη συλλογική φαντασία, οι Αμαζόνες παραμένουν εικόνα μιας πολεμικής Αριστείας που δεν γνωρίζει όρια.

Έτσι, μέσα από τον θρύλο τους, οι Αμαζόνες δεν επιβιώνουν απλώς ως μυθικές πολεμίστριες, αλλά ως αιώνιο σύμβολο της μαχητικής ελευθερίας: μορφές που καλπάζουν ακόμη στις πεδιάδες του μύθου, με τόξα τεντωμένα και βλέμμα στραμμένο προς κάθε ορίζοντα όπου η τιμή και η δύναμη δοκιμάζονται.

ΤΟ  Ο Ρ Α Μ Α   Κ Α Ι  Η  Υ Λ Ο Π Ο Ι Η Σ Η  Τ Ο Υ

Υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν τους μύθους κι άλλοι που τους ανασταίνουν. Ανάμεσα στους ύστερους κι ο Ιδρυτής της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Γι αυτόν, οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, απλώς, μια αφήγηση αρχαίων ποιητών, ούτε διακοσμητικό μοτίβο σε αγγεία και χειρόγραφα. Για τον Ιδρυτή αυτής της Σχολής, οι Αμαζόνες υπήρξαν μια ζώσα υπόσχεση. Μια εσωτερική κλήση που γεννήθηκε κάποτε μέσα του και, αντί να σβήσει με τον χρόνο, ρίζωσε βαθύτερα. Η ιδέα ότι η γυναίκα μπορεί να σταθεί ως ισότιμη πολεμίστρια του ανδρός δεν ήταν μια βερμπαλιστική διατύπωση αλλά ένα χρέος υλοποιήσιμο υπέρ του ίδιου του πολιτισμού. Κι έτσι ξεκίνησε, όχι ως θεαματική πρωτοβουλία, αλλά ως πράξη πίστεως.

Σ’ έναν κόσμο όπου οι μύθοι συχνά παραμένουν εγκλωβισμένοι σε βιβλία, εκείνος αποφάσισε να τους επαναφέρει στο έμπρακτο πεδίο και ίδρυσε μια Σχολή όχι για να "αναπαραστήσει" το παρελθόν, αλλά για να το ξαναζωντανέψει και να το διαιωνίσει στον χρόνο.

Μια Σχολή όπου ο Ίππος, το τόξο, η πειθαρχία και η αυτοκυριαρχία γίνονται γλώσσα καθημερινή κι ανυπέρβλητη. Μια Σχολή, όπου οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονται ως θεατές της πολεμικής τέχνης, αλλά ως φορείς της.

Η απόφασή του να προσφέρει τη γνώση δωρεάν δεν υπήρξε πράξη "ουμανιστικής γενναιοδωρίας" αλλά στοιχειώδους ατομικού καθήκοντος ως κανόνος αρχής. Η πολεμική αρετή δεν είναι προνόμιο των ολίγων ούτε εξαργυρώσιμο εμπόρευμα! Είναι δικαίωμα εκείνων που έχουν τη βούληση να την υπηρετήσουν.

Κι αυτό το όραμα υλοποιείται επί δύο, συνεχείς, δεκαετίες συνεχούς ασκήσεως, επιμονής κι αθόρυβης αφοσιώσεως ανεξαρτήτως "κόστους" που, όλα τούτα, συνεπάγονται.

Εκατοντάδες γυναίκες πέρασαν από τα χέρια του, μαθήτριες που ήρθαν με αμφιβολίες και έφυγαν με βλέμμα σταθερό. Έμαθαν να ιππεύουν όχι μόνο τoν Ίππο, αλλά και τον ίδιο τους τον φόβο. Να τεντώνουν το τόξο όχι μόνο με δύναμη, αλλά με εσωτερική ισορροπία. Να στέκονται όρθιες ως πολεμίστριες χωρίς να απαρνούνται τη θηλυκότητά τους.

Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, ούτε ένα ατύχημα. Όχι από τύχη, αλλά από αυστηρή παιδαγωγία, πειθαρχία και απόλυτο σεβασμό προς την τέχνη που υπηρετεί. Η ασφάλεια έγινε ηθική υποχρέωση· η εκπαίδευση, ιεροτελεστία. Κάθε μάθημα μια τελετή μεταδόσεως γνώσεως που χτίστηκε πάνω στην ευθύνη.

Τα συναισθήματά του δεν είναι θορυβώδη. Δεν αναζητούν επιβεβαίωση. Είναι βαθιά και σταθερά, σαν ρεύμα υπόγειο. Υπάρχει περηφάνια, όχι για τον εαυτό του, αλλά για τις γυναίκες που μεταμορφώθηκαν μπροστά στα μάτια του.

Υπάρχει συγκίνηση κάθε φορά που μια μαθήτρια ανακαλύπτει ότι η δύναμη που αναζητούσε δεν βρισκόταν έξω από εκείνη, αλλά μέσα της. Υπάρχει και μια αίσθηση ιστορικής συνεχείας: σαν να ενώνει, έστω και αόρατα, το παρόν με εκείνες τις αρχέγονες μορφές των έφιππων τοξοτριών που κάποτε καλπάζαν στις στέπες του μύθου.

Οι προσδοκίες του δεν περιορίζονται στο σήμερα. Οραματίζεται μια εποχή όπου η εικόνα της γυναίκας πολεμίστριας δεν θα προκαλεί έκπληξη, αλλά αυτονόητο σεβασμό, όπου η ισότητα δεν θα διακηρύσσεται θεωρητικώς, αλλά θα ορίζεται εμπράκτως στο πεδίο της ασκήσεως, της πειθαρχίας και της ευθύνης. Όπου η νέα γενιά θα παραλαμβάνει αναλλοίωτη μια παράδοση, ήδη, ζωντανή.

Για εκείνον, η αναβίωση των Αμαζόνων δεν είναι "σκηνική αναπαράσταση", αλλά συνέχεια του διαχρονικού πνεύματος της γυναικείας ισχύος πέραν του θώκου της μητρότητος, πέραν των ορίων μιας αμφιλεγόμενης ανδροκρατίας. Είναι η προέκταση της φυσικής υποστάσεως ενός πλάσματος που εμφορείται από ανεξερεύνητες δυνάμεις τις οποίες κατέπνιξε ο σύγχρονος μαζοκρατικός τρόπος ζωής, ή μάλλον, θανάτου των μοντέρνων κοινωνιών. Κάθε φορά που μια μαθήτριά του ανεβαίνει στη σέλα και τεντώνει το τόξο με σταθερό χέρι, ο μύθος μετακινείται από το παρελθόν στο παρόν. Και εκείνος, σιωπηλά, γνωρίζει πως το έργο του δεν είναι να διδάξει απλώς τεχνικές πολέμου, αλλά να αποδείξει — μέσα από είκοσι χρόνια αδιάκοπης προσφοράς — ότι η μαχητική αξιοπρέπεια δεν έχει φύλο. Μόνον ψυχή!