ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΑ ΠΥΡΟΒΟΛΑ ΟΠΛΑ
Όταν το όπλο αποτελεί μέσον
διαχειρίσεως του θανάτου και δη του αδοκήτου πέραν της επιλογής του
θνήσκοντος, τότε, σε μία ευνομούμενη κοινωνία, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με
ιδιαίτερην αυστηρότητα, ως προς την κατοχή και την χρήση του, επιτρεπόμενο
μόνον σε όσους διαθέτουν Παιδεία των Όπλων. Και αυτή η Παιδεία των όπλων θα
πρέπει να διδάσκεται σε κάθε προηγμένη κοινωνία, δεδομένης της υψηλής χρησιμότητος
του όπλου είτε ως μέσου αναπτύξεως της προσωπικότητος δια της εξασκήσεως στην
ειρηνική σκοποβολή, είτε ως μέσου διασφαλίσεως της εθνικής ελευθερίας δια της μαχητικής
χρήσεώς του.
Για την Παιδεία των Όπλων, λοιπόν, ο λόγος, μία βασικότατη παράμετρο Παιδείας η οποία συναρτάται αναποσπάστως με την ατομική και συλλογικήν αρετή μιας κοινωνίας η οποία ενδιαφέρεται για την ευημερία των πολιτών της. Για μία ζωτικότατη Παιδεία για την οποία έγραψε ο μεγάλος μας διανοούμενος Γεώργιος Δροσίνης στο σύγγραμμά του «Η σκοπευτική άσκησις του Έθνους» το οποίο έχουμε κατά νου!
Προ όλων αυτών και αναλογιζόμενοι ότι ζούμε σε μία μη ευνομούμενη χώρα με κορυφωμένη την εγκληματικότητα των κυβερνώντων της η οποάι συνεπιφέρει την ευρύτερην εγκληματικότητα η οποία εν πολλοίς στιγματίζει ακόμη έως και αυτήν την Αστυνομία, της οποίας η εσωτερική παραβατικότητα ανατριχιάζει κάθε συνειδητό πολίτη, η ισχύουσα διαχείριση του όπλου κρίνεται όχι απλώς ως άστοχη αλλά, εν πολλοίς και εγκληματική διότι ενώ το απαγορεύει στον αμυνόμενο πολίτη ατύπως το επιτρέπει στον παραβατικό, όπως τεκμηριώνεται εκ της καθημερινής ειδησεογραφίας.




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.