ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2026

 ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2026

     Κατόπιν της επιθυμίας Μέλους της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων"  και με γνώμονα την επιμονή του να εκπαιδευθεί πλήρως και συστηματικώς ως Εκπαιδευτής στην Έφιππη Τοξοβολία, παρεκάμφθησαν άλλες προτεραιότητες ώστε, από 31ης Μαίου 2026, να ξεκινήσει ένας ειδικός εκπαιδευτικός κύκλος ο οποίος θεματολογείται "ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ 'Α' ΕΩΣ..." υποδηλώνοντας την πλήρη μεταβίβαση των γνώσεων Εκπαιδευτή στον φίλτατο Κωνσταντίνο μας από τον Ιδρυτή της Σχολής και μετά από εμπειρία διδασκαλίας 21 συναπτών χρόνων. Αυτό σημαίνει ότι ο εκπαιδευόμενος θα προσλάβει όλο το σύστημα που έχει την αφετηρία του στην εκπαίδευση νεολέκτου Ίππου, και ενσωματώνει την εισαγωγή στην εννόηση των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών και την διδασκαλία της Έφιππης Τοξοβολίας, με άξονα την ψυχολογία Ίππου και Ιππέως και την εναρμόνισή τους σε επιτυχές κοινό αποτέλεσμα δια της αποφυγής κινδύνων. Όσοι εκ των Μελών μας επιθυμούν να παρακολουθήσουν ημερίδες αυτού του ειδικού εκπαιδευτικού κύκλου ή και να λάβουν ενεργό μέρος, είναι ευπρόσδεκτοι και μπορούν να το κάνουν δηλώνοντας το ενδιαφέρον τους στο 6977764737. Τα μαθήματα θα διεξάγονται στο γνωστό Ιππευτήριό μας καθώς και σε διάφορα σημεία των Αθηνών που υποστηρίζουν το, εν γένει, ασκησιολόγιό μας.

     H Έφιππη Τοξοβολία σε παγκόσμια κλίμακα τιμά τους Προγόνους και αφορμάται εξ αυτών κάτι που δεν θα μπορούσαμε κι εμείς να παραβλέψουμε! Έτσι, αυτός ο κύκλος ειδικών μαθημάτων ξεκίνησε από την προτομή του Ήρωος Στρατηγού Γεωργίου Α. Κουρούκλη που βρίσκεται στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, ένα ίδρυμα το οποίο επικρίνεται για μία καθοδική υπέλιξη μουσειακής "αποστρατιωτικοποιήσεως" με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως αυτή της παρουσιάσεως του προαναφερθέντος Στρατηγού Ήρωος της Μάχης των Οχυρών (1941).

     Όπως, δε, κρίθηκε απαραίτητο, η επαφή με τα όπλα "εποχής" ήταν απαραίτητο για να επανασυνδεθούμε με το "κλίμα" των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών που διαλαμβάνει η εκπαίδευση στην Σχολή μας.

     

Από χρόνων Μέλος των "Ελλήνων Κενταύρων" ο Κωνσταντίνος πιστώνεται με εξαιρετική πειθαρχία, πολύ καλό ιππικό "κάθισμα" και ευπροσαρμοστία στις απαιτήσεις  των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών κάτι στο οποίο τον βοηθά και η πανεπιστημιακή Παιδεία του (στον τομέα των Ανθρωπιστικών επιστημών).  Έτσι, η κάθοδός του από την Θεσσαλονίκη όπου διαμένει ειδικώς για την παρακολούθηση του ειδικού, αυτού, εκπαιδευτικού κύκλου, αποτελεί και για μας μιαν ανεκτίμητη ευκαιρία βαθμολογήσεως της αποτελεσματικότητος της διδασκαλίας μας όπως αυτή διαμορφώνεται μετά από περισσότερα των 20 χρόνων της λειτουργίας της Σχολής μας. Και το ση-

μαντικότερο είναι ότι ο  Κωνσταντίνος

εκδηλώνει την επιθυμία να εκπροσωπήσει τους "Έλληνες Κενταύ-

ρους" στην Βόρειο Ελλάδα και, βεβαίως, στην Θεσσαλονίκη όπου ζει με αποτέλεσμα  να  μας  θέτει ενώπιον

βαρυτέρων ευθυνών η εκπαίδευσή του  δεδομένου ότι μετά την εκεί, πρώτη, εμφάνιση της Ομάδος μας στο 

πλαίσιο της 75ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης  δεχθήκαμε πολλά αιτήματα ενδιαφέροντος να ιδρύσουμε (εκεί) Παράρτημα, ακόμη και από το "Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο" αλλά το απεφύγαμε επιμένοντας σε υπευθυνότητα έργου που δεν συγχωρεί την εκπροσώπησή μας σε μη πλήρως εκπαιδευμένο Εκπρόσωπο που να διαθέτει διαπίστευση κατόπιν εξετάσεων, όπως επιχειρείται αυτή την στιγμή.

     

Ξεκινώντας λοιπόν από το "Α", κατ΄ αρχήν, ο Κωνσταντίνος υπεβλήθη σε μία κιναισθητική δοκιμασία προκειμένου να διαγνωσθούν ιδιαιτερότητες που, ενδεχομένως, χρήζουν βελτιώσεων και να του γίνει γνωστή και αυτή η, αρχήθεν, παράμετρος την οποία θα πρέπει και ο ίδιος να ελέγχει στους μέλλοντες μαθητές του προλαμβάνοντας ατυχήματα και εκπαιδευτικές "δυσβατότητες". Και η δοκιμασία αυτή διεξήχθη κατά την δεύτερη ημερίδα του κύκλου, λίγο πριν το ξημέρωμα, στον ειδικό στίβο ασκήσεων που χρησιμοποιεί η Σχολή μας, με νήστεις τόσο τον εκπαιδευόμενο όσο και τον Εκπαιδευτή ώστε το χαμηλόν επίπεδο σακχάρου να διευκολύνει την καθαρότερη σκέψη και σωμασκητικήν       αποτελεσματικότητα.    

Με πρώτη δοκιμασία τον αναπηδητή (τραμπολίνο) και την εδραίωση αναπηδητικής ισορροπίας με την ταυτόχρονη διαχείριση του Τόξου σε τάξη οπλίσεως, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να υπερβεί γρήγορα τις αναμενόμενες αρχικές δυσκολίες ισορροπίας και να ανακτήσει το απαιτούμενο ισορροπιστικό θάρρος, κυρίως δε, τον ρυθμό αναπηδήσεων με τον συγχρονισμό έλξεως χορδής με βέλος, καθώς και την ασφαλή διατήρηση εφεδρικών βελών στο άλλο χέρι.  

     Η κάθοδος του Κωνσταντίνου από τον αναπηδητή ενεφάνισε έναν "άλλο" εκπαιδευόμενο από εκείνον που, προηγουμένως, είχε ανεβεί, έναν άνθρωπο με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοέλεγχο κινήσεων, αλλά, ασφαλώς, αυτό δεν ήταν και το τέλος της ημερίδος.

     Ακολούθως, ο Κωνσταντίνος έτρεξε επάνω σε μία κινούμενη και καμπύλη επιφάνεια εκπαιδεύοντας όχι μόνον τον "λαβύρινθό" του αλλά και την "μετάφραση" των αισθήσεων των πελμάτων του ως συνεισφορά στην διαχείριση της όλης ισορροπιστικής του "αντιλήψεως".

    Η συνέχεια ήταν η αμφίδρομη κίνηση επί οριζοντίου κάλου, μία άσκηση η οποία ενεργοποιεί πολλά "κέντρα" διαχειρίσεως της ισορροπίας παρά το ότι οι δύο παρεχόμενες δυνατότητες υποβοηθήσεως δια των χειρών δείχνουν να διευκολύνουν πολύ την κατάσταση.

     Η "έξοδος" προς την αθώα ...παιδική "τσουλήθρα" είχε την δυσκολία της διότι ήταν τόσο μικρή για έναν εύσωμο εκπαιδευόμενο όπως ο Κωνσταντίνος ο οποίος υποχρεώθηκε σε ευκαμψίες και ευφυείς διαχειρίσεις του σωματικού όγκου του ώστε να καταφέρει, τελικώς, να διολισθήσει. Και εδώ τα πήγε πολύ καλά στους απαιτούμενους χρόνους.

     Κατά την επόμενη άσκηση ο Κωνσταντίνος εκλήθη να διαχειριστεί την φυσική κλειστοφοβία με την παράλληλη διαχείριση κινητικών απαιτήσεων επί διαδρομής αποληγούσης στο, λεγόμενο, "στόμιο" , μιαν άσκηση καθιερωμένη σε ειδικά ασκησιολόγια.  

     Τέλος, επί κεκλιμένου και περιστρεφομένου δίσκου, ο Κωνσταντίνος εκλήθη να βαδίσει και επί των δύο διευθύνσεων περιστροφής ώστε να ελέγξει το βάρος του σώματός του διατηρώντας και την ισορροπία του, κάτι πολύ σημαντικό στην Ιππασία μία βασική παράμετρος της οποίας, τώρα, μετεφέρθη προς βαθύτερη κατανόηση "in vitro" επί του εδάφους. 

     Μετά ταύτα, η "αποθέρμανση" (αποθεραπεία) προέβλεπε κλασικό διαλογισμό και το πλέον κατάλληλο σημείο με την ιαματική του ενέργεια δεν ήταν τίποτε λιγότερο από έναν κλασικό αρχαϊκό χορηγικό θώκο ο οποίος υποδέχθηκε τον Κωνσταντίνο πριν να καταλήξουμε στο εκκρεμούν ...πρόγευμα.

     Όσον, όμως και εάν φανεί παράξενο, την ίδιαν λυτρωτικήν αποθέρμανση χρειάστηκε και ο Εκπαιδευτής ο οποίος επικεντρώνεται κάθε φορά στην εκπαίδευση όπως και ο κάθε εκπαιδευόμενος υφιστάμενος το ψυχικό φορτίο της υπευθυνότητος με αποτέλεσμα και αυτός να καταφεύγει, δίχα του εκάστοτε εκπαιδευομένου του, σε διαλογιστικήν "αποθεραπεία, κάτι που και αυτή την φορά επεδίωξε, καταλήγοντας σε έναν παρακείμενο χορηγικό θώκο του οποίου η ανατομική "αγκαλιά" λαξευμένη από την σοφία και την αντίληψη αρχαίων σμιλευτών τον επανέφερε πάραυτα στην ενεργή πραγματικότητα με κοινή κατάληξη σε ένα υπέροχο πρόγευμα με μαγειρευτό φαγητό συντροφιά και με τον Εκπαιδευτή της Ομάδος μας, τον Μηνά μας!

     Στους "Έλληνες Κενταύρους" δεν περνάμε καλά αλλά καταφέρνουμε να περνάμε ωφέλιμα και να αξιοποιούμε την ομορφιά που απομένει ακόμη σε έναν τόπο που σοδομίζει η ηλιθιότητα των εποίκων-κατοίκων του!
   

     Kαι όταν λέμε "Από το Α..." το εννοούμε! Σε αυτόν τον ειδικόν εκπαιδευτικό κύκλο αρχίζουμε από το "Α" της Ιππικής η οποία περικλείει και την Ιππασία, έτσι, για να απαντήσουμε και στην αγαπητή φίλη κ. Σπύρου η οποία μας ρωτά ποια η διαφορά των δύο όρων.

     Έχοντας την δυνατότητα να εκπαιδεύουμε στον ιδανικότερο Ιππικόν Όμιλο του λεκανοπεδίου όπου το αλογατάρικο περιβάλλον με την μεγάλη ποικιλία Ίππων ευνοεί την ταχύτατη πρόοδο του μαθητή, στον Σταύλο του Τάσου Μυλωνάκου, σχεδιάσαμε την εκπαίδευση του Κωνσταντίνου μας με την προοπτική να αναδειχθεί ως Εκπαιδευτής το ταχύτερο, κυρίως όμως, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις αποκτήσεως δεξιοτήτων και ασφαλείας. 

     Έτσι, επιλέξαμε την Νεφέλη για το πρώτο μάθημα Ιππευτηρίου, έναν Ίππο βαθύτατα συνδεδεμένο με την αγέλη του οποίου οι αντιδράσεις σε κάθε απομάκρυνση από αυτήν κατέληγαν σε ...οιμωγές νοσταλγίας αλλά και τάσεις φυγής, οι οποίες αιφνιδίαζαν τον χειριστή του. Σκοπός μας ήταν η κατάδειξη της μη ουσιαστικής επικινδυνότητος τέτοιων αντιδράσεων και η δυνατότητα ελέγχου του καθ΄ υπέρβαση των ανθρώπινων φοβιών.

     Και η έναρξη της ημερίδος, μετά την προηγηθείσα άφεση σε ελευθερία εντός του μικρού Ιππευτηρίου προς παρατήρηση της συμπεριφοράς του Ίππου, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από την συραγώγησή του για την βαθμολόγηση της εκπαιδεύσεώς του.

     Και ο αναλαβών τον Ίππον, εκπαιδευόμενος, φυσικά, ξεκίνησε με τον Κύκλο Προσεγγίσεως κατά Klaus Ferdinand Hempfling εδραιώνοντας επί ασφαλούς βάσεως την σχέση συνεργασίας του με την Νεφέλη.

     Αν και μετά από μακράν απουσία Ιππευτηρίου, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να χειριστεί την συραγωγική διαδικασία αρκετά καλά περιορίζοντας τις υπερκινητικές αντιδράσεις του Ίππου αλλά και περιστέλλοντας την μακράν της αγέλης αγωνία της Νεφέλης.

     Με πρόταγμα την εργασία εδάφους και αποφεύγοντας κάθε πρόωρη έφιππη εργασία, ο εκπαιδευόμενος αφέθηκε να βιώσει την παρουσία του Ίππου και όχι μόνον με την Νεφέλη αλλά και με τον μικροκαμωμένο και χαριτωμένο Γιάννη τον οποίον ανέλαβε έτσι, ως μία, "επίγευση" μαθήματος.

     Ο Κωνσταντίνος μας, ρυταγώγησε τον Γιάννη ακόμη και υπεράνω εμποδίου, επιβεβαιώνοντας ότι δύο Ίπποι, ελεγχόμενοι με στομίδα, μπορούν από την μία στιγμή στην άλλη να ελεγχθούν πλήρως με απόλυτην αποτελεσματικότητα και χωρίς στομίδα, κατά τους κανόνες της Φυσικής Ιππικής!

     Ίπποι πολλοί, Ίπποι διαφορετικοί, ιδιοσυστασίες, χαρακτήρες και συμπεριφορές ετερόκλητες, όλα αυτά διαμορφώνουν την καλύτερη εμπειρία Εκπαιδευτή και αυτό επιδιώκουμε και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου μας, γι αυτό και, εν συνεχεία, προσθέσαμε ακόμη έναν Ίππο στο "ρεπερτόριο" που μας δίνει την ευτυχή δυνατότητα να έχουμε ο ιδανικός Σταύλος του Τάσου Μυλωνάκου. Όμως, πριν απ΄ όλα, "η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως" και η Νεφέλη και πάλι άνοιξε την αυλαία της επόμενης εκπαιδευτικής ημερίδος. 

      Τούτη την ημέρα ο Κωνσταντίνος συνέταξε στο μυαλό του την αλληλουχία η οποία διαρθρώνει την έναρξη κάθε εκπαιδεύσεως Ιππασίας του συστήματος της Σχολής μας και επέδειξε βελτίωση σχέσεως με τον Ίππο αλλά και ορθότερης προσεγγίσεως των διαδικασιών της εργασίας εδάφους με την Νεφέλη.

     Και, όταν ήλθε και η σειρά της εντάξεως στο ημερήσιο πρόγραμμα και της νέας φοράδας και πάλι ο Κύκλος Προσεγγίσεως υπήρξε το απαραίτητο πρόταγμα εργασίας.

     Το ταμπεραμέντο του νεοείσακτου ζώου αξιολογήθηκε πρώτα από τον Εκπαιδευτή και, όπως όλοι οι Ίπποι του Τάσου Μυλωνάκου, βαθμολογήθηκε με άριστα. 

     Γενικώς, μπορεί να διαχειριζόμεθα Ίππους με διαφορετικήν εκπαίδευση από την δική μας αλλά εκεί όπου δεν εντοπίζουμε κακοποιητικά προηγούμενα που διαμορφώνουν αρνητικό πρόσημο συνεργασίας για μας, η εκτίμησή μας είναι δεδομένη. 

     Η νέα μαύρη φοράδα εκρίθη εξ αρχής ιδανική για Έφιππη Τοξοβολία και ως κεντρικός Ίππος του παρόντος θερινού εκπαιδευτικού κύκλου, αλλά και πάλι ουδεμία βιασύνη υπεισήλθε στο πρόγραμμα της ημερίδος μας, επιτρέποντας, κατ΄ αρχήν στο ζώο να απολαύσει τις αγαπημένες της συνήθειες!

     Ακολούθως, η νεοείσακτη φοράδα αφέθηκε στα χέρια του εκπαιδευόμενου χειριστή της ώστε να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο αρμονικής "ζεύξεως" προ της συνεχείας του ημερησίου προγράμματος το οποίο, αυτή την φορά, θα υπεισήρχετο σε βαθύτερα επίπεδα χειρισμών, όπως την προετοίμασε ο Εκπαιδευτής και εν συνεχεία και ο ίδιος ο εκπαιδευόμενος.

     Η εμφανής ευπείθεια της μαύρης φοράδος επέτρεψε στον Εκπαιδευτή να ξεκινήσει την εξοικείωσή της με την Έφιππη Τοξοβολία και τα "μέσα" της.

     Οι εξοικειωτικές ψαύσεις με το Τόξο και τα βέλη σε όλα τα ευαίσθητα σημεία του σώματος του ζώου έδειξαν πλήρη απάθεια και αποδοχή.

     Η ίδια απάθεια παρετηρήθη ακόμη και στα πιο "ευαίσθητα" μέρη, με το ζώο να επιδεικνύει πλήρη εμπιστοσύνη προς τον χειριστή του.

     Εν συνεχεία ο Κωνσταντίνος επανέλαβε την διαδικασία με την ίδιο προσοχή και τα ίδια λαμπρά αποτελέσματα! 

     Σιγά-σιγά, χιλιοστό-χιλιοστό, ο 103ος, κατά σειράν, Ίππος προστίθεται στην εκπαιδευτικήν εμπειρία Έφιππης Τοξοβολίας της Σχολής μας και σε λίγο, μετά από προσοχή, γνώση και συστηματικότητα, η πρώτη ίππευση της μαύρης φοράδας από τον Κωνσταντίνο σηματοδοτεί και την πρώτη ίππευση άνεθ στομίδος, υπό τους κανόνες της Φυσικής Ιππικής, για το νεοείσακτο ζώο!

     Κι έτσι, η τέταρτη εκπαιδευτική ημερίδα αυτού του ειδικού κύκλου, μας ξαναθύμισε το καλό "κάθισμα" του Κωνσταντίνου ως "εφαλτήριο" ενός λαμπρού προσδοκώμενου εκπαιδευτικού αποτελέσματος. Και μόνο μελανό σημείο αυτής της ημερίδος η έως και αναιδής επιθυμία του εκπαιδευομένου να απολαύσει έναν ...καφέ στο Ιππευτήριο που, παρ΄ ολίγον, να προκαλέσει την οργή του Εκπαιδευτή του με απρόβλεπτες συνέπειες για την ακεραιότητα του νεαρού. Άλλωστε δεν θέλει και πολύ ο εν λόγω Εκπαιδευτής να αρχίσει να μετατρέπει ..."φραπεδούμπες" σε ...λαμπόγυαλα! 

     Δεν είναι όλες οι ημέρες ίδιες και μπορεί κάποια ημέρα να κάνουμε τα δύσκολα εύκολα και αντιστρόφως... Και με τέτοιαν ημέρα συνεχίσαμε, εξακολουθώντας να εκπαιδεύουμε την κατάμαυρη φοραδούλα μας στην Έφιππη Τοξοβολία και τον Κωνσταντίνο στον κύκλο μαθημάτων που σχεδιάσαμε για την περίπτωσή του!

     Καθώς τα πάντα γίνονται με "σκακιστική" πρόβλεψη επάνω στην πολυδαίδαλη σκακιέρα της εκπαιδεύσεως Ιππευτηρίου, εντάσσοντας στο μάθημα αυτής της ημερίδος για δεύτερη συνεχή φορά την νεόλεκτη φοράδα, εξ αρχής την θέσαμε σε μία δοκιμασία συστηματικής αποευαισθητοποιήσεως, με την ταυτόχρονη εκπαίδευση του Κωνσταντίνου στην "απελευθέρωσή" του από την εξάρτηση των ηνιών. Και την θέσαμε ιππευόμενη για πρώτη φορά στη ζωή της χωρίς στομίδα, με άριστα αποτελέσματα ελέγχου! Έτσι, στην αρχή τούτης της ημερίδος παρακαλέσαμε τον έφιππο εκπαιδευόμενο να φωτογραφίζει, σημαδεύοντας ανάμεσα από τα αφτιά του Ίππου, τον Εκπαιδευτή ο οποίος θα τόξευε και θα πέταγε στον αέρα στρογγυλούς δίσκους βαθμολογώντας την ενόχληση του τετραπόδου. Μία συνδυαστική εκπαιδευτική διαδικασία ισορροπίας, απεμπλοκής από τις ηνίες και συγχρονισμού, πολύτιμη για την ευστάθεια του Ιππέως. Και ο Κωνσταντίνος έδειξε να τα καταφέρνει αξιοπρόσεκτα.

     Η υπέροχη φοράδα, καθ΄ όλη την παραπάνω διαδικασία επέδειξε τον καλύτερο εαυτό της κι απέδειξε ότι και αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει την άποψη του Εκπαιδευτή ότι δεν υπάρχουν "κακοί" Ίπποι όσο κακοί χειριστές οι οποίοι ακυρώνουν τον άνθρωπο ως ύπαρξη εκτιμώμενη από τον Ίππο.

     Σήμερα, λοιπόν, με όλες τις ευνοϊκές προϋποθέσεις, προχωρήσαμε στην πρώτη τόξευση από την ράχη του νεολέκτου Ίππου μας, της γλυκύτατης φοραδούλας μας, κάτι που ο Κωνσταντίνος κατάφερε τηρώντας όλους τους κανόνες ασφαλείας!

     Και το εγχείρημα επανελήφθη πολλές φορέςμε την ίδια πάντοτε απάθεια του ευγενούς τετραπόδου το οποίο αυθωρεί εμπιστεύθηκε τον Άνθρωπο στην εκτέλεση μιας διαδικασίας με έντονη πρόκληση ενοχλήσεως, ευτυχώς όμως, άνευ αντιδράσεων του ζώου.

     Ενώ τα δύσκολα τα καταφέραμε, δεν καταφέραμε το ίδιο και τα ...εύκολα! Ναι, στα εύκολα αντιμετωπίσαμε το "φράγμα" του άγχους που αναπτύσσει ο σύγχρονος κοινωνάνθρωπος αλλά κι αυτό το προγραμματίσμαε να το υπερβούμε κατανοώντας ότι η καθημερινότητα σε μία παραπαίουσα κοινωνία δεν αφήνει κανέναν αλώβητο.

     Πάντως, στο σημερινό μάθημα είχαμε και κάτι μοναδικό... 

     Το αγαπημένο τετράποδό μας, σε κάποια στιγμή, μας ζήτησε να ...διακόψουμε το μάθημα και να την αφήσουμε να κυλισθεί στο χώμα, κάτι που αρέσει πολύ στα αλογάκια. Το συζητήσαμε μαζύ της το θέμα αλλά δεν μας πήγαινε καρδιά να αγνοήσουμε την διακαή επιθυμία της και δώσαμε εντολή στον Κωνσταντίνο να αφιππεύσει για να αφήσουμε την φοραδούλα να κυλισθεί στο Ιππευτήριο.

     Όμως, εκείνη παρέμεινε όρθια και μας παρεκάλεσε να την πάμε από το μεγάλο Ιππευτήριο που βρισκόμασταν στο μικρό διότι, όπως μας είπε με θηλυκότατη τσαχπινιά, εκεί θα της άρεσε! 

     Τι να κάνουμε κι εμείς, την πήγαμε στο μικρό κι εκεί, μόλις έφτασε, ιδού το αποτέλεσμα...

     Όταν καταφέρνεις και διαλέγεσαι μ'  αυτά τα πλάσματα, ε, τότε είναι φυσικό να δυσκολεύεσαι να συνομιλήσεις με πολλά δίποδα! 

     Και η χαριτωμένη "πινελιά" της ημέρας υπήρξε πολύ ...βουκολική, όταν ένα ...αδέσποτο κοπάδι προβάτων χωρίς τσομπάνη εισέβαλε στο Ιππευτήριο δημιουργώντας ένα απρόσμενο ..."μποτιλιάρισμα"  απρόσκλητων επισκεπτών και, εξίσου, αγαπημένων πλασμάτων... Με κόπο καταφέραμε να απελευθερώσουμε τον στίβο για να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμά μας, αλλά και με χαρά θα τα ξαναδεχόμασταν... Η αθωότητα είναι πάντα καλοδεχούμενη!

     Ξανά στον Σταύλο και ο μικρός μας, λατρευτός, προκομη-σάριος να σπεύδει να μας υποδεχθεί όπως κάθε ημέρα! Θα μπορούσε να είναι ο ρεσεψιονίστ στο καλύτερο ξενοδοχείο όμως είναι η μασκώτ στον καλύτερο Σταύλο, όπως αυτός του Τάσου Μυλωνάκου που δεν έχει μόνον τα καλύτερα αλογάκια αλλά και τα πιο όμορφα! Κι αυτό το μικρό έργο Τέχνης μας υποδέχεται κάθε πρωί όταν φτάνουμε στον Σταύλο του Τάσου Μυλωνάκου για μαθήματα! Ό,τι ομορφότερο για να ξεκινήσουμε μια πολύ ωραία ημέρα στο Ιππευτήριο!

    Πολλά κι ενδιαφέροντα προέβλεπε η σχεδίαση της επόμενης εκπαιδευτικής ημερίδος, αλλά, άλλαι μεν αι βουλαί του Εκπαιδευτού, άλλα δε η "έδρα" του εκπαιδευομένου ...εκέλευσε! Και όλα φάνηκαν στην εναρκτήρια συραγώγηση επί ελευθέρου φυσικού εδάφους, εκτός Ιππευτηρίου, όπως αρχικώς όλα είχαν προβλεφθεί! 

     Και ακούσαμε τα πλειστάκις ...ακουσμένα από αιφνιδιασμένους εκ των φυσικών "πραγμάτων" εκπαιδευόμενους "Το άλογο δεν πάει...", "Το άλογο θέλει να φάει...", "Το άλογο είναι κουρασμένο..." κι εμείς μεταφράζαμε "το παράλογο καλώς κρατεί"! Διότι, μετά από μακρά και πολυήμερη ίππευση ξέρουμε πολύ καλώς ότι ο έρμος κ ώ λ ο ς  του Ιππέως θα δείξει τις αδυναμίες της δομής του και θα τον κάνει να μην μπορεί να στεριώσει "κάθισμα" από το τσούξιμο πάνω στη ράχη του ζώου το οποίο, απλώς, δεν θα ελέγχεται. Κι άντε, τώρα, εσύ που έχεις ακούσει τα ίδια πρώτα από τον εαυτό σου κι από άλλους 630 τόσους μαθητές σου να εξηγήσεις στον Κωνσταντίνο, απλώς, να πάψει και να "επισκευάσει" το ευαίσθητο σημείο του με την ανάλογη φαρμακευτικήν αγωγή μέχρι να ξανα-ιππεύσει. "Αφιππεύσετε!" λοιπόν και βάδην επιστροφής.

     H συνέχεια γνωστή και μη ...εξαιρετέα!  Η "έδρα", μετά από συνεχείς ιππεύσεις, επιδεικνύει τις ευαισθησίες και αδυναμίες της με αποτέλεσμα το κακό "κάθισμα" και την απώλεια ελέγχου του Ίππου και κακής ισορροπίας. Όλα φυσικά και αναμενόμενα, οπότε το πρόγραμμα αναπροσαρμόζεται και, επί ματαίω, ο Εκπαιδευτής προσπαθεί να καθησυχάσει την αγωνία του εκπαιδευομένου ο οποίος δεν μπορεί να ερμηνεύσει την αναποτελεσματικότητα των χειρισμών του...  Εν προκειμένω, κρίνεται απαραίτητη η παραχώρηση χρόνου επουλώσεως του ερεθισμού και η επάνοδος εν ευθέτω χρόνω και, αυτό έγινε παρά την επιμονή του εκπαιδευομένου να συνεχίσει τις προσπάθειές του παρατείνοντας κι επιδεινώνοντας το πρόβλημα. Ωστόσο, προλάβαμε και παρετηρήσαμε τα πολύ ευχάριστα τόσο για τον Κωνσταντίνο μας όσο και για τον εκπαιδευόμενο Ίππο μας, την υπέροχη τετράποδη καλλονή μας...

Στην Ιππική, τα πιο αθώα ενσταντανέ μπορεί να κρύβουν σημαντικές πληροφορίες... Και το τι "διαβάζει" το κάθε "μάτι" είναι υπόθεση γνώσεως των μυστικών της Ιππικής τέχνης, εκείνης της σημαντικής τέχνης του Ξενοφώντος και πολλών άλλων μεγάλων διδασκάλων του παρελθόντος! Και σήμερα, στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" καταφέραμε να "διαβάσουμε" τόσες πολλές πληροφορίες σ΄ αυτό το ενσταντανέ, μα τόσες...

H "αποθεραπεία" της ημέρας προέβλεπε τρίωρη περιπατητική περιήγηση του κέντρου των Αθηνών με "ανασυγκρότηση" στη δροσερή αυλή του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου, στην Πλάκα. Επέκεινα κάθε "θρησκεύεσθαι" η υπεροχή της αληθείας της ανεξιθρησκείας είναι ακόμη μία συνιστώσα των "Ελλήνων Κενταύρων" και αυτό μας δίνει την δύναμη και την ικανοποίηση του να παραμένουμε αποδεσμευμένοι από "αυθεντίες" κι "εξουσιαστικότητες" της ελεύθερης βουλήσεώς μας η οποία παρατηρεί απροκαταλήπτως τον Κόσμο ώστε να εξάγει ψύχραιμα και ορθά συμπεράσματα, αποφεύγοντας ανόητους φανατισμούς και νοσηρές εμμονές δογματικών ψευδαισθήσεων.

Και, ασφαλώς, όχι για να δεηθούμε προς επούλωση της ερεθισμένης "έδρας" του εκπαιδευομένου μας, εκμεταλλευθήκαμε την επίσκεψη αυτή και για να μελετήσουμε την υπέροχη ξυλογλυπτική του τέμπλου, αισθητικώς και πέραν "βυζαντινο-πληκτικών" αγκυλώσεων...

Διότι, εδώ, μπορεί τα δογματικά να είναι, κυριολεκτικώς, της "Πλάκας", αλλά όχι και η σπουδαία τέχνη της ξυλογλυπτικής! Αναφορικώς δε με την ίαση της "έδρας", εμείς την εμπιστευόμεθα πλήρως στην Φαρμακευτική επιστήμη και όχι στον κάθε "Παίσιο" και, θα το δείτε, σύντομα θα είμεθα και πάλι επί του Ίππου!

Eν αναμονή, λοιπόν, ιάσεως ... "ευαισθήτων σημείων", αλλά φειδομένου του χρόνου η εκπαίδευση επ΄ ουδενί διακόπτεται. Και η ενδιάμεση αξιοποίηση του χρόνου δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Τοξοβολία και, δη, την Τοξοβολία εξ Επαφής!

Αυτή η λίαν εξειδικευμένη τοξευτική διαδικασία η οποία αποτελεί ανακάλυψη της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" και διδάσκεται επί χρόνια επιμελώς με άριστα αποτελέσματα συνοψίζει μία βασική διδασκαλία η οποία αφορά στην μικροδιαχείριση της χορδής και στην ανάπτυξη μιας βαθύτερης συνειδητότητος του ανοίγματός της, ενώ ενδείκνυται για την βελτίωση της αυτοσυγκεντρώσεως και της ηρεμίας, ειδικώς επί αγχωσικών χαρακτήρων ή όσων υποκύπτουν στον "πανικό στόχου".

Εδώ ο Κωνσταντίνος και πάλι υπήρξε για δεύτερη φορά η μεγάλη έκπληξη, διότι όχι μόνον επέτυχε αμέσως τα "ζητούμενα" της ασκήσεως με εμφανή άνεση αλλά και προχώρησε σε απίστευτα σύντομο χρόνο σε ένα ρεκόρ....

...Συγκεκριμένα, είναι ο π ρ ώ τ ο ς εκπαιδευόμενος ο οποίος, αφού ανταποκρίθηκε στα βασικά, κατάφερε να ανταποκριθεί και στις απαιτήσεις της ασκήσεως κατακτώντας μιας απόσταση από το μπαλάκι-στόχο μεγαλύτερη των πέντε (5) εκατοστομέτρων, κάτι που αυξάνει γεωμετρικώς την δυσκολία της ασκήσεως!

Πόσες, άραγε, ικανότητες κρύβει μέσα του ο Άνθρωπος, καταπνίγοντάς τες με "άγχη", "φοβίες", "αυτοϋποβιβασμούς" κλπ που δεν είναι παρά ανυπόστατες ιδεοληψίες;...

Eπί του Ιππευτηρίου (και όχι του "πιεστηρίου"...) έχοντας επαληθεύσει την πορεία της ιάσεως του φυσικού προβλήματος που αντιμετώπισε ο εκπαιδευόμενος, αλλά και με κάποιες ακόμη παραμέτρους προόδου ...όλων μας, αφού, σε κάθε μάθημα Ιππασίας δεν εκπαιδεύεται μόνον ο μαθητής αλλά και ο σχολικός Ίππος και, κυρίως, ο Εκπαιδευτής ο οποίος στο τέλος θα κληθεί να αποτιμήσει εάν σεβάσθηκε την ασφάλεια Ίππου και εκπαιδευομένου, την πρόοδο και των δύο και, εάν μαθήτευσε και ο ίδιος επωφελώς για την υπηρέτηση των αναγκών των επομένων μαθημάτων που θα προσφέρει.

Βασικό αντικείμενο υπερβάσεως αυτού του μαθήματος ήταν ο, κατά προτεραιότητα, κατευνασμός του αδικαιολόγητου άγχους που συνοδεύει την καθημερινότητα του εκπαιδευομένου, ενός άγχους που ακυρώνει διακεκριμένες δεξιότητες που τον χαρακτηρίζουν! Ακολούθως, το σοβαρότερο πρόβλημα προς επίλυση στο σημερινό μάθημα ήταν το βασικό μειονέκτημα του Εκπαιδευτή να κυριαρχεί στα συναισθήματα του Ίππου ο οποίος παραγνωρίζει τον πραγματικό χειριστή του και προσκολλάται στον Εκπαιδευτή μετατρέποντας σε κόλαση τις προσπάθειες του εκπαιδευομένου να τον ελέγξει και να τον διευθύνει. Άλλωστε, αυτή η προσκόλληση του σχολικού Ίππου στον Εκπαιδευτή είναι φυσικό αναμενόμενο μετά από κάποιες ημέρες συνεργασίας Ιππευτηρίου, διότι ο Ίππος, με την υψηλότατην ευφυία του, φευ, αντιλαμβάνεται ποιος, πράγματι, διευθύνει την εργώδη προσπάθειά του...

Προς επίλυση και των δύο, ως άνω, προβλημάτων ακολουθήθηκαν από τον Εκπαιδευτή συνδυαστικές διορθωτικές τεχνικές επί τη βάσει της "γλώσσας του σώματος" η οποία γίνεται αντιληπτή από τον Ίππο ενώ παρεσχέθη στον εκπαιδευόμενο η δυνατότητα χαλαρώσεως κι επαναφοράς στην (έστω, μερικήν) εργασιακή τάξη επιλέγοντας την δυσκολότερην "οδό" με κριτήριο την ιδιαιτερότητα του Κωνσταντίνου να διαχειρίζεται ευκολότερα τα ...δύσκολα και δυσκολότερα τα ...εύκολα! Έτσι, με τον ...πανούργο Εκπαιδευτή να ακολουθεί εντός του Ιππευτηρίου κινήσεις και στάσεις που τον αποσυνέδεαν από τον Ίππο, υπαγορεύοντας στο ζώο συγκεκριμένα απομακρύνοντα κι επανασυνδέοντα "δρομολόγια" και επιλέγοντας την αμιγή Έφιππη Τοξοβολία ως ...χαλαρωτική θεραπευτικήν αγωγή για τον εκπαιδευόμενο, το μάθημα εξελίχθηκε άψογα!

Πράγματι, ο σχολικός Ίππος "διάβασε" και πάλι το "μυαλό" του Εκπαιδευτή και αντελήφθη πλήρως το "ζητούμενο" (ευθεία κίνηση τη ανοχή Έφιππης Τοξοβολίας) ενώ η "ρομποτοποίηση" του Ίππου συνωδά τη ροπή του προς τα ...δύσκολα, επέτρεψε και στον εκπαιδευόμενο να ηρεμήσει και να αποδώσει έναν άριστον "εαυτόν" εκτελώντας το προβλεπόμενο ασκησιολόγιο όχι μόνον σε βάδην και τροχασμό αλλά και σε κάποια στιγμή σε (ακούσιο) καλπασμό ολίγων βημάτων όταν ο χαρούμενος σχολικός Ίππος ένιωσε τόσο χαλαρός αλλά και φιλότιμος, αναλαβών την πρωτοβουλία "προσφοράς" καλύτερου έργου!

Και είναι σημαντικό να σκεφθούμε ότι ο εκπαιδευόμενος, με τα πόδια μονίμως στην διάσταση και στο κάθισμα καρέκλας ...Γυναικολόγου κι έτσι χωρίς να μπορεί να συνειδητοποιήσει, λόγω άγχους, ότι δεν μπορούσε να δώσει εντολές κινήσεως στον Ίππο, δεν αντελήφθη ούτε ο ίδιος ότι ο Ίππος του κάλπασε και η χαλάρωσή του (με την όλη θετικήν απόδοσή του) δεν ήταν παρά η καλή διάθεση του Ίππου του ο οποίος, όπως όλοι οι Ίπποι, εννοούν περισσότερο από κάθε Άνθρωπο την φυσική πραγματικότητα και τις εκάστοτε απαιτήσεις της, ενώ ο υστερών καταστροφέας της Φύσεως άνθρωπος επιμένει να αναφέρεται απομειωτικώς μιλώντας για "ζώα"!

Και σήμερα, όπως και επί 21 ολόκληρα χρόνια ιππικής διδασκαλίας, τέλος του μαθήματος και όλα καλά, με ένα λιθαράκι ακόμη που προετοιμάζει καλύτερα το επόμενο μάθημά μας με τον Κωνσταντίνο που εκπαιδεύεται και μας εκπαιδεύει, αφού η μαθησιακή διάδραση είναι, εσαεί, ανεκτίμητη για όλους μας!

Aφήσαμε να μεσολαβήσει μια ημέρα μακράν του Ιππευτηρίου με την προσδοκία της επουλώσεως του ερεθισμού μιας έδρας μετά από συνεχή όσο και εργώδη έφιππη προσπάθεια πολλών ημερών αλλά, όπως φάνηκε, επί ματαίω! Έτσι το πρόβλημα επανεμφανίσθηκε μετά από ημίωρη ίππευση η οποία όμως, έδειξε να είναι πολύ αποτελεσματικότερη αφού ο εκπαιδευόμενος διατήρησε πολύ καλό έλεγχο του Ίππου και πολύ καλό "κάθισμα" μέχρι που η επανεμφάνιση της ενοχλήσεως της έδρας τον υπεχρέωσε να αφιππεύσει προώρως.

Η επιτυχία του, έστω και συνεπτυγμένου, σημερινού μαθήματος οφείλεται σε δύο λόγους: (α) στην έξωθεν συμβουλευτική παρέμβαση της ...Αστρολόγου της Σχολής μας η οποία επέστησε την προσοχή στον Εκπαιδευτή προκειμένου να αποφεύγει βασικά λάθη διδασκαλίας (της είμεθα πάντοτε ευγνώμονες!) καθώς και (β) στην συμβολή της ιδίας προς αποσαφήνιση καταστάσεων που αφορούν στον εκπαιδευόμενο.

Έτσι, αυτή την φορά αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς η προσκόλληση του σχολικού Ίππου στον ..."μπαμπά"-Εκπαιδευτή, αφού οι Ίπποι, με την λαμπρή ευφυία του ζώου, αντιλαμβάνονται ποιος διευθύνει το μάθημα και εξαρτώνται από αυτόν, μετατρέποντας σε ...κόλαση τους χειρισμούς του εκπαιδευομένου ο οποίος νιώθει ότι ο Ίππος του τον αγνοεί! Εν ολίγοις, κατά το σημερινό μάθημα ο Εκπαιδευτής παρέμεινε εκτός "Lebnsraum" (ζωτικού χώρου) του σχολικού Ίππου και, δη, εκτός Ιππευτηρίου, καθοδηγώντας τον εκπαιδευόμενο δια ...τηλεβόα!

Ούτω πως, ο Ίππος παρέμεινε στην αδιατάρακτη διάθεση του εκπαιδευομένου και ο εκπαιδευόμενος διετήρησε την ηρεμία του καθ΄ όλη την σύντομη, μεν, ποιοτικήν δε, ίππευσή του. Για όλα υπάρχουν λύσεις και ουδέν άλυτον πρόβλημαγια την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων".

Παρ΄ όλα αυτά, η αναγκαστική επίσπευση της αφιππεύσεως λόγω ..."ανωτέρας βίας" δεν σήμανε και την αποχώρηση από τον Σταύλο όπου παραμείναμε για να βελτιώσουμε την τοξευτική τεχνική μας.

Αυτή την φορά δώσαμε έμφαση στο πρόταγμα του στοχαστικού ενστίκτου και της σωστής ευθειάσεως του καρπού κατά την έλξη της χορδής, βελτιώνοντας μικρές λεπτομέρειες, όμως, τόσο σημαντικές για την Τοξοβολία!

Καθαρογράφοντας τις επί χρόνια συλλεγείσες σημειώσεις μας περί της καταπολεμήσεως του άγχους και σήμερα επιβεβαιώσαμε ότι το καλύτερο "ίαμα" γι αυτή την νόσο του "Πολιτισμού" είναι το σταυλικό περιβάλλον και η διαρκής επαφή του ανθρώπου με την φύση.

Εμμένοντας στον πάγιο κανόνα του και σήμερα, ο Κωνσταντίνος εξετέλεσε τα δύσκολα έως και ...άψογα, ανακαλύπτοντας με το ...ζόρι, δυσκολίες στα πανεύκολα.

Κι ενώ κατάφερε να δυσκολευτεί στον έλεγχο του Ίππου του σε βάδην, διετήρησε απόλυτον έλεγχο και ισορροπία σε πολλούς καλπασμούς και, μάλιστα, με το ένα χέρι αφού στο άλλο κρατούσε ανορθωμένο το Τόξο και τα βέλη.

Βεβαίως, ο έφιππος ..."φωτογράφος" μου, αυτή την φορά κατάφερε να αποτυπώσει και καθαρότερες και πιο "καδραρισμένες" φωτογραφίες του Εκπαιδευτή του επιδεικνύοντας βελτίωση ισορροπίας και ηρεμίας. Κι όσο κι αν είναι καταραμένη η Παλαιά Διαθήκη, θα επιμείνουμε στην φράση της εκ των "Παροιμιών": "«Μη καυχώ τα εις αύριον, ου γαρ γινώσκεις τι τέξεται η επιούσα» διότι έπεται συνέχεια!

Σαν να το ξέραμε περί της ...επιούσης, σαν να μαθητεύουμε ως μελλοντολόγοι με Εκπαιδευτή μας τον Κωνσταντίνο ο οποίος, σήμερα, μας δίδαξε ότι το "Δεν μπορώ" επάνω στον Ίππο σημαίνει ένα μυαλό που σέρνει τις ηνίες, ακινητοποιώντας το ζώο.

Η Σκηνή στο Στίβο όπου ο πρωινός ήλιος της Αττικής γλείφει την άμμο του Ιππευτηρίου. Τρεις φορές, όμοιες φορές, με ήσσονος σημασίας λάθη αλλά συγχωρητέα, ο Κωνσταντίνος εξετέλεσε την ίδιαν άσκηση όπου ο καλπασμός με ανυψωμένο το ένα χέρι στη μία μεγάλη ευθεία του Ιππευτηρίου συνεχίσθηκε με ένα βάδην στις επόμενες μικρή και μεγάλη, με τροχασμό στην ακολουθούσα μικρή και με επανάληψη του καλπασμού  αμέσως μετά κλπ. Η επανάληψη είχε γίνει μουσική του Rondò Veneziano. "Πάμε μια ακόμη, Kωνσταντίνε;  Και τότε προέκυψε η εμπλοκή... Ο νους «ακινητοποιήθηκε». Ο κορμός «πάγωσε». Το βλέμμα θόλωσε. Ο Ίππος, αμήχανος περίμενε τις εντολές που ένιωθε ότι θα ελάμβανε αλλά ποτέ δεν έφταναν… Ο εκπαιδευόμενος μετεωρίζονταν σε κενό… "Δεν... δεν μπορώ," ψιθύρισε ο Κωνσταντίνος. Δύο λέξεις, δύο κιλά μολύβι στη γλώσσα. Και ο Εκπαιδευτής αντέδρασε απόλυτος, αλλά όχι θυμωμένος: "Aφίππευσε!"

Το "Αφίππευσε!" δεν ήταν τιμωρία. Ήταν μάθημα. Ήταν χειρουργείο!

Στην Ιππασία, το πραγματικό εμπόδιο ουδέποτε είναι ο Ίππος και ο έλεγχός του! Είναι κάτι αόρατο που υψώνεται ανάμεσα στην τρίτη και την τέταρτη επανάληψη εκείνου που ήδη πέτυχες και σου ζητείται να το επαναλάβεις…. Την πρώτη φορά εκτελείς με προσοχή. Τη δεύτερη με αυτοπεποίθηση. Την τρίτη με απόλαυση. Την τέταρτη... την τέταρτη σε επισκέπτεται ο φόβος της αποτυχίας. "Μέχρι εδώ ήταν;"

Ο Ίππος δεν ξέρει από "δεν μπορώ". Ξέρει να περιμένει εντολές από τον αναβάτη που που του λέει με το σώμα: "Είμαι εδώ. Σε κρατάω. Προχωράμε!"  και όταν ο αναβάτης πει "δεν μπορώ", ο Ίππος ακούει "σε εγκαταλείπω" «σε παρατάω» και κανένα πλάσμα 500 κιλών δεν προχωρά στο κενό, στο πουθενά, για κάποιον που λιποψύχησε.

Ο Εκπαιδευτής που κατεβάζει τον μαθητή δεν του κόβει τα φτερά. Του δείχνει ότι τα φτερά δεν ήταν ποτέ στον Ίππο αλλά σ΄ εκείνον που με το «δεν μπορώ» δείχνει να μην τα ανεκάλυψε. Το "δεν μπορώ" είναι άρνηση ευθύνης παρενδεδυμένη σε αδυναμία και στην Ιππασία πληρώνεται αμέσως με υψηλό τίμημα, «χάνοντας» τον Ίππο!  Και πού να δεις πόσο ακριβά πληρώνεται στη ζωή όπου χάνεις τις ευκαιρίες που δεν τόλμησες να κεφαλαιοποιήσεις, συχνά, για …τέταρτη φορά.

Αλλά, ψυχοτεχνικώς, τι συνέβη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;

1. Ο Νόμος της Υπεραποδόσεως και το Άγχος της Διατηρήσεως.

Όταν εκτελούμε, επανειλημμένα, κάτι σωστά, ο εγκέφαλος μεταβαίνει από τον συνειδητό έλεγχο στον "αυτόματο πιλότο". Η εντολή για "τέταρτη φορά" επανενεργοποιεί τον προμετωπιαίο φλοιό, το κέντρο του συνειδητού ελέγχου. Και ξαφνικά, ο Κωνσταντίνος αρχίζει να "σκέφτεται" την κίνηση που μέχρι τώρα "ένιωθε". Αυτό λέγεται paralysis by analysis. Η υπερανάλυση σκοτώνει τη ροή.

2. Το Φαινόμενο του "Προτελευταίου Σκαλοπατιού".

Ψυχολογικώς, το πιο δύσκολο σημείο δεν είναι η αρχή ούτε το τέλος. Είναι το "ένα πριν το τέλος". Η τέταρτη επανάληψη πυροδοτεί τον φόβο της αποτυχίας ακριβώς επειδή η επιτυχία είναι τόσο κοντά. Ο μαθητής δεν φοβάται ότι δεν μπορεί. Φοβάται ότι μπορούσε και θα το χαλάσει. Το "δεν μπορώ" γίνεται ασπίδα: αν δεν προσπαθήσω, δεν θα αποτύχω.

3. Η Σωματοποίηση του Φόβου.

Το μπλοκάρισμα δεν είναι ιδέα. Είναι σώμα. Σφίξιμο στο διάφραγμα, κόμπος στον λαιμό, πάγωμα της λεκάνης. Στην Ιππασία, η λεκάνη είναι το «τιμόνι». Παγωμένη λεκάνη = παγωμένος Ίππος. Το ζώο διαβάζει την ένταση στα δέκατα του δευτερολέπτου. Ο μαθητής είπε "δεν μπορώ" με το στόμα, αλλά το είχε πει ήδη με τη μέση του!

4. Η Παιδαγωγική του "Αφίππευσε!".

Ο εκπαιδευτής δεν τιμωρεί την αδυναμία. Τιμωρεί την παραίτηση. Το να κατεβάσεις τον μαθητή είναι τεχνική pattern interrupt. Σπας το μοτίβο "φοβάμαι → λέω δεν μπορώ → γλιτώνω". Τον βάζεις κάτω, στο έδαφος, στην θέση της ευθύνης. Του λες χωρίς λόγια: "Ο Ίππος δεν φταίει. Η άσκηση δεν άλλαξε. Μόνο το μυαλό σου άλλαξε. Διάλεξε ξανά."

Το "δεν μπορώ" στην Ιππασία είναι απαγορευμένη φράση για τον ίδιο λόγο που είναι απαγορευμένη και στο αναρριχητικό πεδίο: Διότι γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία και ο ο εγκέφαλος «ακούει» την δήλωση και κλείνει διακόπτες, σταματώντας να ψάχνει λύσεις με τον γκρεμό να χάσκει μπροστά του!

Αύριο θα επαναλάβουμε ακριβώς την ίδιαν άσκηση! Η Ιππασία σε μαθαίνει ότι δεν ιππεύεις με το σώμα, τα πόδια και τα χέρια, αλλά  ιππεύεις με την θέληση και η θέληση  δεν λιποτακτεί ούτε στην τέταρτη επανάληψη, όπως δεν επιτρέπεται να λιποτακτήσει και σε καμία φάση της ζωής. Έτσι, εφιππεύεις και πάλι όχι διότι είναι εύκολο αλλά διότι το «δεν μπορώ» δεν ήταν ποτέ δικό σου! Σου το φόρεσε μια κοινωνία αρρώστων όταν εσύ δεν είσαι όμοιός τους. Και τώρα αυτό το «δεν μπορώ» το βγάζεις από πάνω σου, όπως βγάζεις τις λασπωμένες μπότες σου μετά το μάθημα. Αλλά πρόσεξε: Τις μπότες σου αφού τις καθαρίσεις θα τις ξαναφορέσεις ενώ το «δεν μπορώ» ουδέποτε διότι αυτό δεν «καθαρίζεται» και γι αυτό τον λόγο, απλώς, πετιέται στα σκουπίδια.

     H Έφιππη Τοξοβολία, οι έφιππες πολεμικές τέχνες και, γενικώς, ο ιππικός και τοξευτικός Πολιτισμός, αντιμετωπίζονται από την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων με τον δέοντα σεβασμό που απαιτεί η υψηλή ιστορική αλλά και πρακτική περιωπή τους, με αποτέλεσμα να έχουμε αναθεωρήσει πλήρως την μέχρι προ τινος τακτική των μαθημάτων μας, καταλήγοντας στην επιλογή, πλέον, της εξατομικευμένης προσωπικής διδασκαλίας υπό την μορφή "Κύκλου" ο οποίος ολοκληρώνεται αφιερωμένος σε έναν και μόνον εκπαιδευόμενο! Ανεξαρτήτως εάν μέχρι τώρα όλα τα μαθήματά μας ήσαν ατομικά, κατόπιν μιας διδακτικής εμπειρίας 21 ετών θεωρούμε ότι η, έτσι κι αλλιώς αφιλοκερδής προσφορά μας θα μπορούσε να είναι πολύ αποτελεσματικότερη αφιερούμενη, αποκλειστικώς, σε έναν και μόνον μαθητή στο Ιππευτήριο αντί να επιτρέπεται και η αναμονή σε αυτό και άλλων μαθητών που περιμένουν να ολοκληρώσουν εν συνεχεία τα ατομικά τους μαθήματα. Στο πλαίσιο αυτό υποδεχθήκαμε με χαρά τον Κωνσταντίνο ο οποίος μας τίμησε με την παρουσία του ερχόμενος από την Θεσσαλονίκη για να εκτελέσει έναν ατομικό εκπαιδευτικό Κύκλο μαθημάτων Έφιππης Τοξοβολίας διαμένοντας στον χώρο των "Ελλήνων Κενταύρων" και μεταβαίνοντας καθημερινώς στο Ιππευτήριο προς εκτέλεση των μαθημάτων του. Και το αποτέλεσμα υπήρξε, όντως, λαμπρό και για τον ίδιο όσο και για τον Εκπαιδευτή του και για τον ευτυχή Ίππο ο οποίος, αν και απολύτως  ν ε ό λ ε κ τ ο ς(!) συνεργάσθηκε υποδειγματικώς, υπακούοντας στις οδηγίες ενός Εκπαιδευτή με τον οποίον "συνηντάτο" για  π ρ ώ τ η  φορά! 

     Η εφαρμογή του νέου τρόπου διδασκαλίας με την αυστηρότητα της επικεντρώσεως στον εκπαιδευόμενο, αλλά και την σχεδίαση ενός προγράμματος με χαλαρωτικές, εμβόλιμες, "φυγές", δικαίωσε τις προσδοκίες μας και, εφεξής, ούτω πως θα λειτουργεί και η Σχολή μας, δηλαδή, με ακεραιωμένους ατομικούς Κύκλους εκπαιδεύσεως οι οποίοι καταδεικνύουν τις ίδιες ανάγκες ενός εκάστου εκπαιδευομένου επιτρέποντας την διείσδυση της "ματιάς" του Εκπαιδευτή στις εξατομικευμένες ιδιαιτερότητες απαιτήσεων ενός εκάστου εκπαιδευομένου. Έτσι, ο Κωνσταντίνος έδειξε το "τι", ακριβώς, χρειάζεται για να εξελιχθεί σε έναν αποτελεσματικόν Εφιπποτοξότη και εφοδιάσθηκε με τις σωστές κατευθύνσεις ενώ θα συνεχίσει υποστηριζόμενος στην προσπάθειά του μέχρι τις τελικές εξετάσεις, πάντοτε με την ρητή υποχρέωση αφιλοκερδείας  και αποφυγής κάθε "εργολαβικότητος" εκ μέρους της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". 

Η εξατομικευμένη προσωπική διδασκαλία, βασιζόμενη στην αποκλειστική αλληλεπίδραση μεταξύ Εκπαιδευτή και εκπαιδευομένου, συνιστά μία από τις αποτελεσματικότερες μορφές μαθησιακής διαδικασίας, καθώς επιτρέπει την αδιάσπαστη επικέντρωση στις ιδιαίτερες ανάγκες, δυνατότητες και μαθησιακές ιδιαιτερότητες του εκπαιδευομένου, χωρίς τους αναπόφευκτους περισπασμούς και τις διαφοροποιημένες απαιτήσεις που χαρακτηρίζουν τα πολυπρόσωπα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Η μονοπρόσωπη αυτή σχέση ευνοεί την άμεση ανατροφοδότηση, την ταχύτερη διόρθωση λαθών, την προσαρμογή του ρυθμού διδασκαλίας στις πραγματικές δυνατότητες του μαθητή και την ανάπτυξη σχέσεως εμπιστοσύνης, η οποία ενισχύει την αφομοίωση της γνώσεως και την ψυχολογική ασφάλεια κατά τη μάθηση. Παραλλήλως, ο Εκπαιδευτής αποκτά σαφέστερη εικόνα της προόδου, των δυσκολιών και των δυνατοτήτων του εκπαιδευομένου, γεγονός που του επιτρέπει να εφαρμόζει στοχευμένες παιδαγωγικές παρεμβάσεις με μέγιστη αποτελεσματικότητα. Ως εκ τούτου, η αποκλειστική και αδιαμεσολάβητη εκπαιδευτική επικέντρωση μεταξύ τριών προσώπων (Εκπαιδευτή, εκπαιδευόμενου και Ίππου) δημιουργεί συνθήκες βέλτιστης μεταδόσεως γνώσεων, δεξιοτήτων και Αξιών, προς αμοιβαίο όφελος τόσο του διδάσκοντος, του διδασκομένου βεβαίως δε και του Ίππου.

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

     

Δεν θα ήταν διόλου υπερβολή να πούμε ότι ο Ίππος και το Τόξο, όλα αυτά τα χρόνια, μας έφεραν σε επαφή με πολύ αξιόλογους Ανθρώπους από διάφορες "γωνιές" της γης την παρουσία και φιλία των οποίων χαιρόμαστε στο πλαίσιο όχι μόνον της εφιπποτοξοτικής δραστηριότητός μας, αλλά και εκτός αυτού. Ένα από αυτά τα αξιόλογα άτομα χαρήκαμε στο κλεινό μας άστυ φερμένο από την μακρινή Αμερική, μία προσωπικότητα της Τοξοβολίας με την οποία συνδεόμαστε από χρόνων αλλά, μέχρι σήμερα, δυστυχώς, χωρίς ζωντανή επαφή. Πρόκειται για την αγαπημένη μας Dorothy McElroy, μία  Αμερικανίδα Προπονήτρια Τοξοβολίας επιπέδου 2 και ειδική θεραπεύτρια δια της Τοξοβολίας, ένας σπουδαίος Άνθρωπος. Στο παρελθόν η Σχολή μας είχε την χαρά να συστρατευθεί με την εξαιρετικήν Αμερικανίδα φίλη σε δύο διοργανώσεις (1 & 2) και από τότε παραμένουμε συνδεδεμένοι αφού  στην παγκόσμια "οικογένεια" των πολεμικών τεχνών βιώνουμε το απαράγραπτο αξίωμα "Η Τιμή μου ονομάζεται Πίστη"! Και σήμερα, που την συναντήσαμε δεχθήκαμε και τα ευγενικά δώρα της τα οποία, τι άλλο θα μπορούσε να μας δώσει την μεγαλύτερη χαρά, δύο εκδόσεις μνημειακές τις οποίες παρουσιάζουμε εν συνεχεία. Και τις παρουσιάζουμε έχοντάς τες "κατασπαράξει" απνευστί, προκειμένου -αν είναι δυνατόν...!- να εμπνεύσουμε και τις δικές μας "Ομοσπονδίες" (Ιππασίας και Τοξοβολίας) σε παρόμοιες εκδόσεις καλύπτοντας το επιδεικτικώς τεράστιο κενό εκπαιδευτικών εγχειριδίων που τις στιγματίζει όταν εμείς ως μία αυτοδύναμη Σχολή διαθέτουμε προς δωρεάν εκπαίδευση των μαθητών μας μιαν αρκετά πλούσια συγγραφική προσφορά.

HORSEBACK ARCHERY:

ANCIENT ART TO MODERN SPORT

των Claire και Dan Sawer.

Το βιβλίο "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" των Claire Sawyer και Dan Sawyer αποτελεί ένα από τα πλέον ολοκληρωμένα σύγχρονα εγχειρίδια για την Έφιππη Τοξοβολία, συνδυάζοντας τεχνική διδασκαλία, ιστορική αναδρομή και αγωνιστική θεωρία. Πρόκειται για ένα ασυνήθιστα εκτεταμένο και πολυεπίπεδο εγχειρίδιο, το οποίο στην 3η έκδοσή του φθάνει τις 466 σελίδες και λειτουργεί ουσιαστικά ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο της British Horseback Archery Association (BHAA). Το βιβλίο αυτό δεν οργανώνεται απλώς ως "τεχνικός οδηγός" αλλά αποτελεί σύνθεση προπονητικής θεωρίας, ιππικής παιδείας, εμβιομηχανικής, ιστορίας πολέμου, πειραματικής Τοξοβολίας και σύγχρονου αθλητικού κανονισμού. Οι κύριες θεματικές ενότητες αυτού του έργου είναι:

1. Εισαγωγή στην Έφιππη Τοξοβολία

Aυτό το εναρκτήριο τμήμα λειτουργεί ως θεωρητική θεμελίωση του βιβλίου όπου οι Sawyer επιχειρούν να ορίσουν τι είναι η Έφιππη Τοξοβολία, πώς διαφοροποιείται από τη συμβατική Τοξοβολία και γιατί η σχέση Ίππου–Τοξότη αποτελεί ενιαίο κινησιολογικό σύστημα.

Όμως, αυτό το κεφάλαιο αυτό έχει και ιδεολογική αξία διότι παρουσιάζει την Έφιππη Τοξοβολία ταυτοχρόνως ως άθλημα, πολεμική τέχνη και πολιτισμική αναβίωση κάτι που υπογραμμίζει την προσπάθεια της BHAA να δημιουργήσει «νομιμοποιημένη» σύγχρονη αθλητική ταυτότητα χωρίς να αποκοπεί από την ιστορική παράδοση.

2. Ιστορία της Έφιππης Τοξοβολίας

Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο «αναβιωτικά» κεφάλαια στο οποίο οι συγγραφείς εξετάζουν τους Σκύθες, Πάρθους, Ούννους, Μογγόλους,Τούρκους, Μαμελούκους, Ιάπωνες, αλλά και άλλες εφιπποτοξοτικές "κουλτούρες" της Ευρασίας.

Εδώ, η έμφαση δεν δίνεται μόνο στις μάχες, αλλά και στην στρατηγική κινητικότητα, στην νομαδική κοινωνία και στην σχέση πολεμικού Ίππου–πολεμιστή Ιππέως.

Ιδιαιτέρως σημαντικό είναι ότι οι Sawyer περιλαμβάνουν και 27 ιστορικές μάχες, χρησιμοποιώντας τες ως σημείο αναφοράς για την επιμελέστερη μελέτη της τακτικής του εφίππου πολέμου.

Από ακαδημαϊκή σκοπιά αυτό το κεφάλαιο είναι πολύ γοητευτικό, αλλά όχι ιστοριογραφικώς πλήρες και αυστηρό. Πρόκειται περισσότερο για ένα «λειτουργικό ιστόρημα» χρήσιμο σε εφαρμογείς αναβιωτές παρά για μία πανεπιστημιακή στρατιωτική σπουδή.

3. Βασικές Αρχές Ιππικής

Εδώ το βιβλίο αποκτά καθαρά παιδαγωγικό χαρακτήρα όπου οι Sawyer τονίζουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή Έφιππη Τοξοβολία εκεί όπου δεν υπάρχει σοβαρή υποδομή γνώσεως της Ιππικής, δηλαδή, αυτής που εμείς οι Έλληνες ορίζουμε ως τέχνη του Ξενοφώντος.

Το κεφάλαιο αναλύει την στάση του σώματος, την ισορροπία, τα ανεξάρτητα βοηθήματα, τον έλεγχο του Ίππου άνευ χρήσεως ηνιών, τον ρυθμό κινήσεως και την ψυχολογία του Ίππου κατά μία γενική προσέγγιση που παραπέμπει σε σύγχρονη διδασκαλία Φυσικής Ιππικής (Natural Horsemanship) με έμφαση στην συνεργασία, στην χαλάρωση και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Και, ασφαλώς, εδώ ο Ίππος θεωρείται όχι ως «μέσον» αλλά ως ενεργός συνεργάτης του Τοξότη.

4. Βασικές Αρχές Τοξοβολίας

Αυτό το τμήμα λειτουργεί ως ένα "συμπυκνωμένο" εκπαιδευτικό εγχειρίδιο Παραδοσιακής Τοξοβολίας όπου αναλύονται η στάση του σώματος, η στοχαστική διαδικασία, ο μηχανισμός της ενστικτώδους τοξεύσεως και της, εν προκειμένω, έλξεως και αφέσεως της χορδής και, βεβαίως ο γενικός χρονισμός της που παρακολουθεί την καθόλου τόξευση.

Οι Sawyer δίνουν μεγάλη σημασία στην εμβιομηχανική, στην οικονομία καταβολής μυικής κοπώσεως και στην αποφυγή τραυματισμών ενώ, αυτή η προσέγγιση είναι αξιοπρόσεκτα «αθλητιατρική» για ένα βιβλίο Παραδοσιακής Τοξοβολίας.

5. Συνδυασμός Ίππου και Τόξου

Αυτό είναι, ίσως, το ουσιαστικότερο τεχνικό κεφάλαιο όπου αναλύεται το μεγάλο πρόβλημα της Έφιππης Τοξοβολίας στο οποίο "ομογενοποιούνται" δύο διαφορετικές κινητικές καταστάσεις, ο καλπασμός και η τοξευτική κίνηση.

Εδώ οι συγγραφείς εξετάζουν την στιγμή της αφέσεως της χορδής, τον χρονισμό της τοξευτικής επαναλήψεως, τον συγχρονισμό με τον βηματισμό του Ίππου και τις συνεπαγόμενες απαιτήσεις ισορροπίας με τις αντίστοιχες της στάσεως του σώματος του Εφιπποτοξότη επί κινούμενου Ίππου.

Η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια, επειδή η Έφιππη Τοξοβολία δεν είναι, απλώς, «Τοξοβολία επάνω σε Ίππο» αλλά μία διαφορετική και αυτοτελής κινησιολογική τέχνη.

6. Εξοπλισμός

Το βιβλίο αφιερώνει ένα εκτενές μέρος του στα τόξα, στα βέλη, στις φαρέτρες, στις σέλες, στον προστατευτικό εξοπλισμό, στους δακτυλίους αντίχειρος και στην ιπποσαγή γενικώς.

Εδώ οι Sawyer εξετάζουν ιστορικούς τύπους εξοπλισμού, αλλά και σύγχρονες παραλλαγές.

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση των σύνθετων Τόξων, των ασιατικών Τόξων, των χαρακτηριστικών των βελών κλπ.

Το κεφάλαιο αυτό έχει ιέντονο χαρακτήρα πειραματικής Τοξοβολίας.

7. Εκπαίδευση Ίππου για Έφιππη Τοξοβολία

Εδώ το έργο γίνεται ένα, σχεδόν, ιππιατρικό–συμπεριφορικό εγχειρίδιο στο οποίο αναλύονται η αποευαισθητοποίηση του Ίππου και η συμφιλίωσή του με τους ενοχλητικούς θορύβους, η εκπαίδευσή του σε ευθύγραμμο καλπασμό και η σταδιακή εξοικείωσή του με το Τόξο και την λειτουργία του.

Εξαιρετικοί οι Sawyer δίνουν μεγάλην έμφαση στην μη βίαιη εκπαίδευση, στον σεβασμό των φυσικών-βιολογικών παραμέτρων της ψυχολογίας του Ίππου και στην αποφυγή προκλήσεως στρεσογόνων ερεθισμάτων.

Πρόκειται περί ενός εμβληματικού και χρησιμότατου τμήματος του βιβλίου!

8. Προπονητική Μεθοδολογία

Το κεφάλαιο αυτό αποτελεί ουσιαστικά ένα προπονητικό εγχειρίδιο και περιλαμβάνει ασκήσεις εδάφους, ασκήσεις σε στάση, ασκήσεις αναπτύξεως τοξευτικών δεξιοτήτων και μεθοδεύσεις προοδευτικής αναπτύξεως όπου προβάλλει η επίδραση της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης.

Οι μεθοδικότατοι Sawyer προσπαθούν να αναδείξουν την Έφιππη Τοξοβολία από μία χαοτική παραδοσιακή δεξιότητα, σε αναπαραγώγιμο προπονητικό σύστημα.

9. Αγωνιστικά Συστήματα και Κανονισμοί

Το κεφάλαιο εξετάζει τις διάφορες αγωνιστικές διαδρομές (ουγγρική, κορεατική, πολωνική κλπ) καθώς και διεθνείς μορφές καταμετρήσεως επιδόσεων και, ίσως, είναι το πιο «αθλητικοποιημένο» μέρος του βιβλίου.

Στο μέρος αυτό οι συγγραφείς επιχειρούν να συγκρίνουν διαφορετικά διεθνή πρότυπα και προσεγγίσεις ώστε να προωθήσουν μια κοινή εφιπποτοξοτική αγωνιστική "γλώσσα" κι εδώ φαίνεται και η οργανωτική φιλοσοφία της BHAA την οποία, εν προκειμένω εκπροσωπούν οι Sawer επιδιώκοντας μιαν ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και στη αθλητική τυποποίηση.

10. Τακτική και Αγωνιστική Ψυχολογία

Εδώ αναλύονται η αυτοσυγκέντρωση, ο έλεγχος του στρες, οι τακτικές κινητικές προσεγγίσεις, η στοχαστική εστίαση, οι αγωνιστικές προκλήσεις και η αξιοποίηση λαθών προς μελλοντικήν αποφυγή τους.

Το κεφάλαιο αυτό είναι εμφανώς επηρεασμένο από την σύγχρονη αθλητική ψυχολογία αλλά και από την ιδιοσυστασία των πολεμικών τεχνών.

11. Ανατομία και Εμβιομηχανική

Αυτό είναι από τα πιο επιστημονικά κεφάλαια όπου οι Sawyer εξετάζουν τον ώμο, την σπονδυλική στήλη, τις μυικές αλληλεπιδράσεις, την ανακυκλωτική κινησιολογία της εφιπποτοξοτικής δράσεως, την αποφυγή τραυματισμών από κατάχρηση προσπαθείας και, εν γένει, τον εμβιομηχανικό πυρήνα της Έφιππης Τοξοβολίας.
.
Με δεδομένο ότι η Έφιππη Τοξοβολία προκαλεί εξαιρετικώς ασύμμετρες φορτίσεις, η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια και κάνει να ξεχωρίζει αυτό το βιβλίο, ακριβώς, επειδή αντιμετωπίζει την τεχνική και ως Εμβιομηχανική επιστήμη.

12. Ιστορικές Μάχες

Το τελικό ιστορικό μέρος παρουσιάζει τακτικές αναλύσεις μαχών και σημαντικών εμπλοκών Ιππικού καθώς και την εμφάνιση Εφιπποτοξοτών σε πολεμικές συγκρούσεις.

Η "επίκληση" στις παρουσιαζόμενες μάχες δεν έχουν, απλώς, αφηγηματικό χαρακτήρα αλλά καταδεικνύονται ως "σχολεία" στρατιωτικής εφαρμογής.

Εδώ το βιβλίο αποκτά έναν έντονο χαρακτήρα εγχειριδίου εφίππων πολεμικών τεχνών.

Εκ του περιεχομένου αυτού και εν συνάψει, θα λέγαμε ότι η συνολική δομή και το βαθύτερο νόημα αυτού του βιβλίου κινείται σε τέσσερα επίπεδα: λειτουργικό, τεχνικό, αθλητικό, ιστορικό και πολιτισμικό. Και το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι ότι δεν πρόκειται για ένα κοινό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο αλλά για ένα συγκροτημένο εγχείρημα θεσμοποιήσεως, νομιμοποιήσεως και πολιτισμικής συγκροτήσεως της σύγχρονης Έφιππης Τοξοβολίας στην ερειπιώσα και στερημένη Αξιών, σημερινή, Δύση.

Η έκδοση συνδέεται άμεσα με τη δραστηριότητα της British Horseback Archery Association (BHAA), λειτουργώντας ουσιαστικώς, ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο του βρετανικού συστήματος εκπαιδεύσεως Έφιππης Τοξοβολίας.

Από ακαδημαϊκή άποψη, το έργο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δεν περιορίζεται ούτε σε μια απλή τεχνική πραγματεία ούτε σε έναν ρομαντικό ιστορικισμό μιας «πολεμικής παραδόσεως». Αντιθέτως, επιχειρεί μία σύνθεση ανάμεσα στην πρακτική ιππική εκπαίδευση, στην εμβιομηχανική της τοξευτικής κινήσεως, στην σύγχρονη αθλητική προπονητική και στην πολιτισμική ιστορία των εφιπποτοξοτικών παραδόσεων της Ευρασίας.

Το βιβλίο ακολουθεί σαφή παιδαγωγική δομή όπως και όλα τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Οι, εν προκειμένω, συγγραφείς ξεκινούν από τις βασικές αρχές του ελέγχου του Ίππου και της ασφαλούς, εν κινήσει, έφιππης χρήσεως τόξου ενώ, σταδιακώς, προχωρούν σε πιο σύνθετες τεχνικές χρονισμού βολής, ελέγχου ισορροπίας, χρήσεως διαφορετικών τύπων παραδοσιακών Τόξων, εργονομίας φαρέτρας και αγωνιστικών τακτικών. Η προσέγγιση αυτή καθιστά το έργο ιδιαίτερα χρήσιμο όχι μόνο σε αρχαρίους αλλά και σε εκπαιδευτές.

Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η έμφαση στη εμβιομηχανική και στην αθλητιατρική διάσταση της Έφιππης Τοξοβολίας.

Οι προσεγγίσεις του βιβλίου αυτού διαφοροποιούν το έργο από πολλά παλαιότερα βιβλία Παραδοσιακής και Έφιππης Τοξοβολίας, τα οποία συχνά αντιμετωπίζουν την τεχνική περισσότερο βιωματικά ή μυστικιστικά παρά αναλυτικά. Στο συγκεκριμένο έργο διακρίνεται επιρροή της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης και της προπονητικής θεωρίας.

Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης και το ιστορικό τμήμα του βιβλίου. Οι Sawyer επιχειρούν να εντάξουν την Έφιππη Τοξοβολία μέσα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο, αναφερόμενοι σε Σκύθες, Μογγόλους, Τούρκους, Μαμελούκους, Ούγγρους και Ιάπωνες Εφιπποτοξότες. Η αναφορά σε 27 ιστορικές μάχες προσδίδει στο έργο χαρακτήρα στρατιωτικής ιστορίας και όχι απλώς αθλητικού εγχειριδίου.

Ωστόσο, εδώ ακριβώς εμφανίζονται και οι βασικές αδυναμίες του έργου από καθαρά ιστοριογραφική σκοπιά. Παρά τον πλούτο πληροφοριών, η ιστορική τεκμηρίωση δεν διαθέτει πάντοτε την αυστηρότητα πανεπιστημιακής μονογραφίας. κι έτσι παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής κριτική βιβλιογραφική αντιπαράθεση και συχνά μια γενικευτική παρουσίαση διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων υπό την ενιαία έννοια της “Έφιππης Τοξοβολίας”. Η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί ασφαλώς τον πρακτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά μειώνει την ακαδημαϊκή του αυστηρότητα ως ιστορικής μελέτης. Για παράδειγμα, οι διαφορές ανάμεσα στη σασσανιδική, μογγολική, οθωμανική ή ιαπωνική σχολή παρουσιάζονται περισσότερο λειτουργικά παρά φιλολογικά ή αρχαιολογικά. Κι όμως, αυτό το μειονέκτημα αναδεικνύεται σε πλεονέκτημα για ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που προτάσσει την εκπαιδευτική πρακτικότητα εν σχέσει με την ακαδημαϊκότητα ενός ιστορικοθεωρητικού συγγράμματος.

Ακόμη, η ανάπτυξη του κειμενου ενίοτε υιοθετεί έναν τόνο «αναβιωτικού ρομαντισμού», χαρακτηριστικό της σύγχρονης κοινότητας των ιστορικών πολεμικών τεχνών. Η Έφιππη Τοξοβολία παρουσιάζεται όχι μόνο ως άθλημα αλλά και ως μέσο προσωπικής πειθαρχίας, συνδέσεως με την παράδοση και αναβιώσεως ενός «πολεμικού ήθους». Αυτό προσδίδει γοητεία στο κείμενο, αλλά παραλλήλως, το απομακρύνει από την αυστηρώς ουδέτερη ακαδημαϊκή γραφή. Και, μεταξύ μας, αυτό το κάνει γοητευτικότερο...!

Από εικονογραφικής απόψεως, το έργο είναι εξαιρετικώς επιμελημένο. Η μεγάλη χρήση έγχρωμων φωτογραφιών, διαγραμμάτων και σταδιακών επιδείξεων τεχνικής το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό διδακτικό μέσο. Οι οπτικές αναλύσεις της στάσεως του σώματος και της απελευθερώσεως του βέλους αποτελούν ίσως το ισχυρότερο πρακτικό στοιχείο του βιβλίου.

Στο ευρύτερο πλαίσιο της σύγχρονης αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, το βιβλίο μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό κείμενο του διεθνούς κινήματος που επιχειρεί να μετασχηματίσει μία παλαιά πολεμική τέχνη σε οργανωμένο σύγχρονο άθλημα. Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη της Έφιππης Τοξοβολίας ως διεθνούς αθλήματος επιβεβαιώνει τη σημασία τέτοιων εγχειριδίων για τη θεσμοποίηση και τυποποίηση της πρακτικής.

Συνολικώς, το "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα εξαιρετικό τεχνικό και προπονητικό εγχειρίδιο, ως ένα σημαντικό έργο για την σύγχρονη ιστορία της αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, αλλά όχι ως μία πλήρως επαρκής ακαδημαϊκή ιστορική μονογραφία με τη στενή πανεπιστημιακή έννοια.

Η μεγαλύτερη αξία του βρίσκεται ακριβώς στη διασταύρωση πρακτικής εμπειρίας, αθλητικής παιδαγωγικής και ιστορικής αναβιώσεως. Για έναν ερευνητή της πολεμικής κουλτούρας, των ιππικών παραδόσεων ή της ιστορίας των πολεμικών τεχνών, το έργο αποτελεί πολύτιμη πρωτογενή μαρτυρία της σύγχρονης δυτικής προσλήψεως της Έφιππης Τοξοβολίας στον 21ο αιώνα.

KAY'S THUMBRING BOOK

της Kay  Koppedrayer 

Το "Kay’s Thumbring Book" της Kay Koppedrayer αποτελεί ένα από τα πιο ιδιότυπα, αλλά και επιδραστικά έργα της σύγχρονης βιβλιογραφίας γύρω από την ασιατική Τοξοβολία και, ειδικότερα, την χρήση του δακτυλίου αντίχειρος (thumb ring) στην Παραδοσιακή Τοξοβολία της Ευρασίας. Παλιά αλλά κλασική έκδοση του 2002 από την "Blue Vase Press" και, παρά το σχετικώς περιορισμένο "μέγεθός" του, απέκτησε σχεδόν «λατρευτικό» κύρος στους κύκλους της Παραδοσιακής Τοξοβολίας και της κουλτούρας της τοξευτικής αναβιώσεως.

Το βιβλίο κινείται μεταξύ της λαογραφικής έρευνας, της ιστορίας της πολεμικής τεχνολογίας, της πρακτικής τοξευτικής εμπειρίας και της εθνογραφίας της παραδοσιακής ασιατικής Τοξοβολίας.

Η βασική θεματική του έργου είναι το ο προστατευτικός δακτύλιος αντίχειρος (thumbring) κατά την άσκηση της έλξεως της χορδής με τον αντίχειρα (thumb draw technique). Ιστορικώς, η τεχνική αυτή συνδέεται με τις τοξευτικές παραδόσεις των Μογγόλων, Τούρκων, Περσών, Κορεατών, Κινέζων, Μαντσού και πολλών άλλων λαών της Ασίας.

Από ακαδημαϊκή σκοπιά, η σημαντικότερη συμβολή του βιβλίου είναι ότι αντιμετωπίζει τον δακτύλιο του αντίχειρος όχι ως απλό "παρελκόμενο", αλλά ως πολιτισμικό και τεχνολογικό αντικείμενο.

Η Kay Koppedrayer εξετάζει διάφορους, μορφολογικώς, τύπους δακτυλίων αντίχειρος, τα υλικά της κατασκευής τους, τις διαφοροποιήσεις τους για εργονομικούς λόγους, τις τεχνικές χρήσεως, την γεωγραφική τους εξάπλωση και τις, συν τω χρόνω, ιστορικές μεταβολές της τεχνικής της έλξεως της χορδής δια του αντίχειρος.

Έτσι, αυτό το έργο της συγγραφέως αποκτά τον χαρακτήρα «μικροϊστορίας» ενός αντικειμένου, αναλόγως με τις μελέτες αρχαιολογικών υλικών όπου ένα εργαλείο ή τεχνούργημα χρησιμοποιείται ως αφετηρία για την κατανόηση ολόκληρων πολιτισμικών συστημάτων.

Η συγγραφέας παρουσιάζει αξιοσημείωτη διαπολιτισμική ευαισθησία. Σε αντίθεση με αρκετά δυτικά βιβλία Παραδοσιακής Τοξοβολίας που προσεγγίζουν ρομαντικά ή "εξωτικιστικά"την ασιατική τοξευτική παράδοση "εξωτικιστικά" ή ρομαντικά, η Koppedrayer επιδιώκει να κατανοήσει τις διαφορετικές σχολές μέσα στο δικό τους πολιτισμικό πλαίσιο. Άλλωστε, η ίδια είχε μακρά ενασχόληση με διαπολιτισμικές σπουδές Τοξοβολίας και μια συνεργασία με το έγκριτο, διεθνούς κύρους, ειδικό περιοδικό Primitive Archer το οποίο, επανειλημμένως προέβαλε την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων".

Ιδιαίτερα αξιόλογο είναι το γεγονός ότι το βιβλίο βασίζεται όχι μόνο σε βιβλιογραφική έρευνα, αλλά και σε βιωματική και πειραματική γνώση. Η συγγραφέας είχε έρθει σε επαφή με μεγάλο αριθμό παραδοσιακών Τοξοτών και τεχνιτών, ενώ το βιβλίο περιλαμβάνει πρακτικές οδηγίες για την κατασκευή δακτυλίων αντίχειρος, την επιλογή μεγέθους, την εφαρμογή στον αντίχειρα καθώς και τεχνικές απελευθερώσεως της χορδής.

Αυτή η διασταύρωση "πειραματικής αρχαιολογίας" και πρακτικής αναβιώσεως αποτελεί ίσως το ισχυρότερο σημείο του έργου. Το βιβλίο δεν είναι απλώς περιγραφικό ' λειτουργεί ως "χειροτεχνική μετάδοση γνώσεως" (craft transmission manual), κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό σε πεδία όπου η άυλη τεχνική παράδοση έχει σχεδόν χαθεί.

Ωστόσο, υπό αυστηρώς πανεπιστημιακήν άποψη, το έργο παρουσιάζει αρκετούς περιορισμούς. Η βιβλιογραφική τεκμηρίωση είναι συχνά αποσπασματική και η μεθοδολογία δεν ακολουθεί συστηματικώς τις αρχές της σύγχρονης ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας ή αρχαιολογίας. Παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής τεκμηρίωση, απουσία αυστηρής τυπολογικής αναλύσεως, και μερικές φορές σύνθεση διαφορετικών πολιτισμικών δεδομένων χωρίς επαρκή ιστορική διάκριση. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ακόμη και σε μεταγενέστερες ακαδημαϊκές μελέτες που αναγνωρίζουν τη σημασία του βιβλίου, επισημαίνεται ότι πρόκειται περισσότερο για «πρώτη απόπειρα συνθέσεως» παρά, για οριστική επιστημονική μελέτη του αντικειμένου.

Παρά ταύτα, το έργο, όπως άλλωστε το αξίζει, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στη διεθνή βιβλιογραφία της αναβιώσεως της Ιστορικής Τοξοβολίας. Σε σύγχρονες μελέτες της κεντροασιατικής και ασιατικής Τοξοβολίας αναφέρεται συχνά ως βασικό σημείο εκκινήσεως για την έρευνα του δακτυλίου αντίχειρος.

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ανθρωπολογική διάσταση του βιβλίου. Η Koppedrayer αντιμετωπίζει την Τοξοβολία όχι μόνο ως τεχνική, αλλά και ως φορέα πολιτισμικής ταυτότητος και παρουσιάζει τον δακτύλιο αντίχειρος ως σύμβολο (status), εργαλείο πολεμικής εξειδικεύσεως, τελετουργικό αντικείμενο και στοιχείο πολιτισμικής συνεχείας. Σε αυτό το σημείο το έργο πλησιάζει περισσότερο στην ανθρωπολογική διάσταση, παρά στην, αμιγώς, στρατιωτική ιστορία.

Η γραφή της Koppedrayer διακρίνεται από προσωπικό τόνο και εμφανή βιωματική εμπλοκή. Σε αντίθεση με ουδέτερη ακαδημαϊκή γλώσσα, το κείμενο συχνά αποπνέει αναβιωτικόν ενθουσιασμό και πολιτισμική ανακάλυψη. Αυτό μειώνει ίσως την επιστημονική αποστασιοποίηση, αλλά προσδίδει στο έργο σπάνια αμεσότητα και αυθεντικότητα.

Εικονογραφικώς, το βιβλίο έχει μεγάλη αξία. Τα σχέδια, οι φωτογραφίες και οι αναπαραστάσεις διαφορετικών τύπων δακτυλίων αντίχειρος λειτουργούν ως πολύτιμο τεκμηριωτικό υλικό, ιδιαιτέρως επειδή μεγάλο μέρος της σχετικής γνώσεως παραμένει διάσπαρτο σε συλλογές, ιδιωτικά εργαστήρια και ερασιτεχνικές κοινότητες Παραδοσιακής Τοξοβολίας.

Συνολικώς, το "Kay’s Thumbring Book" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα πρωτοποριακό έργο για τη δυτική μελέτη της έλξεως της χορδής δια του δακτυλιωμένου αντίχειρος (thumb draw), είναι εξαιρετικώς σημαντικό για την πειραματική Τοξοβολία και την ιστορικήν αναβίωσή της, πάντοτε πολύτιμο ως καταγραφή τεχνικής και πολιτισμικής γνώσεως, αλλά περιορισμένο ως μία αυστηρώς ακαδημαϊκή μονογραφία. Μήπως όμως σε μία πολεμική τέχνη εμφιλοχωρεί η "ακαδημαϊκή" αναγκαιότητα; Κατά την άποψή μας, όχι!

Η πραγματική του σημασία βρίσκεται στο ότι κατέγραψε και διέσωσε ένα γνωστικό πεδίο το οποίο, έως τότε, επιβίωνε αποσπασματικώς ανάμεσα σε Τοξότες, τεχνίτες και μικρές κοινότητες αναβιωτών. Υπό αυτή την έννοια, το βιβλίο αποτελεί όχι μόνο σπουδή Τοξοβολίας, αλλά και σημαντικό τεκμήριο της σύγχρονης δυτικής επανανακαλύψεως των ασιατικών πολεμικών παραδόσεων.

Και μετά από όλα αυτά, απόψε θα ξαναδιαβάσω και τα δύο υπέροχα βιβλία που μας προσέφερε τόσο γενναιόδωρα η αγαπημένη μας Dorothy, αναπολώντας πόσο ευτυχές ήταν το αντάμωμά μου όχι μόνον μαζύ της αλλά και με την Έφιιππη Τοξοβολία η οποία, παγκοσμίως, πλεονάζει αξίων Ανθρώπων και ανεκτίμητων Αξιών εν μέσω ενός κόσμου ο οποίος πεθαίνει χωρίς να καταλάβει γιατί έζησε (...αν έζησε) ενός κόσμου που δεν αντελήφθη την λυτρωτική επαφή της παλάμης του με το τρίχωμα ενός Ίππου και την λαβή ενός Τόξου!

Ευγνώμων Dorothy!

H κ. Claire Sawer

YΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 25ης Μαίου 2026

Στην διεθνή σελίδα του Facebook που διαχειρίζεται η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" προβάλλοντας την παγκόσμια Έφιππη Τοξοβολία και τους, ανά τον κόσμον, ομοτέχνους μας WORLD HORSEBACK ARCHERY GROUP, μετά την ανάρτηση της παρούσης Βιβλιοκριτικής, η Πρωταθλήτρια και Συγγραφέας του ενός εκ των δύο βιβλίων, κ. Claire Sawer προσέθεσε το ακόλουθο σχόλιο επί του οποίου και την ευχαριστήσαμε, ως ακολουθεί: