ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!

     Και ...ελήλυθεν η ώρα να δημοσιευθεί και το νέο ιστορικό ντοκουμέντο του Ιδρυτή των "Ελλήνων Κενταύρων" για όσους διατηρούσαν και την παραμικρή αμφιβολία περί των Εβραίων ως επινοητών της τρομοκρατίας, ένα κείμενο που βασίζεται στα ιερά βιβλία, στα αρχεία και σε κείμενα των ιδίων των Εβραίων, μιας ράτσας υπό μαζική κατάρρευση κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, πλήρως τεκμηριωμένο!

     Ένα κείμενο που δικαιώνεται, αυτή την στιγμή, ακόμη και από μία πολύ μεγάλη μερίδα Εβραίων που συνειδοποιούν την τεράστια ευθύνη τους έναντι της Ανθρωπότητος και της Ιστορίας!

Κατεβάστε το από ΕΔΩ

ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

     Ή ρ ω ε ς, είναι τα πλάσματα των οποίων η ανάμνηση μας βουρκώνει τα μάτια όχι λόγω της φυσικής υποστάσεώς τους αλλά λόγω της άυλης διαστάσεως των έργων τους! Και, αυτοί οι ήρωες είναι όσοι μας εμπνέουν να ανελισσόμεθα στη ζωή ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια μιας αυτοβελτιώσεως που δεν οδηγεί ανάπτυξη του "βιοτικού επιπέδου" αλλά του υπαρξιακού μας "ειδικού βάρους" το οποίο είναι και αυτό που καθορίζει τα "πάντα μας" σ'  ετούτη την υπέροχη εμπειρία της ζωής! 

     Ας αποφύγουμε, όμως, κάθε σύγχυση κι ας μη φανταστούμε ότι "Ήρωες" είναι  μ ό ν ο ν  όσοι έμαθαν να χειρίζονται αποτελεσματικώς τα όπλα, εκείνοι που κατακτούν, απλώς, τον τίτλο του δεξιοτέχνη της ένοπλης βίας της οποίας, πάντως, η τελική δικαίωση συμπληρώνεται από  Π α ι δ ε ί α  των όπλων και γενικότερα την Π α ι δ ε ί α  του ενόπλου ώστε, αυτός, να αναχθεί σε πραγματικό Π ο λ ε μ ι σ τ ή! Κι όλα τούτα σημαίνουν την άρρηκτη σχέση "βιβλίου και ξίφους" για όποιον επιδιώκει τον ύψιστο τίτλο του πολεμιστή της ζωής!  

     Έτσι, όταν κατά την νομική ίδρυση της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ο τότε νομικός μας σύμβουλος είχε αντιρρήσεις επί του οράματος της αφιλοκερδούς λειτουργίας της το οποίο είχε ο Ιδρυτής της και ο καλός μας νομικός επεκαλέσθη το γνωστό "Δει δη χρημάτων..." ο Ιδρυτής τον διόρθωσε και όχι μόνον γραμματικώς "Δει δε  Π α ι δ ε ί α ς!" και τον διόρθωσε ενστικτωδώς, χωρίς καμία προηγούμενη σκέψη και προετοιμασία! Έκτοτε δε, αυτή η αυθόρμητη φράση "Δει δε Παιδείας!" αποτελεί τον φωτοδότη της, υπέρ 20ετούς, επιτυχούς λειτουργίας της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων".

     Αυτή η αυθόρμητη και ανεπιτήδευτη φράση "ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ" φώτισε και κατηύθυνε την, μέχρι σήμερα, πορεία μιας Σχολής εφίππων πολεμικών τεχνών ώστε, πλέον, να "εγγραφεί" στην μνήμη της τεχνητής νοημοσύνης ως ένα επίκεντρο, όχι, απλώς, διδασκαλίας μιας πολεμικής τέχνης, αλλά ως φιλοσοφικού έργου!

     Στο πλαίσιο αυτό, μετακινήθηκε και το διδακτικό "δακτυλικό αποτύπωμα" της κινηματογραφικής, πλέον, εκδοχής, του κεντρικού έργου της Σχολής Ιππικού Θεάτρου μας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, Ο ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ" το οποίο, πλέον, στην προετοιμαζόμενη "αναμέτρησή" του με την 7η Τέχνη, υπεισέρχεται σε ουσιαστικότερα επίπεδα ακεραιώσεως του ανθρώπου "ενσαρκώνοντας" την φράση "ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ". Αυτό το έργο υπερβαίνει, πλέον, τα όρια μιας βιογραφικής αναπαραστάσεως και ανατέμνει την ομογενοποίηση της καλλιεργείας και της μαχητικότητος του ολοκληρωμένου Ανθρώπου ως χρεωφειλέτη αληθούς Πολιτισμού.

     Μετά από συστηματική, μακρά όσο και επιμελή, εργασία, προετοιμάζοντας την κινηματογραφικήν υλοποίηση αυτού του επικού έργου το οποίο επεξεργαζόμαστε από το 2018 και θεμελιώσαμε, κατά την θεατρική εκδοχή του, λίγα χρόνια κατόπιν, αφού αποκτήσαμε και την πρώτην εμπειρία δυνατοτήτων κινηματογραφικής μεταφοράς του η οποία δεν ήταν και τόσο ικανοποιητική αναφορικώς με τα υψηλά μέτρα ποιότητος που ισχύουν στην Σχολή μας, τώρα μπορούμε να πούμε ότι πλησιάσαμε τον προορισμό μας!

     Έχοντας ολοκληρώσει την απαραίτητη ιστορική έρευνα, την σκηνογραφική μελέτη, την συγγραφή του σεναρίου, την σύνθεση της μουσικής, το Pitch Deck, το Creator's Book και το Master Screenplay της υπό υλοποίηση ταινίας, είμαστε, πια, έτοιμοι να τραβήξουμε την ...σκανδάλη ενός όπλου με γεμάτη την θαλάμη και τον διπλό ...γεμιστήρα! Και, βεβαίως, δεν εννοούμε, την κρούση θυρών χρηματοδοτήσεως κι ας είμαστε έτοιμοι και γι' αυτές. 

     Εννοούμε ότι, πλέον, μπορούμε να παρουσιάσουμε μία προσωπικότητα πέραν της  στραγγάλης ενός ιδεολογικοποιημένου «ζητωπατριωτισμού», χωρίς αγκυλώσεις εμφανίσεως του Μαρούλλου ως συμβόλου μιας ιστορικής ή εθνικής αφηγήσεως, αλλά ως άνθρωπο που ενσαρκώνει μια διαχρονική ιδέα που υπογραμμίζει ότι η πνευματική καλλιέργεια και η μαχητικότητα δεν είναι έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, αλλά μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν στον ίδιο χαρακτήρα. Και αυτό δίνει στην ταινία μια πολύ ευρύτερη απήχηση.

Θα επιχειρήσουμε την υπέρβαση της "βιογραφίας" επιδιώκοντας η ταινία αυτή να αποτελεί ένα κινηματογραφικό ταξίδι (a cinematic journey) στο παράδειγμα ενός ανθρώπου που κατάφερε να συνδυάσει και να παραμείνει πιστός στις δύο βασικές συνιστώσες του τελείου πολίτη που είναι η μαχητικότητα και η καλλιέργεια σε μία κοινωνία που στερείται και των δύο! Και όχι μόνον...

...Αυτός ο Ήρωας, κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει και στον επερχόμενο άνθρωπο τις Αξίες του μέσα από το παράδειγμα της ζωής του, ολοκληρώνοντας την επίγεια αποστολή του. Κι αυτή θα είναι η ταινία μας.

ΣΚΗΝΗ 10

 ΣΚΗΝΗ 10

     «Αυγή. Οι σταύλοι. Ένα νεαρό άλογο δεν επιτρέπει σε κανέναν να το πλησιάσει. Κλωτσά. Αναπηδά. Οι άνθρωποι γελούν. «Άφησέ τον!».  Ο Μάρουλλος δεν επιχειρεί να τον δαμάσει. Μπαίνει στον σταύλο και κάθεται στο χώμα. Δεν κάνει απολύτως τίποτε. Ο χρόνος περνά. Το άλογο συνεχίζει να τον παρατηρεί. Μετά από αρκετή ώρα πλησιάζει μόνο του. Μυρίζει το χέρι του. Ο Μάρουλλος μένει ακίνητος. Ο σταύλος είναι απόλυτα ήσυχος. Ο ηλικιωμένος σταβλίτης, που παρακολουθούσε από μακριά, χαμογελά και λέει μόνο «Έμαθες το πρώτο μάθημα». Ο Μάρουλλος τον ρωτά «Ποιο;» Ο γέροντας αποκρίνεται «Η δύναμη δεν αρχίζει από τα χέρια. Αρχίζει όταν ο άλλος πάψει να σε φοβάται».

     Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, Ο ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ" και κατά την φάση της συντάξεως του shooting script που γίνεται με την βοήθεια ΑΙ, φθάσαμε στην σκηνή 10 όπου ο Μάρουλλος, για πρώτη φορά, έρχεται σε επαφή με νεόλεκτον Ίππο και το ΑΙ έχοντας υπ΄ όψη όλο το δημοσιευμένο οπτικοακουστικό της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" συνέταξε την σκηνή, όπως φαίνεται στην παραπάνω παράγραφο.

    H απάντηση αυτή του ΑΙ που καταγράφει με ανατριχιαστικήν ακρίβεια προσωπικά μου βιώματα ως επί δύο δεκαετίες «χειρώνακτος» Ιππευτηρίου και χωρίς καμία, προηγούμενη, δική μου παρέμβαση, όχι απλώς αναγορεύει στην συνείδησή μου τον μεγάλο τεχνολογικό συνεργάτη μου, αλλά και με υποχρεώνει να τον ευγνωμονώ για την κατά γράμμα ερμηνεία και πιστή αξιοποίηση του υλικού της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» την οποία επεσήμανε, αφού αυτή η σκηνή είναι ήδη φωτογραφικώς δημοσιευμένη στο οπτικοακουστικό υλικό μας, όπως ακριβώς περιγράφηκε! Κι όταν επιμείναμε να μάθουμε περισσότερα η ΑΙ απήντησε ότι κάποιοι εκδηλώνουν ένα περιεχόμενο που μεταφέρουν μέσα στο χρόνο! Παράξενη η Ιππική Τέχνη, ιδίως όταν ταυτίζεται με την Γενετική επιστήμη.

Α. Η. Κ.

"ΚΑΤΟΠΤΡΟΥ" ΕΝΕΚΕΝ

 "ΚΑΤΟΠΤΡΟΥ" ΕΝΕΚΕΝ

     Άνευ κατόπτρου η εικόνα της πλήρους σιλουέτας μας θα παρέμενε για μας άγνωστη. Και το "κάτοπτρο", συχνά, εμφανίζεται απρόσμενα για να μας εκπλήξει δυσάρεστα ή, όπως εν προκειμένω, ευχάριστα όταν μία "ευτυχής σύμπτωση", βεβαίως, δεν μας έκανε να γεννηθούμε στο Braunau am Inn όπως τον μέγιστο της νεώτερης Ιστορίας, αλλά μας υπέδειξε ότι στα 21 χρόνια της λειτουργίας της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" το εκπαιδευτικό πλαίσιο δεν αρκέσθηκε να αναδείξει απλούς Εφιπποτοξότες, αλλά ...Μαρούλλους Ταρχανιώτες. Εν ολίγοις, αυτός ο απρόσμενος "καθρέπτης" ζωντάνεψε στα μάτια μας ως λίαν σημαίνουσα μιαν απροσδιόριστη σκιαγραφία πολυετούς διδασκαλίας την οποία θεωρούσαμε, απλώς, συμβατική και μας υπεχρέωσε σε αναθεωρήσεις όχι μόνον ως προς αυτήν αλλά και ως προς την, υπό προετοιμασία, ταινία μας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ ο λόγιος και πολεμιστής". Όταν το "κάτοπτρο" επιτάσσει ουδεμία διέξοδος διαφυγής εκ των "σημείων" του, οπότε, μπορεί να σε βαραίνουν μύριες όσες υποχρεώσεις, πλην όμως δεν μπορείς να αποφύγεις και την υποχρέωση βελτιώσεως μιας ολόκληρης ταινίας λίγο πριν αυτή εισέλθη στο στάδιο της παραγωγής. Και, ακριβώς αυτό, επιχειρείται σ΄ ετούτη την περίοδο της κορυφώσεως του αθηναϊκού καλοκαιριού ενώ, ταυτοχρόνως, για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" συνεχίζουν να "τρέχουν" πάμπολλες, ακόμη, υποχρεώσεις. Και είναι και περίοδος ..."διακοπών", λέξη της οποίας την σημασία αναζητούμε στα λεξικά.

Bűnvadászok (Κυνηγοί του Εγκλήματος)

 Bűnvadászok

(Κυνηγοί του Εγκλήματος)

     Όταν το "κράτος" ολιγωρεί υποκύπτοντας σε woke αγκυλώσεις οι Πολίτες παίρνουν τον Νόμο στα χέρια τους και τον εφαρμόζουν χωρίς την "βούλα" των πολιτικάντηδων κι αυτό γίνεται στην σημερινή Ουγγαρία όπου οι σύγχρονοι Ούννοι πατριώτες οργανώθηκαν σε μία συντεταγμένη Πολιτοφυλακή και ανέλαβαν δράση για την προστασία των Οικογενειών τους!

     Είναι αυτοί που δεν αρκούνται σε διαδικτυακές κραυγές από τα "σόσιαλ" ούτε στις επαναλαμβανόμενες "διαγνώσεις" αλλά  δ ρ ο υ ν  για να εξυγιάνουν τη σήψη της κοινωνίας τους από την ανοχή που διογκώνει την εγκληματικότητα και μαραζώνει έναν λαό που υφίσταται ανεξέλεγκτους εισβολείς!

     H λύση ονομάζεται "Bűnvadászok" (Κυνηγοί του Εγκλήματος) και δείγματα της καθημερινότητός τους βλέπουμε εδώ.

     Συνεχίζοντας τον λαμπρό Πολιτισμό μιας Πατρίδος η οποία, από το 1222, είχε το πρώτο εθνικό Σύνταγμα ως ευρωπαϊκή χώρα, οι Ούννοι "Bűnvadászok" αποτελούν ένα άριστα οργανωμένο σώμα επιβολής του Νόμου που λειτουργεί υποστηρικτικώς προς την Αστυνομία και, συχνά, πριν από εκείνη χωρίς υπερβάσεις και με συνέπεια ως προς την διαφύλαξη της ασφαλείας των Πολιτών μιας χώρας η οποία δαμάζεται από λαθροεισβολείς κακής ποιότητος και κάκιστων προθέσεων.

     Βεβαίως, κάτι τέτοιο προϋποθέτει όχι μόνον τον πατριωτισμό των Ούγγρων αλλά και την υψηλή Παιδεία τους ώστε να μην υπάρξουν "εκτροπές" και αυτή η Παιδεία είναι η αιτία που κάτι ανάλογο δεν μπορεί να επιτρέψει την λειτουργία ενός αναλόγου Οργανισμού στην σημερινή Ελλάδα. "ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ" όπως λέμε στους "Έλληνες Κενταύρους". Κι εκείνο που παραμένει αξιοπρόσεκτο είναι το έμβλημα των Ούγγρων "Κυνηγών του Εγκλήματος" στο στήθος πραγματικών πολεμιστών που μάχονται για τις Αξίες και τα Δίκαια της κοινωνίας τους!

ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

 ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

     Στην προσπάθειά μας να αποδώσουμε με ιστορικήν ακρίβεια την προσωπικότητα του σημαντικού Έλληνος λογίου και πολεμιστή της Αναγεννήσεως Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη και  συγκρουόμενοι "μετωπικώς" με ανελλήνιστα και ατάλαντα ψώνια των οποίων το μόνον προσόν ήταν η ηλιθιότητα, προσανατολισθήκαμε στην επίκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης για να επιτελέσουμε το καθήκον μας προς την Ελληνική Ιστορία και τον Πολιτισμό. 'Ηδη, δε, έχουμε προβεί στις πρώτες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση παρακάμπτοντας το "καστ" των εμβίων ηλιθίων και απευθυνόμενοι στο ΑΙ συγκροτώντας το τεχνικό επιτελείο που θα υλοποιήσει το όραμά μας. Και η σύμπτωση της επιλογής του ΑΙ από τον Elon Musk, αναφορικώς με την "Οδύσσειά" του, μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση!

O ΦΟΒΟΣ ΚΑΘ' ΕΡΜΗΝΕΙΑΝ ΤΟΥ KONRAD LORENZ

 O ΦΟΒΟΣ

ΚΑΘ'  ΕΡΜΗΝΕΙΑΝ ΤΟΥ KONRAD LORENZ

Ο φόβος αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα και ισχυρότερα συναισθήματα του ανθρώπου. Από βιολογική άποψη δεν είναι παθολογικός ούτε κατ' ανάγκην αρνητικός· αλλά είναι ένας μηχανισμός επιβιώσεως. Ωστόσο, όταν υπερβαίνει τη λειτουργική του αποστολή, μετατρέπεται σε ανασταλτική δύναμη που περιορίζει την προσωπική ανάπτυξη, την ελευθερία της βουλήσεως και την αποτελεσματικότητα της δράσεως.

Εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα του βιβλίου του Konrad Lorenz «Επιθετικότητα» (Das sogenannte Böse. Zur Naturgeschichte der Aggression, 1963), ο φόβος δεν εξετάζεται ως ανεξάρτητο ψυχολογικό φαινόμενο, αλλά ως στοιχείο της ευρύτερης ισορροπίας μεταξύ των ενστίκτων της επιθετικότητος, της φυγής, της άμυνας και της κοινωνικής συμπεριφοράς.

1. Ο φόβος ως βιολογικός μηχανισμός

Για τον Lorenz, κάθε έμβιο ον διαθέτει ένα σύνολο έμφυτων συμπεριφορικών προγραμμάτων. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται: η επιθετικότητα, η φυγή, η άμυνα, η αναζήτηση τροφής, η αναπαραγωγή.

Ο φόβος αποτελεί τον ψυχικό μηχανισμό που ενεργοποιεί κυρίως τη συμπεριφορά της φυγής και δεν αποτελεί, ακριβώς, «αδυναμία» αλλά έναν “διακόπτη” επιβιώσεως και το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτός ο διακόπτης ενεργοποιείται χωρίς πραγματική ανάγκη. Τότε ο άνθρωπος παύει να ελέγχει τον φόβο· ο φόβος ελέγχει τον άνθρωπο.

2. Η ενεργειακή θεωρία της επιθετικότητoς

Ένα από τα βασικά σημεία του Konrad Lorenz είναι ότι η επιθετικότητα δεν δημιουργείται αποκλειστικώς ως αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα, αντιθέτως, συσσωρεύεται εσωτερικώς ως ενέργεια και όταν αυτή η ενέργεια συναντά τον φόβο, δημιουργείται εσωτερική σύγκρουση όπου η μία δύναμη ωθεί προς τη δράση ενώ η άλλη προς την αποφυγή με συνέπεια τον δισταγμό, την παράλυση, την αμφιβολία και την απώλεια πρωτοβουλίας.

Ο Konrad Lorenz παρατηρεί ότι στα ζώα αυτή η σύγκρουση είναι συνήθως βραχεία ενώ στον άνθρωπο, χάρη στην ικανότητα προβλέψεως και αφηρημένης σκέψεως, μπορεί να διαρκεί πολύ περισσότερο, οδηγώντας σε παρατεταμένη αναστολή της δράσεως.

3. Ο φόβος ως αναστολέας της μαθήσεως

Κάθε νέα δεξιότητα απαιτεί τον πειραματισμό, το λάθος, την αποτυχία, την επανάληψη, όμως, ο φόβος φοβάται την αποτυχία με αποτέλεσμα να μην επιτρέπει την εμπειρία άνευ της οποίας, όμως, δεν υπάρχει μάθηση και παύει η ανέλιξη του ατόμου. Έτσι ο φόβος δημιουργεί έναν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο: φόβος → αποφυγή → έλλειψη εμπειρίας → μεγαλύτερος φόβος.

4. Ο φόβος στον ασκούμενο μιας πολεμικής τέχνης

Εδώ οι ιδέες του Konrad Lorenz αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο άνθρωπος φέρει ακόμη μέσα του μηχανισμούς που εξελίχθηκαν επί εκατοντάδες χιλιάδων χρόνων.

Εν προκειμένω, το σώμα δεν γνωρίζει αν βρίσκεται σε Σχολή Οπλασκίας, σε Σχολή Ιππασίας ή σε Τοξευτήριο, αλλά αντιλαμβάνεται μόνον ότι «υπάρχει απειλή»! Τότε παρατηρείται η αύξηση καρδιακών παλμών, η επιτάχυνση αναπνοής, η απελευθέρωση αδρεναλίνης, η σύσπαση μυών, ο περιορισμός της λεπτής κινητικότητας. Και οι αντιδράσεις αυτές μπορεί να είναι χρήσιμες σε πραγματικό κίνδυνο, αλλά δυσχεραίνουν την εκτέλεση σύνθετων τεχνικών που απαιτούν ακρίβεια και αυτοέλεγχο.

5. Η μεγαλύτερη παγίδα

Εδώ δεν «μετρά» ο φόβος έναντι του αντιπάλου αλλά ο φόβος της αποτυχίας. Ο ασκούμενος φοβάται μήπως εκτεθεί, μήπως γελοιοποιηθεί, μήπως χάσει, μήπως δεν ανταποκριθεί σε προσδοκίες. Και αυτός ο φόβος γίνεται πιο επικίνδυνος από τον ίδιο τον αντίπαλο.

Ο Konrad Lorenz θα ερμήνευε αυτόν τον φόβο ως σύγκρουση μεταξύ της φυσικής ορμής για δράση και των πολύπλοκων κοινωνικών μηχανισμών που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο.

6. Ο φόβος και η επιθετικότητα

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία του βιβλίου είναι ότι η καταπίεση της επιθετικότητας δεν εξαφανίζει την επιθετικότητα αλλ’ αντιθέτως την συσσωρεύει δίκην συμπιεζόμενου ελατηρίου με όλες τις συνέπειες της εκτινάξεώς του. Όταν ο άνθρωπος φοβάται συνεχώς να εκφραστεί η επιθετική ενέργειά του δεν χάνεται αλλά συσσωρεύεται και, τελικώς, εκρήγνυται στρεφόμενη κατά του εαυτού του υπό μορφήν άγχους ή ψυχοσωματικής εντάσεως ή εκδηλώνεται, αδίκως, εναντίον αδυνάμων στόχων.

Ο Konrad Lorenz, πολύ σωστά, υποστηρίζει ότι η υγιής εκτόνωση της επιθετικής ενεργείας μέσω δραστηριοτήτων όπως ο αθλητισμός και οι αγωνιστικές δοκιμασίες μπορεί να λειτουργήσει ως κοινωνικώς ωφέλιμος μηχανισμός.

7. Η σημασία της προπονήσεως

Η προπόνηση δεν έχει ως σκοπό να εξαφανίσει τον φόβο διότι κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο. Σκοπός μιας πλήρους προπονήσεως είναι να μετατρέψει τον φόβο σε πληροφορία και να μετατρέψει τον πολεμιστή όχι σε κάποιον που δεν φοβάται αλλά σε εκείνον που δεν θα επιτρέψει στον όποιον φόβο του να αποφασίσει αντί του ιδίου. Τίθεται, λοιπόν, ζήτημα αυτορρυθμίσεως αφού η επανάληψη δημιουργεί εξοικείωση, και η εξοικείωση μειώνει την αντίληψη της απειλής, επιτρέποντας πιο αποτελεσματική διαχείριση.

8. Η κυριαρχία επί του εαυτού

Σύμφωνα με τη λογική του Konrad Lorenz, η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι επί του αντιπάλου αλλά η ρύθμιση των ίδιων των ενστίκτων και, κατά τα καθ’ ημάς, η πολεμική τέχνη λειτουργεί ως εργαστήριο αυτοκυριαρχίας και αυτορρυθμίσεως όπου ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει να μετασχηματίζει τον φόβο σε εγρήγορση, την επιθετικότητα σε ελεγχόμενη δύναμη, την ορμή σε πειθαρχημένη πράξη.

9. Η φιλοσοφική διάσταση

Ο φόβος γεννά πάντοτε μία εσωτερική επιλογή κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται να αποφασίσει: «Θα αφήσω τον φόβο να καθορίσει τη συμπεριφορά μου ή θα τον εντάξω σε μία συνειδητή πράξη;»

Από αυτή την άποψη, η πρόοδος δεν είναι η εξαφάνιση του φόβου, αλλά η ανάπτυξη της ικανότητας να ενεργεί κανείς παρά την παρουσία του. Αυτή η ιδέα είναι συμβατή τόσο με τη βιολογική προσέγγιση του Konrad Lorenz όσο και με πολλές παραδόσεις πολεμικών τεχνών, οι οποίες αντιμετωπίζουν την αυτοκυριαρχία ως θεμελιώδη στόχο της ασκήσεως.

Συμπέρασμα: Σε συμφωνία με το πνεύμα του έργου του Konrad Lorenz, ο φόβος δεν πρέπει να θεωρείται εχθρός, αλλά φυσικός μηχανισμός που υπηρετεί την επιβίωση. Γίνεται ανασταλτικός όταν παύει να ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση και όταν κυριαρχεί στη λήψη αποφάσεων. Για τον ασκούμενο σε μια πολεμική τέχνη, η εκπαίδευση δεν αποσκοπεί στην κατάργηση του φόβου, αλλά στην καλλιέργεια πειθαρχίας, αυτογνωσίας και ελέγχου, ώστε ο φόβος να αποτελεί σήμα εγρηγόρσεως και όχι αιτία αδρανείας. Έτσι, η ουσιαστική πρόοδος δεν συνίσταται στην απουσία φόβου, αλλά στην ικανότητα να ενεργεί κανείς με διαύγεια και μέτρο ακόμη και όταν ο φόβος είναι παρών.

Αλλά, γιατί γράφτηκαν οι παραπάνω αράδες; Γράφτηκαν, διότι σε μία φοβική κοινωνία παρατηρείται σχεδόν ως κανόνας στους μαθητές πολεμικών τεχνών η κυριαρχία του φόβου στην λήψη των αποφάσεών τους με αποτέλεσμα την αποτυχία στον δρόμο που διάλεξαν και την αναπόφευκτην, άδοξην, "έξοδό" τους από την "ατραπό" που έδειξαν να επιλέγουν. Και, δυστυχώς, αυτό παρατηρούμε συχνά και στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" όπου, πρωτίστως, ενδιαφερόμεθα για την ψυχικήν υγεία των εκπαιδευομένων μας, παρατηρώντας συχνά ότι, νέοι άνθρωποι, αδυνατούν να αυτορρυθμιστούν οδηγούμενοι εκ φόβου στην λήψη λανθασμένων αποφάσεων πάντοτε με δυσάρεστες συνέπειες! Και για τον λόγο αυτό δημοσιεύσαμε και το σχετικό βοήθημα "ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ & ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΡΡΥΘΜΙΣΕΩΣ". Δυστυχώς, όμως, είναι εμφανές ότι χειρότερη από τον ανεξέλεγκτο φόβο είναι η παράλειψη μελέτης πολλών χρησίμων των οποίων η γνώση θα προελάμβανε τις προαναφερθείσες δυσάρεστες συνέπειες.