Ξεκινώντας λοιπόν από το "Α", κατ΄ αρχήν, ο Κωνσταντίνος υπεβλήθη σε μία κιναισθητική δοκιμασία προκειμένου να διαγνωσθούν ιδιαιτερότητες που, ενδεχομένως, χρήζουν βελτιώσεων και να του γίνει γνωστή και αυτή η, αρχήθεν, παράμετρος την οποία θα πρέπει και ο ίδιος να ελέγχει στους μέλλοντες μαθητές του προλαμβάνοντας ατυχήματα και εκπαιδευτικές "δυσβατότητες". Και η δοκιμασία αυτή διεξήχθη κατά την δεύτερη ημερίδα του κύκλου, λίγο πριν το ξημέρωμα, στον ειδικό στίβο ασκήσεων που χρησιμοποιεί η Σχολή μας, με νήστεις τόσο τον εκπαιδευόμενο όσο και τον Εκπαιδευτή ώστε το χαμηλόν επίπεδο σακχάρου να διευκολύνει την καθαρότερη σκέψη και σωμασκητικήν αποτελεσματικότητα.
Με πρώτη δοκιμασία τον αναπηδητή (τραμπολίνο) και την εδραίωση αναπηδητικής ισορροπίας με την ταυτόχρονη διαχείριση του Τόξου σε τάξη οπλίσεως, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να υπερβεί γρήγορα τις αναμενόμενες αρχικές δυσκολίες ισορροπίας και να ανακτήσει το απαιτούμενο ισορροπιστικό θάρρος, κυρίως δε, τον ρυθμό αναπηδήσεων με τον συγχρονισμό έλξεως χορδής με βέλος, καθώς και την ασφαλή διατήρηση εφεδρικών βελών στο άλλο χέρι.
Η κάθοδος του Κωνσταντίνου από τον αναπηδητή ενεφάνισε έναν "άλλο" εκπαιδευόμενο από εκείνον που, προηγουμένως, είχε ανεβεί, έναν άνθρωπο με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοέλεγχο κινήσεων, αλλά, ασφαλώς, αυτό δεν ήταν και το τέλος της ημερίδος.
Ακολούθως, ο Κωνσταντίνος έτρεξε επάνω σε μία κινούμενη και καμπύλη επιφάνεια εκπαιδεύοντας όχι μόνον τον "λαβύρινθό" του αλλά και την "μετάφραση" των αισθήσεων των πελμάτων του ως συνεισφορά στην διαχείριση της όλης ισορροπιστικής του "αντιλήψεως".
Η συνέχεια ήταν η αμφίδρομη κίνηση επί οριζοντίου κάλου, μία άσκηση η οποία ενεργοποιεί πολλά "κέντρα" διαχειρίσεως της ισορροπίας παρά το ότι οι δύο παρεχόμενες δυνατότητες υποβοηθήσεως δια των χειρών δείχνουν να διευκολύνουν πολύ την κατάσταση.
Η "έξοδος" προς την αθώα ...παιδική "τσουλήθρα" είχε την δυσκολία της διότι ήταν τόσο μικρή για έναν εύσωμο εκπαιδευόμενο όπως ο Κωνσταντίνος ο οποίος υποχρεώθηκε σε ευκαμψίες και ευφυείς διαχειρίσεις του σωματικού όγκου του ώστε να καταφέρει, τελικώς, να διολισθήσει. Και εδώ τα πήγε πολύ καλά στους απαιτούμενους χρόνους.
Κατά την επόμενη άσκηση ο Κωνσταντίνος εκλήθη να διαχειριστεί την φυσική κλειστοφοβία με την παράλληλη διαχείριση κινητικών απαιτήσεων επί διαδρομής αποληγούσης στο, λεγόμενο, "στόμιο" , μιαν άσκηση καθιερωμένη σε ειδικά ασκησιολόγια.
Τέλος, επί κεκλιμένου και περιστρεφομένου δίσκου, ο Κωνσταντίνος εκλήθη να βαδίσει και επί των δύο διευθύνσεων περιστροφής ώστε να ελέγξει το βάρος του σώματός του διατηρώντας και την ισορροπία του, κάτι πολύ σημαντικό στην Ιππασία μία βασική παράμετρος της οποίας, τώρα, μετεφέρθη προς βαθύτερη κατανόηση "in vitro" επί του εδάφους.
Μετά ταύτα, η "αποθέρμανση" (αποθεραπεία) προέβλεπε κλασικό διαλογισμό και το πλέον κατάλληλο σημείο με την ιαματική του ενέργεια δεν ήταν τίποτε λιγότερο από έναν κλασικό αρχαϊκό χορηγικό θώκο ο οποίος υποδέχθηκε τον Κωνσταντίνο πριν να καταλήξουμε στο εκκρεμούν ...πρόγευμα.
Όσον, όμως και εάν φανεί παράξενο, την ίδιαν λυτρωτικήν αποθέρμανση χρειάστηκε και ο Εκπαιδευτής ο οποίος επικεντρώνεται κάθε φορά στην εκπαίδευση όπως και ο κάθε εκπαιδευόμενος υφιστάμενος το ψυχικό φορτίο της υπευθυνότητος με αποτέλεσμα και αυτός να καταφεύγει, δίχα του εκάστοτε εκπαιδευομένου του, σε διαλογιστικήν "αποθεραπεία, κάτι που και αυτή την φορά επεδίωξε, καταλήγοντας σε έναν παρακείμενο χορηγικό θώκο του οποίου η ανατομική "αγκαλιά" λαξευμένη από την σοφία και την αντίληψη αρχαίων σμιλευτών τον επανέφερε πάραυτα στην ενεργή πραγματικότητα με κοινή κατάληξη σε ένα υπέροχο πρόγευμα με μαγειρευτό φαγητό συντροφιά και με τον Εκπαιδευτή της Ομάδος μας, τον Μηνά μας!
Στους "Έλληνες Κενταύρους" δεν περνάμε καλά αλλά καταφέρνουμε να περνάμε ωφέλιμα και να αξιοποιούμε την ομορφιά που απομένει ακόμη σε έναν τόπο που σοδομίζει η ηλιθιότητα των εποίκων-κατοίκων του!
Kαι όταν λέμε "Από το Α..." το εννοούμε! Σε αυτόν τον ειδικόν εκπαιδευτικό κύκλο αρχίζουμε από το "Α" της Ιππικής η οποία περικλείει και την Ιππασία, έτσι, για να απαντήσουμε και στην αγαπητή φίλη κ. Σπύρου η οποία μας ρωτά ποια η διαφορά των δύο όρων.
Έχοντας την δυνατότητα να εκπαιδεύουμε στον ιδανικότερο Ιππικόν Όμιλο του λεκανοπεδίου όπου το αλογατάρικο περιβάλλον με την μεγάλη ποικιλία Ίππων ευνοεί την ταχύτατη πρόοδο του μαθητή, στον Σταύλο του Τάσου Μυλωνάκου, σχεδιάσαμε την εκπαίδευση του Κωνσταντίνου μας με την προοπτική να αναδειχθεί ως Εκπαιδευτής το ταχύτερο, κυρίως όμως, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις αποκτήσεως δεξιοτήτων και ασφαλείας.
Έτσι, επιλέξαμε την Νεφέλη για το πρώτο μάθημα Ιππευτηρίου, έναν Ίππο βαθύτατα συνδεδεμένο με την αγέλη του οποίου οι αντιδράσεις σε κάθε απομάκρυνση από αυτήν κατέληγαν σε ...οιμωγές νοσταλγίας αλλά και τάσεις φυγής, οι οποίες αιφνιδίαζαν τον χειριστή του. Σκοπός μας ήταν η κατάδειξη της μη ουσιαστικής επικινδυνότητος τέτοιων αντιδράσεων και η δυνατότητα ελέγχου του καθ΄ υπέρβαση των ανθρώπινων φοβιών.
Και η έναρξη της ημερίδος, μετά την προηγηθείσα άφεση σε ελευθερία εντός του μικρού Ιππευτηρίου προς παρατήρηση της συμπεριφοράς του Ίππου, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από την συραγώγησή του για την βαθμολόγηση της εκπαιδεύσεώς του.
Και ο αναλαβών τον Ίππον, εκπαιδευόμενος, φυσικά, ξεκίνησε με τον Κύκλο Προσεγγίσεως κατά Klaus Ferdinand Hempfling εδραιώνοντας επί ασφαλούς βάσεως την σχέση συνεργασίας του με την Νεφέλη.
Αν και μετά από μακράν απουσία Ιππευτηρίου, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να χειριστεί την συραγωγική διαδικασία αρκετά καλά περιορίζοντας τις υπερκινητικές αντιδράσεις του Ίππου αλλά και περιστέλλοντας την μακράν της αγέλης αγωνία της Νεφέλης.
Με πρόταγμα την εργασία εδάφους και αποφεύγοντας κάθε πρόωρη έφιππη εργασία, ο εκπαιδευόμενος αφέθηκε να βιώσει την παρουσία του Ίππου και όχι μόνον με την Νεφέλη αλλά και με τον μικροκαμωμένο και χαριτωμένο Γιάννη τον οποίον ανέλαβε έτσι, ως μία, "επίγευση" μαθήματος.
Ο Κωνσταντίνος μας, ρυταγώγησε τον Γιάννη ακόμη και υπεράνω εμποδίου, επιβεβαιώνοντας ότι δύο Ίπποι, ελεγχόμενοι με στομίδα, μπορούν από την μία στιγμή στην άλλη να ελεγχθούν πλήρως με απόλυτην αποτελεσματικότητα και χωρίς στομίδα, κατά τους κανόνες της Φυσικής Ιππικής!
Ίπποι πολλοί, Ίπποι διαφορετικοί, ιδιοσυστασίες, χαρακτήρες και συμπεριφορές ετερόκλητες, όλα αυτά διαμορφώνουν την καλύτερη εμπειρία Εκπαιδευτή και αυτό επιδιώκουμε και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου μας, γι αυτό και, εν συνεχεία, προσθέσαμε ακόμη έναν Ίππο στο "ρεπερτόριο" που μας δίνει την ευτυχή δυνατότητα να έχουμε ο ιδανικός Σταύλος του Τάσου Μυλωνάκου. Όμως, πριν απ΄ όλα, "η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως" και η Νεφέλη και πάλι άνοιξε την αυλαία της επόμενης εκπαιδευτικής ημερίδος.
Τούτη την ημέρα ο Κωνσταντίνος συνέταξε στο μυαλό του την αλληλουχία η οποία διαρθρώνει την έναρξη κάθε εκπαιδεύσεως Ιππασίας του συστήματος της Σχολής μας και επέδειξε βελτίωση σχέσεως με τον Ίππο αλλά και ορθότερης προσεγγίσεως των διαδικασιών της εργασίας εδάφους με την Νεφέλη.
Και, όταν ήλθε και η σειρά της εντάξεως στο ημερήσιο πρόγραμμα και της νέας φοράδας και πάλι ο Κύκλος Προσεγγίσεως υπήρξε το απαραίτητο πρόταγμα εργασίας.
Το ταμπεραμέντο του νεοείσακτου ζώου αξιολογήθηκε πρώτα από τον Εκπαιδευτή και, όπως όλοι οι Ίπποι του Τάσου Μυλωνάκου, βαθμολογήθηκε με άριστα.
Γενικώς, μπορεί να διαχειριζόμεθα Ίππους με διαφορετικήν εκπαίδευση από την δική μας αλλά εκεί όπου δεν εντοπίζουμε κακοποιητικά προηγούμενα που διαμορφώνουν αρνητικό πρόσημο συνεργασίας για μας, η εκτίμησή μας είναι δεδομένη.
Η νέα μαύρη φοράδα εκρίθη εξ αρχής ιδανική για Έφιππη Τοξοβολία και ως κεντρικός Ίππος του παρόντος θερινού εκπαιδευτικού κύκλου, αλλά και πάλι ουδεμία βιασύνη υπεισήλθε στο πρόγραμμα της ημερίδος μας, επιτρέποντας, κατ΄ αρχήν στο ζώο να απολαύσει τις αγαπημένες της συνήθειες!
Ακολούθως, η νεοείσακτη φοράδα αφέθηκε στα χέρια του εκπαιδευόμενου χειριστή της ώστε να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο αρμονικής "ζεύξεως" προ της συνεχείας του ημερησίου προγράμματος το οποίο, αυτή την φορά, θα υπεισήρχετο σε βαθύτερα επίπεδα χειρισμών, όπως την προετοίμασε ο Εκπαιδευτής και εν συνεχεία και ο ίδιος ο εκπαιδευόμενος.
Η εμφανής ευπείθεια της μαύρης φοράδος επέτρεψε στον Εκπαιδευτή να ξεκινήσει την εξοικείωσή της με την Έφιππη Τοξοβολία και τα "μέσα" της.
Οι εξοικειωτικές ψαύσεις με το Τόξο και τα βέλη σε όλα τα ευαίσθητα σημεία του σώματος του ζώου έδειξαν πλήρη απάθεια και αποδοχή.
Η ίδια απάθεια παρετηρήθη ακόμη και στα πιο "ευαίσθητα" μέρη, με το ζώο να επιδεικνύει πλήρη εμπιστοσύνη προς τον χειριστή του.
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.jpg)
