ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
Δεν θα ήταν διόλου υπερβολή να πούμε ότι ο Ίππος και το Τόξο, όλα αυτά τα χρόνια, μας έφεραν σε επαφή με πολύ αξιόλογους Ανθρώπους από διάφορες "γωνιές" της γης την παρουσία και φιλία των οποίων χαιρόμαστε στο πλαίσιο όχι μόνον της εφιπποτοξοτικής δραστηριότητός μας, αλλά και εκτός αυτού. Ένα από αυτά τα αξιόλογα άτομα χαρήκαμε στο κλεινό μας άστυ φερμένο από την μακρινή Αμερική, μία προσωπικότητα της Τοξοβολίας με την οποία συνδεόμαστε από χρόνων αλλά, μέχρι σήμερα, δυστυχώς, χωρίς ζωντανή επαφή. Πρόκειται για την αγαπημένη μας Dorothy McElroy, μία Αμερικανίδα Προπονήτρια Τοξοβολίας επιπέδου 2 και ειδική θεραπεύτρια δια της Τοξοβολίας, ένας σπουδαίος Άνθρωπος. Στο παρελθόν η Σχολή μας είχε την χαρά να συστρατευθεί με την εξαιρετικήν Αμερικανίδα φίλη σε δύο διοργανώσεις (1 & 2) και από τότε παραμένουμε συνδεδεμένοι αφού στην παγκόσμια "οικογένεια" των πολεμικών τεχνών βιώνουμε το απαράγραπτο αξίωμα "Η Τιμή μου ονομάζεται Πίστη"! Και σήμερα, που την συναντήσαμε δεχθήκαμε και τα ευγενικά δώρα της τα οποία, τι άλλο θα μπορούσε να μας δώσει την μεγαλύτερη χαρά, δύο εκδόσεις μνημειακές τις οποίες παρουσιάζουμε εν συνεχεία. Και τις παρουσιάζουμε έχοντάς τες "κατασπαράξει" απνευστί, προκειμένου -αν είναι δυνατόν...!- να εμπνεύσουμε και τις δικές μας "Ομοσπονδίες" (Ιππασίας και Τοξοβολίας) σε παρόμοιες εκδόσεις καλύπτοντας το επιδεικτικώς τεράστιο κενό εκπαιδευτικών εγχειριδίων που τις στιγματίζει όταν εμείς ως μία αυτοδύναμη Σχολή διαθέτουμε προς δωρεάν εκπαίδευση των μαθητών μας μιαν αρκετά πλούσια συγγραφική προσφορά.
HORSEBACK ARCHERY:
ANCIENT ART TO MODERN SPORT
των Claire και Dan Sawer.
Το βιβλίο "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" των Claire Sawyer και Dan Sawyer αποτελεί ένα από τα πλέον ολοκληρωμένα σύγχρονα εγχειρίδια για την Έφιππη Τοξοβολία, συνδυάζοντας τεχνική διδασκαλία, ιστορική αναδρομή και αγωνιστική θεωρία. Πρόκειται για ένα ασυνήθιστα εκτεταμένο και πολυεπίπεδο εγχειρίδιο, το οποίο στην 3η έκδοσή του φθάνει τις 466 σελίδες και λειτουργεί ουσιαστικά ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο της British Horseback Archery Association (BHAA). Το βιβλίο αυτό δεν οργανώνεται απλώς ως "τεχνικός οδηγός" αλλά αποτελεί σύνθεση προπονητικής θεωρίας, ιππικής παιδείας, εμβιομηχανικής, ιστορίας πολέμου, πειραματικής Τοξοβολίας και σύγχρονου αθλητικού κανονισμού. Οι κύριες θεματικές ενότητες αυτού του έργου είναι:
1. Εισαγωγή στην Έφιππη Τοξοβολία
Aυτό το εναρκτήριο τμήμα λειτουργεί ως θεωρητική θεμελίωση του βιβλίου όπου οι Sawyer επιχειρούν να ορίσουν τι είναι η Έφιππη Τοξοβολία, πώς διαφοροποιείται από τη συμβατική Τοξοβολία και γιατί η σχέση Ίππου–Τοξότη αποτελεί ενιαίο κινησιολογικό σύστημα.
Όμως, αυτό το κεφάλαιο αυτό έχει και ιδεολογική αξία διότι παρουσιάζει την Έφιππη Τοξοβολία ταυτοχρόνως ως άθλημα, πολεμική τέχνη και πολιτισμική αναβίωση κάτι που υπογραμμίζει την προσπάθεια της BHAA να δημιουργήσει «νομιμοποιημένη» σύγχρονη αθλητική ταυτότητα χωρίς να αποκοπεί από την ιστορική παράδοση.
2. Ιστορία της Έφιππης Τοξοβολίας
Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο «αναβιωτικά» κεφάλαια στο οποίο οι συγγραφείς εξετάζουν τους Σκύθες, Πάρθους, Ούννους, Μογγόλους,Τούρκους, Μαμελούκους, Ιάπωνες, αλλά και άλλες εφιπποτοξοτικές "κουλτούρες" της Ευρασίας.
Εδώ, η έμφαση δεν δίνεται μόνο στις μάχες, αλλά και στην στρατηγική κινητικότητα, στην νομαδική κοινωνία και στην σχέση πολεμικού Ίππου–πολεμιστή Ιππέως.
Ιδιαιτέρως σημαντικό είναι ότι οι Sawyer περιλαμβάνουν και 27 ιστορικές μάχες, χρησιμοποιώντας τες ως σημείο αναφοράς για την επιμελέστερη μελέτη της τακτικής του εφίππου πολέμου.
Από ακαδημαϊκή σκοπιά αυτό το κεφάλαιο είναι πολύ γοητευτικό, αλλά όχι ιστοριογραφικώς πλήρες και αυστηρό. Πρόκειται περισσότερο για ένα «λειτουργικό ιστόρημα» χρήσιμο σε εφαρμογείς αναβιωτές παρά για μία πανεπιστημιακή στρατιωτική σπουδή.
3. Βασικές Αρχές Ιππικής
Εδώ το βιβλίο αποκτά καθαρά παιδαγωγικό χαρακτήρα όπου οι Sawyer τονίζουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή Έφιππη Τοξοβολία εκεί όπου δεν υπάρχει σοβαρή υποδομή γνώσεως της Ιππικής, δηλαδή, αυτής που εμείς οι Έλληνες ορίζουμε ως τέχνη του Ξενοφώντος.
Το κεφάλαιο αναλύει την στάση του σώματος, την ισορροπία, τα ανεξάρτητα βοηθήματα, τον έλεγχο του Ίππου άνευ χρήσεως ηνιών, τον ρυθμό κινήσεως και την ψυχολογία του Ίππου κατά μία γενική προσέγγιση που παραπέμπει σε σύγχρονη διδασκαλία Φυσικής Ιππικής (Natural Horsemanship) με έμφαση στην συνεργασία, στην χαλάρωση και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Και, ασφαλώς, εδώ ο Ίππος θεωρείται όχι ως «μέσον» αλλά ως ενεργός συνεργάτης του Τοξότη.
4. Βασικές Αρχές Τοξοβολίας
Αυτό το τμήμα λειτουργεί ως ένα "συμπυκνωμένο" εκπαιδευτικό εγχειρίδιο Παραδοσιακής Τοξοβολίας όπου αναλύονται η στάση του σώματος, η στοχαστική διαδικασία, ο μηχανισμός της ενστικτώδους τοξεύσεως και της, εν προκειμένω, έλξεως και αφέσεως της χορδής και, βεβαίως ο γενικός χρονισμός της που παρακολουθεί την καθόλου τόξευση.
Οι Sawyer δίνουν μεγάλη σημασία στην εμβιομηχανική, στην οικονομία καταβολής μυικής κοπώσεως και στην αποφυγή τραυματισμών ενώ, αυτή η προσέγγιση είναι αξιοπρόσεκτα «αθλητιατρική» για ένα βιβλίο Παραδοσιακής Τοξοβολίας.
5. Συνδυασμός Ίππου και Τόξου
Αυτό είναι, ίσως, το ουσιαστικότερο τεχνικό κεφάλαιο όπου αναλύεται το μεγάλο πρόβλημα της Έφιππης Τοξοβολίας στο οποίο "ομογενοποιούνται" δύο διαφορετικές κινητικές καταστάσεις, ο καλπασμός και η τοξευτική κίνηση.
Εδώ οι συγγραφείς εξετάζουν την στιγμή της αφέσεως της χορδής, τον χρονισμό της τοξευτικής επαναλήψεως, τον συγχρονισμό με τον βηματισμό του Ίππου και τις συνεπαγόμενες απαιτήσεις ισορροπίας με τις αντίστοιχες της στάσεως του σώματος του Εφιπποτοξότη επί κινούμενου Ίππου.
Η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια, επειδή η Έφιππη Τοξοβολία δεν είναι, απλώς, «Τοξοβολία επάνω σε Ίππο» αλλά μία διαφορετική και αυτοτελής κινησιολογική τέχνη.
6. Εξοπλισμός
Το βιβλίο αφιερώνει ένα εκτενές μέρος του στα τόξα, στα βέλη, στις φαρέτρες, στις σέλες, στον προστατευτικό εξοπλισμό, στους δακτυλίους αντίχειρος και στην ιπποσαγή γενικώς.
Εδώ οι Sawyer εξετάζουν ιστορικούς τύπους εξοπλισμού, αλλά και σύγχρονες παραλλαγές.
Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση των σύνθετων Τόξων, των ασιατικών Τόξων, των χαρακτηριστικών των βελών κλπ.
Το κεφάλαιο αυτό έχει ιέντονο χαρακτήρα πειραματικής Τοξοβολίας.
7. Εκπαίδευση Ίππου για Έφιππη Τοξοβολία
Εδώ το έργο γίνεται ένα, σχεδόν, ιππιατρικό–συμπεριφορικό εγχειρίδιο στο οποίο αναλύονται η αποευαισθητοποίηση του Ίππου και η συμφιλίωσή του με τους ενοχλητικούς θορύβους, η εκπαίδευσή του σε ευθύγραμμο καλπασμό και η σταδιακή εξοικείωσή του με το Τόξο και την λειτουργία του.
Εξαιρετικοί οι Sawyer δίνουν μεγάλην έμφαση στην μη βίαιη εκπαίδευση, στον σεβασμό των φυσικών-βιολογικών παραμέτρων της ψυχολογίας του Ίππου και στην αποφυγή προκλήσεως στρεσογόνων ερεθισμάτων.
Πρόκειται περί ενός εμβληματικού και χρησιμότατου τμήματος του βιβλίου!
8. Προπονητική Μεθοδολογία
Το κεφάλαιο αυτό αποτελεί ουσιαστικά ένα προπονητικό εγχειρίδιο και περιλαμβάνει ασκήσεις εδάφους, ασκήσεις σε στάση, ασκήσεις αναπτύξεως τοξευτικών δεξιοτήτων και μεθοδεύσεις προοδευτικής αναπτύξεως όπου προβάλλει η επίδραση της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης.
Οι μεθοδικότατοι Sawyer προσπαθούν να αναδείξουν την Έφιππη Τοξοβολία από μία χαοτική παραδοσιακή δεξιότητα, σε αναπαραγώγιμο προπονητικό σύστημα.
9. Αγωνιστικά Συστήματα και Κανονισμοί
Το κεφάλαιο εξετάζει τις διάφορες αγωνιστικές διαδρομές (ουγγρική, κορεατική, πολωνική κλπ) καθώς και διεθνείς μορφές καταμετρήσεως επιδόσεων και, ίσως, είναι το πιο «αθλητικοποιημένο» μέρος του βιβλίου.
Στο μέρος αυτό οι συγγραφείς επιχειρούν να συγκρίνουν διαφορετικά διεθνή πρότυπα και προσεγγίσεις ώστε να προωθήσουν μια κοινή εφιπποτοξοτική αγωνιστική "γλώσσα" κι εδώ φαίνεται και η οργανωτική φιλοσοφία της BHAA την οποία, εν προκειμένω εκπροσωπούν οι Sawer επιδιώκοντας μιαν ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και στη αθλητική τυποποίηση.
10. Τακτική και Αγωνιστική Ψυχολογία
Εδώ αναλύονται η αυτοσυγκέντρωση, ο έλεγχος του στρες, οι τακτικές κινητικές προσεγγίσεις, η στοχαστική εστίαση, οι αγωνιστικές προκλήσεις και η αξιοποίηση λαθών προς μελλοντικήν αποφυγή τους.
Το κεφάλαιο αυτό είναι εμφανώς επηρεασμένο από την σύγχρονη αθλητική ψυχολογία αλλά και από την ιδιοσυστασία των πολεμικών τεχνών.
11. Ανατομία και Εμβιομηχανική
Αυτό είναι από τα πιο επιστημονικά κεφάλαια όπου οι Sawyer εξετάζουν τον ώμο, την σπονδυλική στήλη, τις μυικές αλληλεπιδράσεις, την ανακυκλωτική κινησιολογία της εφιπποτοξοτικής δράσεως, την αποφυγή τραυματισμών από κατάχρηση προσπαθείας και, εν γένει, τον εμβιομηχανικό πυρήνα της Έφιππης Τοξοβολίας.
.
Με δεδομένο ότι η Έφιππη Τοξοβολία προκαλεί εξαιρετικώς ασύμμετρες φορτίσεις, η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια και κάνει να ξεχωρίζει αυτό το βιβλίο, ακριβώς, επειδή αντιμετωπίζει την τεχνική και ως Εμβιομηχανική επιστήμη.
12. Ιστορικές Μάχες
Το τελικό ιστορικό μέρος παρουσιάζει τακτικές αναλύσεις μαχών και σημαντικών εμπλοκών Ιππικού καθώς και την εμφάνιση Εφιπποτοξοτών σε πολεμικές συγκρούσεις.
Η "επίκληση" στις παρουσιαζόμενες μάχες δεν έχουν, απλώς, αφηγηματικό χαρακτήρα αλλά καταδεικνύονται ως "σχολεία" στρατιωτικής εφαρμογής.
Εδώ το βιβλίο αποκτά έναν έντονο χαρακτήρα εγχειριδίου εφίππων πολεμικών τεχνών.
Εκ του περιεχομένου αυτού και εν συνάψει, θα λέγαμε ότι η συνολική δομή και το βαθύτερο νόημα αυτού του βιβλίου κινείται σε τέσσερα επίπεδα: λειτουργικό, τεχνικό, αθλητικό, ιστορικό και πολιτισμικό. Και το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι ότι δεν πρόκειται για ένα κοινό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο αλλά για ένα συγκροτημένο εγχείρημα θεσμοποιήσεως, νομιμοποιήσεως και πολιτισμικής συγκροτήσεως της σύγχρονης Έφιππης Τοξοβολίας στην ερειπιώσα και στερημένη Αξιών, σημερινή, Δύση.
Η έκδοση συνδέεται άμεσα με τη δραστηριότητα της British Horseback Archery Association (BHAA), λειτουργώντας ουσιαστικώς, ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο του βρετανικού συστήματος εκπαιδεύσεως Έφιππης Τοξοβολίας.
Από ακαδημαϊκή άποψη, το έργο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δεν περιορίζεται ούτε σε μια απλή τεχνική πραγματεία ούτε σε έναν ρομαντικό ιστορικισμό μιας «πολεμικής παραδόσεως». Αντιθέτως, επιχειρεί μία σύνθεση ανάμεσα στην πρακτική ιππική εκπαίδευση, στην εμβιομηχανική της τοξευτικής κινήσεως, στην σύγχρονη αθλητική προπονητική και στην πολιτισμική ιστορία των εφιπποτοξοτικών παραδόσεων της Ευρασίας.
Το βιβλίο ακολουθεί σαφή παιδαγωγική δομή όπως και όλα τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Οι, εν προκειμένω, συγγραφείς ξεκινούν από τις βασικές αρχές του ελέγχου του Ίππου και της ασφαλούς, εν κινήσει, έφιππης χρήσεως τόξου ενώ, σταδιακώς, προχωρούν σε πιο σύνθετες τεχνικές χρονισμού βολής, ελέγχου ισορροπίας, χρήσεως διαφορετικών τύπων παραδοσιακών Τόξων, εργονομίας φαρέτρας και αγωνιστικών τακτικών. Η προσέγγιση αυτή καθιστά το έργο ιδιαίτερα χρήσιμο όχι μόνο σε αρχαρίους αλλά και σε εκπαιδευτές.
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η έμφαση στη εμβιομηχανική και στην αθλητιατρική διάσταση της Έφιππης Τοξοβολίας.
Οι προσεγγίσεις του βιβλίου αυτού διαφοροποιούν το έργο από πολλά παλαιότερα βιβλία Παραδοσιακής και Έφιππης Τοξοβολίας, τα οποία συχνά αντιμετωπίζουν την τεχνική περισσότερο βιωματικά ή μυστικιστικά παρά αναλυτικά. Στο συγκεκριμένο έργο διακρίνεται επιρροή της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης και της προπονητικής θεωρίας.
Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης και το ιστορικό τμήμα του βιβλίου. Οι Sawyer επιχειρούν να εντάξουν την Έφιππη Τοξοβολία μέσα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο, αναφερόμενοι σε Σκύθες, Μογγόλους, Τούρκους, Μαμελούκους, Ούγγρους και Ιάπωνες Εφιπποτοξότες. Η αναφορά σε 27 ιστορικές μάχες προσδίδει στο έργο χαρακτήρα στρατιωτικής ιστορίας και όχι απλώς αθλητικού εγχειριδίου.
Ωστόσο, εδώ ακριβώς εμφανίζονται και οι βασικές αδυναμίες του έργου από καθαρά ιστοριογραφική σκοπιά. Παρά τον πλούτο πληροφοριών, η ιστορική τεκμηρίωση δεν διαθέτει πάντοτε την αυστηρότητα πανεπιστημιακής μονογραφίας. κι έτσι παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής κριτική βιβλιογραφική αντιπαράθεση και συχνά μια γενικευτική παρουσίαση διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων υπό την ενιαία έννοια της “Έφιππης Τοξοβολίας”. Η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί ασφαλώς τον πρακτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά μειώνει την ακαδημαϊκή του αυστηρότητα ως ιστορικής μελέτης. Για παράδειγμα, οι διαφορές ανάμεσα στη σασσανιδική, μογγολική, οθωμανική ή ιαπωνική σχολή παρουσιάζονται περισσότερο λειτουργικά παρά φιλολογικά ή αρχαιολογικά. Κι όμως, αυτό το μειονέκτημα αναδεικνύεται σε πλεονέκτημα για ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που προτάσσει την εκπαιδευτική πρακτικότητα εν σχέσει με την ακαδημαϊκότητα ενός ιστορικοθεωρητικού συγγράμματος.
Ακόμη, η ανάπτυξη του κειμενου ενίοτε υιοθετεί έναν τόνο «αναβιωτικού ρομαντισμού», χαρακτηριστικό της σύγχρονης κοινότητας των ιστορικών πολεμικών τεχνών. Η Έφιππη Τοξοβολία παρουσιάζεται όχι μόνο ως άθλημα αλλά και ως μέσο προσωπικής πειθαρχίας, συνδέσεως με την παράδοση και αναβιώσεως ενός «πολεμικού ήθους». Αυτό προσδίδει γοητεία στο κείμενο, αλλά παραλλήλως, το απομακρύνει από την αυστηρώς ουδέτερη ακαδημαϊκή γραφή. Και, μεταξύ μας, αυτό το κάνει γοητευτικότερο...!
Από εικονογραφικής απόψεως, το έργο είναι εξαιρετικώς επιμελημένο. Η μεγάλη χρήση έγχρωμων φωτογραφιών, διαγραμμάτων και σταδιακών επιδείξεων τεχνικής το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό διδακτικό μέσο. Οι οπτικές αναλύσεις της στάσεως του σώματος και της απελευθερώσεως του βέλους αποτελούν ίσως το ισχυρότερο πρακτικό στοιχείο του βιβλίου.
Στο ευρύτερο πλαίσιο της σύγχρονης αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, το βιβλίο μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό κείμενο του διεθνούς κινήματος που επιχειρεί να μετασχηματίσει μία παλαιά πολεμική τέχνη σε οργανωμένο σύγχρονο άθλημα. Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη της Έφιππης Τοξοβολίας ως διεθνούς αθλήματος επιβεβαιώνει τη σημασία τέτοιων εγχειριδίων για τη θεσμοποίηση και τυποποίηση της πρακτικής.
Συνολικώς, το "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα εξαιρετικό τεχνικό και προπονητικό εγχειρίδιο, ως ένα σημαντικό έργο για την σύγχρονη ιστορία της αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, αλλά όχι ως μία πλήρως επαρκής ακαδημαϊκή ιστορική μονογραφία με τη στενή πανεπιστημιακή έννοια.
Η μεγαλύτερη αξία του βρίσκεται ακριβώς στη διασταύρωση πρακτικής εμπειρίας, αθλητικής παιδαγωγικής και ιστορικής αναβιώσεως. Για έναν ερευνητή της πολεμικής κουλτούρας, των ιππικών παραδόσεων ή της ιστορίας των πολεμικών τεχνών, το έργο αποτελεί πολύτιμη πρωτογενή μαρτυρία της σύγχρονης δυτικής προσλήψεως της Έφιππης Τοξοβολίας στον 21ο αιώνα.
KAY'S THUMBRING BOOK
της Kay Koppedrayer
Το "Kay’s Thumbring Book" της Kay Koppedrayer αποτελεί ένα από τα πιο ιδιότυπα, αλλά και επιδραστικά έργα της σύγχρονης βιβλιογραφίας γύρω από την ασιατική Τοξοβολία και, ειδικότερα, την χρήση του δακτυλίου αντίχειρος (thumb ring) στην Παραδοσιακή Τοξοβολία της Ευρασίας. Παλιά αλλά κλασική έκδοση του 2002 από την "Blue Vase Press" και, παρά το σχετικώς περιορισμένο "μέγεθός" του, απέκτησε σχεδόν «λατρευτικό» κύρος στους κύκλους της Παραδοσιακής Τοξοβολίας και της κουλτούρας της τοξευτικής αναβιώσεως.
Το βιβλίο κινείται μεταξύ της λαογραφικής έρευνας, της ιστορίας της πολεμικής τεχνολογίας, της πρακτικής τοξευτικής εμπειρίας και της εθνογραφίας της παραδοσιακής ασιατικής Τοξοβολίας.
Η βασική θεματική του έργου είναι το ο προστατευτικός δακτύλιος αντίχειρος (thumbring) κατά την άσκηση της έλξεως της χορδής με τον αντίχειρα (thumb draw technique). Ιστορικώς, η τεχνική αυτή συνδέεται με τις τοξευτικές παραδόσεις των Μογγόλων, Τούρκων, Περσών, Κορεατών, Κινέζων, Μαντσού και πολλών άλλων λαών της Ασίας.
Από ακαδημαϊκή σκοπιά, η σημαντικότερη συμβολή του βιβλίου είναι ότι αντιμετωπίζει τον δακτύλιο του αντίχειρος όχι ως απλό "παρελκόμενο", αλλά ως πολιτισμικό και τεχνολογικό αντικείμενο.
Η Kay Koppedrayer εξετάζει διάφορους, μορφολογικώς, τύπους δακτυλίων αντίχειρος, τα υλικά της κατασκευής τους, τις διαφοροποιήσεις τους για εργονομικούς λόγους, τις τεχνικές χρήσεως, την γεωγραφική τους εξάπλωση και τις, συν τω χρόνω, ιστορικές μεταβολές της τεχνικής της έλξεως της χορδής δια του αντίχειρος.
Έτσι, αυτό το έργο της συγγραφέως αποκτά τον χαρακτήρα «μικροϊστορίας» ενός αντικειμένου, αναλόγως με τις μελέτες αρχαιολογικών υλικών όπου ένα εργαλείο ή τεχνούργημα χρησιμοποιείται ως αφετηρία για την κατανόηση ολόκληρων πολιτισμικών συστημάτων.
Η συγγραφέας παρουσιάζει αξιοσημείωτη διαπολιτισμική ευαισθησία. Σε αντίθεση με αρκετά δυτικά βιβλία Παραδοσιακής Τοξοβολίας που προσεγγίζουν ρομαντικά ή "εξωτικιστικά"την ασιατική τοξευτική παράδοση "εξωτικιστικά" ή ρομαντικά, η Koppedrayer επιδιώκει να κατανοήσει τις διαφορετικές σχολές μέσα στο δικό τους πολιτισμικό πλαίσιο. Άλλωστε, η ίδια είχε μακρά ενασχόληση με διαπολιτισμικές σπουδές Τοξοβολίας και μια συνεργασία με το έγκριτο, διεθνούς κύρους, ειδικό περιοδικό Primitive Archer το οποίο, επανειλημμένως προέβαλε την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων".
Ιδιαίτερα αξιόλογο είναι το γεγονός ότι το βιβλίο βασίζεται όχι μόνο σε βιβλιογραφική έρευνα, αλλά και σε βιωματική και πειραματική γνώση. Η συγγραφέας είχε έρθει σε επαφή με μεγάλο αριθμό παραδοσιακών Τοξοτών και τεχνιτών, ενώ το βιβλίο περιλαμβάνει πρακτικές οδηγίες για την κατασκευή δακτυλίων αντίχειρος, την επιλογή μεγέθους, την εφαρμογή στον αντίχειρα καθώς και τεχνικές απελευθερώσεως της χορδής.
Αυτή η διασταύρωση "πειραματικής αρχαιολογίας" και πρακτικής αναβιώσεως αποτελεί ίσως το ισχυρότερο σημείο του έργου. Το βιβλίο δεν είναι απλώς περιγραφικό ' λειτουργεί ως "χειροτεχνική μετάδοση γνώσεως" (craft transmission manual), κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό σε πεδία όπου η άυλη τεχνική παράδοση έχει σχεδόν χαθεί.
Ωστόσο, υπό αυστηρώς πανεπιστημιακήν άποψη, το έργο παρουσιάζει αρκετούς περιορισμούς. Η βιβλιογραφική τεκμηρίωση είναι συχνά αποσπασματική και η μεθοδολογία δεν ακολουθεί συστηματικώς τις αρχές της σύγχρονης ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας ή αρχαιολογίας. Παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής τεκμηρίωση, απουσία αυστηρής τυπολογικής αναλύσεως, και μερικές φορές σύνθεση διαφορετικών πολιτισμικών δεδομένων χωρίς επαρκή ιστορική διάκριση. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ακόμη και σε μεταγενέστερες ακαδημαϊκές μελέτες που αναγνωρίζουν τη σημασία του βιβλίου, επισημαίνεται ότι πρόκειται περισσότερο για «πρώτη απόπειρα συνθέσεως» παρά, για οριστική επιστημονική μελέτη του αντικειμένου.
Παρά ταύτα, το έργο, όπως άλλωστε το αξίζει, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στη διεθνή βιβλιογραφία της αναβιώσεως της Ιστορικής Τοξοβολίας. Σε σύγχρονες μελέτες της κεντροασιατικής και ασιατικής Τοξοβολίας αναφέρεται συχνά ως βασικό σημείο εκκινήσεως για την έρευνα του δακτυλίου αντίχειρος.
Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ανθρωπολογική διάσταση του βιβλίου. Η Koppedrayer αντιμετωπίζει την Τοξοβολία όχι μόνο ως τεχνική, αλλά και ως φορέα πολιτισμικής ταυτότητος και παρουσιάζει τον δακτύλιο αντίχειρος ως σύμβολο (status), εργαλείο πολεμικής εξειδικεύσεως, τελετουργικό αντικείμενο και στοιχείο πολιτισμικής συνεχείας. Σε αυτό το σημείο το έργο πλησιάζει περισσότερο στην ανθρωπολογική διάσταση, παρά στην, αμιγώς, στρατιωτική ιστορία.
Η γραφή της Koppedrayer διακρίνεται από προσωπικό τόνο και εμφανή βιωματική εμπλοκή. Σε αντίθεση με ουδέτερη ακαδημαϊκή γλώσσα, το κείμενο συχνά αποπνέει αναβιωτικόν ενθουσιασμό και πολιτισμική ανακάλυψη. Αυτό μειώνει ίσως την επιστημονική αποστασιοποίηση, αλλά προσδίδει στο έργο σπάνια αμεσότητα και αυθεντικότητα.
Εικονογραφικώς, το βιβλίο έχει μεγάλη αξία. Τα σχέδια, οι φωτογραφίες και οι αναπαραστάσεις διαφορετικών τύπων δακτυλίων αντίχειρος λειτουργούν ως πολύτιμο τεκμηριωτικό υλικό, ιδιαιτέρως επειδή μεγάλο μέρος της σχετικής γνώσεως παραμένει διάσπαρτο σε συλλογές, ιδιωτικά εργαστήρια και ερασιτεχνικές κοινότητες Παραδοσιακής Τοξοβολίας.
Συνολικώς, το "Kay’s Thumbring Book" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα πρωτοποριακό έργο για τη δυτική μελέτη της έλξεως της χορδής δια του δακτυλιωμένου αντίχειρος (thumb draw), είναι εξαιρετικώς σημαντικό για την πειραματική Τοξοβολία και την ιστορικήν αναβίωσή της, πάντοτε πολύτιμο ως καταγραφή τεχνικής και πολιτισμικής γνώσεως, αλλά περιορισμένο ως μία αυστηρώς ακαδημαϊκή μονογραφία. Μήπως όμως σε μία πολεμική τέχνη εμφιλοχωρεί η "ακαδημαϊκή" αναγκαιότητα; Κατά την άποψή μας, όχι!
Η πραγματική του σημασία βρίσκεται στο ότι κατέγραψε και διέσωσε ένα γνωστικό πεδίο το οποίο, έως τότε, επιβίωνε αποσπασματικώς ανάμεσα σε Τοξότες, τεχνίτες και μικρές κοινότητες αναβιωτών. Υπό αυτή την έννοια, το βιβλίο αποτελεί όχι μόνο σπουδή Τοξοβολίας, αλλά και σημαντικό τεκμήριο της σύγχρονης δυτικής επανανακαλύψεως των ασιατικών πολεμικών παραδόσεων.
Και μετά από όλα αυτά, απόψε θα ξαναδιαβάσω και τα δύο υπέροχα βιβλία που μας προσέφερε τόσο γενναιόδωρα η αγαπημένη μας Dorothy, αναπολώντας πόσο ευτυχές ήταν το αντάμωμά μου όχι μόνον μαζύ της αλλά και με την Έφιιππη Τοξοβολία η οποία, παγκοσμίως, πλεονάζει αξίων Ανθρώπων και ανεκτίμητων Αξιών εν μέσω ενός κόσμου ο οποίος πεθαίνει χωρίς να καταλάβει γιατί έζησε (...αν έζησε) ενός κόσμου που δεν αντελήφθη την λυτρωτική επαφή της παλάμης του με το τρίχωμα ενός Ίππου και την λαβή ενός Τόξου!
Ευγνώμων Dorothy!
