ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2026

 ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2026

     Κατόπιν της επιθυμίας Μέλους της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων"  και με γνώμονα την επιμονή του να εκπαιδευθεί πλήρως και συστηματικώς ως Εκπαιδευτής στην Έφιππη Τοξοβολία, παρεκάμφθησαν άλλες προτεραιότητες ώστε, από 31ης Μαίου 2026, να ξεκινήσει ένας ειδικός εκπαιδευτικός κύκλος ο οποίος θεματολογείται "ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ 'Α' ΕΩΣ..." υποδηλώνοντας την πλήρη μεταβίβαση των γνώσεων Εκπαιδευτή στον φίλτατο Κωνσταντίνο μας από τον Ιδρυτή της Σχολής και μετά από εμπειρία διδασκαλίας 21 συναπτών χρόνων. Αυτό σημαίνει ότι ο εκπαιδευόμενος θα προσλάβει όλο το σύστημα που έχει την αφετηρία του στην εκπαίδευση νεολέκτου Ίππου, και ενσωματώνει την εισαγωγή στην εννόηση των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών και την διδασκαλία της Έφιππης Τοξοβολίας, με άξονα την ψυχολογία Ίππου και Ιππέως και την εναρμόνισή τους σε επιτυχές κοινό αποτέλεσμα δια της αποφυγής κινδύνων. Όσοι εκ των Μελών μας επιθυμούν να παρακολουθήσουν ημερίδες αυτού του ειδικού εκπαιδευτικού κύκλου ή και να λάβουν ενεργό μέρος, είναι ευπρόσδεκτοι και μπορούν να το κάνουν δηλώνοντας το ενδιαφέρον τους στο 6977764737. Τα μαθήματα θα διεξάγονται στο γνωστό Ιππευτήριό μας καθώς και σε διάφορα σημεία των Αθηνών που υποστηρίζουν το, εν γένει, ασκησιολόγιό μας.

     H Έφιππη Τοξοβολία σε παγκόσμια κλίμακα τιμά τους Προγόνους και αφορμάται εξ αυτών κάτι που δεν θα μπορούσαμε κι εμείς να παραβλέψουμε! Έτσι, αυτός ο κύκλος ειδικών μαθημάτων ξεκίνησε από την προτομή του Ήρωος Στρατηγού Γεωργίου Α. Κουρούκλη που βρίσκεται στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, ένα ίδρυμα το οποίο επικρίνεται για μία καθοδική υπέλιξη μουσειακής "αποστρατιωτικοποιήσεως" με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως αυτή της παρουσιάσεως του προαναφερθέντος Στρατηγού Ήρωος της Μάχης των Οχυρών (1941).

     Όπως, δε, κρίθηκε απαραίτητο, η επαφή με τα όπλα "εποχής" ήταν απαραίτητο για να επανασυνδεθούμε με το "κλίμα" των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών που διαλαμβάνει η εκπαίδευση στην Σχολή μας.

     

Από χρόνων Μέλος των "Ελλήνων Κενταύρων" ο Κωνσταντίνος πιστώνεται με εξαιρετική πειθαρχία, πολύ καλό ιππικό "κάθισμα" και ευπροσαρμοστία στις απαιτήσεις  των Εφίππων Πολεμικών Τεχνών κάτι στο οποίο τον βοηθά και η πανεπιστημιακή Παιδεία του (στον τομέα των Ανθρωπιστικών επιστημών).  Έτσι, η κάθοδός του από την Θεσσαλονίκη όπου διαμένει ειδικώς για την παρακολούθηση του ειδικού, αυτού, εκπαιδευτικού κύκλου, αποτελεί και για μας μιαν ανεκτίμητη ευκαιρία βαθμολογήσεως της αποτελεσματικότητος της διδασκαλίας μας όπως αυτή διαμορφώνεται μετά από περισσότερα των 20 χρόνων της λειτουργίας της Σχολής μας. Και το ση-

μαντικότερο είναι ότι ο  Κωνσταντίνος

εκδηλώνει την επιθυμία να εκπροσωπήσει τους "Έλληνες Κενταύ-

ρους" στην Βόρειο Ελλάδα και, βεβαίως, στην Θεσσαλονίκη όπου ζει με αποτέλεσμα  να  μας  θέτει ενώπιον

βαρυτέρων ευθυνών η εκπαίδευσή του  δεδομένου ότι μετά την εκεί, πρώτη, εμφάνιση της Ομάδος μας στο 

πλαίσιο της 75ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης  δεχθήκαμε πολλά αιτήματα ενδιαφέροντος να ιδρύσουμε (εκεί) Παράρτημα, ακόμη και από το "Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο" αλλά το απεφύγαμε επιμένοντας σε υπευθυνότητα έργου που δεν συγχωρεί την εκπροσώπησή μας σε μη πλήρως εκπαιδευμένο Εκπρόσωπο που να διαθέτει διαπίστευση κατόπιν εξετάσεων, όπως επιχειρείται αυτή την στιγμή.

     

Ξεκινώντας λοιπόν από το "Α", κατ΄ αρχήν, ο Κωνσταντίνος υπεβλήθη σε μία κιναισθητική δοκιμασία προκειμένου να διαγνωσθούν ιδιαιτερότητες που, ενδεχομένως, χρήζουν βελτιώσεων και να του γίνει γνωστή και αυτή η, αρχήθεν, παράμετρος την οποία θα πρέπει και ο ίδιος να ελέγχει στους μέλλοντες μαθητές του προλαμβάνοντας ατυχήματα και εκπαιδευτικές "δυσβατότητες". Και η δοκιμασία αυτή διεξήχθη κατά την δεύτερη ημερίδα του κύκλου, λίγο πριν το ξημέρωμα, στον ειδικό στίβο ασκήσεων που χρησιμοποιεί η Σχολή μας, με νήστεις τόσο τον εκπαιδευόμενο όσο και τον Εκπαιδευτή ώστε το χαμηλόν επίπεδο σακχάρου να διευκολύνει την καθαρότερη σκέψη και σωμασκητικήν       αποτελεσματικότητα.    

Με πρώτη δοκιμασία τον αναπηδητή (τραμπολίνο) και την εδραίωση αναπηδητικής ισορροπίας με την ταυτόχρονη διαχείριση του Τόξου σε τάξη οπλίσεως, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να υπερβεί γρήγορα τις αναμενόμενες αρχικές δυσκολίες ισορροπίας και να ανακτήσει το απαιτούμενο ισορροπιστικό θάρρος, κυρίως δε, τον ρυθμό αναπηδήσεων με τον συγχρονισμό έλξεως χορδής με βέλος, καθώς και την ασφαλή διατήρηση εφεδρικών βελών στο άλλο χέρι.  

     Η κάθοδος του Κωνσταντίνου από τον αναπηδητή ενεφάνισε έναν "άλλο" εκπαιδευόμενο από εκείνον που, προηγουμένως, είχε ανεβεί, έναν άνθρωπο με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοέλεγχο κινήσεων, αλλά, ασφαλώς, αυτό δεν ήταν και το τέλος της ημερίδος.

     Ακολούθως, ο Κωνσταντίνος έτρεξε επάνω σε μία κινούμενη και καμπύλη επιφάνεια εκπαιδεύοντας όχι μόνον τον "λαβύρινθό" του αλλά και την "μετάφραση" των αισθήσεων των πελμάτων του ως συνεισφορά στην διαχείριση της όλης ισορροπιστικής του "αντιλήψεως".

    Η συνέχεια ήταν η αμφίδρομη κίνηση επί οριζοντίου κάλου, μία άσκηση η οποία ενεργοποιεί πολλά "κέντρα" διαχειρίσεως της ισορροπίας παρά το ότι οι δύο παρεχόμενες δυνατότητες υποβοηθήσεως δια των χειρών δείχνουν να διευκολύνουν πολύ την κατάσταση.

     Η "έξοδος" προς την αθώα ...παιδική "τσουλήθρα" είχε την δυσκολία της διότι ήταν τόσο μικρή για έναν εύσωμο εκπαιδευόμενο όπως ο Κωνσταντίνος ο οποίος υποχρεώθηκε σε ευκαμψίες και ευφυείς διαχειρίσεις του σωματικού όγκου του ώστε να καταφέρει, τελικώς, να διολισθήσει. Και εδώ τα πήγε πολύ καλά στους απαιτούμενους χρόνους.

     Κατά την επόμενη άσκηση ο Κωνσταντίνος εκλήθη να διαχειριστεί την φυσική κλειστοφοβία με την παράλληλη διαχείριση κινητικών απαιτήσεων επί διαδρομής αποληγούσης στο, λεγόμενο, "στόμιο" , μιαν άσκηση καθιερωμένη σε ειδικά ασκησιολόγια.  

     Τέλος, επί κεκλιμένου και περιστρεφομένου δίσκου, ο Κωνσταντίνος εκλήθη να βαδίσει και επί των δύο διευθύνσεων περιστροφής ώστε να ελέγξει το βάρος του σώματός του διατηρώντας και την ισορροπία του, κάτι πολύ σημαντικό στην Ιππασία μία βασική παράμετρος της οποίας, τώρα, μετεφέρθη προς βαθύτερη κατανόηση "in vitro" επί του εδάφους. 

     Μετά ταύτα, η "αποθέρμανση" (αποθεραπεία) προέβλεπε κλασικό διαλογισμό και το πλέον κατάλληλο σημείο με την ιαματική του ενέργεια δεν ήταν τίποτε λιγότερο από έναν κλασικό αρχαϊκό χορηγικό θώκο ο οποίος υποδέχθηκε τον Κωνσταντίνο πριν να καταλήξουμε στο εκκρεμούν ...πρόγευμα.

     Όσον, όμως και εάν φανεί παράξενο, την ίδιαν λυτρωτικήν αποθέρμανση χρειάστηκε και ο Εκπαιδευτής ο οποίος επικεντρώνεται κάθε φορά στην εκπαίδευση όπως και ο κάθε εκπαιδευόμενος υφιστάμενος το ψυχικό φορτίο της υπευθυνότητος με αποτέλεσμα και αυτός να καταφεύγει, δίχα του εκάστοτε εκπαιδευομένου του, σε διαλογιστικήν "αποθεραπεία, κάτι που και αυτή την φορά επεδίωξε, καταλήγοντας σε έναν παρακείμενο χορηγικό θώκο του οποίου η ανατομική "αγκαλιά" λαξευμένη από την σοφία και την αντίληψη αρχαίων σμιλευτών τον επανέφερε πάραυτα στην ενεργή πραγματικότητα με κοινή κατάληξη σε ένα υπέροχο πρόγευμα με μαγειρευτό φαγητό συντροφιά και με τον Εκπαιδευτή της Ομάδος μας, τον Μηνά μας!

     Στους "Έλληνες Κενταύρους" δεν περνάμε καλά αλλά καταφέρνουμε να περνάμε ωφέλιμα και να αξιοποιούμε την ομορφιά που απομένει ακόμη σε έναν τόπο που σοδομίζει η ηλιθιότητα των εποίκων-κατοίκων του!
   

     Kαι όταν λέμε "Από το Α..." το εννοούμε! Σε αυτόν τον ειδικόν εκπαιδευτικό κύκλο αρχίζουμε από το "Α" της Ιππικής η οποία περικλείει και την Ιππασία, έτσι, για να απαντήσουμε και στην αγαπητή φίλη κ. Σπύρου η οποία μας ρωτά ποια η διαφορά των δύο όρων.

     Έχοντας την δυνατότητα να εκπαιδεύουμε στον ιδανικότερο Ιππικόν Όμιλο του λεκανοπεδίου όπου το αλογατάρικο περιβάλλον με την μεγάλη ποικιλία Ίππων ευνοεί την ταχύτατη πρόοδο του μαθητή, στον Σταύλο του Τάσου Μυλωνάκου, σχεδιάσαμε την εκπαίδευση του Κωνσταντίνου μας με την προοπτική να αναδειχθεί ως Εκπαιδευτής το ταχύτερο, κυρίως όμως, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις αποκτήσεως δεξιοτήτων και ασφαλείας. 

     Έτσι, επιλέξαμε την Νεφέλη για το πρώτο μάθημα Ιππευτηρίου, έναν Ίππο βαθύτατα συνδεδεμένο με την αγέλη του οποίου οι αντιδράσεις σε κάθε απομάκρυνση από αυτήν κατέληγαν σε ...οιμωγές νοσταλγίας αλλά και τάσεις φυγής, οι οποίες αιφνιδίαζαν τον χειριστή του. Σκοπός μας ήταν η κατάδειξη της μη ουσιαστικής επικινδυνότητος τέτοιων αντιδράσεων και η δυνατότητα ελέγχου του καθ΄ υπέρβαση των ανθρώπινων φοβιών.

     Και η έναρξη της ημερίδος, μετά την προηγηθείσα άφεση σε ελευθερία εντός του μικρού Ιππευτηρίου προς παρατήρηση της συμπεριφοράς του Ίππου, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από την συραγώγησή του για την βαθμολόγηση της εκπαιδεύσεώς του.

     Και ο αναλαβών τον Ίππον, εκπαιδευόμενος, φυσικά, ξεκίνησε με τον Κύκλο Προσεγγίσεως κατά Klaus Ferdinand Hempfling εδραιώνοντας επί ασφαλούς βάσεως την σχέση συνεργασίας του με την Νεφέλη.

     Αν και μετά από μακράν απουσία Ιππευτηρίου, ο Κωνσταντίνος κατάφερε να χειριστεί την συραγωγική διαδικασία αρκετά καλά περιορίζοντας τις υπερκινητικές αντιδράσεις του Ίππου αλλά και περιστέλλοντας την μακράν της αγέλης αγωνία της Νεφέλης.

     Με πρόταγμα την εργασία εδάφους και αποφεύγοντας κάθε πρόωρη έφιππη εργασία, ο εκπαιδευόμενος αφέθηκε να βιώσει την παρουσία του Ίππου και όχι μόνον με την Νεφέλη αλλά και με τον μικροκαμωμένο και χαριτωμένο Γιάννη τον οποίον ανέλαβε έτσι, ως μία, "επίγευση" μαθήματος.

     Ο Κωνσταντίνος μας, ρυταγώγησε τον Γιάννη ακόμη και υπεράνω εμποδίου, επιβεβαιώνοντας ότι δύο Ίπποι, ελεγχόμενοι με στομίδα, μπορούν από την μία στιγμή στην άλλη να ελεγχθούν πλήρως με απόλυτην αποτελεσματικότητα και χωρίς στομίδα, κατά τους κανόνες της Φυσικής Ιππικής!

     Ίπποι πολλοί, Ίπποι διαφορετικοί, ιδιοσυστασίες, χαρακτήρες και συμπεριφορές ετερόκλητες, όλα αυτά διαμορφώνουν την καλύτερη εμπειρία Εκπαιδευτή και αυτό επιδιώκουμε και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου μας, γι αυτό και, εν συνεχεία, προσθέσαμε ακόμη έναν Ίππο στο "ρεπερτόριο" που μας δίνει την ευτυχή δυνατότητα να έχουμε ο ιδανικός Σταύλος του Τάσου Μυλωνάκου. Όμως, πριν απ΄ όλα, "η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως" και η Νεφέλη και πάλι άνοιξε την αυλαία της επόμενης εκπαιδευτικής ημερίδος. 

      Τούτη την ημέρα ο Κωνσταντίνος συνέταξε στο μυαλό του την αλληλουχία η οποία διαρθρώνει την έναρξη κάθε εκπαιδεύσεως Ιππασίας του συστήματος της Σχολής μας και επέδειξε βελτίωση σχέσεως με τον Ίππο αλλά και ορθότερης προσεγγίσεως των διαδικασιών της εργασίας εδάφους με την Νεφέλη.

     Και, όταν ήλθε και η σειρά της εντάξεως στο ημερήσιο πρόγραμμα και της νέας φοράδας και πάλι ο Κύκλος Προσεγγίσεως υπήρξε το απαραίτητο πρόταγμα εργασίας.

     Το ταμπεραμέντο του νεοείσακτου ζώου αξιολογήθηκε πρώτα από τον Εκπαιδευτή και, όπως όλοι οι Ίπποι του Τάσου Μυλωνάκου, βαθμολογήθηκε με άριστα. 

     Γενικώς, μπορεί να διαχειριζόμεθα Ίππους με διαφορετικήν εκπαίδευση από την δική μας αλλά εκεί όπου δεν εντοπίζουμε κακοποιητικά προηγούμενα που διαμορφώνουν αρνητικό πρόσημο συνεργασίας για μας, η εκτίμησή μας είναι δεδομένη. 

     Η νέα μαύρη φοράδα εκρίθη εξ αρχής ιδανική για Έφιππη Τοξοβολία και ως κεντρικός Ίππος του παρόντος θερινού εκπαιδευτικού κύκλου, αλλά και πάλι ουδεμία βιασύνη υπεισήλθε στο πρόγραμμα της ημερίδος μας, επιτρέποντας, κατ΄ αρχήν στο ζώο να απολαύσει τις αγαπημένες της συνήθειες!

     Ακολούθως, η νεοείσακτη φοράδα αφέθηκε στα χέρια του εκπαιδευόμενου χειριστή της ώστε να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο αρμονικής "ζεύξεως" προ της συνεχείας του ημερησίου προγράμματος το οποίο, αυτή την φορά, θα υπεισήρχετο σε βαθύτερα επίπεδα χειρισμών, όπως την προετοίμασε ο Εκπαιδευτής και εν συνεχεία και ο ίδιος ο εκπαιδευόμενος.

     Η εμφανής ευπείθεια της μαύρης φοράδος επέτρεψε στον Εκπαιδευτή να ξεκινήσει την εξοικείωσή της με την Έφιππη Τοξοβολία και τα "μέσα" της.

     Οι εξοικειωτικές ψαύσεις με το Τόξο και τα βέλη σε όλα τα ευαίσθητα σημεία του σώματος του ζώου έδειξαν πλήρη απάθεια και αποδοχή.

     Η ίδια απάθεια παρετηρήθη ακόμη και στα πιο "ευαίσθητα" μέρη, με το ζώο να επιδεικνύει πλήρη εμπιστοσύνη προς τον χειριστή του.

     Εν συνεχεία ο Κωνσταντίνος επανέλαβε την διαδικασία με την ίδιο προσοχή και τα ίδια λαμπρά αποτελέσματα! 

     Σιγά-σιγά, χιλιοστό-χιλιοστό, ο 103ος, κατά σειράν, Ίππος προστίθεται στην εκπαιδευτικήν εμπειρία Έφιππης Τοξοβολίας της Σχολής μας και σε λίγο, μετά από προσοχή, γνώση και συστηματικότητα, η πρώτη ίππευση της μαύρης φοράδας από τον Κωνσταντίνο σηματοδοτεί και την πρώτη ίππευση άνεθ στομίδος, υπό τους κανόνες της Φυσικής Ιππικής, για το νεοείσακτο ζώο!

     Κι έτσι, η τέταρτη εκπαιδευτική ημερίδα αυτού του ειδικού κύκλου, μας ξαναθύμισε το καλό "κάθισμα" του Κωνσταντίνου ως "εφαλτήριο" ενός λαμπρού προσδοκώμενου εκπαιδευτικού αποτελέσματος. Και μόνο μελανό σημείο αυτής της ημερίδος η έως και αναιδής επιθυμία του εκπαιδευομένου να απολαύσει έναν ...καφέ στο Ιππευτήριο που, παρ΄ ολίγον, να προκαλέσει την οργή του Εκπαιδευτή του με απρόβλεπτες συνέπειες για την ακεραιότητα του νεαρού. Άλλωστε δεν θέλει και πολύ ο εν λόγω Εκπαιδευτής να αρχίσει να μετατρέπει ..."φραπεδούμπες" σε ...λαμπόγυαλα! 

Συνεχίζεται.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

     

Δεν θα ήταν διόλου υπερβολή να πούμε ότι ο Ίππος και το Τόξο, όλα αυτά τα χρόνια, μας έφεραν σε επαφή με πολύ αξιόλογους Ανθρώπους από διάφορες "γωνιές" της γης την παρουσία και φιλία των οποίων χαιρόμαστε στο πλαίσιο όχι μόνον της εφιπποτοξοτικής δραστηριότητός μας, αλλά και εκτός αυτού. Ένα από αυτά τα αξιόλογα άτομα χαρήκαμε στο κλεινό μας άστυ φερμένο από την μακρινή Αμερική, μία προσωπικότητα της Τοξοβολίας με την οποία συνδεόμαστε από χρόνων αλλά, μέχρι σήμερα, δυστυχώς, χωρίς ζωντανή επαφή. Πρόκειται για την αγαπημένη μας Dorothy McElroy, μία  Αμερικανίδα Προπονήτρια Τοξοβολίας επιπέδου 2 και ειδική θεραπεύτρια δια της Τοξοβολίας, ένας σπουδαίος Άνθρωπος. Στο παρελθόν η Σχολή μας είχε την χαρά να συστρατευθεί με την εξαιρετικήν Αμερικανίδα φίλη σε δύο διοργανώσεις (1 & 2) και από τότε παραμένουμε συνδεδεμένοι αφού  στην παγκόσμια "οικογένεια" των πολεμικών τεχνών βιώνουμε το απαράγραπτο αξίωμα "Η Τιμή μου ονομάζεται Πίστη"! Και σήμερα, που την συναντήσαμε δεχθήκαμε και τα ευγενικά δώρα της τα οποία, τι άλλο θα μπορούσε να μας δώσει την μεγαλύτερη χαρά, δύο εκδόσεις μνημειακές τις οποίες παρουσιάζουμε εν συνεχεία. Και τις παρουσιάζουμε έχοντάς τες "κατασπαράξει" απνευστί, προκειμένου -αν είναι δυνατόν...!- να εμπνεύσουμε και τις δικές μας "Ομοσπονδίες" (Ιππασίας και Τοξοβολίας) σε παρόμοιες εκδόσεις καλύπτοντας το επιδεικτικώς τεράστιο κενό εκπαιδευτικών εγχειριδίων που τις στιγματίζει όταν εμείς ως μία αυτοδύναμη Σχολή διαθέτουμε προς δωρεάν εκπαίδευση των μαθητών μας μιαν αρκετά πλούσια συγγραφική προσφορά.

HORSEBACK ARCHERY:

ANCIENT ART TO MODERN SPORT

των Claire και Dan Sawer.

Το βιβλίο "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" των Claire Sawyer και Dan Sawyer αποτελεί ένα από τα πλέον ολοκληρωμένα σύγχρονα εγχειρίδια για την Έφιππη Τοξοβολία, συνδυάζοντας τεχνική διδασκαλία, ιστορική αναδρομή και αγωνιστική θεωρία. Πρόκειται για ένα ασυνήθιστα εκτεταμένο και πολυεπίπεδο εγχειρίδιο, το οποίο στην 3η έκδοσή του φθάνει τις 466 σελίδες και λειτουργεί ουσιαστικά ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο της British Horseback Archery Association (BHAA). Το βιβλίο αυτό δεν οργανώνεται απλώς ως "τεχνικός οδηγός" αλλά αποτελεί σύνθεση προπονητικής θεωρίας, ιππικής παιδείας, εμβιομηχανικής, ιστορίας πολέμου, πειραματικής Τοξοβολίας και σύγχρονου αθλητικού κανονισμού. Οι κύριες θεματικές ενότητες αυτού του έργου είναι:

1. Εισαγωγή στην Έφιππη Τοξοβολία

Aυτό το εναρκτήριο τμήμα λειτουργεί ως θεωρητική θεμελίωση του βιβλίου όπου οι Sawyer επιχειρούν να ορίσουν τι είναι η Έφιππη Τοξοβολία, πώς διαφοροποιείται από τη συμβατική Τοξοβολία και γιατί η σχέση Ίππου–Τοξότη αποτελεί ενιαίο κινησιολογικό σύστημα.

Όμως, αυτό το κεφάλαιο αυτό έχει και ιδεολογική αξία διότι παρουσιάζει την Έφιππη Τοξοβολία ταυτοχρόνως ως άθλημα, πολεμική τέχνη και πολιτισμική αναβίωση κάτι που υπογραμμίζει την προσπάθεια της BHAA να δημιουργήσει «νομιμοποιημένη» σύγχρονη αθλητική ταυτότητα χωρίς να αποκοπεί από την ιστορική παράδοση.

2. Ιστορία της Έφιππης Τοξοβολίας

Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο «αναβιωτικά» κεφάλαια στο οποίο οι συγγραφείς εξετάζουν τους Σκύθες, Πάρθους, Ούννους, Μογγόλους,Τούρκους, Μαμελούκους, Ιάπωνες, αλλά και άλλες εφιπποτοξοτικές "κουλτούρες" της Ευρασίας.

Εδώ, η έμφαση δεν δίνεται μόνο στις μάχες, αλλά και στην στρατηγική κινητικότητα, στην νομαδική κοινωνία και στην σχέση πολεμικού Ίππου–πολεμιστή Ιππέως.

Ιδιαιτέρως σημαντικό είναι ότι οι Sawyer περιλαμβάνουν και 27 ιστορικές μάχες, χρησιμοποιώντας τες ως σημείο αναφοράς για την επιμελέστερη μελέτη της τακτικής του εφίππου πολέμου.

Από ακαδημαϊκή σκοπιά αυτό το κεφάλαιο είναι πολύ γοητευτικό, αλλά όχι ιστοριογραφικώς πλήρες και αυστηρό. Πρόκειται περισσότερο για ένα «λειτουργικό ιστόρημα» χρήσιμο σε εφαρμογείς αναβιωτές παρά για μία πανεπιστημιακή στρατιωτική σπουδή.

3. Βασικές Αρχές Ιππικής

Εδώ το βιβλίο αποκτά καθαρά παιδαγωγικό χαρακτήρα όπου οι Sawyer τονίζουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή Έφιππη Τοξοβολία εκεί όπου δεν υπάρχει σοβαρή υποδομή γνώσεως της Ιππικής, δηλαδή, αυτής που εμείς οι Έλληνες ορίζουμε ως τέχνη του Ξενοφώντος.

Το κεφάλαιο αναλύει την στάση του σώματος, την ισορροπία, τα ανεξάρτητα βοηθήματα, τον έλεγχο του Ίππου άνευ χρήσεως ηνιών, τον ρυθμό κινήσεως και την ψυχολογία του Ίππου κατά μία γενική προσέγγιση που παραπέμπει σε σύγχρονη διδασκαλία Φυσικής Ιππικής (Natural Horsemanship) με έμφαση στην συνεργασία, στην χαλάρωση και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Και, ασφαλώς, εδώ ο Ίππος θεωρείται όχι ως «μέσον» αλλά ως ενεργός συνεργάτης του Τοξότη.

4. Βασικές Αρχές Τοξοβολίας

Αυτό το τμήμα λειτουργεί ως ένα "συμπυκνωμένο" εκπαιδευτικό εγχειρίδιο Παραδοσιακής Τοξοβολίας όπου αναλύονται η στάση του σώματος, η στοχαστική διαδικασία, ο μηχανισμός της ενστικτώδους τοξεύσεως και της, εν προκειμένω, έλξεως και αφέσεως της χορδής και, βεβαίως ο γενικός χρονισμός της που παρακολουθεί την καθόλου τόξευση.

Οι Sawyer δίνουν μεγάλη σημασία στην εμβιομηχανική, στην οικονομία καταβολής μυικής κοπώσεως και στην αποφυγή τραυματισμών ενώ, αυτή η προσέγγιση είναι αξιοπρόσεκτα «αθλητιατρική» για ένα βιβλίο Παραδοσιακής Τοξοβολίας.

5. Συνδυασμός Ίππου και Τόξου

Αυτό είναι, ίσως, το ουσιαστικότερο τεχνικό κεφάλαιο όπου αναλύεται το μεγάλο πρόβλημα της Έφιππης Τοξοβολίας στο οποίο "ομογενοποιούνται" δύο διαφορετικές κινητικές καταστάσεις, ο καλπασμός και η τοξευτική κίνηση.

Εδώ οι συγγραφείς εξετάζουν την στιγμή της αφέσεως της χορδής, τον χρονισμό της τοξευτικής επαναλήψεως, τον συγχρονισμό με τον βηματισμό του Ίππου και τις συνεπαγόμενες απαιτήσεις ισορροπίας με τις αντίστοιχες της στάσεως του σώματος του Εφιπποτοξότη επί κινούμενου Ίππου.

Η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια, επειδή η Έφιππη Τοξοβολία δεν είναι, απλώς, «Τοξοβολία επάνω σε Ίππο» αλλά μία διαφορετική και αυτοτελής κινησιολογική τέχνη.

6. Εξοπλισμός

Το βιβλίο αφιερώνει ένα εκτενές μέρος του στα τόξα, στα βέλη, στις φαρέτρες, στις σέλες, στον προστατευτικό εξοπλισμό, στους δακτυλίους αντίχειρος και στην ιπποσαγή γενικώς.

Εδώ οι Sawyer εξετάζουν ιστορικούς τύπους εξοπλισμού, αλλά και σύγχρονες παραλλαγές.

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση των σύνθετων Τόξων, των ασιατικών Τόξων, των χαρακτηριστικών των βελών κλπ.

Το κεφάλαιο αυτό έχει ιέντονο χαρακτήρα πειραματικής Τοξοβολίας.

7. Εκπαίδευση Ίππου για Έφιππη Τοξοβολία

Εδώ το έργο γίνεται ένα, σχεδόν, ιππιατρικό–συμπεριφορικό εγχειρίδιο στο οποίο αναλύονται η αποευαισθητοποίηση του Ίππου και η συμφιλίωσή του με τους ενοχλητικούς θορύβους, η εκπαίδευσή του σε ευθύγραμμο καλπασμό και η σταδιακή εξοικείωσή του με το Τόξο και την λειτουργία του.

Εξαιρετικοί οι Sawyer δίνουν μεγάλην έμφαση στην μη βίαιη εκπαίδευση, στον σεβασμό των φυσικών-βιολογικών παραμέτρων της ψυχολογίας του Ίππου και στην αποφυγή προκλήσεως στρεσογόνων ερεθισμάτων.

Πρόκειται περί ενός εμβληματικού και χρησιμότατου τμήματος του βιβλίου!

8. Προπονητική Μεθοδολογία

Το κεφάλαιο αυτό αποτελεί ουσιαστικά ένα προπονητικό εγχειρίδιο και περιλαμβάνει ασκήσεις εδάφους, ασκήσεις σε στάση, ασκήσεις αναπτύξεως τοξευτικών δεξιοτήτων και μεθοδεύσεις προοδευτικής αναπτύξεως όπου προβάλλει η επίδραση της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης.

Οι μεθοδικότατοι Sawyer προσπαθούν να αναδείξουν την Έφιππη Τοξοβολία από μία χαοτική παραδοσιακή δεξιότητα, σε αναπαραγώγιμο προπονητικό σύστημα.

9. Αγωνιστικά Συστήματα και Κανονισμοί

Το κεφάλαιο εξετάζει τις διάφορες αγωνιστικές διαδρομές (ουγγρική, κορεατική, πολωνική κλπ) καθώς και διεθνείς μορφές καταμετρήσεως επιδόσεων και, ίσως, είναι το πιο «αθλητικοποιημένο» μέρος του βιβλίου.

Στο μέρος αυτό οι συγγραφείς επιχειρούν να συγκρίνουν διαφορετικά διεθνή πρότυπα και προσεγγίσεις ώστε να προωθήσουν μια κοινή εφιπποτοξοτική αγωνιστική "γλώσσα" κι εδώ φαίνεται και η οργανωτική φιλοσοφία της BHAA την οποία, εν προκειμένω εκπροσωπούν οι Sawer επιδιώκοντας μιαν ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και στη αθλητική τυποποίηση.

10. Τακτική και Αγωνιστική Ψυχολογία

Εδώ αναλύονται η αυτοσυγκέντρωση, ο έλεγχος του στρες, οι τακτικές κινητικές προσεγγίσεις, η στοχαστική εστίαση, οι αγωνιστικές προκλήσεις και η αξιοποίηση λαθών προς μελλοντικήν αποφυγή τους.

Το κεφάλαιο αυτό είναι εμφανώς επηρεασμένο από την σύγχρονη αθλητική ψυχολογία αλλά και από την ιδιοσυστασία των πολεμικών τεχνών.

11. Ανατομία και Εμβιομηχανική

Αυτό είναι από τα πιο επιστημονικά κεφάλαια όπου οι Sawyer εξετάζουν τον ώμο, την σπονδυλική στήλη, τις μυικές αλληλεπιδράσεις, την ανακυκλωτική κινησιολογία της εφιπποτοξοτικής δράσεως, την αποφυγή τραυματισμών από κατάχρηση προσπαθείας και, εν γένει, τον εμβιομηχανικό πυρήνα της Έφιππης Τοξοβολίας.
.
Με δεδομένο ότι η Έφιππη Τοξοβολία προκαλεί εξαιρετικώς ασύμμετρες φορτίσεις, η σημασία αυτού του κεφαλαίου είναι τεράστια και κάνει να ξεχωρίζει αυτό το βιβλίο, ακριβώς, επειδή αντιμετωπίζει την τεχνική και ως Εμβιομηχανική επιστήμη.

12. Ιστορικές Μάχες

Το τελικό ιστορικό μέρος παρουσιάζει τακτικές αναλύσεις μαχών και σημαντικών εμπλοκών Ιππικού καθώς και την εμφάνιση Εφιπποτοξοτών σε πολεμικές συγκρούσεις.

Η "επίκληση" στις παρουσιαζόμενες μάχες δεν έχουν, απλώς, αφηγηματικό χαρακτήρα αλλά καταδεικνύονται ως "σχολεία" στρατιωτικής εφαρμογής.

Εδώ το βιβλίο αποκτά έναν έντονο χαρακτήρα εγχειριδίου εφίππων πολεμικών τεχνών.

Εκ του περιεχομένου αυτού και εν συνάψει, θα λέγαμε ότι η συνολική δομή και το βαθύτερο νόημα αυτού του βιβλίου κινείται σε τέσσερα επίπεδα: λειτουργικό, τεχνικό, αθλητικό, ιστορικό και πολιτισμικό. Και το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι ότι δεν πρόκειται για ένα κοινό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο αλλά για ένα συγκροτημένο εγχείρημα θεσμοποιήσεως, νομιμοποιήσεως και πολιτισμικής συγκροτήσεως της σύγχρονης Έφιππης Τοξοβολίας στην ερειπιώσα και στερημένη Αξιών, σημερινή, Δύση.

Η έκδοση συνδέεται άμεσα με τη δραστηριότητα της British Horseback Archery Association (BHAA), λειτουργώντας ουσιαστικώς, ως επίσημο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο του βρετανικού συστήματος εκπαιδεύσεως Έφιππης Τοξοβολίας.

Από ακαδημαϊκή άποψη, το έργο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δεν περιορίζεται ούτε σε μια απλή τεχνική πραγματεία ούτε σε έναν ρομαντικό ιστορικισμό μιας «πολεμικής παραδόσεως». Αντιθέτως, επιχειρεί μία σύνθεση ανάμεσα στην πρακτική ιππική εκπαίδευση, στην εμβιομηχανική της τοξευτικής κινήσεως, στην σύγχρονη αθλητική προπονητική και στην πολιτισμική ιστορία των εφιπποτοξοτικών παραδόσεων της Ευρασίας.

Το βιβλίο ακολουθεί σαφή παιδαγωγική δομή όπως και όλα τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Οι, εν προκειμένω, συγγραφείς ξεκινούν από τις βασικές αρχές του ελέγχου του Ίππου και της ασφαλούς, εν κινήσει, έφιππης χρήσεως τόξου ενώ, σταδιακώς, προχωρούν σε πιο σύνθετες τεχνικές χρονισμού βολής, ελέγχου ισορροπίας, χρήσεως διαφορετικών τύπων παραδοσιακών Τόξων, εργονομίας φαρέτρας και αγωνιστικών τακτικών. Η προσέγγιση αυτή καθιστά το έργο ιδιαίτερα χρήσιμο όχι μόνο σε αρχαρίους αλλά και σε εκπαιδευτές.

Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η έμφαση στη εμβιομηχανική και στην αθλητιατρική διάσταση της Έφιππης Τοξοβολίας.

Οι προσεγγίσεις του βιβλίου αυτού διαφοροποιούν το έργο από πολλά παλαιότερα βιβλία Παραδοσιακής και Έφιππης Τοξοβολίας, τα οποία συχνά αντιμετωπίζουν την τεχνική περισσότερο βιωματικά ή μυστικιστικά παρά αναλυτικά. Στο συγκεκριμένο έργο διακρίνεται επιρροή της σύγχρονης αθλητικής επιστήμης και της προπονητικής θεωρίας.

Εξαιρετικά σημαντικό είναι επίσης και το ιστορικό τμήμα του βιβλίου. Οι Sawyer επιχειρούν να εντάξουν την Έφιππη Τοξοβολία μέσα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο, αναφερόμενοι σε Σκύθες, Μογγόλους, Τούρκους, Μαμελούκους, Ούγγρους και Ιάπωνες Εφιπποτοξότες. Η αναφορά σε 27 ιστορικές μάχες προσδίδει στο έργο χαρακτήρα στρατιωτικής ιστορίας και όχι απλώς αθλητικού εγχειριδίου.

Ωστόσο, εδώ ακριβώς εμφανίζονται και οι βασικές αδυναμίες του έργου από καθαρά ιστοριογραφική σκοπιά. Παρά τον πλούτο πληροφοριών, η ιστορική τεκμηρίωση δεν διαθέτει πάντοτε την αυστηρότητα πανεπιστημιακής μονογραφίας. κι έτσι παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής κριτική βιβλιογραφική αντιπαράθεση και συχνά μια γενικευτική παρουσίαση διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων υπό την ενιαία έννοια της “Έφιππης Τοξοβολίας”. Η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί ασφαλώς τον πρακτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά μειώνει την ακαδημαϊκή του αυστηρότητα ως ιστορικής μελέτης. Για παράδειγμα, οι διαφορές ανάμεσα στη σασσανιδική, μογγολική, οθωμανική ή ιαπωνική σχολή παρουσιάζονται περισσότερο λειτουργικά παρά φιλολογικά ή αρχαιολογικά. Κι όμως, αυτό το μειονέκτημα αναδεικνύεται σε πλεονέκτημα για ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που προτάσσει την εκπαιδευτική πρακτικότητα εν σχέσει με την ακαδημαϊκότητα ενός ιστορικοθεωρητικού συγγράμματος.

Ακόμη, η ανάπτυξη του κειμενου ενίοτε υιοθετεί έναν τόνο «αναβιωτικού ρομαντισμού», χαρακτηριστικό της σύγχρονης κοινότητας των ιστορικών πολεμικών τεχνών. Η Έφιππη Τοξοβολία παρουσιάζεται όχι μόνο ως άθλημα αλλά και ως μέσο προσωπικής πειθαρχίας, συνδέσεως με την παράδοση και αναβιώσεως ενός «πολεμικού ήθους». Αυτό προσδίδει γοητεία στο κείμενο, αλλά παραλλήλως, το απομακρύνει από την αυστηρώς ουδέτερη ακαδημαϊκή γραφή. Και, μεταξύ μας, αυτό το κάνει γοητευτικότερο...!

Από εικονογραφικής απόψεως, το έργο είναι εξαιρετικώς επιμελημένο. Η μεγάλη χρήση έγχρωμων φωτογραφιών, διαγραμμάτων και σταδιακών επιδείξεων τεχνικής το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό διδακτικό μέσο. Οι οπτικές αναλύσεις της στάσεως του σώματος και της απελευθερώσεως του βέλους αποτελούν ίσως το ισχυρότερο πρακτικό στοιχείο του βιβλίου.

Στο ευρύτερο πλαίσιο της σύγχρονης αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, το βιβλίο μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό κείμενο του διεθνούς κινήματος που επιχειρεί να μετασχηματίσει μία παλαιά πολεμική τέχνη σε οργανωμένο σύγχρονο άθλημα. Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη της Έφιππης Τοξοβολίας ως διεθνούς αθλήματος επιβεβαιώνει τη σημασία τέτοιων εγχειριδίων για τη θεσμοποίηση και τυποποίηση της πρακτικής.

Συνολικώς, το "Horseback Archery: Ancient Art to Modern Sport" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα εξαιρετικό τεχνικό και προπονητικό εγχειρίδιο, ως ένα σημαντικό έργο για την σύγχρονη ιστορία της αναβιώσεως της Έφιππης Τοξοβολίας, αλλά όχι ως μία πλήρως επαρκής ακαδημαϊκή ιστορική μονογραφία με τη στενή πανεπιστημιακή έννοια.

Η μεγαλύτερη αξία του βρίσκεται ακριβώς στη διασταύρωση πρακτικής εμπειρίας, αθλητικής παιδαγωγικής και ιστορικής αναβιώσεως. Για έναν ερευνητή της πολεμικής κουλτούρας, των ιππικών παραδόσεων ή της ιστορίας των πολεμικών τεχνών, το έργο αποτελεί πολύτιμη πρωτογενή μαρτυρία της σύγχρονης δυτικής προσλήψεως της Έφιππης Τοξοβολίας στον 21ο αιώνα.

KAY'S THUMBRING BOOK

της Kay  Koppedrayer 

Το "Kay’s Thumbring Book" της Kay Koppedrayer αποτελεί ένα από τα πιο ιδιότυπα, αλλά και επιδραστικά έργα της σύγχρονης βιβλιογραφίας γύρω από την ασιατική Τοξοβολία και, ειδικότερα, την χρήση του δακτυλίου αντίχειρος (thumb ring) στην Παραδοσιακή Τοξοβολία της Ευρασίας. Παλιά αλλά κλασική έκδοση του 2002 από την "Blue Vase Press" και, παρά το σχετικώς περιορισμένο "μέγεθός" του, απέκτησε σχεδόν «λατρευτικό» κύρος στους κύκλους της Παραδοσιακής Τοξοβολίας και της κουλτούρας της τοξευτικής αναβιώσεως.

Το βιβλίο κινείται μεταξύ της λαογραφικής έρευνας, της ιστορίας της πολεμικής τεχνολογίας, της πρακτικής τοξευτικής εμπειρίας και της εθνογραφίας της παραδοσιακής ασιατικής Τοξοβολίας.

Η βασική θεματική του έργου είναι το ο προστατευτικός δακτύλιος αντίχειρος (thumbring) κατά την άσκηση της έλξεως της χορδής με τον αντίχειρα (thumb draw technique). Ιστορικώς, η τεχνική αυτή συνδέεται με τις τοξευτικές παραδόσεις των Μογγόλων, Τούρκων, Περσών, Κορεατών, Κινέζων, Μαντσού και πολλών άλλων λαών της Ασίας.

Από ακαδημαϊκή σκοπιά, η σημαντικότερη συμβολή του βιβλίου είναι ότι αντιμετωπίζει τον δακτύλιο του αντίχειρος όχι ως απλό "παρελκόμενο", αλλά ως πολιτισμικό και τεχνολογικό αντικείμενο.

Η Kay Koppedrayer εξετάζει διάφορους, μορφολογικώς, τύπους δακτυλίων αντίχειρος, τα υλικά της κατασκευής τους, τις διαφοροποιήσεις τους για εργονομικούς λόγους, τις τεχνικές χρήσεως, την γεωγραφική τους εξάπλωση και τις, συν τω χρόνω, ιστορικές μεταβολές της τεχνικής της έλξεως της χορδής δια του αντίχειρος.

Έτσι, αυτό το έργο της συγγραφέως αποκτά τον χαρακτήρα «μικροϊστορίας» ενός αντικειμένου, αναλόγως με τις μελέτες αρχαιολογικών υλικών όπου ένα εργαλείο ή τεχνούργημα χρησιμοποιείται ως αφετηρία για την κατανόηση ολόκληρων πολιτισμικών συστημάτων.

Η συγγραφέας παρουσιάζει αξιοσημείωτη διαπολιτισμική ευαισθησία. Σε αντίθεση με αρκετά δυτικά βιβλία Παραδοσιακής Τοξοβολίας που προσεγγίζουν ρομαντικά ή "εξωτικιστικά"την ασιατική τοξευτική παράδοση "εξωτικιστικά" ή ρομαντικά, η Koppedrayer επιδιώκει να κατανοήσει τις διαφορετικές σχολές μέσα στο δικό τους πολιτισμικό πλαίσιο. Άλλωστε, η ίδια είχε μακρά ενασχόληση με διαπολιτισμικές σπουδές Τοξοβολίας και μια συνεργασία με το έγκριτο, διεθνούς κύρους, ειδικό περιοδικό Primitive Archer το οποίο, επανειλημμένως προέβαλε την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων".

Ιδιαίτερα αξιόλογο είναι το γεγονός ότι το βιβλίο βασίζεται όχι μόνο σε βιβλιογραφική έρευνα, αλλά και σε βιωματική και πειραματική γνώση. Η συγγραφέας είχε έρθει σε επαφή με μεγάλο αριθμό παραδοσιακών Τοξοτών και τεχνιτών, ενώ το βιβλίο περιλαμβάνει πρακτικές οδηγίες για την κατασκευή δακτυλίων αντίχειρος, την επιλογή μεγέθους, την εφαρμογή στον αντίχειρα καθώς και τεχνικές απελευθερώσεως της χορδής.

Αυτή η διασταύρωση "πειραματικής αρχαιολογίας" και πρακτικής αναβιώσεως αποτελεί ίσως το ισχυρότερο σημείο του έργου. Το βιβλίο δεν είναι απλώς περιγραφικό ' λειτουργεί ως "χειροτεχνική μετάδοση γνώσεως" (craft transmission manual), κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό σε πεδία όπου η άυλη τεχνική παράδοση έχει σχεδόν χαθεί.

Ωστόσο, υπό αυστηρώς πανεπιστημιακήν άποψη, το έργο παρουσιάζει αρκετούς περιορισμούς. Η βιβλιογραφική τεκμηρίωση είναι συχνά αποσπασματική και η μεθοδολογία δεν ακολουθεί συστηματικώς τις αρχές της σύγχρονης ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας ή αρχαιολογίας. Παρατηρείται περιορισμένη χρήση πρωτογενών πηγών, ελλιπής τεκμηρίωση, απουσία αυστηρής τυπολογικής αναλύσεως, και μερικές φορές σύνθεση διαφορετικών πολιτισμικών δεδομένων χωρίς επαρκή ιστορική διάκριση. Χαρακτηριστικό είναι ότι, ακόμη και σε μεταγενέστερες ακαδημαϊκές μελέτες που αναγνωρίζουν τη σημασία του βιβλίου, επισημαίνεται ότι πρόκειται περισσότερο για «πρώτη απόπειρα συνθέσεως» παρά, για οριστική επιστημονική μελέτη του αντικειμένου.

Παρά ταύτα, το έργο, όπως άλλωστε το αξίζει, έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στη διεθνή βιβλιογραφία της αναβιώσεως της Ιστορικής Τοξοβολίας. Σε σύγχρονες μελέτες της κεντροασιατικής και ασιατικής Τοξοβολίας αναφέρεται συχνά ως βασικό σημείο εκκινήσεως για την έρευνα του δακτυλίου αντίχειρος.

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ανθρωπολογική διάσταση του βιβλίου. Η Koppedrayer αντιμετωπίζει την Τοξοβολία όχι μόνο ως τεχνική, αλλά και ως φορέα πολιτισμικής ταυτότητος και παρουσιάζει τον δακτύλιο αντίχειρος ως σύμβολο (status), εργαλείο πολεμικής εξειδικεύσεως, τελετουργικό αντικείμενο και στοιχείο πολιτισμικής συνεχείας. Σε αυτό το σημείο το έργο πλησιάζει περισσότερο στην ανθρωπολογική διάσταση, παρά στην, αμιγώς, στρατιωτική ιστορία.

Η γραφή της Koppedrayer διακρίνεται από προσωπικό τόνο και εμφανή βιωματική εμπλοκή. Σε αντίθεση με ουδέτερη ακαδημαϊκή γλώσσα, το κείμενο συχνά αποπνέει αναβιωτικόν ενθουσιασμό και πολιτισμική ανακάλυψη. Αυτό μειώνει ίσως την επιστημονική αποστασιοποίηση, αλλά προσδίδει στο έργο σπάνια αμεσότητα και αυθεντικότητα.

Εικονογραφικώς, το βιβλίο έχει μεγάλη αξία. Τα σχέδια, οι φωτογραφίες και οι αναπαραστάσεις διαφορετικών τύπων δακτυλίων αντίχειρος λειτουργούν ως πολύτιμο τεκμηριωτικό υλικό, ιδιαιτέρως επειδή μεγάλο μέρος της σχετικής γνώσεως παραμένει διάσπαρτο σε συλλογές, ιδιωτικά εργαστήρια και ερασιτεχνικές κοινότητες Παραδοσιακής Τοξοβολίας.

Συνολικώς, το "Kay’s Thumbring Book" μπορεί να αξιολογηθεί ως ένα πρωτοποριακό έργο για τη δυτική μελέτη της έλξεως της χορδής δια του δακτυλιωμένου αντίχειρος (thumb draw), είναι εξαιρετικώς σημαντικό για την πειραματική Τοξοβολία και την ιστορικήν αναβίωσή της, πάντοτε πολύτιμο ως καταγραφή τεχνικής και πολιτισμικής γνώσεως, αλλά περιορισμένο ως μία αυστηρώς ακαδημαϊκή μονογραφία. Μήπως όμως σε μία πολεμική τέχνη εμφιλοχωρεί η "ακαδημαϊκή" αναγκαιότητα; Κατά την άποψή μας, όχι!

Η πραγματική του σημασία βρίσκεται στο ότι κατέγραψε και διέσωσε ένα γνωστικό πεδίο το οποίο, έως τότε, επιβίωνε αποσπασματικώς ανάμεσα σε Τοξότες, τεχνίτες και μικρές κοινότητες αναβιωτών. Υπό αυτή την έννοια, το βιβλίο αποτελεί όχι μόνο σπουδή Τοξοβολίας, αλλά και σημαντικό τεκμήριο της σύγχρονης δυτικής επανανακαλύψεως των ασιατικών πολεμικών παραδόσεων.

Και μετά από όλα αυτά, απόψε θα ξαναδιαβάσω και τα δύο υπέροχα βιβλία που μας προσέφερε τόσο γενναιόδωρα η αγαπημένη μας Dorothy, αναπολώντας πόσο ευτυχές ήταν το αντάμωμά μου όχι μόνον μαζύ της αλλά και με την Έφιιππη Τοξοβολία η οποία, παγκοσμίως, πλεονάζει αξίων Ανθρώπων και ανεκτίμητων Αξιών εν μέσω ενός κόσμου ο οποίος πεθαίνει χωρίς να καταλάβει γιατί έζησε (...αν έζησε) ενός κόσμου που δεν αντελήφθη την λυτρωτική επαφή της παλάμης του με το τρίχωμα ενός Ίππου και την λαβή ενός Τόξου!

Ευγνώμων Dorothy!

H κ. Claire Sawer

YΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 25ης Μαίου 2026

Στην διεθνή σελίδα του Facebook που διαχειρίζεται η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" προβάλλοντας την παγκόσμια Έφιππη Τοξοβολία και τους, ανά τον κόσμον, ομοτέχνους μας WORLD HORSEBACK ARCHERY GROUP, μετά την ανάρτηση της παρούσης Βιβλιοκριτικής, η Πρωταθλήτρια και Συγγραφέας του ενός εκ των δύο βιβλίων, κ. Claire Sawer προσέθεσε το ακόλουθο σχόλιο επί του οποίου και την ευχαριστήσαμε, ως ακολουθεί: