Και είναι σημαντικό να σκεφθούμε ότι ο εκπαιδευόμενος, με τα πόδια μονίμως στην διάσταση και στο κάθισμα καρέκλας ...Γυναικολόγου κι έτσι χωρίς να μπορεί να συνειδητοποιήσει, λόγω άγχους, ότι δεν μπορούσε να δώσει εντολές κινήσεως στον Ίππο, δεν αντελήφθη ούτε ο ίδιος ότι ο Ίππος του κάλπασε και η χαλάρωσή του (με την όλη θετικήν απόδοσή του) δεν ήταν παρά η καλή διάθεση του Ίππου του ο οποίος, όπως όλοι οι Ίπποι, εννοούν περισσότερο από κάθε Άνθρωπο την φυσική πραγματικότητα και τις εκάστοτε απαιτήσεις της, ενώ ο υστερών καταστροφέας της Φύσεως άνθρωπος επιμένει να αναφέρεται απομειωτικώς μιλώντας για "ζώα"!
Και σήμερα, όπως και επί 21 ολόκληρα χρόνια ιππικής διδασκαλίας, τέλος του μαθήματος και όλα καλά, με ένα λιθαράκι ακόμη που προετοιμάζει καλύτερα το επόμενο μάθημά μας με τον Κωνσταντίνο που εκπαιδεύεται και μας εκπαιδεύει, αφού η μαθησιακή διάδραση είναι, εσαεί, ανεκτίμητη για όλους μας!
Aφήσαμε να μεσολαβήσει μια ημέρα μακράν του Ιππευτηρίου με την προσδοκία της επουλώσεως του ερεθισμού μιας έδρας μετά από συνεχή όσο και εργώδη έφιππη προσπάθεια πολλών ημερών αλλά, όπως φάνηκε, επί ματαίω! Έτσι το πρόβλημα επανεμφανίσθηκε μετά από ημίωρη ίππευση η οποία όμως, έδειξε να είναι πολύ αποτελεσματικότερη αφού ο εκπαιδευόμενος διατήρησε πολύ καλό έλεγχο του Ίππου και πολύ καλό "κάθισμα" μέχρι που η επανεμφάνιση της ενοχλήσεως της έδρας τον υπεχρέωσε να αφιππεύσει προώρως.
Η επιτυχία του, έστω και συνεπτυγμένου, σημερινού μαθήματος οφείλεται σε δύο λόγους: (α) στην έξωθεν συμβουλευτική παρέμβαση της ...Αστρολόγου της Σχολής μας η οποία επέστησε την προσοχή στον Εκπαιδευτή προκειμένου να αποφεύγει βασικά λάθη διδασκαλίας (της είμεθα πάντοτε ευγνώμονες!) καθώς και (β) στην συμβολή της ιδίας προς αποσαφήνιση καταστάσεων που αφορούν στον εκπαιδευόμενο.
Έτσι, αυτή την φορά αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς η προσκόλληση του σχολικού Ίππου στον ..."μπαμπά"-Εκπαιδευτή, αφού οι Ίπποι, με την λαμπρή ευφυία του ζώου, αντιλαμβάνονται ποιος διευθύνει το μάθημα και εξαρτώνται από αυτόν, μετατρέποντας σε ...κόλαση τους χειρισμούς του εκπαιδευομένου ο οποίος νιώθει ότι ο Ίππος του τον αγνοεί! Εν ολίγοις, κατά το σημερινό μάθημα ο Εκπαιδευτής παρέμεινε εκτός "Lebnsraum" (ζωτικού χώρου) του σχολικού Ίππου και, δη, εκτός Ιππευτηρίου, καθοδηγώντας τον εκπαιδευόμενο δια ...τηλεβόα!
Ούτω πως, ο Ίππος παρέμεινε στην αδιατάρακτη διάθεση του εκπαιδευομένου και ο εκπαιδευόμενος διετήρησε την ηρεμία του καθ΄ όλη την σύντομη, μεν, ποιοτικήν δε, ίππευσή του. Για όλα υπάρχουν λύσεις και ουδέν άλυτον πρόβλημαγια την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων".
Παρ΄ όλα αυτά, η αναγκαστική επίσπευση της αφιππεύσεως λόγω ..."ανωτέρας βίας" δεν σήμανε και την αποχώρηση από τον Σταύλο όπου παραμείναμε για να βελτιώσουμε την τοξευτική τεχνική μας.
Αυτή την φορά δώσαμε έμφαση στο πρόταγμα του στοχαστικού ενστίκτου και της σωστής ευθειάσεως του καρπού κατά την έλξη της χορδής, βελτιώνοντας μικρές λεπτομέρειες, όμως, τόσο σημαντικές για την Τοξοβολία!
Καθαρογράφοντας τις επί χρόνια συλλεγείσες σημειώσεις μας περί της καταπολεμήσεως του άγχους και σήμερα επιβεβαιώσαμε ότι το καλύτερο "ίαμα" γι αυτή την νόσο του "Πολιτισμού" είναι το σταυλικό περιβάλλον και η διαρκής επαφή του ανθρώπου με την φύση.
Εμμένοντας στον πάγιο κανόνα του και σήμερα, ο Κωνσταντίνος εξετέλεσε τα δύσκολα έως και ...άψογα, ανακαλύπτοντας με το ...ζόρι, δυσκολίες στα πανεύκολα.
Κι ενώ κατάφερε να δυσκολευτεί στον έλεγχο του Ίππου του σε βάδην, διετήρησε απόλυτον έλεγχο και ισορροπία σε πολλούς καλπασμούς και, μάλιστα, με το ένα χέρι αφού στο άλλο κρατούσε ανορθωμένο το Τόξο και τα βέλη.
Βεβαίως, ο έφιππος ..."φωτογράφος" μου, αυτή την φορά κατάφερε να αποτυπώσει και καθαρότερες και πιο "καδραρισμένες" φωτογραφίες του Εκπαιδευτή του επιδεικνύοντας βελτίωση ισορροπίας και ηρεμίας. Κι όσο κι αν είναι καταραμένη η Παλαιά Διαθήκη, θα επιμείνουμε στην φράση της εκ των "Παροιμιών": "«Μη καυχώ τα εις αύριον, ου γαρ γινώσκεις τι τέξεται η επιούσα» διότι έπεται συνέχεια!
Σαν να το ξέραμε περί της ...επιούσης, σαν να μαθητεύουμε ως μελλοντολόγοι με Εκπαιδευτή μας τον Κωνσταντίνο ο οποίος, σήμερα, μας δίδαξε ότι το "Δεν μπορώ" επάνω στον Ίππο σημαίνει ένα μυαλό που σέρνει τις ηνίες, ακινητοποιώντας το ζώο.
Η Σκηνή στο Στίβο όπου ο πρωινός ήλιος της Αττικής γλείφει την άμμο του Ιππευτηρίου. Τρεις φορές, όμοιες φορές, με ήσσονος σημασίας λάθη αλλά συγχωρητέα, ο Κωνσταντίνος εξετέλεσε την ίδιαν άσκηση όπου ο καλπασμός με ανυψωμένο το ένα χέρι στη μία μεγάλη ευθεία του Ιππευτηρίου συνεχίσθηκε με ένα βάδην στις επόμενες μικρή και μεγάλη, με τροχασμό στην ακολουθούσα μικρή και με επανάληψη του καλπασμού αμέσως μετά κλπ. Η επανάληψη είχε γίνει μουσική του Rondò Veneziano. "Πάμε μια ακόμη, Kωνσταντίνε; Και τότε προέκυψε η εμπλοκή... Ο νους «ακινητοποιήθηκε». Ο κορμός «πάγωσε». Το βλέμμα θόλωσε. Ο Ίππος, αμήχανος περίμενε τις εντολές που ένιωθε ότι θα ελάμβανε αλλά ποτέ δεν έφταναν… Ο εκπαιδευόμενος μετεωρίζονταν σε κενό… "Δεν... δεν μπορώ," ψιθύρισε ο Κωνσταντίνος. Δύο λέξεις, δύο κιλά μολύβι στη γλώσσα. Και ο Εκπαιδευτής αντέδρασε απόλυτος, αλλά όχι θυμωμένος: "Aφίππευσε!"
Το "Αφίππευσε!" δεν ήταν τιμωρία. Ήταν μάθημα. Ήταν χειρουργείο!
Στην Ιππασία, το πραγματικό εμπόδιο ουδέποτε είναι ο Ίππος και ο έλεγχός του! Είναι κάτι αόρατο που υψώνεται ανάμεσα στην τρίτη και την τέταρτη επανάληψη εκείνου που ήδη πέτυχες και σου ζητείται να το επαναλάβεις…. Την πρώτη φορά εκτελείς με προσοχή. Τη δεύτερη με αυτοπεποίθηση. Την τρίτη με απόλαυση. Την τέταρτη... την τέταρτη σε επισκέπτεται ο φόβος της αποτυχίας. "Μέχρι εδώ ήταν;"
Ο Ίππος δεν ξέρει από "δεν μπορώ". Ξέρει να περιμένει εντολές από τον αναβάτη που που του λέει με το σώμα: "Είμαι εδώ. Σε κρατάω. Προχωράμε!" και όταν ο αναβάτης πει "δεν μπορώ", ο Ίππος ακούει "σε εγκαταλείπω" «σε παρατάω» και κανένα πλάσμα 500 κιλών δεν προχωρά στο κενό, στο πουθενά, για κάποιον που λιποψύχησε.
Ο Εκπαιδευτής που κατεβάζει τον μαθητή δεν του κόβει τα φτερά. Του δείχνει ότι τα φτερά δεν ήταν ποτέ στον Ίππο αλλά σ΄ εκείνον που με το «δεν μπορώ» δείχνει να μην τα ανεκάλυψε. Το "δεν μπορώ" είναι άρνηση ευθύνης παρενδεδυμένη σε αδυναμία και στην Ιππασία πληρώνεται αμέσως με υψηλό τίμημα, «χάνοντας» τον Ίππο! Και πού να δεις πόσο ακριβά πληρώνεται στη ζωή όπου χάνεις τις ευκαιρίες που δεν τόλμησες να κεφαλαιοποιήσεις, συχνά, για …τέταρτη φορά.
Αλλά, ψυχοτεχνικώς, τι συνέβη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;
1. Ο Νόμος της Υπεραποδόσεως και το Άγχος της Διατηρήσεως.
Όταν εκτελούμε, επανειλημμένα, κάτι σωστά, ο εγκέφαλος μεταβαίνει από τον συνειδητό έλεγχο στον "αυτόματο πιλότο". Η εντολή για "τέταρτη φορά" επανενεργοποιεί τον προμετωπιαίο φλοιό, το κέντρο του συνειδητού ελέγχου. Και ξαφνικά, ο Κωνσταντίνος αρχίζει να "σκέφτεται" την κίνηση που μέχρι τώρα "ένιωθε". Αυτό λέγεται paralysis by analysis. Η υπερανάλυση σκοτώνει τη ροή.
2. Το Φαινόμενο του "Προτελευταίου Σκαλοπατιού".
Ψυχολογικώς, το πιο δύσκολο σημείο δεν είναι η αρχή ούτε το τέλος. Είναι το "ένα πριν το τέλος". Η τέταρτη επανάληψη πυροδοτεί τον φόβο της αποτυχίας ακριβώς επειδή η επιτυχία είναι τόσο κοντά. Ο μαθητής δεν φοβάται ότι δεν μπορεί. Φοβάται ότι μπορούσε και θα το χαλάσει. Το "δεν μπορώ" γίνεται ασπίδα: αν δεν προσπαθήσω, δεν θα αποτύχω.
3. Η Σωματοποίηση του Φόβου.
Το μπλοκάρισμα δεν είναι ιδέα. Είναι σώμα. Σφίξιμο στο διάφραγμα, κόμπος στον λαιμό, πάγωμα της λεκάνης. Στην Ιππασία, η λεκάνη είναι το «τιμόνι». Παγωμένη λεκάνη = παγωμένος Ίππος. Το ζώο διαβάζει την ένταση στα δέκατα του δευτερολέπτου. Ο μαθητής είπε "δεν μπορώ" με το στόμα, αλλά το είχε πει ήδη με τη μέση του!
4. Η Παιδαγωγική του "Αφίππευσε!".
Ο εκπαιδευτής δεν τιμωρεί την αδυναμία. Τιμωρεί την παραίτηση. Το να κατεβάσεις τον μαθητή είναι τεχνική pattern interrupt. Σπας το μοτίβο "φοβάμαι → λέω δεν μπορώ → γλιτώνω". Τον βάζεις κάτω, στο έδαφος, στην θέση της ευθύνης. Του λες χωρίς λόγια: "Ο Ίππος δεν φταίει. Η άσκηση δεν άλλαξε. Μόνο το μυαλό σου άλλαξε. Διάλεξε ξανά."
Το "δεν μπορώ" στην Ιππασία είναι απαγορευμένη φράση για τον ίδιο λόγο που είναι απαγορευμένη και στο αναρριχητικό πεδίο: Διότι γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία και ο ο εγκέφαλος «ακούει» την δήλωση και κλείνει διακόπτες, σταματώντας να ψάχνει λύσεις με τον γκρεμό να χάσκει μπροστά του!
Αύριο θα επαναλάβουμε ακριβώς την ίδιαν άσκηση! Η Ιππασία σε μαθαίνει ότι δεν ιππεύεις με το σώμα, τα πόδια και τα χέρια, αλλά ιππεύεις με την θέληση και η θέληση δεν λιποτακτεί ούτε στην τέταρτη επανάληψη, όπως δεν επιτρέπεται να λιποτακτήσει και σε καμία φάση της ζωής. Έτσι, εφιππεύεις και πάλι όχι διότι είναι εύκολο αλλά διότι το «δεν μπορώ» δεν ήταν ποτέ δικό σου! Σου το φόρεσε μια κοινωνία αρρώστων όταν εσύ δεν είσαι όμοιός τους. Και τώρα αυτό το «δεν μπορώ» το βγάζεις από πάνω σου, όπως βγάζεις τις λασπωμένες μπότες σου μετά το μάθημα. Αλλά πρόσεξε: Τις μπότες σου αφού τις καθαρίσεις θα τις ξαναφορέσεις ενώ το «δεν μπορώ» ουδέποτε διότι αυτό δεν «καθαρίζεται» και γι αυτό τον λόγο, απλώς, πετιέται στα σκουπίδια.
H Έφιππη Τοξοβολία, οι έφιππες πολεμικές τέχνες και, γενικώς, ο ιππικός και τοξευτικός Πολιτισμός, αντιμετωπίζονται από την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων με τον δέοντα σεβασμό που απαιτεί η υψηλή ιστορική αλλά και πρακτική περιωπή τους, με αποτέλεσμα να έχουμε αναθεωρήσει πλήρως την μέχρι προ τινος τακτική των μαθημάτων μας, καταλήγοντας στην επιλογή, πλέον, της εξατομικευμένης προσωπικής διδασκαλίας υπό την μορφή "Κύκλου" ο οποίος ολοκληρώνεται αφιερωμένος σε έναν και μόνον εκπαιδευόμενο! Ανεξαρτήτως εάν μέχρι τώρα όλα τα μαθήματά μας ήσαν ατομικά, κατόπιν μιας διδακτικής εμπειρίας 21 ετών θεωρούμε ότι η, έτσι κι αλλιώς αφιλοκερδής προσφορά μας θα μπορούσε να είναι πολύ αποτελεσματικότερη αφιερούμενη, αποκλειστικώς, σε έναν και μόνον μαθητή στο Ιππευτήριο αντί να επιτρέπεται και η αναμονή σε αυτό και άλλων μαθητών που περιμένουν να ολοκληρώσουν εν συνεχεία τα ατομικά τους μαθήματα. Στο πλαίσιο αυτό υποδεχθήκαμε με χαρά τον Κωνσταντίνο ο οποίος μας τίμησε με την παρουσία του ερχόμενος από την Θεσσαλονίκη για να εκτελέσει έναν ατομικό εκπαιδευτικό Κύκλο μαθημάτων Έφιππης Τοξοβολίας διαμένοντας στον χώρο των "Ελλήνων Κενταύρων" και μεταβαίνοντας καθημερινώς στο Ιππευτήριο προς εκτέλεση των μαθημάτων του. Και το αποτέλεσμα υπήρξε, όντως, λαμπρό και για τον ίδιο όσο και για τον Εκπαιδευτή του και για τον ευτυχή Ίππο ο οποίος, αν και απολύτως ν ε ό λ ε κ τ ο ς(!) συνεργάσθηκε υποδειγματικώς, υπακούοντας στις οδηγίες ενός Εκπαιδευτή με τον οποίον "συνηντάτο" για π ρ ώ τ η φορά!
Η εφαρμογή του νέου τρόπου διδασκαλίας με την αυστηρότητα της επικεντρώσεως στον εκπαιδευόμενο, αλλά και την σχεδίαση ενός προγράμματος με χαλαρωτικές, εμβόλιμες, "φυγές", δικαίωσε τις προσδοκίες μας και, εφεξής, ούτω πως θα λειτουργεί και η Σχολή μας, δηλαδή, με ακεραιωμένους ατομικούς Κύκλους εκπαιδεύσεως οι οποίοι καταδεικνύουν τις ίδιες ανάγκες ενός εκάστου εκπαιδευομένου επιτρέποντας την διείσδυση της "ματιάς" του Εκπαιδευτή στις εξατομικευμένες ιδιαιτερότητες απαιτήσεων ενός εκάστου εκπαιδευομένου. Έτσι, ο Κωνσταντίνος έδειξε το "τι", ακριβώς, χρειάζεται για να εξελιχθεί σε έναν αποτελεσματικόν Εφιπποτοξότη και εφοδιάσθηκε με τις σωστές κατευθύνσεις ενώ θα συνεχίσει υποστηριζόμενος στην προσπάθειά του μέχρι τις τελικές εξετάσεις, πάντοτε με την ρητή υποχρέωση αφιλοκερδείας και αποφυγής κάθε "εργολαβικότητος" εκ μέρους της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων".
Η εξατομικευμένη προσωπική διδασκαλία, βασιζόμενη στην αποκλειστική αλληλεπίδραση μεταξύ Εκπαιδευτή και εκπαιδευομένου, συνιστά μία από τις αποτελεσματικότερες μορφές μαθησιακής διαδικασίας, καθώς επιτρέπει την αδιάσπαστη επικέντρωση στις ιδιαίτερες ανάγκες, δυνατότητες και μαθησιακές ιδιαιτερότητες του εκπαιδευομένου, χωρίς τους αναπόφευκτους περισπασμούς και τις διαφοροποιημένες απαιτήσεις που χαρακτηρίζουν τα πολυπρόσωπα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Η μονοπρόσωπη αυτή σχέση ευνοεί την άμεση ανατροφοδότηση, την ταχύτερη διόρθωση λαθών, την προσαρμογή του ρυθμού διδασκαλίας στις πραγματικές δυνατότητες του μαθητή και την ανάπτυξη σχέσεως εμπιστοσύνης, η οποία ενισχύει την αφομοίωση της γνώσεως και την ψυχολογική ασφάλεια κατά τη μάθηση. Παραλλήλως, ο Εκπαιδευτής αποκτά σαφέστερη εικόνα της προόδου, των δυσκολιών και των δυνατοτήτων του εκπαιδευομένου, γεγονός που του επιτρέπει να εφαρμόζει στοχευμένες παιδαγωγικές παρεμβάσεις με μέγιστη αποτελεσματικότητα. Ως εκ τούτου, η αποκλειστική και αδιαμεσολάβητη εκπαιδευτική επικέντρωση μεταξύ τριών προσώπων (Εκπαιδευτή, εκπαιδευόμενου και Ίππου) δημιουργεί συνθήκες βέλτιστης μεταδόσεως γνώσεων, δεξιοτήτων και Αξιών, προς αμοιβαίο όφελος τόσο του διδάσκοντος, του διδασκομένου βεβαίως δε και του Ίππου.
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.jpg)
