ΤΑΡΟ ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

 ΤΑΡΟ 

ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

Tα παιγνόχαρτα, γενικώς, πρωτοεμφανίστηκαν στην Κίνα, επί δυναστείας Ταγκ, κατά τον 9ο αιώνα και, κατόπιν, στον ισλαμικό κόσμο, συγκεκριμένα στους Μαμελούκους τον 14ο αιώνα. Η τράπουλα Ταρό (Tarot) ήταν μια ενότητα 78 καρτών που καθιερώθηκε τον 15ο αιώνα και υπήρξε ένα επιτραπέζιο παιγνίδι της υψηλής αναγεννησιακής Ιταλικής κοινωνίας με το όνομα «Tarocchi», όπως πρωτοεμφανίστηκε (1440–1450) στη βόρεια Ιταλία, κυρίως στις πόλεις Μιλάνο, Φερράρα και Μπολόνια, χωρισμένη σε 22 μεγάλα "Trionfi" (Θριάμβους) και 56 μικρά "Tarocchi" που, όλα μαζύ (78, συμπεριλαμβανομένου και του "Τρελλού"), ενώ τρεις αιώνες κατόπιν ονομάστηκαν "αρκάνες" (θα δούμε εν συνεχεία τι σημαίνουν). Γιατί, όμως, διαχωρίστηκαν σε "Μεγάλες" και "Μικρές"; Ο διαχωρισμός αυτός εξυπηρετεί μια συμβολική "ανάγνωση" κατά την οποία οι 22 Μεγάλες Αρκάνες θεωρούνται ότι απεικονίζουν θεμελιώδη αρχέτυπα ή μεγάλες υπαρξιακές καταστάσεις (ο Τρελός, ο Θάνατος, ο Ήλιος, ο Κόσμος κ.ά.) ενώ οι 56 Μικρές Αρκάνες: σχετίζονται περισσότερο με την καθημερινή ζωή, τις πράξεις, τις σχέσεις και τα γεγονότα.

Ο Πύργος

Πολύ αργότερα, από τον 18ο αιώνα και μετά, όχι οι ίδιοι οι Εβραίοι αλλά διάφοροι επιτήδειοι αγύρτες και, επί προσχήματι, "αποκρυφιστές" και χαρτομάντεις, όλοι υπό έναν "μανδύα" "εβραιολαγνείας" που παρέπεμπε σε ταλμουδική "αγκύλωση" και θεοκρατική μυστηριακότητα, συνέδεσαν την τράπουλα Ταρό με την μαγεία, τον ψευδο-αποκρυφισμό και τον ψευδο-εσωτερισμό, με πρώτον τον Antoine Court de Gébelin (περ. 1725–1784) και εν συνεχεία άλλους μαθητευόμενους "μάγους" όπως ο Jean-Baptiste Alliette (ή Etteilla,1738–1791), ο Éliphas Lévi (πραγματικό όνομα Alphonse Louis Constant, 1810-1875) και ο Oswald Wirth (1860-1943) θεωρώντας όλως αυθαιρέτως τις 22 μεγάλες φιγούρες που τις ονόμασαν "Μεγάλες αρκάνες" (Λατιν. α. arcanus = απόκρυφος και β. εν. arcanum, πληθ. arcana = μυστικά) ως δήθεν αντιστοιχούσες στα 22 γράμματα του ...εβραϊκού αλφαβήτου και στις διαδρομές του «Δέντρου της Ζωής» της Καμπάλα, άγοντας έτσι σε εβραιοποίηση αλλά και σε εκτροπή από τον, αρχικώς, αμιγώς ψυχαγωγικό χαρακτήρα του αυτό το αριστοκρατικό χαρτοπαίγνιο. Όχι, λοιπόν, οι Εβραίοι αλλά οι προς αυτούς φίλα υποκείμενοι είναι οι υπαίτιοι της αλλοιώσεως του χαρακτήρος της τράπουλας Ταρό.

Κάρτα τράπουλας για την οικογένεια Visconti-Sforza, διαστ. 173Χ87mm,

έργο του Κρεμονέζου ζωγράφου Βοnifacio Bembo (1440-1480) 

 (The Morgan Library & Museum)

Δυστυχώς, δεν σώζεται καμία ολοκληρωμένη τράπουλα Ταρό από τις πρώτες αυθεντικές (1450-1480) που ζωγράφισε ο Bonifacio Bembo με τέμπερα, χρυσό και ασήμι, ούτε και οι κανόνες του παιγνίου. Σώζονται μόνον μερικές κάρτες σε διάφορες μουσειακές συλλογές και, συγκεκριμένα: (α) The Morgan Library & Museum (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) η μεγαλύτερη διασωζόμενη συλλογή με 35 κάρτες Visconti-Sforza, (β) Accademia Carrara (Μπέργκαμο, Ιταλία) με 26 κάρτες Visconti-Sforza και (γ) Pinacoteca di Brera (Μιλάνο, Ιταλία) όπου εκτίθεται ολόκληρη η πρώτη τράπουλα Sola Busca (και όχι Visconti-Sforza), του 1491.

Ο Τρελλός

Ο βορειο-Ιταλός αριστοκράτης της Αναγεννήσεως του 15ου αιώνος, στην τράπουλα Ταρό έβλεπε την ίδια την κοινωνία του "εικονογραφημένη" και δεν αναζητούσε στις κάρτες αυτές κάποιες αποκρυφιστικές "απαντήσεις". Αυτές οι 78 χειροποίητες κάρτες της τράπουλας Ταρό απεικόνιζαν την Αισθητική της εποχής και το "προφίλ" της, με τις δομές των κοινωνικών τάξεών της, τους πολίτες και τους προβεβλημένους προκαθημένους της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας. Επάνω σε αυτές τις κάρτες φιγουράριζαν η δύναμη, η ίντριγκα, η μαγεία, ο θάνατος και πολλές κοινωνικές συνισταμένες που πέρναγαν από τα μάτια, τα χέρια και την σκέψη κάθε παίκτη. Επάνω τους ο άνθρωπος εκείνος έβλεπε κοινωνικές κάστες, τον Μάγο-σαλτιμπάγκο του δρόμου, την Αυτοκράτειρα και τον Αυτοκράτορα, τον Πάπα, έβλεπε χριστιανικές αρετές όπως την δικαιοσύνη με την ζυγαριά, την εγκράτεια να αναμειγνύει το νερό με το κρασί, την εξουσία να δαμάζει το λιοντάρι, έβλεπε την πολιτική και την μοίρα με τον τροχό της τύχης να ανεβοκατεβάζει βασιλιάδες, τον θάνατο να θερίζει αδιακρίτως, τον χρόνο, την τελική κρίση. Και όταν ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης πάτησε το πόδι του στην Ιταλία κάπου στη δεκαετία του 1460 ήδη η τράπουλα Ταρό έλαμπε επάνω στα πολυτελή τραπέζια των παλατιών των Μιλανέζων ευγενών ως ένα αντικείμενο για λίγους. Κι όσο κι αν δεν έχουμε τεκμηριωμένη μαρτυρία ότι ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης είχε πιάσει στα χέρια του μια τέτοια τράπουλα τίποτε δεν αποκλείει ότι θα μπορούσε να έχει πιάσει, ακούγοντας το θρόισμα των καρτών της επάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι, δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί κι έναν μισάνοιχτο τόμο του Πετράρχη, ναι του Francesco Petrarca του οποίου το ποιητικό έργο "I Trionfi" (Oι Θρίαμβοι) παρέπεμπε στην καταγωγή της ονομασίας και την αναβίωση των θριαμβικών πομπών της αιώνιας Ρώμης! Kαι ο Πετράρχης δεν μπορούσε παρά να είναι προφητικός διότι η θριαμβική πομπή της Πορείας προς την Ρώμη (27-30 Οκτωβρίου 1922) θα ήταν αυτή η οποία θα γονάτιζε το διεφθαρμένο φιλελεύθερο ιταλικό κράτος υποτάσσοντάς το στην κυριαρχία του Φασιστικού αναγορεύοντας τον Μπενίτο Μουσολίνι σε Ηγήτορα του Ιταλικού Έθνους. Ήταν τότε που οι γενναίοι Μελανοχίτωνες (Camicie Nere), οι Squadristi, καθοδηγούμενοι από τους "Quadrumviri" Emilio De Bono, Italo Balbo, Cesare Maria De Vecchi και Michele Bianchi κινήθηκαν προς την Ιταλική πρωτεύουσα κυριαρχώντας καθ΄ οδόν στις επαρχίες απ΄ όπου περνούσαν καταλήγοντας και κατακτώντας την Αιώνια Πόλη! Κι ενώ η "κυβέρνηση" των μητραλοιών πολιτικών υπό τον γελοίο πρωθυπουργό Luigi Facta, τρομοκρατημένη από την σαρωτική κυριαρχία των Ιταλών Φασιστών ζήτησε από τον Βασιλέα Victor Emmanuel III την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, ο Βασιλέας, διαβλέποντας την λαϊκή δύναμη που στήριζε το Φασιστικό Κίνημα, αγνόησε τις ικεσίες του φιλελεύθερου μητραλοία και ανέθεσε την Κυβέρνηση της Ιταλίας στον μεγάλο νικητή Μπενίτο Μουσολίνι.

     Ας δούμε, όμως, τι θα έβλεπε ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης εάν κρατούσε στα χέρια του τα δημιουργήματα του Bonifacio Bembo παίζοντας Ταρό με έναν ευγενή σε μία αίθουσα του παλατιού των Sforza... Μάλλον, ας δούμε τι δ ε ν θα έβλεπε κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ανοησίες των "κατοπινών" που μπαστάρδεψαν την τράπουλα Ταρό με όση καμπαλική αυθαιρεσία περιλαμβάνoυν οι παρεμβάσεις του Antoine Court de Gébelin και των συνεχιστών της παραχαράξεως που συνοψίζονται στο βιβλίο του Oswald Wirth "Le Tarot des Imagieres du Moyen Age".

Στις κάρτες Ταρό που θα κρατούσε στα χέρια του ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης δεν θα υπήρχαν τα γράμματα της εβραϊκής αλφαβήτου όπως ποτέ δεν υπήρξαν από την εμφάνιση του χαρτοπαιγνίου Ταρό.

Βεβαίως, τέλος, ο γενναίος πολεμιστής και στοχαστής Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης, ουδέποτε θα ανέμενε από τις κάρτες Ταρό να του αποκαλύψουν ...μελλούμενα και να τον συμβουλέψουν.

Με λίγα λόγια, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης μπορεί να έπαιζε ένα χαρτοπαίγνιο με έναν συμπαίκτη του και σίγουρα δεν θα είχε βρέξει τα χείλη του με το παραδοσιακό "Disaronno" που εκείνες τις εποχές πρωτο-φτιάχνονταν στα κελάρια της Λομβαρδίας για να εμφιαλωθεί κατόπιν , αλλά στο μυαλό του θα είχε μόνον μια σύντομη φάση ραστώνης που θα τον προετοίμαζε για την επόμενη ένταση της μάχης ή της καταγραφής μιας επικής εμπνεύσεως στο χαρτί! Και, κάτι ακόμη...

...Ακόμη και σ΄ αυτή σύντομη περίοδο χαλαρώσεως όπου θα κυριαρχούσε το παιγνίδι, το βλέμμα του Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη ήταν σίγουρο ότι θα κατάφερνε να ξεφύγει από το παράθυρο της ημιφωτισμένης αίθουσας του παλατιού προς τον ολοφώτιστο έξω κόσμο σαρώνοντας τόπους και χρόνους εστιάζοντας στην προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος κόσμου που μπορεί να διασχίσει επάνω στα φτερά του Πηγάσου της σκέψεως την απόσταση από το Μιλάνο στη Ρώμη σε μηδενικό χρόνο για να δει όσα παραμένουν ανεξίτηλα στο ιστορικό γίγνεσθαι και να πολεμήσει γι αυτά μέσα στους αιώνες...!

Ο θριαμβευτής της ζωής και του θανάτου Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης διδάσκει ότι οι "Θρίαμβοι" δεν εξαντλούνται στις σελίδες του Πετράρχη και των τραπουλόχαρτων της Ταρό, αλλά κοσμούν την καθημερινή προσπάθεια του Πολεμιστή που μάχεται για έναν καλύτερο κόσμο και ό,τι αναφέρεται παραπάνω αποτελεί μιαν απλήν υποσημείωση της βελτιώσεως του σεναρίου της ταινίας που αφορά στον αναφερόμενο Έλληνα πολεμιστή και λόγιο της Αναγεννήσεως.

ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

 ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

     Εκεί όπου η θλίψη δεν διαχωρίζεται "κατά προτεραιότητα" αλλά η πρόταξη αποτελεί τυχαία επιλογή, θα σημειώσουμε ότι η χθεσινή ημέρα ήταν διπλά οδυνηρή για τους "Έλληνες Κενταύρους" μαθαίνοντας τον θάνατο ενός ενδεκαετούς Ίππου από την επάρατη των Ίππων, τον κολικό, ενός πλάσματος που μπορεί να μην ήταν δικό μας αλλά ανήκε σε γνωστό πρόσωπο εκτός της Ομάδος μας κάτι που, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα τα ζώα και όλα τα παιδιά του κόσμου δεν είναι "δικά μας"! Επιπλέον...

...Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, ποδηλατώντας στην Ρώμη, οι πεταλιές μου με έφεραν στην υπέροχη Bίλα Borghese μέσα στην οποία κάποια άλλα "χνάρια" με οδήγησαν σε ένα εσωτερικό Ιππευτήριο όπου, χωρίς δεύτερη σκέψη, είπα να κατεβώ από το ποδήλατο και να ιππεύσω. Ένας σεβάσμιος κύριος, ο Εκπαιδευτής του χώρου, όταν τον ρώτησα εάν μπορώ να ιππεύσω μου απήντησε αφοπλιστικώς: "Μα, βεβαίως, γι αυτό είμαστε εδώ!" και ίππευσα. Μετά την εκπαίδευσή μου συζητήσαμε εκτενώς με τον ευγενέστατον Ιταλό και η συζήτησή μας περιεστράφη στα κοινωνικά πράγματα της Ιταλίας και της Ευρώπης, χωρίς τίποτε, από πλευράς μου το "πολιτικό" ή "ιδεολογικό", χωρίς κανένα "κοσμοθεωρητικό μήκος και πλάτος" του Φασιστικού σκεπτικού μου. Κι όμως ο σοφός Ιταλός απεδείχθη ότι είχε καταλάβει... Στο τέλος, ακολουθώντας την "ετικέτα", ανταλλάξαμε επισκεπτήρια κι όπως φάνηκε ο γέρων Ιταλός κράτησε κάπου το δικό μου μέχρι προ ημερών, όταν με κάλεσε στο φορητό μου κάποιος Ιταλός για να με ρωτήσει αν είμαι εγώ κι αν ισχύει η διεύθυνσή μου μέχρι χθες, όταν...

     Όταν χθες, εισερχόμενος στο Αναγνωστήριό μου βρήκα στην πόρτα ένα μικρόδεμα που το ακούμπησε ο θυρωρός μας και το οποίο είχε φτάσει από την Ιταλία. Το αποσφράγισα και μέσα βρήκα ένα παλιό βιβλίο, ένα Ιταλο-Ελληνικό Λεξικό που συνέγραψε ο διακεκριμένος Ελληνιστής Tommaso Sanesi κι εκδόθηκε το 1877. Απόρησα αλλά ξεφυλλίζοντάς το ενετόπισα το επισκεπτήριο του Ιταλού Εκπαιδευτή μου στο Ιππευτήριο της Βίλας Borghese επάνω στο οποίο ήταν χειρόγραφα σημειωμένο: "Τον χάσαμε  στις 2 Ιουλίου και μας το άφησε για σας." Κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια περίεργη αναγγελία εκδημίας, πρωτότυπη ίσως, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί θα έπρεπε η αναγγελία αυτή να γίνει με ένα ...Λεξικό του 19ου αιώνος... Και τότε παρατηρώντας την σελίδα του τίτλου κατάλαβα και πάγωσα, δάκρυσα και άγγιξα το καλλιγραφικό κεφαλαίο "Μ" που ήταν γραμμένο με μελάνι από το οποίο μία σταγόνα φαίνεται να είχε ξεφύγει πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί όπως χύθηκαν οι σταγόνες του αθώου αίματός του στη Piazzale Loreto: "Mussolini" ναι, "Benito Mussolini", ο Duce, το LUCE! O μεταστάς είχε καταλάβει, χωρίς καν να τον προσδιορίσω,  τον ιδεολογικό προσανατολισμό μου και όλα αυτά τα χρόνια είχε φυλάξει κάτι για μένα, κάτι τόσο σημαντικό! Αυτός είναι ο Πολιτισμός της Ευρώπης!

ΓΑΙΑΝ ΕΧΟΙ ΕΛΑΦΡΑΝ!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΝΑ ΜΑΣ ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΑΥΤΟ-ΕΥΤΕΛΙΖΟΝΤΑΙ!

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΝΑ ΜΑΣ ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ,

ΑΛΛΑ ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΑΥΤΟ-ΕΥΤΕΛΙΖΟΝΤΑΙ!

     O μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας που χαρακτηρίζει όλες τις αυθεντικές Σχολές Πολεμικών Τεχνών και, βεβαίως και την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" υπαγορεύει την αγαθή διάθεση όλων των εμπλεκομένων σε γόνιμη ανταλλαγή πληροφοριών και την κοινή συνεισφορά σε τεχνογνωσία αλληλο-υποστηρίξεως ώστε όλοι οι ενασχολούμενοι να μπορούν να προοδεύουν με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα χωρίς ψυχοφθόρες και άγονες ανταγωνιστικότητες, είναι δε τεκμηριωμένη η προσήλωση της Σχολής μας σε αυτούς τους κανόνες τόσο με την δημοσιοποίηση όλων των εκπαιδευτικών μεθόδων μας  όσο και με την προβολή όλων των, ανά τον κόσμον, ομοτέχνων μας στην ειδική σελίδα "WORLD HORSEBACK ARCHERY GROUP" που επί χρόνια διατηρούμε και διαχειριζόμαστε.

     Έτσι, με χαρά βλέπουμε ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμά μας εμπνέει πολλούς ομοτέχνους μας οι οποίοι, κατά περιόδους, εμφανίζονται να υιοθετούν τακτικές μας και όχι μόνον δεν αισθανόμαστε καμία "δυσφορία ως εκ της μιμήσεως" αλλά νιώθουμε και ικανοποίηση για την συνεισφορά μας, ανεξαρτήτως εάν οι υιοθετούντες ουδέποτε αναφέρονται στην "πηγή" κάτι που δεν το λαμβάνουμε, καν, υπ΄ όψη.

     Οίκοθεν, όμως, νοείται ως δυσάρεστο όταν κάποιοι δεν αρκούνται στην μίμηση των δικών μας τακτικών αλλά τις ευτελίζουν μετατρέποντάς τες σε γελοίο "show" προκειμένου να εισπράξουν κάποια "like" στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως  παριστάνοντας τους "παλιάτσους" όπως ο νεαρός που εμφανίζεται στο βίντεο του τίτλου και σε σειρά βίντεο του Facebook, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει το κοινό του με "κόλπα" τα οποία, ενισχυόμενα με high-tech σκηνοθετικά "εφέ" ενθουσιάζουν αφελείς.

     Ο εν λόγω νεαρός facebook-ικός διασκεδαστής με την σύμπραξη συνεργάτη του, προφανώς, μη αντιλαμβανόμενος την βαθύτερη σημασία της εξασκήσεως του ενστίκτου την οποία επιτυγχάνει το ασκησιολόγιο των σπαθιστικών αποκρούσεων βελών το οποίο η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" μελέτησε, ανέλυσε και παρουσίασε πριν τέσσερα χρόνια (27 Ιανουαρίου 2022) ενώ, παραλλήλως, δημοσίευσε και σχετικό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο υπό τον τίτλο "ΣΠΑΘΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙΣ ΒΕΛΩΝ" (2 Φεβρουαρίου 2022), υπέκυψε στον ευτελισμό μιας αμιγώς εκπαιδευτικής διαδικασίας σε αναλώσιμο "θέαμα" χολυγουντιανών προσεγγίσεων στο οποίο καταπατάται η προϋπόθεση της αυτοσυγκεντρώσεως η οποία συντρίβεται σε κακόγουστα σκηνικά χορογραφικά κουνήματα και κραυγές on camera. Kι όλα αυτά θα τα είχε αποφύγει εάν, απλώς μας έστελνε ένα αίτημα να του εξηγήσουμε την ουσία αυτού του ασκησιολογίου κάτι στο οποίο θα ανταποκρινόμασταν όχι μόνον ευχαρίστως, αλλά και -όπως πάντοτε- αφιλοκερδώς. 

     Είναι δε δεδομένη η υψηλή τεχνογνωσία της Σχολής μας η οποία το συγκεκριμένο ασκησιολόγιο το εκτελεί όχι μόνον απο εγγύτερες αποστάσεις μεταξύ Τοξότη και αποκρούοντος, κάτι πολύ δυσκολότερο, αλλά και με αποκρούσεις  γ υ μ ν ή ς  χειρός (άνευ αγχεμάχου)  κάτι που επαυξάνει το επίπεδο δυσκολίας του ασκησιολογίου αλλά και την επωφελή επίδραση επί της αναπτύξεως του ενστίκτου του ασκουμένου.

     Παρά ταύτα οι ευχές μας συνοδεύουν τον μιμητή μας (όπως και όλους τους μιμητές μας οι οποίοι δεν είναι και λίγοι...) ευχόμενοι να απολαμβάνουν τα κοινά ενδιαφέροντά μας με ασφάλεια και επωφελές αποτέλεσμα.

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ

 

ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ

Παρακαλούνται όσοι εθελοντές αιμοδότες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις σοβαρής χειρουργικής επεμβάσεως για τον ασθενή:

ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΕΝΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ευγνώμονες ευχαριστίες!

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΤΕΛΙΟΡΙΔΗΣ: ΑΝΕΛΙΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΞΟ

 ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΤΕΛΙΟΡΙΔΗΣ:

ΑΝΕΛΙΣΣΟΝΤΑΣ 

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΞΟ

Η φράση του Ηρακλείτου «Τὰ πάντα ῥεῖ καὶ οὐδὲν μένει» συμπυκνώνει μία από τις βαθύτερες ιδέες της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας: Η ουσία του κόσμου είναι η διαρκής μεταβολή, η εξέλιξη, η οποία μπορεί να είναι είτε επί τα βελτίω (ανέλιξη) είτε επί τα χείρω (υπέλιξη) σε καμία, όμως, περίπτωση δεν μπορεί να είναι η "στασιμότητα". Και για τον Ηράκλειτο, το «πῦρ» δεν είναι απλώς ένα φυσικό στοιχείο· είναι το σύμβολο της γενέσεως, της αέναης μεταβλητότητος και της δημιουργικής εξελίξεως. Ο κόσμος δεν προήλθε από μια μοναδική πράξη δημιουργίας όπως ισχυρίζονται οι ανόητες θρησκείες επικαλούμενες ανύπαρκτους θεούς, αλλά αποτελεί μια αιώνια διαδικασία, όπου κυριαρχεί το «ἀείζωον πῦρ», η γενεσιουργός δύναμη του Κόσμου. Αυτός ο πυρήνας της Ηρακλείτειας κοσμολογίας είναι ένας από τους θεμέλιους λίθους της παγκόσμιας φιλοσοφικής παραδόσεως κι ως φαίνεται, αυτός ο Ηρακλείτειος συλλογισμός κατευθύνει και τον εξαιρετικό Συνέλληνα Περικλή Τελιορίδη ο οποίος όχι μόνον ανεβίωσε το αρχαίο Ελληνικό Τόξο μετά από "σιωπή" ...αιώνων, αλλά συνεχίζει να το εξελίσσει συμβάλλοντας στην «ροή» που το ανελίσσει!

Έχοντας παρακολουθήσει εκ της γενέσεώς του την προσπάθεια του Περικλή Τελιορίδη για την αναβίωση του αρχαίου Ελληνικού Τόξου καθώς και όλες τις επακολουθήσασες φάσεις τελειοποιήσεώς του, έχοντας απολαύσει και την διεθνή απήχησή του, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρούμε την επιμονή του ιστορικού αναβιωτή να μελετήσει το αντικείμενό του βαθύτερα και πληρέστερα, βελτιώνοντάς το, πλέον, επί λεπτομερειών εκ των οποίων συνάγονται και συμπεράσματα τοξευτικής αρχαιολογίας.

Εφεξής, ο Περικλής Τελιορίδης δεν αρκείται στην ανακατασκευή ενός λειτουργικού, αξιόπιστου, αρχαίου Ελληνικού Τόξου αλλά θέτει στις "αντικειμενοφόρες πλάκες" του κατασκευαστικού του "μικροσκοπίου" σημεία των οποίων η παρατήρηση και ανάλυση οδηγεί σε συμπεράσματα κατανοήσεως του Πολέμου παρ΄ «αρχαίοις Έλλησι», κάτι πολύ σημαντικό για την Αρχαιολογία του ίδιου του φαινομένου του Πολέμου.

Πάντοτε, ιδίοις αναλώμασι χρόνου, χώρου και χρήματος, ο Περικλής Τελιορίδης επιμένει στην αναζήτηση της πλήρους αλήθειας του αρχαίου Ελληνικού Τόξου κι εμείς του ευχόμαστε να επιτύχει στην έρευνά του, αναμένοντας να την δούμε γραπτή ως παρακαταθήκη Αρχαιολογίας της Τοξοβολίας!

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ

     Θυμάστε εκείνα τα παλιά μας γραφεία, πάνω στα οποία στοιβάζονταν η καθημερινή αλληλογραφία που, συνήθως, παρέμενε σε μιαν εκκρεμότητα της οποίας η διεκπεραίωση σου προξενούσε δέος; Ε, κάτι τέτοιο θυμίζει σήμερα η ηλεκτρονική μας γραμματοθυρίδα που την έχουν κατακλύσει μηνύματα Φίλων των "Ελλήνων Κενταύρων" με βασικό ερώτημα "πώς μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα Έφιππης Τοξοβολίας στην Σχολή μας;" και αποφασίσαμε να απαντήσουμε με ...παραστατικότητα για να μην εκκρεμούν οι τυποποιημένες απαντήσεις της Google "Ευχαριστούμε για το μήνυμά σας και θα σας απαντήσουμε το ταχύτερο". Λοιπόν,

     Λοιπόν, ρίξτε μια ματιά στην παραπάνω εικόνα του τίτλου όπου θα δείτε το ντρακάρ του "ταξιδιού" της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων"  του οποίου ο αλληγορικός "πλους" περιγράφεται στην ανάρτηση "RIDDΑRASAGA". Όπως θα παρατηρήσετε, το "πεπερασμένο" αυτό "πλεούμενο" που διασχίζει θάλασσες επί 21 συνεχή χρόνια περιορίζεται από χωρητικότητα και δυνατότητες! Όσο κι αν το θέλαμε μεγαλύτερο, η ναυπηγική του περιορίζει τόσο τον αριθμό των επιβαινόντων όσο και την δυνατότητα των ελιγμών του και όλα τούτα σημαίνουν ότι, προς διατήρηση ενός ασφαλούς και ποιοτικού πλου εγείρονται για εμάς περιοριστικές υποχρεώσεις οι οποίες, κατ΄ αρχήν μας υποχρεώνουν να λαμβάνουμε επιμελώς υπ΄ όψη την επένδυση των περιορισμένων μας εργατωρών όσον ένεστι ωφελίμως για τις Αξίες και τα αντικείμενα που υπηρετούμε. 

      Έτσι, ανακύπτει το ζήτημα της επιλεκτικότητος κατά το οποίο μία αυστηρή "μετροταινία" θα επιλέγει τα πρόσωπα τα οποία, πλέον, θα μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα στη Σχολή μας με κύριο γνώμονα την τεκμηριωμένη αφιέρωσή τους στην Έφιππη Τοξοβολία και στις Έφιππες Πολεμικές Τέχνες, καθώς και σε ό,τι άλλο περιλαμβάνει το εκπαιδευτικό μας curriculum. Kαι τούτο σημαίνει ότι δεν μπορεί να αφιερωθεί ούτε ένα λεπτό σε συμπαθέστατους αναζητητές διασκεδάσεως ελευθέρων ωρών, ευκαιριών διανθίσεως μιας πληκτικής καθημερινότητος, αποθησαυρίσεως "γνωριμιών" κλπ κλπ.

     Μακράν ημών κάθε κατηγορία "σνομπισμού" ή οιασδήποτε συγγενούς υποψίας! Όχι, σε καμία περίπτωση, όμως, οι κατά τεκμήριον υπάρχοντες περιορισμοί οι οποίοι μας αφορούν δεν μας επιτρέπουν χαλαρότερη διαχείριση της καταστάσεως. 

     Εν ολίγοις, στο κατώφλι της ΙΘ' Προπονητικής Περιόδου (2026-2027) στην οποία, θεών αρωγών, εισερχόμεθα από 1ης Σεπτεμβρίου 2026, παραμένουμε αμείωτα ενεργοί αλλά πολύ περισσότερον επιλεκτικοί ώστε να υπηρετούμε τα Ιδανικά μας με την, προς αυτά, αρμόζουσα ποιότητα!

SERENUS OBSERVA ET AGE PRO RATIONE!

 SERENUS OBSERVA 

ET AGE PRO RATIONE!

     Στο πλαίσιο των επιλεκτικών μαθημάτων και Προπονήσεων του εκπαιδευτικού curriculum της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" πραγματοποιήσαμε μια πολύ ιδιαίτερη μύηση στην Παραδοσιακή Τοξοβολία σε έναν κύκλο ομοδόξων και επιλέκτων Συνελλήνων η ομοιογένεια των οποίων συνέβαλε όχι μόνον στην αρμονική εισαγωγή στο πνεύμα της τέχνης του Απόλλωνος, αλλά και στην σύσφιξη σχέσεων πέραν της Τοξοβολίας.

     Αντιμετωπίζοντας με ...χιούμορ την ασκήμια ενός παρακμιακού δημοκρατικού αστικού περιβάλλοντος, αξιοποιήσαμε  τα αποκαίδια ενός άλλοτε κατάφυτου τοπίου, εξασφαλίζοντας ένα ...όσον ένεστι ιδανικό πεδίο για την ευγενή άσκηση της Τοξοβολίας, ένα πεδίο το οποίο δεν θα μπορούσε, ασφαλώς, να ανταποκριθεί σε εκείνα που επιλέγουμε σε προηγμένα περιβάλλοντα εκτός της υπελισσόμενης ελλαδικής αντιφασιστικής "γαίας"  μηδεμία σχέση έχουσας με "Ελλάδα", αλλά ...τέλος πάντων!

     Αυτή η διδασκαλία βασίσθηκε στην αρχή "Serenus observa et age pro ratione!" (Παρατήρησε γαλήνιος και πράξε λογικώς κατά τις περιστάσεις). Και απεδείχθη σωστή επιλογή.

     Οι τρεις νεοείσακτες Συνελληνίδες, πλαισιωμένες από τους δύο προχωρημένους Συνασκούμενους, ξεκίνησαν "ανιχνεύοντας" στάσεις, χειρισμούς, τεχνικές και βάδισαν με την σιγουριά υπνοβάτη στην μίμηση των προσλαμβανομένων "εικόνων", όπως, άλλωστε, ήταν αναμενόμενο.

     Ελάχιστη έως μικρή ήταν η συμβολή του Εκπαιδευτή ο οποίος, επίτηδες, παρεχώρησε τον ρόλο του στους δύο προχωρημένους Συνασκουμένους οι οποίοι, πράγματι, συνέβαλαν τα μέγιστα στην ημερίδα.

     Και οι δύο Συνασκούμενοι, απέδωσαν άριστα στον ρόλο τους ως υποκειμένων μιμήσεως.

     Έτσι, οι τρεις νοεισαχθείσες Συνασκούμενες κατάφεραν να τοξεύσουν ικανοποιητικότατα για πρώτη φορά, η κάθε μία, τα 36 βέλη τους, πιστοποιώντας ότι ακόμη και εν μέσω των δημοκρατικών ερειπίων μπορεί να επιτευχθεί ένα θετικότατο αποτέλεσμα!

     Και υπό την αιγίδα των θεών και παρά πάσαν επιβουλή κακοβούλων, πάντα η νίκη θα είναι δική μας, νίκη των Ελλήνων ενίοτε δε και ...Κενταύρων!