Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΙΠΠΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája

 Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΙΠΠΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ

Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája

Με ιδιαίτερη χαρά το Ιστολόγιο των «Ελλήνων Κενταύρων» παρουσιάζει για πρώτη φορά στο ελληνόγλωσσο Κοινό την Ισπανική Σχολή Ιππασίας της Βουδαπέστης (Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája) η οποία υπήρξε ένας εμβληματικός ιππικός θεσμός, βεβαίως, λιγότερο γνωστός από την Βιεννέζικη αδελφή Σχολή του, αλλά ιστορικώς ισάξιος και ισοδύναμος. Η ανάρτηση αυτή αποτελεί προσωπικό αφιέρωμα του Ιδρυτή της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" στην αγαπημένη του φυλή Ίππων Lipizzaner με τα οποία εκπαιδεύτηκε στην Υψηλή Ιππασία, στο Αυτοκρατορικό Ιπποφορβείο της Lipica της Σλοβενίας.

1. Το ιστορικό της ιδρύσεως

Μετά την διάλυση της Αυστρο-ουγγρικής Μοναρχίας το 1918, όλες οι κεντρικές Ιππικές Σχολές (το Reitlehrerinstitut της Βιέννης και το Schlosshof) βρέθηκαν εκτός Ουγγαρίας και η ουγγρική άμυνα, βασιζόμενη στο Ιππικό, έμεινε χωρίς Σχολή εκπαιδεύσεως Ιπποεκπαιδευτών. Προσωρινή λύση απέμενε το Pótló Idomító Keret (PIK) στον στρατώνα Ferenc József της Βουδαπέστης το 1921, που μετονομάστηκε σε Lovaglótanár-képző Intézet το 1924.

Τότε, η οριστική πρόταση για μια αυθεντική Ισπανική Σχολή έγινε από τον Josipovich Zsigmond και η εν θέματι Σχολή ιδρύεται επισήμως τον Σεπτέμβριο του 1933 και η λειτουργία της διακρίνεται σε δύο διαφορετικές φάσεις: Δύο φάσεις λειτουργίας: (α) 1933-1937 όταν η Σχολή ξεκίνησε μέσα στο Magyar Királyi Lovaglótanár-képző és Hajtóiskola στο θρυλικό Ιππικό Κέντρο Örkénytábor και (β) 1937/1938-1944: Όταν η Σχολή μετακόμισε μέσα στο Κάστρο της Βούδας όπου χρησιμοποίησε το Βασιλικό Ιππευτήριο (Királyi Lovarda).

Η Σχολή διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1945 με την είσοδο του βάρβαρου σοβιετοκομμουνιστικού Στρατού ο οποίος στιγμάτισε με την συμπεριφορά του τον ανθρώπινο Πολιτισμό όπου κι αν βρέθηκε!

Σήμερα την παράδοσή της προσπαθεί να αναβιώσει η Epona Spanyol Lovasiskola η οποία αναγνωρίζεται ως η σύγχρονη, ιδιωτικής πρωτοβουλίας διάδοχος της πρώην Βασιλικής Ισπανικής Σχολής του 1933.

Η Epona Kft ιδρύθηκε το 1990 από την οικογένεια Borsó δημιουργό του Hortobágyi Lovasfalu (Ιππικού Χωριού) το 1992 και ιδιοκτήτη του Hortobágyi Ménes με 400 Ίππους. Επιπλέον και σε συνεργασία με την Holsteiner Verband εκτρέφει αθλητικούς Ίππους. Το 2000 -2001 πρώτη στην Ουγγαρία αγοράζει καθαρόαιμους Ισπανικούς Ίππους “PRE” (Pura Raza Española) και μετακομίζει κοντά στη Βουδαπέστη με στόχο την διάδοση της Ισπανικής φυλής. To 2006, mετά από 7 χρόνια προετοιμασίας, ιδρύει επίσημα την Σχολή “Epona”. To 2007, κατόπιν προτάσεως της Ουγγρικής Κυβερνήσεως ξεκινά επίσημα ως Σχολή με σκοπό να γίνει ο άξιος διάδοχος της Σχολής του Κάστρου της Βούδας και σε συνεργασία με τον Don Alvaro Domecq Romero, Ιδρυτή της Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre της Jerez, φέρνει στην Ουγγαρία φοράδες και εκπαιδευμένους επιβήτορες από το φημισμένο του εκτροφείο. Το 2009 – 2011, εμφανίζεται στην Oroszlános udvar (Αυλή των Λεόντων του Κάστρου της Βούδας) με 16 Ίππους και 25 αναβάτες και με 700 θεατές κατά μέσο όρο επί μία σειρά 105 παραστάσεις με όλες τις θέσεις διατεθειμένες, σύμφωνα με την Magyar Lovassport Szövetség. Το 2009 κατακτά το βραβείο ANCCE (Asociación Nacional de Criadores de Caballos de Pura Raza Española) ως Καλύτερος Διεθνής Εκτροφέας της Ισπανικής φυλής. Σήμερα μεγαλουργεί στο Szár, του νομού Fejér, 42 χλμ δυτικώς της Βουδαπέστης, σε έκταση 30 εκταρίων περιτριγυρισμένη από δάση. Δαθέτει περίπου 60 Ίππους PRE και παράγει 6 πουλάρια ετησίως τα οποία, κατά το μείζον μέρος παραμένουν Η πλειοψηφία μένει στην Σχολή για να διατηρηθεί η υψηλή ποιότητα «αίματος» ενώ μερικά πωλούνται και η φυλή χρησιμοποιείται ακόμη και για διασταυρώσεις (Shagya-Arab κλπ. Η Epona Kft καλλιεργεί την Κλασική Ιππασία και την Υψηλή Σχολή της (Haute École), πιστοποιεί Εκτροφείς και Εκπαιδευτές Ίππων από το 2007 και από το 2012 είναι ανεγνωρισμένος φορέας δευτεροβάθμιας πιστοποιήσεως Εκπαιδευτών Ιππασίας από το Πανεπιστήμιο Φυσικής Αγωγής της Βουδαπέστης. Επίσης, διοργανώνει και σεμινάρια για επισκέπτες εκπαιδευομένους. Στην διαμόρφωση της «φιλοσοφίας» της έχουν συνεισφέρει η οικογένεια Borsó - Borsó Ágnes και Borsó Dorottya ως βασικές Εκπαιδεύτριες, με επίτιμο μέλος τον Dallos Gyula, κύριο πρωταθλητή dressage της Ουγγαρίας και τονίζουν ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμά τους δεν αποβλέπει, απλώς, στο θέαμα θέαμα, αλλά στην διατήρηση της γενετικής αξίας της φυλής PRE. Όπως λένε, το όραμά τους είναι η αναδημιουργία μιας στεγασμένης Ισπανικής Σχολής και ήδη κάνουν άλματα με την νέα Lovarda (Ιππευτήριο) που ξαναχτίστηκε στο Κάστρο.

2. Η πρώτη στελέχωση

Η πρώτη στελέχωση της Ισπανικής Σχολής Ιππασίας της Βουδαπέστης (Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája) ακολούθησε το βιεννέζικο πρότυπο αλλά με ουγγρικό προσωπικό.

Διοικητής του συγκροτήματος Örkény υπήρξε ο Szunyogh Albert, ο άνθρωπος ο οποίος αφιερώθηκε στον Ιππικό Αθλητισμό και προέταξε την σημασία του στην Ουγγαρία. Με άριστο Επιστημονικό, Εκπαιδευτικό, Κτηνιατρικό, Πεταλωτικό προσωπικό και προσωπικό γραμματειακής υποστηρίξεως, το συγκρότημα Örkény εκτελούσε το έργο του με 170 Ίππους. Πυρήνας της Ισπανικής Σχολής υπήρξε ο Hazslinszky-Krull Géza, ένας εξαιρετικός δεξιοτέχνης και υπερπηδητής. Το 1930 στάλθηκε για ένα χρόνο στην Βιεννέζικη Ισπανική Σχολή, επέστρεψε στη Βουδαπέστη και το 1940 ονομάστηκε επικεφαλής της Ισπανικής Σχολής, αργότερα διοικητής του 2ου Ανεξάρτητου Συντάγματος Ουσάρων και το 1943 Διοικητής της Έφιππης Σωματοφυλακής.

Η επιλογή Εκπαιδευτών και Ιππέων της Ισπανικής Σχολής Ιππασίας της Βουδαπέστης (Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája) γίνονταν για την τάξη των Εκπαιδευτών από τους βετεράνους που είχαν εκπαιδευτεί στη Βιέννη πριν το 1918, ενώ για την τάξη των Ιππέων από την δομή της Βασιλικής Σωματοφυλακής του 1929. Έτσι, παρατηρούμε μία στελέχωση αποτελούμενη από 9 επιτελικούς αξιωματικούς διοικήσεως και ένα επιτελείο αποτελούμενο από 14 άτομα, επιπλέον δε 20 έφιππους Σωματοφύλακες εκ των οποίων επιλέγονταν και οι αναβάτες της Σχολής.

PLUTO - Pluto · 1765 · Denmark - από το Βασιλικό Εκτροφείο Frederiksborg
CONVERSANO - Conversano · 1767 · Naples - από τους κόμητες Conversano
FAVORY - Favory · 1779 · Kladrub - Τσεχία, Αυτοκρατορικό Εκτροφείο
MAESTOSO - Maestoso · 1773 · Kladrub, Spanish - το αυθεντικό Ισπανικό
NEAPOLITANO - Neapolitano · 1790 · Naples - ναπολιτάνικο, το καστανό που διατηρήθηκε λόγω χαρακτήρος
SIGLAVY - Siglavy Capriola · 1810 · Arabia - το μόνο αραβικό αίμα
INCITATO - Incitato · 1802 · Transylvania - η ουγγρική/τρανσυλβανική γραμμή, Bonchida
TULIPAN - Tulipan · 1880 · Terezovac, Croatia - η πιο νέα, σλαβονική, που έσωσε τις άλλες
Αυτό είναι ακριβώς το γενετικό υλικό που είχε η Magyar Királyi Testőrség Spanyol Lovasiskolája το 1933-44 στους σταύλους του Bábolna και Szilvásvárad. Κάθε φορά που έβλεπες ένα Lipizzaner να κάνει Levade στην Lovarda του Κάστρου, ανήκε σε μία από αυτές τις 8 γραμμές.

3. Γένος και αριθμός Ίππων

Φυλή: Αποκλειστικώς Lipizzaner - Lipicai. Κατά την ίδρυση υπήρξε σοβαρή συζήτηση και ο λόγος ήταν η παράδοση. Το Lipizzaner θεωρείται ως ένας εθνικός θησαυρός στην Ουγγαρία βάσει του 32/2004 OGY και εκτρέφεται επί 400 χρόνια σεβομένης της καθαροαιμίας του, με 8 διακρινόμενες γραμμές: Pluto, Conversano, Favory, Maestoso, Neapolitano, Siglavy Capriola, Incitato, Tulipan, Ιδανικό για Haute École (Υψηλή Σχολής Ιππασίας) λόγω της ικανότητος μαθήσεως, της υπακοής και της φυσικής τάσεως για συσπείρωση.

Αριθμός: Στο Örkénytábor το σύνολο των Ίππων της Σχολής ήταν 170. Από αυτά, η Ισπανική Σχολή διέθετε αρχικώς 20-30 επιλεγμένους επιβήτορες, όλοι λευκοί/γκρίζοι, με έναν παραδοσιακώς σκούρο ανάμεσά τους για να υπογραμμίζει την ποικιλία χρωμάτων. Στην Βουδαπέστη, λόγω περιορισμένου χώρου, ο αριθμός σταθεροποιήθηκε στους 24-28 επιβήτορες Υψηλής Σχολής Ιππασίας, επιπλέον δε 10-12 νεαρούς Ίππους υπό εκπαίδευση οι οποίοι προέρχονταν από το κρατικό εκτροφείο Bábolna και αργότερα από το Szilvásvárad.

4. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα

Το πρόγραμμα ήταν πιστό αντίγραφο της αντίστοιχης Ισπανικής Σχολής της Βιέννης, αλλά εμπλουτισμένο με την "Φυσική Ιππασία" της ιταλικής Σχολής του Pinerolo και της γαλλικής Saumur, που ήταν πρότυπα για το Örkénytábor. Το ακαδημαϊκό έτος άρχιζε στις 20 Αυγούστου και έληγε στις 10 Ιουλίου με ημερήσιο καθημερινό πρόγραμμα 7 ωρών θεωρίας και πρακτικής. Κατά την Πέμπτη και την Κυριακή διδάσκονταν μόνον θεωρία ώστε να αναπαύονται οι Ίπποι.

Βασικό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο της Σχολής ήταν το «Lovaglás, hajtás és málhásállatvezetés» (Ιππασία, οδήγηση και οδήγηση ζώων φόρτου).

Ακολουθώντας το πνεύμα των μεγάλων Σχολών Ιππασίας της Κεντρικής Ευρώπης, η Ισπανική Σχολή Ιππασίας της Βουδαπέστης, μετέφερε στο εκπαιδευτικό εγχειρίδιό της όλες τις "συντεταγμένες" των ιππικών προσεγγίσεων των Βασιλικών Ιππικών Σχολών που επηρέασαν την Ιππασία στην Κεντρική Ευρώπη διαμορφώνοντας την Δυτική Ιππική, δηλαδή, την "Ακαδημαϊκή Ιππική" όπως καθιερώθηκε.

Και όπως οι Ούγγροι επιμένουν στην τελειότητα της Ιππικής, έδωσαν μεγάλη σημασία στην θεωρητική διδασκαλία αυτής της τέχνης καταλήγοντας σε ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο υψηλού περιεχομένου με προσεγμένη παραστατικότητα ώστε αυτό το έργο να παραμένει εμβληματικής σημασίας μέχρι τις ημέρες μας.

Η δομή του εκπαιδευτικού προγράμματος για την Ισπανική Σχολή ήταν τριών επιπέδων:

Α. Remonteschule / Csikó osztály (7:00-7:50): Νεαροί ίπποι, διαδρομή υπερπηδήσεως εμποδίων ύψους μέχρις 1 μέτρου εκπαίδευση μέχρι 1μ. (pótló díjlovagló feladat, 1 m magas parcours) και βασικές ασκήσεις συσπειρώσεως.

Eπίδειξη της Campagneschule στην προ του Διοικητηρίου Αρένα.

Β. Campagneschule (Ιππασία επί φυσικού εδάφους) / Iskolaosztály (9:00-10:10) - Futószáras: Προχωρημένη εργασία, piaffe, passage, piruettes. Εκπαίδευση με μακρές ηνίες.

Γ. Hohe Schule (Υψηλή Σχολή Ιππασίας) / Magasiskola: Τα περίφημα Εναέριες Ασκήσεις (Airs above the ground): Levade - ημιανόρθωση, Courbette - άλματα με στήριξη επί των οπισθίων, Croupade (άλμα με συνεπτυγμένα πόδια), Capriole (πλήρης εκτίναξη, και στο αποκορύφωμα ο Ίππος τεντώνει οριζοντίως τα οπίσθια σε δυνατή κλωτσιά προς τα πίσω, ενώ τα μπροστινά διατηρούνται διπλωμένα. Στην μάχη, αυτό σκότωνε πεζό που πλησίαζε από πίσω) και Ballotade (ίδιο με Croupade, αλλά στο ψηλότερο σημείο ο Ίππος μισοτεντώνει τα πίσω πόδια προς τα πίσω, δείχνοντας τα πέταλα, χωρίς να κλωτσήσει δυνατά. Σαν να λέει "θα μπορούσα να κλωτσήσω, αλλά κρατιέμαι").

Εναέρια άσκηση στο Σκεπαστό Ιππευτήριο (Fedett lovarda) διαστάσεων 55μ.x17μ. στο Örkénytábor

Οι Δάσκαλοι της, μητρικής, Ισπανικής Σχολής της Βιέννης εκπαίδευαν με γνώμονα ότι κλασική αρχή της φυσικής εκγυμνάσεως στην εργασία εδάφους αλλά και στα εμπόδια αλληλοσυμπληρώνονται, μια εκπαιδευτική φιλοσοφία που υιοθετήθηκε πλήρως στο Örkénytábor, όπου κάθε εκπαιδευόμενος θα έπρεπε να συμμετέχει με τουλάχιστον ένα δικό του Ίππο υπηρεσίας, του οποίου πλήρωνε συντήρηση, και να συμμετέχει σε αγώνα Ιππικής Αντοχής 4000μ. με εμπόδια, αλλά τι σήμαινε αυτό;

Τέθριππος σχηματισμός (Quadrille) στο Σκεπαστό Ιππευτήριο (Fedett lovarda) διαστάσεων 55μ.x17μ. στο Örkénytábor

Στο Örkénytábor / Lovaglótanár-képző, οι μαθητές δεν ήσαν πολίτες, αλλά, ήδη αξιωματικοί (ανθυπολοχαγοί και υπολοχαγοί) που είχαν υπηρετήσει επί 2 χρόνια σε Σύνταγμα Ουσάρων ή Πυροβολικού και είχαν ξεχωρίσει σε αγώνες. Όταν τους δεχόταν η Σχολή, ίσχυαν 3 κανόνες:

Α. Είχαν "Τουλάχιστον ένα δικό του Ίππο υπηρεσίας". Κάθε αξιωματικός στον Ουγγρικό Στρατό είχε τον προσωπικό του Ίππο υπηρεσίας (Szolgálati ló) που δεν ανήκε στον Στρατό αλλά ήταν δικός του, τον αγόραζε ο ίδιος, αλλά είχε υποχρέωση να τον έχει, διατηρώντας τον σε άριστη και μάχιμη κατάσταση και με αυτόν τον Ίππο έκανε την καθημερινή του εκπαίδευση και υπηρεσία. Όταν πήγαινε στο Örkénytábor, έπρεπε αυτό τον Ίππο να τον πάρει μαζύ του.

Β. "Πλήρωνε συντήρηση". Η Σχολή παρείχε δωρεάν τους εκπαιδευτικούς Ίππους (έναν από τους 170 Ίππους που προναφέραμε), τα csikó, vadász, iskola lovak. Αλλά για τον δικό του προσωπικό Ίππο, ο μαθητής πλήρωνε ο ίδιος την τροφή (βρώμη, σανό), τον ενσταυλισμό και την πετάλωση. Αυτό ήταν ένα «φίλτρο» ώστε να παραμένουν εκείνοι οι οποίοι διέθεταν και την οικονομική δυνατότητα να υπηρετούν τον Ίππο ώστε αυτός να μην κακοπέφτει λόγω οικονομικής δυστοκίας του Ιππέως του. Αν ο μαθητής έφερνε και δεύτερο δικό του Ίππο (π.χ. για αγώνες), μπορούσε να τον ιππεύει μόνο πριν τις 7 το πρωί ή το απόγευμα, μετά τα θεωρητικά μαθήματα.

Γ. "Αγώνας Ιππικής Αντοχής 4000μ. με εμπόδια" Αυτό ήταν το καθημερινό μάθημα για τον τελικό των εξετάσεων (10:40-11:30). Με τον δικό του Ίππο υπηρεσίας, ο μαθητής έπρεπε να τρέξει υποχρεωτικά έναν στρατιωτικό αγώνα Ιππικής Αντοχής 4000 μέτρων στην πίστα του Örkénytábor, με φυσικά και σταθερά εμπόδια - χαντάκια, φράχτες, νερά. Δεν ήταν αγώνας ταχύτητας, ήταν δοκιμασία για το αν ο Ίππος παραμένει σε καλή κατάσταση και μετά από διαδρομή 4000μ, αν ο αξιωματικός μπορεί να τον διαχειριστεί όταν είναι κουρασμένος, αν ο Ίππος είναι κατάλληλος για πραγματικό πόλεμο / εκστρατεία. Και εάν σε αυτή την δοκιμασία ο μαθητής απετύγχανε δεν έπαιρνε πτυχίο Εκπαιδευτή Ιππασίας.

5. Οι Εγκαταστάσεις

Α. Το Örkénytábor (1933-1937) εκτείνονταν σε έκταση 2.600 εκταρίων, τεράστια όσο 3.640 γήπεδα ποδοσφαίρου(!), αγορασμένη από το 1870, με προϋπολογισμό 7,5 εκατ. Pengő και χτίστηκε ένα συγκρότημα που αντιγράφει το Saumur και το Pinerolo. Περιλάμβανε σταύλους για 170 Ίππους, πεταλωτήριο, νοσοκομείο Ίππων, χώρο καραντίνας, αποθήκες, σιλό βρώμης, κοπροστάσιο, δύο σκεπαστά Ιππευτήρια και τέσσερα ανοικτά με περιμετρική διαδρομή καλπασμού, Διοικητήριο, καταλύματα για έγγαμους/άγαμους αξιωματικούς, μαθητές, υπαξιωματικούς, εστιατόριο και λέσχη αξιωματικών.

Εκτός του ως άνω «κεντρικού πυρήνος» περιελάμβανε γήπεδο πόλο και περιμετρική διαδρομή εμποδίων 2.400μ. με 40 σταθερά εμπόδια ύψους 50-130 εκτμ. Επί συνολικής εκτάσεως 80-90 εκταρίων.

Το Βασιλικό Ιππευτήριο (Lovarda) της Βούδας

Β Το Βασιλικό Ιππευτήριο (Lovarda) στο Κάστρο της Βούδας (1938-1944) ήταν ένα μεγαλειώδες ιππικό κόσμημα κορυφαίας αρχιτεκτονικής εμπνεύσεως. Χτίστηκε μεταξύ 1899 και1901 από τον Alajos Hauszmann για να αντικαταστήσει τον παλιό βασιλικό στάβλο σε αρχιτεκτονική νέο-μπαρόκ, μήκους 55μ., πλάτους 17μ. και ύψους 14μ., με τεράστια τοξωτά παράθυρα που λούζουν το εσωτερικό με φως, όπως και η Winterreitschule της Βιέννης.

Οι τοίχοι του ήσαν λευκοί με μπεζ λεπτομέρειες και η βασιλική εξέδρα του ήταν στολισμένη με το πορτρέτο του Καρόλου ΣΤ', τον οποίο οι Ιππείς πάντα χαιρετούσαν. Στο εσωτερικό του το δάπεδο ήταν ξύλινο με ειδικό μείγμα άμμου και πριονιδιού, ενώ διέθετε κερκίδες για 300 θεατές και θεωρείο για την βασιλική οικογένεια. Κάτω από το Ιππευτήριο, υπήρξαν σταύλοι λαξευμένοι στον βράχο του Csikós udvar, αλλά τι μπορούμε να εννοήσουμε;

Λεπτομέρεια εκ των έσω της οροφής του Βασιλικού Ιππευτηρίου της Βούδας

Το Κάστρο της Βούδας είναι χτισμένο πάνω σε έναν λόφο ασβεστόλιθου και δεν είναι ένας επίπεδος χώρος, αλλά είναι τεχνητά διαμορφωμένος με αναλημματικούς τοίχους. Τι είναι το Csikós udvar; “Csikós”, στα ουγγρικά είναι ο διάσημος αλογατάρης της μεγάλης πεδιάδος Πούστα, ένα εθνικό σύμβολο θα λέγαμε που χρησιμοποιεί ως δείκτη (και όχι ως μέσον τιμωρίας) μία μάστιγα στην εκπαίδευση. “Udvar” στα ουγγρικά σημαίνει την αυλή. Άρα, Csikós udvar σημαίνει την Αυλή των Csikós και αυτό εν προκειμένω είναι η κάτω, δυτική αυλή του βασιλικού συγκροτήματος, κάτω από το κυρίως παλάτι, η οποία πήρε το όνομά της γιατί εκεί ήταν οι βασιλικοί στάβλοι. Τι σημαίνει "στάβλοι λαξευμένοι στον βράχο"; Όταν ο Hauszmann έχτισε την νέα Lovarda το 1899 - 1901, δεν την έβαλε στο επίπεδο της αυλής αλλά την έβαλε επάνω στον προμαχώνα. Για να επιτευχθεί αυτό το ίδιο το Ιππευτήριο διαστάσεων 55μ x 17μ είναι στο επάνω επίπεδο, δηλαδή, στο επίπεδο του παλατιού. Από κάτω, ο λόφος κατεβαίνει απότομα 10-12 μέτρα προς τον Δούναβη. Για να μην χτίσει τεράστιους τοίχους, οι μηχανικοί έσκαψαν μέσα στον φυσικό βράχο του λόφου και σε αυτό το λαξευμένο κενό, έφτιαξαν τους σταύλους. Δηλαδή, ο ένας τοίχος του σταύλου είναι ο ίδιος ο λαξευμένος βράχος του λόφου και μπορούμε να φανταστούμε κάτι σαν διώροφη κατασκευή στην οποία ο επάνω όροφος ήταν μία φωτεινή αίθουσα Ιππασίας όπου ίππευε η Ισπανική Σχολή (1938-44) και ο κάτω όροφος (υπόγειο) ήταν λαξευμένος μέσα στον βράχο, αποδίδοντας δροσερούς, σκιερούς σταύλους με θολωτές οροφές από τούβλο, όπου ζούσαν τα Lipizzaner, απολαμβάνοντας σταθερό φυσικό κλιματισμό όλο το χρόνο λόγω του βράχου. Και οι Ίπποι ανέβαιναν από τους σταύλους στο Ιππευτήριο μέσω μιας εσωτερικής ράμπας, ώστε να μην εκτίθενται σε εξωτερικά φυσικά καιρικά φαινόμενα. Όταν βομβαρδίστηκε το 1945, η αίθουσα καταστράφηκε, αλλά οι λαξευμένοι σταύλοι, από κάτω, επέζησαν, γιατί ήταν μέσα στον βράχο. Γι' αυτό και όταν ξαναχτίστηκε το 2019 - 2021, βρήκαν ακόμα τα ίχνη τους και σήμερα στην νέα Lovarda, στο υπόγειο, έχουν ξαναφτιάξει μικρό στάβλο-μουσείο που δείχνει αυτή την κατασκευή.

Το κατεστραμμένο, από τους κομμουνιστές βανδάλους, Βασιλικό Ιππευτήριο

Το κτήριο βομβαρδίστηκε το 1945, έμεινε με κατεστραμμένη στέγη επί 5 χρόνια και κατεδαφίστηκε από τους κτηνώδεις σοβιετικούς το 1950 στο πλαίσιο της μεθοδευμένης αποδομήσεως του Πολιτισμού της Ουγγαρίας. Ανακατασκευάστηκε πιστά από τα αρχικά σχέδια το 2019-2021 και σήμερα λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος που συνεχίζει την παράδοση της Ισπανικής Σχολής.

Némethy Bertalan

Ο διεθνούς κύρους απόφοιτος της Ισπανικής Σχολής της Βουδαπέστης

Αριστερά - Örkénytábor 1932:

Ως νεαρός ανθυπολοχαγός, απόφοιτος της Ludovika, με την στολή Ουσάρου με το χαρακτηριστικό γούνινο kucsma και τα χρυσά κορδόνια. Εδώ έμαθε το "Lovaglás, hajtás és málhásállatvezetés" και την κλασική μέθοδο που αργότερα έγινε η βάση της Ισπανικής Σχολής της Βουδαπέστης.

Δεξιά - USA 1960:

Ως προπονητής της U.S. Equestrian Team, με το σακάκι με το σήμα USA και τους Ολυμπιακούς κύκλους. Προπονητής από το 1955 μέχρι το 1980, οδήγησε τις ΗΠΑ σε 3 χρυσά Ολυμπιακά, 4 αργυρά, και το βιβλίο του "The de Némethy Method" είναι ακόμα η βίβλος του show jumping.

Η Σχολή της Βουδαπέστης, παρά την σύντομη ζωή της (1933-1944), εθεωρείτο από τους σύγχρονους "a bécsi intézettel egyenrangú", δηλαδή, ισότιμη με την Ισπανική Σχολή Ιππασίας της Βιέννης και ανέδειξε λαμπρούς Εκπαιδευτές που, αργότερα, κυριάρχησαν στην διεθνή Ιππασία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Oυγγρική:

Γερμανική:

ΥΓ:

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ

Η προπολεμική Ουγγαρία με έναν πληθυσμό μικρό όσο και η Ελλάδα και με μια οικονομία κατά πολύ ισχνότερη της Ελλάδος, καταφέρνει και κατασκευάζει ένα γιγάντιο έργο για να υπηρετήσει την Ιππασία. Η έκταση αυτού του έργου στο Örkénytábor είναι όση …3.640 γήπεδα ποδοσφαίρου και η όλη υποδομή αγγίζει διαστημικά μεγέθη. Και αυτό δεν φτάνει στους Ούγγρους, αλλά, κατόπιν οικοδομούν και ένα μεγαλειώδες αρχιτεκτονικώς και περίλαμπρο Ιππικό Κέντρο στη Βούδα της Βουδαπέστης επάνω σε έναν …βράχο, αξιοποιώντας το λάξευμά του! Έτσι, μεταπολεμικώς και παρά τις καταστροφές του πολέμου και τους βάρβαρους βανδαλισμούς των σοβιετοκομμουνιστών η Ουγγρική Ιππασία αναδεικνύεται νικήτρια και επηρεάζει την Δυτική Ιππική κατά τρόπο καταλυτικό φθάνοντας μέχρι σημείου οι «νικητές» Αμερικανοί να κατακτούν 3 χρυσά και 4 αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια με Προπονητή τον Ούγγρο Bertalan de Nemethy.

Εν αντιθέσει με τους Ούγγρους, οι ψοφοδεείς γραικύλοι ιδρύουν αμέτρητα ποδοσφαιρικά γήπεδα μέσα στα οποία διογκώνεται η διαφθορά του στοιχήματος και της αθλητικής βίας με παράγοντες του υποκόσμου και η Ιππασία παραμένει άθυρμα στα χέρια ελάχιστων επωνύμων που δι αυτής επιχειρούν την κοινωνική τους αναρρίχηση!

Στην Ελλάδα, επίσης ένας Ούγγρος ο Σπ. Σοκολάι εκλήθη να εκπαιδεύσει τους μαθητές της «Σχολής Αναβατών του Ιπποδρόμου» και ο υπογράφων πρόλαβε να τον παρουσιάσει σε βίντεο σειρά εκπομπών με τίτλο "ΙΠΠΑΣΙΑ Ή ΠΕΡΙ ΙΠΠΙΚΗΣ" που παρήγαγε για το «Extra Channel” (Βλ. https://www.youtube.com/watch?v=ZMptTothsXg). Ο Ούγγρος Εκπαιδευτής γιος και εγγονός αναβατών Ιπποδρόμου από την Βουδαπέστη ξεκίνησε να αγωνίζεται ως αναβάτης από το 1948 και, μετά από συμμετοχές σε αγώνες στην Γερμανία και στην Ελβετία, το 1957 ήρθε για να συνεχίσει στην Ελλάδα και από το 1998 άρχισε να διδάσκει στην «Σχολή Αναβατών του Ιπποδρόμου» που, τότε, βρίσκονταν στο Φάληρο. Όμως, το κράτος έκλεισε τον Ιππόδρομο, όπως αυτό το ελεεινό κράτος έκλεισε επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την μοναδική Ιππική Σχολή της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού του Υπουργείου Πολιτισμού, το «Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ιππασίας» (Κ.Ε.ΙΠΠ.), στο οποίο ο γράφων υπήρξε ο τελευταίος Εκπαιδευτής, επί αχρείου υπουργού Παύλου Γερουλάνου (Βλ. https://horsebackarcherygr.blogspot.com/2011/12/22-2011.html?m=0). Και όπως είναι γνωστό στη σημερινή Ελλάδα όπου αντιφασιστικώς και δημοκρατικώς ο Πολιτισμός είναι υπό διωγμό, κατεστράφη ακόμη και το πανάκριβο Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου το οποίο ο ανόητος ελλαδικό όχλος πλήρωσε, πληρώνει και θα πληρώνει επί δεκαετίες πλουτίζοντας τους αντιφασίστες και δημοκράτες εξουσιαστές του (Βλ. https://horsebackarcherygr.blogspot.com/2011/12/blog-post_7516.html?m=0). Sic transit gloria… για την τάλαινα Ελλάδα!

Έτσι και για την κατάδειξη αυτής της διαφοράς και η παρούσα ανάρτηση, προς εξαγωγή κοινωνικών και όχι μόνον ιππικών διδαγμάτων και συμπερασμάτων, βεβαίως, για όσους νοήμονες!

Α.Η.Κ.

EUGEN HERRIGEL ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ 1ο ΜΕΡΟΣ

 EUGEN HERRIGEL

ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ

1ο ΜΕΡΟΣ

Από τον Ιδρυτή των "Ελλήνων Κενταύρων"

Εφιπποτοξότην Αριστοτέλην Ηρακλέους Καλέντζη

     Η Σχολή Έφιππης Τοξοβολίας των "Ελλήνων Κενταύρων" στο πλαίσιο των προγραμματισμένων για όλους τους μαθητές της, δωρεάν, εγκυκλίων μαθημάτων, έχει την Τιμή της πρώτης δημόσιας παραστατικής αναλύσεως του θεμελιώδους, για την Ενστικτώδη Τοξοβολία, έργου του Γερμανού φιλοσόφου Eugen Herrigel "Ζεν στην Τέχνη της Τοξοβολίας".

Eugen Herrigel

     Λόγω της τεράστιας σημασίας του συγκεκριμένου έργου για την παγκόσμια Τοξοβολία, αλλά και των πολλών "κομβικών" σημείων που διαλαμβάνει και που είναι απαραίτητο να γίνουν κατανοητά, ασφαλώς, η ανάλυσή του θα ήταν ανέφικτο να ολοκληρωθεί σε μία και μόνον διάλεξη! Έτσι, σχεδιάσθηκε μία σειρά δημοσίων αναλύσεων επί πεδίου, ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί η απαιτούμενη παραστατικότητα προς εμπέδωσή του από όσους τις παρακολουθήσουν προσλαμβάνοντας τις "εσωτερικές συνιστώσες" οι οποίες προσδοκώνται ως το τελικόν όφελος.

     Κατά την παρούσα, πρώτην ημερίδα (9ης Οκτωβρίου 2022), παρουσιάσθηκε και αναλύθηκε η Εισαγωγή του βιβλίου την οποία συνέγραψε ο, επίσης, πανεπιστημιακός καθηγητής της Φιλοσοφίας, Ιάπων Suzuki Daisetsu Teitarō (鈴木 大拙 貞太郎) ως αναπόσπαστον μέρος του όλου έργου διότι εμπεριέχει εννέα βασικά "κλειδιά" τα οποία "ξεκλειδώνουν" την "πύλη" κατανοήσεως του, υπό ανάλυση, βιβλίου  του Eugen Herrigel.

     Στη Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων» επιδιώκουμε μία περιωπή κοσμοθεάσεως η οποία να επιτρέπει πανθέαση και παντεποπτεία! Προς τούτο και για την αθηναϊκή Σχολή, η σειρά των εγκυκλίων μαθημάτων που καθιερώθηκαν από την έναρξη της παρούσας, ΙΕ’ Εκπαιδευτικής Περιόδου και η παρακολούθηση των οποίων είναι υποχρεωτική για όσους επιθυμούν να εκπαιδευθούν κοντά μας. Και η πρόοδος του χρόνου κατέστησε εκ των ουκ άνευ αυτά τα μαθήματα καταδεικνύοντας ότι κανένας δεν ευδοκιμεί στον τομέα των πολεμικών τεχνών, όπως η Έφιππη Τοξοβολία, χωρίς δομημένη σκέψη, χωρίς φιλοσοφικό υπόστρωμα και χωρίς Παδεία του Ήθους, υποστυλώματα αρετής τα οποία προορίζονται να προσφερθούν μέσω των μαθημάτων τα οποία ήδη «δρομολογήθηκαν». Και είμαστε ιδιαιτέρως υπερήφανοι διότι δεν υπήρξαμε, απλώς, οι πρώτοι, αλλά και οι, μέχρι στιγμής, μόνοι παγκοσμίως που εισάγουμε αυτά τα μαθήματα τα οποία θα αποδώσουν ακεραιωμένους θεράποντες μιας τόσον εμβληματικής πολεμικής τέχνης, όπως η Έφιππη Τοξοβολία, προτείνουμε δε στην παγκόσμια εφιπποτοξοτικήν Οικογένεια την εισαγωγή αντιστοίχων μαθημάτων βελτιώσεως της Παιδείας του Ήθους των μαθητών τους στις Σχολές της.

     Υπενθυμίζεται προς όλους τους μαθητές της αθηναϊκής Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ότι η παρακολούθηση των εγκυκλίων μαθημάτων είναι υποχρεωτική για όλους όσους επιθυμούν να ιππεύσουν εξασκούμενοι στην Έφιππη Τοξοβολία.

鈴木 大拙 貞太郎, Suzuki Daisetsu Teitarō

18 Οκτωβρίου 1870 στο Honda-machi, Kanazawa, [Ιαπωνία] 

 12 Ιουλίου 1966 στην Kamakura, [Ιαπωνία].

 

Suzuki Daisetsu Teitarō

Βουδιστής μοναχός, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, 

θρησκευτικός μελετητής, μεταφραστής, συγγραφέας

και πανεπιστημιακός καθηγητής .

Βραβείο: Εθνικό Μετάλλιο Πολιτισμού

 

     Ήταν μελετητής και συγγραφέας βιβλίων και δοκιμίων για τον Βουδισμό, το Ζεν και το Σιν που συνέβαλαν στη διάδοση του ενδιαφέροντος τόσο για το Ζεν όσο και για το Σιν (και τη φιλοσοφία της Άπω Ανατολής γενικότερα) στη Δύση. O Suzuki ήταν επίσης μεταφραστής κινεζικής, ιαπωνικής και σανσκριτικής Φιλολογίας. O Suzuki πέρασε πολλές μεγάλες περιόδους διδάσκοντας σε δυτικά πανεπιστήμια και αφιέρωσε πολλά χρόνια ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ōtani (大谷大学, Ōtani Daigaku) ένα βουδιστικό πανεπιστήμιο στο Kita-ku του Κιότο της Ιαπωνίας. Προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης το 1963.

Τα πρώτα χρόνια

     Ο D. T. Suzuki γεννήθηκε ως Teitarō Suzuki στο Honda-machi, Kanazawa, στην επαρχία Ishikawa και ήταν ο τέταρτος γιος του γιατρού Ryojun Suzuki. Το βουδιστικό όνομα Daisetsu, που σημαίνει «Μεγάλη Ταπεινοφροσύνη», το kanji του οποίου μπορεί επίσης να σημαίνει «Πολύ Αδέξια», του δόθηκε από τον δάσκαλό του Ζεν, Soen (ή Soyen) Shaku. Αν και η γενέτειρά του δεν υπάρχει πια, ένα ταπεινό μνημείο σηματοδοτεί τη θέση του (ένα δέντρο με έναν βράχο στη βάση του). Η τάξη των σαμουράι στην οποία γεννήθηκε ο Σουζούκι παρήκμασε με την πτώση της φεουδαρχίας, η οποία ανάγκασε τη μητέρα του Σουζούκι, την βουδίστρια Τζόντο Σινσού, να τον μεγαλώσει σε φτωχές συνθήκες μετά τον θάνατο του πατέρα του. Όταν έγινε αρκετά μεγάλος για να σκεφτεί τη μοίρα του να γεννηθεί σε αυτή την κατάσταση, άρχισε να αναζητά απαντήσεις σε διάφορες μορφές θρησκείας. Η εκ φύσεως αιχμηρή και φιλοσοφική του διάνοια δυσκολεύτηκε να δεχτεί κάποιες από τις κοσμολογίες με τις οποίες διασταυρώθηκε.

Σπουδές

     Ο Suzuki σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Waseda και στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Ο Suzuki άρχισε να αποκτά γνώσεις κινεζικών, σανσκριτικών, Παλί και πολλών ευρωπαϊκών γλωσσών. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, ο Σουζούκι ξεκίνησε την πρακτική του Ζεν στο Engaku-ji στην Καμακούρα.

     Ο Suzuki έζησε και σπούδασε αρκετά χρόνια με τον μελετητή Paul Carus. Ο Suzuki παρουσιάστηκε στον Carus από τον Soyen Shaku (ή Soen Shaku), ο οποίος τον συνάντησε στο Παγκόσμιο Κοινοβούλιο των Θρησκειών που πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο το 1893. Ο Carus, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο LaSalle του Ιλινόις, πλησίασε τον Soyen Shaku για να ζητήσει τη βοήθειά του στη μετάφραση και προετοιμασία ανατολικής πνευματικής λογοτεχνίας για δημοσίευση στη Δύση. Ο Soyen Shaku αντ' αυτού συνέστησε τον μαθητή του Suzuki για τη εργασία αυτή. Ο Suzuki ζούσε στο σπίτι του Dr. Carus, το Μέγαρο Hegeler Carus, και εργάσθηκε μαζί του, αρχικά στη μετάφραση του κλασικού Τάο Τε Τσινγκ από τα αρχαία κινέζικα. Στο Ιλινόις, ο Suzuki ξεκίνησε το πρώτο του έργο «Περιγράμματα του Βουδισμού Μαχαγιάνα» τον οποίο συνιστά και ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων" Εφιπποτοξότης Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης στην εισήγησή του κατά το 6ο Παγκόσμιο Φιλοσοφικό Συνέδριο το οποίο συνήλθε στην Αθήνα το 2015 (βλ. https://youtu.be/yrva4duarxo).

     Ο ίδιος ο Carus είχε γράψει ένα βιβλίο που προσφέρει μια εικόνα και μια επισκόπηση του Βουδισμού, με τίτλο «The Gospel of Buddha». Ο Soyen Shaku έγραψε την εισαγωγή και ο Suzuki μετέφρασε το βιβλίο στα Ιαπωνικά. Εκείνη την εποχή, γύρω στις αρχές του αιώνα, αρκετοί Δυτικοί και Ασιάτες (συμπεριλαμβανομένων των Carus, Soyen και Suzuki) συμμετείχαν στην παγκόσμια βουδιστική αναβίωση που είχε αρχίσει αργά τη δεκαετία του 1880.

Ο γάμος του

     Το 1911, ο Suzuki παντρεύτηκε την Beatrice Erskine Lane, πτυχιούχο του «Radcliffe» και θεοσοφίστρια με πολλαπλές επαφές με την Πίστη Μπαχάι τόσο στην Αμερική όσο και στην Ιαπωνία.  Αργότερα ο ίδιος ο Suzuki εντάχθηκε στη Θεοσοφική Εταιρεία Adyar την οποία είχε ιδρύσει η Helena Petrovna Blavatsky και ήταν ενεργός θεοσοφιστής.

 

Δραστηριότητα

     Ο Suzuki διέπρεψε ως καθηγητής της Βουδιστικής Φιλοσοφίας. Εκτός από τη ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Suzuki ταξίδεψε στην Ευρώπη προτού αναλάβει θέση καθηγητή στην Ιαπωνία. Το 1909, ο Suzuki έγινε επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Gakushuin και στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Ο Suzuki και η σύζυγός του αφιερώθηκαν στη διάδοση της κατανoήσεως του Βουδισμού Μαχαγιάνα. Μέχρι το 1919 ζούσαν σε ένα εξοχικό σπίτι στην περιοχή Engaku-ji, στη συνέχεια μετακόμισαν στο Κιότο, όπου ο Suzuki ξεκίνησε τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Ōtani το 1921. Ενώ βρισκόταν στο Κιότο, επισκέφτηκε τον Διδάκτορα Φιλοσοφίας Hoseki Shin'ichi Hisamatsu και συζήτησαν μαζί για τον Βουδισμό του Ζεν στο ναό Shunkō-in στο συγκρότημα ναών Myōshin-ji.

     Το 1921, τη χρονιά που μπήκε στο Πανεπιστήμιο Ōtani, μαζί με τη σύζυγό του ίδρυσαν την Ανατολική Βουδιστική Εταιρεία. Η Εταιρεία επικεντρώνεται στον Βουδισμό Μαχαγιάνα και προσφέρει διαλέξεις και σεμινάρια και δημοσιεύει ένα επιστημονικό περιοδικό, «The Eastern Buddhist». Ο Suzuki διατήρησε διασυνδέσεις στη Δύση και, για παράδειγμα, παρέδωσε μια εργασία στο Παγκόσμιο Συνέδριο των Πιστών το 1936, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (αυτό το έτος ήταν αντεπιστέλλων καθηγητής).

     Εκτός από τη διδασκαλία σχετικά με την πρακτική του Ζεν και την ιστορία του βουδισμού του Ζεν (Τσαν), ο Suzuki ήταν ειδικός μελετητής στη σχετική φιλοσοφία που ονομαζόταν, στα ιαπωνικά, Κέγκον, την οποία θεωρούσε ως τη διανοητική εξήγηση της εμπειρίας του Ζεν.

     O Suzuki έλαβε πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Μεταλλίου Πολιτισμού της Ιαπωνίας.

     Καθηγητής της βουδιστικής φιλοσοφίας στα μέσα του 20ού αιώνος, ο Suzuki συνέγραψε εισαγωγές και θεωρήσεις του Βουδισμού, και ιδιαίτερα της σχολής Ζεν. Πήγε σε μια περιοδεία διαλέξεων σε αμερικανικά πανεπιστήμια το 1951 και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 1952 έως το 1957.

     Ο Suzuki ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τους αιώνες που διεμόρφωσαν την βουδιστική Παράδοση στην Κίνα. Πολλά από τα γραπτά του Suzuki στα Αγγλικά αφορούν μεταφράσεις και συζητήσεις κομματιών από τα κείμενα του Chan, το Biyan Lu (Blue Cliff Record) και το Wumenguan (Mumonkan/Gateless Passage), που καταγράφουν τα ρεύματα διδασκαλίας και τα λόγια των κλασικών Κινέζων δασκάλων. Ενδιεφέρετο επίσης για το πώς αυτή η Παράδοση, που κάποτε εισήχθη στην Ιαπωνία, είχε επηρεάσει τον ιαπωνικό χαρακτήρα και την ιστορία, και έγραψε γι' αυτήν στα Αγγλικά το «Ζεν και Ιαπωνική κουλτούρα». Η φήμη του Suzuki θεμελιώθηκε πρώτα στην Αγγλία και κατόπιν στις Η.Π.Α.

     Εκτός από τα εκλαϊκευμένα έργα του, ο Suzuki ολοκλήρωσε μια μετάφραση της «Lankavatara Sutra» και ένα σχόλιο για τη Σανσκριτική ορολογία της. Επισκόπησε τις προσπάθειες των Saburō Hasegawa, Judith Tyberg, Alan Watts και των άλλων που εργάστηκαν στην Ακαδημία Ασιατικών Σπουδών της Καλιφόρνια (τώρα γνωστή ως California Institute of Integral Studies), στο Σαν Φρανσίσκο τη δεκαετία του 1950. Στα τελευταία του χρόνια, άρχισε να ερευνά την πίστη Jōdo Shinshū την οποία του «εκοινώνησε» η μητέρα του και υπήρξε προσκεκλημένος ομιλητής Διαλέξεων σχετικών με τον  βουδισμό Jōdo Shinshū τις οποίες προσέφερε στις Βουδιστικές Εκκλησίες της Αμερικής.

     Ο Suzuki άφησε μιαν αγγλική μετάφραση του «Kyogyoshinsho», του μεγάλου έργου του Shinran, ιδρυτή της σχολής Jōdo Shinshū. Ωστόσο, ο Suzuki δεν προσπάθησε να διαδώσει το δόγμα του Jōdo Shinshū στη Δύση, καθώς πίστευε ότι το Ζεν ταίριαζε καλύτερα στη δυτική προτίμηση για τον ανατολικό μυστικισμό αν και δήλωσε ότι ο βουδισμός Jōdo Shinshū είναι η «πιο αξιοσημείωτη εξέλιξη του Βουδισμού Μαχαγιάνα που επιτεύχθηκε ποτέ στην Ανατολική Ασία». Ο Suzuki ενδιεφέρετο, επίσης, για τον χριστιανικό μυστικισμό και για μερικούς από τους πιο σημαντικούς μυστικιστές της Δύσης, για παράδειγμα, τον Meister Eckhart, τον οποίο συνέκρινε με τους οπαδούς του Jōdo Shinshū, τους Myokonin. Ο Suzuki ήταν μεταξύ των πρώτων που έκαναν έρευνα για τους Myokonin εκτός Ιαπωνίας.

     Άλλα έργα του περιλαμβάνουν «Δοκίμια στον Βουδισμό Ζεν» (τρεις τόμοι), «Μελέτες στον Βουδισμό Ζεν» και «Εγχειρίδιο του Ζεν Βουδισμού». Ο Αμερικανός φιλόσοφος William Barrett συγκέντρωσε πολλά από τα άρθρα και τα δοκίμια του Suzuki σχετικά με το Ζεν σε μια ανθολογία του 1956 με τίτλο «Zen Buddhism»

 

Επιστημονικές απόψεις

     Ο δάσκαλος του Ζεν του Suzuki, Soyen Shaku, ο οποίος έγραψε επίσης ένα βιβλίο που εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες (αγγλική μετάφραση από τον Suzuki), είχε τονίσει τις βουδιστικές ρίζες της Μαχαγιάνα της παράδοσης του Ζεν. Η αντίθετη άποψη του Suzuki ήταν ότι, στους αιώνες ανάπτυξής του στην Κίνα, το Ζεν (ή Τσαν) είχε απορροφήσει πολλά από τον γηγενή κινεζικό Ταοϊσμό. Ο Suzuki πίστευε ότι οι λαοί της Άπω Ανατολής ήταν πιο ευαίσθητοι, ή συντονισμένοι με την φύση από τους λαούς της Ευρώπης ή από εκείνους της Βόρειας Ινδίας.

     Ο Suzuki συμφώνησε στην ιδέα ότι οι θρησκείες είναι η καθεμία ένα είδος οργανισμού, ο οποίος, με το πέρασμα του χρόνου, υπόκειται σε «ερεθισμό» και έχει την ικανότητα να αλλάζει ή να εξελίσσεται.

     Ο Suzuki επέμενε ότι το «ξύπνημα» του Ζεν ήταν ο στόχος της εκπαιδεύσεως της Παραδόσεως, αλλά ότι αυτό που διέκρινε την Παράδοση καθώς αναπτύχθηκε ανά τους αιώνες στην Κίνα ήταν ένας τρόπος ζωής ριζικά διαφορετικός από εκείνον των Ινδών Βουδιστών. Στην Ινδία, επικράτησε η Παράδοση του ιερού ζητιάνου, αλλά στην Κίνα, οι κοινωνικές συνθήκες οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός συστήματος ναών και κέντρων εκπαιδεύσεως στο οποίο ο Ηγούμενος και οι μοναχοί εκτελούσαν όλοι κοσμικές εργασίες. Αυτά περιελάμβαναν την κηπουρική ή την γεωργία τροφίμων, την ξυλουργική, την αρχιτεκτονική, την οικοκυρική, τη διοίκηση (ή την κοινοτική διεύθυνση) και την πρακτική της λαϊκής ιατρικής. Κατά συνέπεια, η φώτιση που αναζητήθηκε στο Ζεν έπρεπε να ανταποκριθεί με επάρκεια στις απαιτήσεις και τις πιθανές απογοητεύσεις της καθημερινής ζωής.

     Ο Suzuki συνδέεται συχνά με τη Φιλοσοφική Σχολή του Κιότο. Ο Suzuki ενδιαφέρθηκε και για άλλες παραδόσεις εκτός από το Ζεν. Το βιβλίο του «Ζεν και Ιαπωνικός Βουδισμός» εμβαθύνει στην ιστορία και το πεδίο ενδιαφέροντος όλων των μεγάλων Ιαπωνικών βουδιστικών δογμάτων.

 

Εκπαίδευση Ζεν

     Ενώ ακόμη σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, ο Suzuki ξεκίνησε την πρακτική του Ζεν στο Engaku-ji, ένα από τα Πέντε Βουνά της Kamakura, μελετώντας πρώτα με τον Kosen Roshi. Μετά το θάνατο του Kosen το 1892, ο Suzuki συνέχισε με τον διάδοχο του Kosen στο Engaku-ji, Soyen Shaku.

     Υπό τον Rōshi Soyen, τον πρώτο δάσκαλο που δίδαξε τον βουδισμό ζεν στην Αμερική, οι σπουδές του Suzuki ήταν ουσιαστικά εσωτερικές και μη λεκτικές, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων περιόδων καθιστού διαλογισμού. Το έργο περιελάμβανε αυτό που ο Suzuki περιέγραψε ως “τέσσερα χρόνια ψυχικής, σωματικής, ηθικής και πνευματικής πάλης”. Κατά τη διάρκεια των περιόδων εκπαιδεύσεως στο Engaku-ji, ο Suzuki έζησε την ζωή ενός μοναχού. Περιέγραψε αυτή την ζωή και την δική του εμπειρία στην Kamakura στο βιβλίο του «The Training of the Zen Buddhist Monk». Ο Suzuki χαρακτήρισε τις πτυχές της εκπαιδεύσεως ως «μια ζωή ταπεινότητας, μια ζωή εργασίας, μια ζωή υπηρετήσεως, μια ζωή προσευχής κι ευγνωμοσύνης. και μια ζωή διαλογισμού».

     Ο Suzuki προσκλήθηκε από τον Shaku να επισκεφθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1890 όπου και εργάσθηκε ως μεταφραστής στην Αγγλική γλώσσα ενός βιβλίου του Shaku (1906). Αν και ο Suzuki είχε μεταφράσει ως τότε μερικά αρχαία ασιατικά κείμενα στα Αγγλικά (π.χ. «Awakening of Faith in the Mahayana»), η εμπλοκή του στη μετάφραση και τη συγγραφή κάποιων παρένθετων αποτμημάτων του βιβλίου του Soyen Shaku, σηματοδότησε  την απαρχή της καριέρας του Suzuki ως συγγραφέως στα Αγγλικά 

     Στη κατοπινή ζωή του, ο Suzuki ήταν, σε προσωπικό επίπεδο, περισσότερο προσκείμενος στην πρακτική Jodo Shin (Αληθινή Αγνή Γη), διαβλέποντας στο δόγμα του Tariki μια απαλλαγή του εαυτού που συνάδει απολύτως με την  άσκηση του Ζεν. Στο βιβλίο του «Buddha of Infinite Light» (2002), (αρχικώςς τιτλοφορημένο «Shin Buddhism») ο Suzuki δήλωσε ότι, «Από όλες τις εξελίξεις που έχει επιτύχει ο Μαχαγιάνα Βουδισμός στην Ανατολική Ασία, η πιο αξιοσημείωτη είναι η διδασκαλία του Σιν του Βουδισμού της Καθαρής Γης» (σελ. 22).

 

Εξάπλωση του Ζεν στη Δύση

     Ο Suzuki υπήρξε ο  πραγματικός ευαγγελιστής του Ζεν στη Δύση και περί αυτού ο φιλόσοφος Charles A. Moore είπε: «Ο Suzuki στα τελευταία του χρόνια δεν ήταν απλώς ένας ρεπόρτερ του Ζεν, ούτε απλώς ένας παρουσιαστής, αλλά ένας σημαντικός συντελεστής στην ανάπτυξη του Ζεν και στον εμπλουτισμό του».

     Όμως ο Suzuki ήταν και ο εκσυγχρονιστής του Βουδισμού Ζεν θεωρώντας τον ως μια εξαιρετικώς πρακτική θρησκεία της οποίας η έμφαση στην άμεση εμπειρία τον έκανε ιδιαίτερα συγκρίσιμο με μορφές μυστικισμού που λόγιοι όπως ο Γουίλιαμ Τζέιμς είχαν τονίσει ως την πηγή όλων των θρησκευτικών συναισθημάτων. Αυτή η ιδέα μιας κοινής ουσίας είναι που έκανε τις ιδέες του Suzuki αναγνωρίσιμες στο δυτικό κοινό, το οποίο μπορούσε να ταυτιστεί με τον δυτικό εσωτερισμό που κρύβεται σε αυτό, μεταμφιεσμένο ως ανατολική μεταφυσική. Ο Suzuki παρουσιάζει μια εκδοχή του Ζεν που μπορεί να περιγραφεί ως εκσυγχρονιστική και ουσιαστική. Αυτή η ομοιότητα δεν είναι τυχαία, αφού ο Suzuki επηρεάστηκε επίσης από τον δυτικό εσωτερισμό και, μάλιστα, εντάχθηκε στη Θεοσοφική Εταιρεία.

     Αρκετοί μελετητές έχουν αναγνωρίσει τον Suzuki ως βουδιστή εκσυγχρονιστή. Όπως το περιγράφει ο μελετητής David McMahan «ο βουδιστικός εκσυγχρονισμός αποτελείται από μορφές του βουδισμού που προέκυψαν από μια διασύνδεση με τις κυρίαρχες πολιτιστικές και πνευματικές δυνάμεις της νεωτερικότητας».

 

Κριτική

     Ο Suzuki έχει επικριθεί ήδη από το 1951 και δη από τον Hu Shih ο οποίος τον κατηγόρησε για την παρουσίαση μιας ιδεαλιστικής εικόνας του Ζεν, ενώ ο McMahan του προσάπτει «Στην αναφορά του για την ανθρωπότητα και την φύση, ο Suzuki βγάζει τη λογοτεχνία Ζεν από τα κοινωνικά, τελετουργικά και ηθικά της πλαίσια και την επαναπλαισιώνει με όρους μιας γλώσσας μεταφυσικής που προέρχεται από τον γερμανικό ρομαντικό ιδεαλισμό, τον αγγλικό ρομαντισμό και τον αμερικανικό υπερβατισμό», ενώ από κάποιους άλλους η προσέγγιση του Suzuki έχει χαρακτηριστεί ως «ακατανόητη»:

 

Συστράτευση του Suzuki με τον ιαπωνικό εθνικισμό

     Σύμφωνα με τους Sharf και Victoria, o Suzuki συνδέθηκε με τον Iαπωνικό Eθνικισμό και την διάδοσή του μέσω της αναδείξεως του Ιαπωνικού Ζεν και έχει θαυμασθεί για την υπεράσπιση των Ιαπωνικών Αξιών και των Ιαπωνικών πολεμικών ηρωισμών.

O Suzuki ως προσκείμενος στον Εθνικοσοσιαλισμό και αντισιωνισμό

     Ο Brian Victoria ο οποίος παρέδωσε διαλέξεις στη Γερμανία το 2012 αποκάλυψε στοιχεία συμπάθειας του Suzuki για το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό κράτος  σημειώνοντας: «Ο D. T. Suzuki άφησε ένα αρχείο της πρώιμης άπόψεώς του για το Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα που συμπεριελήφθη σε μια σειρά άρθρων που δημοσιεύθηκαν στην ιαπωνική βουδιστική εφημερίδα Chūgai Nippō, στις 3, 4, 6, 11 και 13 Οκτωβρίου 1936» Σε αυτό ο Suzuki συμφωνεί απολύτως με την πολιτική του εκλεγμένου Καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ. Επίσης, συμφωνεί με την εκδίωξη των εβραίων από τη Γερμανία όπως την μεθόδευε ο Αδόλφος Χίτλερ. Παρά ταύτα, ο Suzuki εξέφρασε συμπάθεια και προς κάποιους μεμονωμένους Εβραίους, επιδεικνύοντας πνεύμα ακριβοδικίας.

     Ξαφνιάζει το γεγονός, αλλά όπως μαθαίνουμε από αντιναζιστική πηγή, το Ζεν εισήχθη στη Δύση με την συνδρομή ενός ευγενούς Γερμανού Αξιωματικού των SA, του Κόμητος  Karlfried Graf von Dürckheim ο οποίος  υπεστήριξε τον Suzuki στο έργο του [Βλ. Koltermann, Till Philip (2009), «Der Untergang des Dritten Reiches im Spiegel der deutsch-japanischen Kulturbegegnung 1933–1945», εκδ. Harrassowitz Verlag. σελ. 87–89].  

Karlfried Graf von Dürckheim

     Ο Suzuki ήταν φίλος του διακεκριμένου Γερμανού Εθνικοσοσιαλιστή και Μέλους των SS, Karlfried Graf von Dürckheim ο οποίος υπήρξε εκφραστής της ιαπωνικής φιλοσοφίας Ζεν στη Δύση, εργαζόμενος με αφοσίωση για το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών στο Τόκιο κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Path of Initiation The Wisdom of Karlfried Graf Dürckheim

Νέος Βουδισμός

     Κατά την έναρξη του εκσυγχρονισμού στην περίοδο Meiji, το 1868, όταν η Ιαπωνία εισήλθε στη διεθνή κοινότητα, ο Βουδισμός διώχθηκε για λίγο στην Ιαπωνία ως «μια διεφθαρμένη, παρακμιακή, αντικοινωνική, παρασιτική και δεισιδαιμονική πίστη, εχθρική προς τις ανάγκες της Ιαπωνίας για επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο». Η ιαπωνική κυβέρνηση σκόπευε να εξαλείψει την Παράδοση, η οποία εθεωρείτο ένας ξένος «άλλος», ανίκανος να καλλιεργήσει τα νατιβιστικά αισθήματα που θα ήσαν ζωτικής σημασίας για την εθνική, ιδεολογική συνοχή. Επιπλέον, η εκβιομηχάνιση οδήγησε στην κατάρρευση του συστήματος των ενοριτών που είχε χρηματοδοτήσει βουδιστικά μοναστήρια για αιώνες. Ωστόσο, μια ομάδα σύγχρονων βουδιστών ηγετών εμφανίστηκε για να επιχειρηματολογήσει για τη βουδιστική υπόθεση. Αυτοί οι ηγέτες συμφώνησαν με την κυβερνητική δίωξη του Βουδισμού, αποδεχόμενοι την ιδέα ενός φθαρμένου βουδιστικού θεσμού που χρειάζεται αναζωογόνηση.

     Ως απάντηση στον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας και τη δίωξη του Βουδισμού, εμφανίστηκε το Shin Bukkyo, ή ο «Νέος Βουδισμός». Διευθύνονταν από διανοούμενους με πανεπιστημιακή εκπαίδευση που είχαν εκτεθεί σε ένα τεράστιο σώμα δυτικής πνευματικής λογοτεχνίας. Οι υποστηρικτές του Νέου Βουδισμού, όπως οι δάσκαλοι του Suzuki, Kosen και ο διάδοχός του Soyen Shaku, είδαν αυτό το κίνημα ως υπεράσπιση του Βουδισμού ενάντια στην κυβερνητική δίωξη και επίσης το είδαν ως έναν τρόπο να φέρουν το έθνος τους στον σύγχρονο κόσμο ως ανταγωνιστική πολιτιστική δύναμη.

     Μελετητές όπως ο Martin Verhoeven και ο Robert Sharf, καθώς και ο Ιάπωνας μοναχός Ζεν G. Victor Sogen Hori, έχουν υποστηρίξει ότι το ρεύμα  του ιαπωνικού Ζεν που διαδόθηκε από ιδεολόγους του Νέου Βουδισμού, όπως ο Imakita Kosen και ο Soyen Ο Shaku, δεν ήταν κατά το τυπικό του ιαπωνικού Ζεν κατά την εποχή τους, ούτε είναι χαρακτηριστικό του ιαπωνικού Ζεν τώρα. Η σημασία του έγκειται ιδιαίτερα στο δυτικό Ζεν: Αρκεί να πούμε ότι, ακριβώς όπως τα γραπτά του Suzuki και του Hisamatsu δεν είναι αντιπροσωπευτικά της παραδοσιακής (δηλαδή, προ-Meiji) ερμηνείας του Ζεν, το στυλ της εκπαιδεύσεως του Ζεν που είναι πιο γνωστό στους ασκούμενους του Δυτικού Ζεν μπορεί να ανιχνευθεί σε σχετικά πρόσφατες και κοινωνικώς περιθωριακούς Ιάπωνες. λαϊκά κινήματα που δεν έχουν ούτε την έγκριση ούτε τον σεβασμό των σύγχρονων μοναστικών ορθοδόξων Rinzai ή Sōtō. Πράγματι, το ένα χαρακτηριστικό που μοιράζονται σχεδόν όλες οι προσωπικότητες που πιστώνονται με το δυτικό ενδιαφέρον για το Ζεν είναι η σχετικά οριακή τους θέση στο ιαπωνικό κατεστημένο του Ζεν. Ενώ οι Suzuki, Nishida και οι διανοούμενοι κληρονόμοι τους μπορεί να διεμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο οι Δυτικοί εννοούν το Ζεν, η επιρροή αυτών των Ιαπώνων διανοουμένων στα καθιερωμένα ρεύματα Ζεν στην Ιαπωνία ήταν αμελητέα. Σε αυτό το σημείο, είναι απαραίτητο να επιβεβαιώσουμε ότι ο ιαπωνικός μοναχισμός Ζεν είναι πράγματι ακόμα ζωντανός, παρά τις κραυγαλέες υποτροπές ορισμένων εντοπίων ιεραπόστολων Ζεν που επιμένουν ότι το αυθεντικό Ζεν δεν μπορεί πλέον να βρεθεί στην Ιαπωνία.

     Η παραδοσιακή μορφή του Ζεν έχει αλλάξει πολύ από την αποκατάσταση του Meiji, αλλά το ιαπωνικό Ζεν εξακολουθεί να ακμάζει ως μοναστική παράδοση. Η παράδοση του Ζεν στην Ιαπωνία, στη συνηθισμένη της μορφή, απαιτούσε πολύ χρόνο και πειθαρχία από τους μοναχούς που οι λαϊκοί θα δυσκολεύονταν να βρουν. Οι μοναχοί του Ζεν αναμένονταν συχνά να είχαν περάσει αρκετά χρόνια σε εντατική δογματική μελέτη, απομνημόνευση σούτρας και σχολιασμούς, πριν ακόμη εισέλθουν στο μοναστήρι για να υποβληθούν σε πρακτική kōan στο sanzen με έναν δάσκαλο του Zen. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Suzuki μπόρεσε να το κάνει (ως λαϊκός) ήταν σε μεγάλο βαθμό η εφεύρεση του Νέου Βουδισμού.

 

Ιαπωνικός εθνικισμός

     Κατά τη διάρκεια της αποκαταστάσεως του Meiji επικράτησε η φιλοσοφία Nihonjinron η οποία τονίζει την μοναδικότητα του Ιαπωνικού λαού. Αυτή η μοναδικότητα έχει αποδοθεί σε πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Ο Suzuki την απέδωσε στο Ζεν. Κατά την άποψή του, το Ζεν ενσαρκώνει την απόλυτη ουσία όλης της φιλοσοφίας και της θρησκείας. Παρουσίασε το Ζεν ως μια μοναδική έκφραση της ασιατικής πνευματικότητας, η οποία εθεωρείτο ανώτερη από τους δυτικούς τρόπους σκέψεως.

 

Έπαινος του έργου της Suzuki

     Το έργο του Suzuki έχει μελετηθεί και εκτιμηθεί από σημαντικές πνευματικές προσωπικότητες. Ένα παράδειγμα είναι η «Εισαγωγή στον Βουδισμό Ζεν», η οποία περιλαμβάνει ένα σχόλιο 30 σελίδων από τον κορυφαίο αναλυτικό Ψυχολόγο Καρλ Γιουνγκ, ο οποίος έγραψε για τον Suzuki: «Το έργο του Σουζούκι για τον Βουδισμό Ζεν είναι από τις καλύτερες συνεισφορές στη γνώση του ζωντανού Βουδισμού. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε πολύ ευγνώμονες στον συγγραφέα, πρώτον για το γεγονός ότι έφερε το Ζεν πιο κοντά στη δυτική κατανόηση και δεύτερον για τον τρόπο με τον οποίο πέτυχε αυτό το έργο».

 

Βιβλιογραφία

     Αυτές οι μελέτες έκαναν γνωστό το Ζεν στην Δύση για πρώτη φορά:

«Essays in Zen Buddhism»: Πρώτη Σειρά (1927), New York: Grove Press.

«Essays in Zen Buddhism»: Δεύτερη Σειρά (1933), New York: Samuel Weiser, Inc. 1953–1971. Έκδοση Christmas Humphreys.

«Essays in Zen Buddhism»: Τρίτη Σειρά (1934), York Beach, Maine: Samuel Weiser, Inc. 1953. Έκδοση Christmas Humphreys.

Ο Dr. Suzuki μετέφρασε την «Lankavatara Sutra» από την αυθεντική Σανσκριτική, Έκδοση Boulder, CO: Prajña Press, 1978, ISBN 0-87773-702-9, πρώτη έκδοση Routledge Kegan Paul, 1932.

     Αμέσως μετά ακολούθησε μία δεύτερη σειρά εκδόσεων:

«An Introduction to Zen Buddhism», Kyoto: Eastern Buddhist Soc. 1934. Αναδημοσίευση με πρόλογο του C.G. Jung, London: Rider & Company, 1948. Ο Suzuki την αποκαλεί «περίγραμμα διδασκαλίας Ζεν»

«The Training of the Zen Buddhist Monk», Kyoto: Eastern Buddhist Soc. 1934. New York: University Books, 1959. Αυτό το έργο καλύπτει μία περιγραφή της «Αίθουσας διαλογισμού και της εντός αυτής ζωής».

«Manual of Zen Buddhism», Kyoto: Eastern Buddhist Soc. 1935. London: Rider & Company, 1950, 1956. New York: Random House, 1960 και επακόλουθες εκδόσεις, μια συλλογή Βουδδιστικών σούτρας, κλασικών κειμένων και εικόνων, συμπεριλαμβανομένων των "Ten Ox-Herding Pictures". Ο Suzuki γράφει ότι αυτό το έργο του «πληροφορεί τον αναγνώστη επί διαφόρων κειμένων σχετικών με τη μοναστική ζωή, με ό,τι ο μοναχός Ζεν μελετά κατά την διάρκεια της καθημερινής του υπηρετήσεως όπου οι σκέψεις του περιπλανώνται κατά τις ελεύθερες στιγμές τους και ποια τα αντικείμενα λατρείας στο ίδρυμα που βρίσκεται».

     Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:

«The Zen Doctrine of No-Mind», London: Rider & Company, 1949. York Beach, Maine: Red Wheel/Weiser 1972, ISBN 0-87728-182-3.

«Living by Zen». London: Rider & Company, 1949.

«Mysticism: Christian and Buddhist: The Eastern and Western Way», Macmillan, 1957. «Μία μελέτη των ιδιοτήτων που μοιράζεται ο Meister Eckhart με τον Βουδδισμό Zen και Shin. Περιλαμβάνει μετάφραση των ποιημάτων των  myokonin του Saichi.

«Zen and Japanese Culture», New York: Pantheon Books, 1959.

«Zen Buddhism and Psychoanalysis», Erich Fromm, D. T. Suzuki και De Martino. Περίπου το ένα τρίτο αυτού του βιβλίου είναι μια μακρά συζήτηση από τον Suzuki που δίνει μια βουδιστική ανάλυση του νου, των επιπέδων του και της μεθοδολογίας επεκτάσεως της επιγνώσεως πέρα από το απλώς λεκτικό επίπεδο σκέψεως. Κατά την παραγωγή αυτής της αναλύσεως, ο Suzuki δίνει μια θεωρητική εξήγηση για πολλές από τις ιστορίες διδασκαλίας της οπλομαχίας στο Ζεν και την Ιαπωνική κουλτούρα που διαφορετικά θα φαινόταν να περιλαμβάνουν ψυχική τηλεπάθεια, εξωαισθητήν αντίληψη κ.λπ.

     Διάφορα

Μία ανθολογία του έργου του έως τα μέσα του 1950: «Zen Buddhism»: Επιλογές του D. T. Suzuki, Doubleday, New York: 1956. Έκδοση by William Barrett.

Πρώιμο έργο για τον φιλοσοφο - μυστικιστή. Swedenborg: «Buddha of the North», West Chester, Pa: Swedenborg Foundation, 1996. Μετάφραση Andrew Bernstein of Swedenborugu, 1913.

«A Miscellany on the Shin Teaching of Buddhism», Kyōto, Shinshū Ōtaniha, 1949.

«Shin Buddhism», New York, Harper & Row, 1970 

«Gutoku Shaku Shinran, The Kyōgyōshinshō, The Collection of Passages Expounding the True Teaching, Living, Faith, and Realizing of the Pure Land», μετάφραση Daisetz Teitarō Suzuki, Έκδοση The Eastern Buddhist Society, Kyōto, Shinshū Ōtaniha, 1973.

«Collected Writings on Shin Buddhism», Έκδοση The Eastern Buddhist Society,  Kyōto, Shinshū Ōtaniha, 1973.

«Transcription of talks on Shin Buddhism. Buddha of Infinite Light». Boston: Shambhala Publications, 1998. Έκδοση Taitetsu Unno.

«'Tribute; anthology of essays by great thinkers. D. T. Suzuki: A Zen Life Remembered», Wheatherhill, 1986. Ανατύπωση Shambhala Publications.

     Βλ. Επίσης έργα  Alan Watts, Paul Reps κλπ.

     Ποια, όμως, είναι τα εννέα βασικά "κλειδιά" που αποκωδικοποιουμε μέσα στην Εισαγωγή του σπουδαίου Suzuki και αναλύσαμε σήμερα;

     Ας τα μνημονεύσουμε επιγραμματικώς: (α) Υπέρτατη Αλήθεια, (β) Εναρμόνιση Συνειδητού και Ασυνειδήτου, (γ) Πέραν της τεχνικής προς το Ασυνείδητο, (δ) Τοξότης <=> Στόχος δύο σε ένα, (ε) Απαλλαγή από το "εγώ", (ς) Φώτιση (satori) = η υπερβατική γνώση, (ζ) Ζεν = καθημερινότητα, (η) Ζεν = καθημερινή Συνείδηση και (θ) Απολύτρωση δια της πνευματικής αναπτύξεως. Όμως, πως μεταφράζονται όλα τούτα;

     Ασφαλώς και παραμένουμε Έλληνες, Ευρωπαίοι και μη Ασιάτες, όμως, οποιαδήποτε κι αν είναι η φυλετική καταγωγή μας, ως Τοξότες και, δη, Εφιπποτοξότες, χωρίς να απεμπολούμε τίποτε υποχρεούμεθα να μετέχουμε της Παιδείας των πολεμικών τεχνών η οποία είναι κοινή για όλη την Ανθρωπότητα! Και σε αυτή την εισαγωγική ημερίδα επιχειρήσαμε να σταθούμε μπροστά στον στόχο ενώπιος ενωπίω και να επανεξετάσουμε την μεταξύ μας σχέση ώστε να τοξεύσουμε προς τη υπέρτατην αλήθεια αφού απαλλαγούμε από το εγώ μας, εναρμονίζοντας το συνειδητό με το ασυνείδητο ώστε, υπερβαίνοντας την τεχνική να ανασύρουμε από ένα αποφορτισμένο υποσυνείδητο την αθέατη φώτιση, το satori, προκειμένου να οδηγηθούμε στο ζενικό μονοπάτι το οποίο, πλέον, θα γίνει η συνείδηση της καθημερινότητός μας για να μας οδηγήσει στην απολύτρωση δια της πνευματικής αναπτύξεως.

     Kαι πως, σήμερα, εμείς προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε την απολυτρωτική και όχι, απλώς, τοξευτική, διαδικασία; Απλό ήταν!

     Κατ' αρχήν, διαμορφώσαμε τον στόχο έτσι που να αποτελεί το "επιφαινόμενο" που θα μας αποκρύπτει την υπέρτατην αλήθεια. Και ποια ήταν αυτή; Μα, ένας συμβολισμός που αντιπροσώπευσε ένα φύλλο χαρτιού στερεωμένο πίσω από το διαλελυμένο κέντρο του στόχου, ώστε τα βέλη, διαπερνώντας τον στόχο να το διατρυπήσουν κάνοντάς μας να αισθανθούμε ότι αυτά που βλέπουμε μας κρύβουν αυτά που, αν και υπαρκτά, δεν βλέπουμε και που θα πρέπει να δούμε! Δηλαδή, την υπέρτατην αλήθεια! Και πώς λειτουργήσαμε;

     Αφαιρέσαμε από την όρασή μας τον στόχο πάνω στον οποίο τοξεύαμε. «Θολώσαμε» την εικόνα του στόχου πάνω στον οποίο επρόκειτο να τοξεύσουμε και «αδειάσαμε» τον νου μας απ΄ ο,τιδήποτε είχε σχέση με την τόξευση. Κρατούσαμε Τόξο, αλλά …δεν το κρατούσαμε, κρατούσαμε βέλος, αλλά …δεν το κρατούσαμε, τοποθετούσαμε το βέλος, αλλά δεν το …τοποθετούσαμε κι εκείνο εγκαθιδρύονταν από …μόνο του, δείχναμε προς τον στόχο, αλλά δεν …δείχναμε και η αιχμή του βέλους από …μόνη της στρέφονταν προς αυτόν, αφού δεν κρατούσαμε τίποτε κάποια δύναμη …από μόνη της άνοιγε την χορδή και κάποια άλλη την απελευθέρωνε και, να!, το βέλος επάνω στον στόχο, αλλά σε  π ο ι ο ν  στόχο, σ΄ εκείνο που μας έκρυβε τον πραγματικό στόχο ο οποίος ήταν το συμβολικό χαρτί, η υπέρτατη αλήθεια, που παραμένει πάντοτε αθέατη και κρύβεται πίσω από τα επιφαινόμενα! Διότι, στη ζωή δεν είναι αυτά που φαίνονται, αλλά τα άλλα που μας κρύβουν κάνοντάς τα αθέατα αυτά που βλέπουμε. Αλλά, με όλα τούτα, έχοντας «αδειάσει» όραση, νου και συνείδηση (διότι αυτή η τελευταία είναι το προπύργιο που μας δεσμεύει…) από κάθε επιφαινόμενο, ο Τοξότης αποφεύγει τον πανικό στόχου που είναι ο εγγύς στόχος, αλλά και ακουμπά την υπέρτατην αλήθεια.

     Μπροστά στον στόχο νιώθουμε ενώπιοι ενωπίω! Με μιαν υπέρτατην αλήθεια να κρύβεται από τα επιφαινόμενα  τοξεύσαμε αυτή την Κυριακή προς ένα στόχο του οποίου αγνοούμε τις διαστάσεις, τις  π ρ α γ μ α τ ι κ έ ς  διαστάσεις των όσων μπορεί να μας κρύβει, κάτι που μας θέτει ενώπιον αληθειών που περνούν απαρατήρητες σε μια καθημερινότητα απροσδιορίστων διαστάσεων. Και μέσα σε αυτή την απροσδιοριστία καλούμεθα να προσδιορίσουμε …στοχασμούς και όχι μόνον τοξευτικούς…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η Ελληνική Σχολή Έφιππης Τοξοβολίας "Έλληνες Κένταυροι", με μόνη εξαίρεση την Σχολή "Kassai" από την οποία έλκει την καταγωγή, είναι η μόνη παγκοσμίως η οποία δίδει την απαιτούμενη έμφαση στην διδασκαλία της φιλοσοφίας η οποία διέπει μία πολεμική τέχνη όπως αυτή της Έφιππης Τοξοβολίας. Δυστυχώς, η περιρρέουσα υποβάθμιση της εθνικής Παιδείας των λαών η οποία προωθείται διεθνώς για τον ευχερέστερο έλεγχό τους από τους γνωστούς παγκοσμιοποιητές, δεν θα ήταν δυνατόν να μην αγγίξει και τις πολεμικές τέχνες με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε, πλέον, την γενική διδασκαλία τους να περιορίζεται στην τεχνική τους και να μην αγγίζει διόλου την φιλοσοφική τους διάσταση όπως πρέπει! Έτσι, παρακολουθώντας την εξέλιξη των διαφόρων Σχολών Έφιππης Τοξοβολίας ανά τον κόσμο, διαπιστώνουμε ότι αυτές υπελίσσονται σε ...λογιστικά γραφεία καταγραφής "βαθμοθηρίας" πρακτικών επιδόσεων και μόνον, χωρίς ίχνος βαθύτερης κατανοήσεως του εφιπποτοξοτικού αντικειμένου! Αντιθέτως, η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" θα επιμένει εσαεί στην ολοκληρωμένη διδασκαλία της Έφιππης Τοξοβολίας προς τους μαθητές της με την παράλληλη εκπαίδευσή τους τόσο προς την τεχνική της όσο και προς την φιλοσοφία της, αναδεικνύοντας ολοκληρωμένους Εφιπποτοξότες. Διότι αυτό ακριβώς είναι και το όραμα του Ιδρυτή της Αριστοτέλους Ηρ. Καλέντζη.

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

Συνεχίζεται...