Η ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ" ΑΓΩΝΕΣ , HORSEBACK ARCHERY IN THE MODERN "OLYMPIC" GAMES

Η ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ 

ΣΤΟΥΣ 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ" ΑΓΩΝΕΣ 

HORSEBACK ARCHERY IN THE MODERN "OLYMPIC" GAMES

     Ο διεθνής Οργανισμός Έφιππης Τοξοβολίας "International Horseback Archery Alliance" οραματίζεται την ένταξη της Έφιππης Τοξοβολίας στην χορεία των σύγχρονων "Ολυμπιακών" Αγώνων, παραβλέποντας όμως (α) την φύση των σύγχρονων "Ολυμπιακών" Αγώνων οι οποίοι δεν έχουν καμία πραγματική σχέση με τους αυθεντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ελληνικής αρχαιότητος και (β) την φύση της ίδιας της Έφιππης Τοξοβολίας η οποία δεν είναι ένα απλό άθλημα αλλά μία πολεμική τέχνη, διεπόμενη από φιλοσοφικές Αξίες και πλαίσιο ιστορικής Παραδόσεως.

     Κατ΄ αρχήν είναι απαραίτητο να ανατρέξουμε στην ιστορία των αληθινών Ολυμπιακών Αγώνων της Ελληνικής Αρχαιότητος ώστε κατόπιν να αντιληφθούμε ότι αυτό που επιπολαίως, σήμερα, ονομάζουμε σαν "Ολυμπιακούς" Αγώνες δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία εμπορικοποίηση της Αθλήσεως, με συνεπαγόμενη την κατάπτωση του αθλητικού ήθους και την ανάπτυξη της διακινήσεως ουσιών κάθε άλλο παρά ωφέλιμων για τους οργανισμούς των αθλητών.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Από την έναρξή τους έως την απαγόρευσή τους από τον Θεοδόσιο

Εισαγωγή

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της αρχαιότητoς αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς του ελληνικού κόσμου και συγχρόνως ένα από τα διαρκέστερα πολιτισμικά φαινόμενα της ανθρώπινης ιστορίας. Η τέλεσή τους στην ιερή Άλτη της Ολυμπίας, προς τιμήν του Διός, συνδύαζε θρησκευτική λατρεία, αθλητικό ανταγωνισμό, πολιτική προβολή και πολιτισμική ενότητα.

Οι Αγώνες υπήρξαν θεσμός πανελλήνιος. Παρά τις διαρκείς συγκρούσεις μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών, η Ολυμπία λειτουργούσε ως κοινός ιερός χώρος, όπου οι Έλληνες επιβεβαίωναν την κοινή γλώσσα, τη θρησκεία και την πολιτισμική τους ταυτότητα.

Η παράδοση τοποθετεί την πρώτη επίσημη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στο έτος 776 π.χ.χ., ενώ η οριστική παύση τους συνδέεται με τα διατάγματα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ στα τέλη του 4ου αιώνα μ.χ.χ., όταν οι εθνικές λατρείες απαγορεύθηκαν στο πλαίσιο της χριστιανικής αναδιοργανώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

1. Η Μυθική και Ιστορική Προέλευση των Αγώνων

Η προέλευση των Ολυμπιακών Αγώνων περιβάλλεται από πλήθος μυθολογικών παραδόσεων. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ιδρυτής τους θεωρείται ο Ηρακλής, ο οποίος καθόρισε και το μήκος του σταδίου. Άλλες παραδόσεις αποδίδουν την ίδρυσή τους στον Πέλοπα ή στον βασιλιά της Ήλιδος Ίφιτο.

Η ιστορική παράδοση αναφέρει ότι ο Ίφιτος, σε συνεργασία με τον νομοθέτη της Σπάρτης Λυκούργο και τον βασιλιά της Πίσας Κλεισθένη, αναδιοργάνωσε τους Αγώνες ώστε να τερματισθούν οι εμφύλιες συγκρούσεις και να αποκατασταθεί η ειρήνη μεταξύ των ελληνικών φύλων.

Από αυτήν την αναδιοργάνωση προέκυψε και ο θεσμός της «Εκεχειρίας» (Ιερά Εκεχειρία), σύμφωνα με τον οποίο απαγορευόταν κάθε πολεμική ενέργεια κατά τη διάρκεια των Αγώνων και κατά τη μετάβαση των αθλητών και των προσκυνητών στην Ολυμπία.

Η πρώτη καταγεγραμμένη Ολυμπιάδα τοποθετείται στο 776 π.Χ. και νικητής στο μοναδικό τότε αγώνισμα, τον δρόμο σταδίου, ήταν ο Κόροιβος από την Ήλιδα.

2. Η Ιερή Ολυμπία

Η Ολυμπία βρισκόταν στη δυτική Πελοπόννησο, στην περιοχή της Ήλιδος, κοντά στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο. Δεν αποτελούσε πόλη με πολιτική υπόσταση, αλλά ιερό κέντρο αφιερωμένο στον Δία. Η καρδιά του ιερού ήταν η Άλτις, ένας περιτειχισμένος ιερός χώρος όπου βρίσκονταν οι σημαντικότεροι ναοί, βωμοί και αναθήματα. Τα κύρια μνημεία της Ολυμπίας ήσαν:

α. Ο Ναός του Διός

β. Ο Ναός της Ήρας

γ. Το Φιλιππείο

δ. Το Βουλευτήριο

ε. Το Πρυτανείο

στ. Το Γυμνάσιο

ζ. Η Παλαίστρα

η. Το Στάδιο

ι. Ο Ιππόδρομος

Ιδιαίτερη σημασία είχε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργο του Φειδίου, το οποίο θεωρήθηκε ένα από τα επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου.

3. Ο Θρησκευτικός Χαρακτήρας των Αγώνων

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήσαν απλώς αθλητικές διοργανώσεις αλλά, πρωτίστως, θρησκευτική εορτή. Κατά τη διάρκεια των Αγώνων ετελούντο:

α. Θυσίες προς τον Δία

β. Πομπές και τελετουργίες

γ. Λιτανείες

δ. Δημόσιες προσευχές

ε. Μαντικές και καθαρτήριες πράξεις

Η κορυφαία θυσία ήταν η εκατόμβη προς τον Δία, δηλαδή η θυσία εκατό βοδιών στον μεγάλο βωμό του θεού. Οι αθλητές ορκίζονταν ενώπιον του αγάλματος του Ορκίου Διός ότι θα τηρούσαν τους κανόνες των Αγώνων και ότι είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα. Η θρησκευτική διάσταση εξηγεί και τον ιερό χαρακτήρα της Εκεχειρίας, καθώς η παραβίασή της θεωρούνταν ασέβεια απέναντι στον Δία.

4. Η Οργάνωση των Αγώνων

Την ευθύνη της διοργανώσεως είχαν οι Ηλείοι, ενώ ανώτατοι επόπτες ήταν οι Ελλανοδίκες.

Οι Ελλανοδίκες:

α. Επέβλεπαν την προετοιμασία των αθλητών

β. Έλεγχαν την καταγωγή και την ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων

γ. Εφάρμοζαν τους κανονισμούς

δ. Απένειμαν τα βραβεία

Οι συμμετέχοντες έπρεπε να είναι ελεύθεροι Έλληνες άνδρες. Αποκλείονταν οι δούλοι και οι περισσότεροι μη Έλληνες. Οι γυναίκες δεν επιτρέπονταν να συμμετέχουν στους ανδρικούς αγώνες, ούτε να παρακολουθούν ορισμένα αγωνίσματα, με εξαίρεση την ιέρεια της Δήμητρας Χαμύνης. Ωστόσο υπήρχαν ξεχωριστοί αγώνες για γυναίκες, τα Ηραία. Η προετοιμασία των αθλητών διαρκούσε μήνες και περιλάμβανε εντατική σωματική άσκηση, ειδική διατροφή και πειθαρχημένη ζωή.

5. Τα Αγωνίσματα

Αρχικά υπήρχε μόνο ένα αγώνισμα, ο δρόμος σταδίου. Με την πάροδο των αιώνων προστέθηκαν νέα αγωνίσματα.

α. Δρόμοι

β. Στάδιον

γ. Δίαυλος

δ. Δόλιχος

ε. Οπλίτης δρόμος

στ. Αγωνίσματα δύναμης και πάλης

ζ. Πάλη

η. Πυγμή

θ. Παγκράτιο και,

ι. Πένταθλο Το πένταθλο περιλάμβανε: Άλμα, Δίσκο, Ακόντιο, Δρόμο, Πάλη.

ια. Ιππικοί αγώνες που περιελάμβαναν Αρματοδρομίες και Ιπποδρομίες, αγωνίσματα ιδιαιτέρως δαπανηρά συνδεόμενα με τις αριστοκρατικές τάξεις.

6. Οι Αθλητές και το Ιδεώδες της Αρετής

Οι αθλητές της αρχαιότητος αντιμετωπίζονταν ως φορείς δόξας όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για την πατρίδα τους. Η νίκη στους Αγώνες εξασφάλιζε πανελλήνια φήμη, δημόσιες τιμές, χρηματικά βραβεία στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, πολιτικό κύρος, ποιητική και καλλιτεχνική εξύμνηση. Ολυμπιονίκες όπως ο Μίλων ο Κροτωνιάτης, ο Θεαγένης ο Θάσιος και ο Διαγόρας της Ρόδου έγιναν θρυλικές μορφές. Το ιδεώδες του αθλητή συνδεόταν με την έννοια της «ἀρετῆς», δηλαδή της σωματικής, ηθικής και πνευματικής τελειότητας.

7. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατά την Κλασική και Ελληνιστική Εποχή

Κατά την κλασική εποχή οι Αγώνες έφθασαν στο απόγειο της ακμής τους. Η Ολυμπία εξελίχθηκε σε σημαντικό πολιτισμικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Εκεί αναγινώσκονταν φιλοσοφικά έργα, παρουσιάζονταν ποιητικές συνθέσεις, εκτίθεντο έργα τέχνης, συνάπτονταν πολιτικές συμμαχίες. Κατά την ελληνιστική περίοδο οι Αγώνες απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη διεθνή ακτινοβολία λόγω της εξαπλώσεως του ελληνικού πολιτισμού μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

8. Οι Αγώνες στη Ρωμαϊκή Εποχή

Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες συνέχισαν να τελούνται αλλά σταδιακώς αλλοιώθηκαν κι εξέπεσαν και Ρωμαίοι αυτοκράτορες, όπως ο Νέρων, συμμετείχαν ή επενέβαιναν στους Αγώνες για λόγους πολιτικής προβολής, ο Νέρων μάλιστα ανακηρύχθηκε νικητής σε αρματοδρομία, παρά το γεγονός ότι έπεσε από το άρμα του κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά παρά την παρακμή τους οι Αγώνες παρέμειναν σημαντικό θρησκευτικό και πολιτισμικό γεγονός έως τον 4ο αιώνα μ.χ.χ.

9. Η Απαγόρευση των Αγώνων από τον Θεοδόσιο

Κατά τον 4ο αιώνα μ.χχ.. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε διαδικασία εκχριστιανισμού. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, επιδιώκοντας την εδραίωση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του κράτους, εξέδωσε σειρά διαταγμάτων κατά των εθνικών ελληνικών λατρειών. Στο πλαίσιο αυτό θεωρείται ότι απαγορεύθηκαν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες περί το 393 μ.χ.χ., καθώς συνδέονταν άμεσα με την αρχαία ελληνική θρησκεία και τις θυσίες προς τον Δία. Η παύση των Αγώνων δεν υπήρξε απλώς κατάργηση ενός αθλητικού θεσμού αλλά τμήμα της βαθύτερης πολιτισμικής μεταβολής που σηματοδότησε τη μετάβαση από τον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο στην κατοπινή χριστιανική αρχαιότητα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, σεισμοί, πλημμύρες και εγκατάλειψη οδήγησαν στην καταστροφή και την ταφή της Ολυμπίας.

10. Η Ιστορική Κληρονομιά των Ολυμπιακών Αγώνων

Η σημασία των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων υπερβαίνει την ιστορία του αθλητισμού διότι οι Αγώνες

ενίσχυσαν την πανελλήνια συνείδηση, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας, προέβαλαν το ιδεώδες της ευγενούς άμιλλας, συνδύασαν θρησκεία, τέχνη και πολιτική, επηρέασαν τη σύγχρονη αντίληψη περί αθλητισμού και η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων κατά τον 19ο αιώνα από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν βασίσθηκε σε μεγάλο βαθμό στο πρότυπο της αρχαίας ελληνικής παράδοσης. Η Ολυμπιακή φλόγα, η τελετή έναρξης και το ιδεώδες της ειρηνικής συνάντησης των λαών αποτελούν άμεσες αναφορές στην αρχαία Ολυμπία.

Συμπέρασμα

Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες υπήρξαν μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν αποτέλεσαν μόνο αθλητική διοργάνωση αλλά σύνθετο θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό θεσμό. Από την αρχαϊκή Ελλάδα έως τη ρωμαϊκή εποχή, οι Αγώνες εξέφρασαν την ελληνική αντίληψη περί αρετής, τιμής και συλλογικής ταυτότητας. Η κατάργησή τους από τον Θεοδόσιο σηματοδότησε το τέλος ενός ολόκληρου πολιτισμικού κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, το ιδεώδες των Ολυμπιακών Αγώνων επέζησε μέσα στους αιώνες και εξακολουθεί να επηρεάζει τη σύγχρονη ανθρωπότητα.

Εξ όλων των προαναφερθέντων συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτέλεσαν, κυρίως, θρησκευτική εκδήλωση αποκλειστικώς των Ελλήνων και, μάλιστα, συγκεκριμένων εξ αυτών και όχι όλων, οι οποίοι με αυτήν την εκδήλωση τιμούσαν τον Θεό Δία στον οποίον θυσίαζαν και ορκίζονταν, τούτο δε σημαίνει ότι η καθοσίωση και νομιμοποίηση αυτών των Αγώνων προϋπέθετε την διαμόρφωση στους μετέχοντες ενός ηθικού πλαισίου Αρετής μακράν κάθε ιδιοτελείας και κερδοσκοπίας, κάτι το οποίο κάθε άλλο παρά ισχύει στους σύγχρονους "Ολυμπιακούς" Αγώνες οι οποίοι αποτελούν επιτομή εμπορικοποιήσεως της Αθλήσεως και εξαναγκασμού, με κάθε τρόπο, στον ανταγωνισμό ο οποίος, συχνά, καταλήγει και σε αθέμιτο, με την εισχώρηση τοξικής φαρμακοληψίας.

Χωρίς καμία άλλη πρόθεση, θεωρούμε τους σύγχρονους ψευδο-"Ολυμπιακούς" Αγώνες ως εντελώς ξένους προς τους αυθεντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ελληνικής αρχαιότητος και όχι μόνον διότι η εμπορικοποίηση και η ανταγωνιστικότητα των αθλημάτων στις οποίες παραπέμπουν αλλοιώνουν πλήρως την σημασία της Αθλήσεως διότι η καταναγκαστική κατάκτηση "ρεκόρ" απαιτεί ολοένα αυξανόμενες σωματικές επιδόσεις οι οποίες δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν δια της απλής καταβολής σωματικών δυνάμεων παρασύροντας τους αθλουμένους σε αυτοτοξίνωση δια της χρήσεως αναβολικών και άλλων χημικών ουσιών.

Αναφορικώς με την φύση της Έφιππης Τοξοβολίας έχουμε τοποθετηθεί προ πολλού, με την έκδοση ειδικής πραγματείας στην οποία τεκμηριώνουμε ότι αποτελεί πολεμική τέχνη και όχι απλό άθλημα. Σε σχετική ανάρτησή μας, στο κεντρικό Ιστολόγιο της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" σημειώνουμε:

Συνεπώς, η ένταξη μιας πολεμικής τέχνης στην χορεία των απλών αθλημάτων απλώς θα την υποβαθμίσει, θα την εμπορικοποιήσει και θα επιτρέψει την διάβρωσή της με την διείσδυση "χημικών ουσιών" προς βλάβη Ίππων και Εφιπποτοξοτών, αλλά και υποβάθμιση του κοινωνικού επιπέδου και του ίδιου του Πολιτισμού!

Γενικώς, αν και ως Έλληνες θα μπορούσαμε να παρασυρθούμε σε ευνοϊκές τοποθετήσεις ως προς την ένταξη της Έφιππης Τοξοβολίας στο πλαίσιο των σύγχρονων ψευδο-"Ολυμπιακών" Αγώνων, αντιθέτως εισηγούμεθα στην έγκριτη "International Horseback Archery Alliance" την προστασία της πολεμικής τέχνης μας δια της αποφυγής μιας τέτοιας ,εσφαλμένης κατά την άποψή μας, πρωτοβουλίας.

Με εκτίμηση!

Για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων"

Αριστοτέλης Ηρακλέους Καλέντζης

The International Horseback Archery Alliance envisions the inclusion of Horseback Archery in the modern "Olympic" Games, but overlooks (a) the nature of the modern "Olympic" Games which have no real connection with the authentic Olympic Games of Greek antiquity and (b) the nature of Horseback Archery itself which is not a simple sport but a martial art, governed by philosophical values ​​and a framework of historical Tradition.

First of all, it is necessary to look back at the history of the true Olympic Games of Greek Antiquity so that we can then understand that what we superficially, today, call the "Olympic" Games is nothing more than a commercialization of Sports, resulting in the decline of the sporting ethos and the development of the trafficking of substances that are anything but beneficial for the athletes' bodies.

THE OLYMPIC GAMES IN ANTIQUITY

From Their Origins to Their Suppression under Theodosius

Introduction

The Olympic Games of antiquity constitute one of the most significant institutions of the ancient Greek world and one of the longest-lasting cultural phenomena in human history. Held in the sacred sanctuary of Olympia in honor of Zeus, the Games combined religious worship, athletic competition, political prestige, and cultural unity.

The Games were fundamentally Panhellenic in character. Despite the frequent wars among the Greek city-states, Olympia functioned as a sacred meeting place where Greeks affirmed their common language, religion, and cultural identity.

Tradition places the first official Olympic Games in 776 BCE, while their definitive abolition is associated with the decrees of Emperor Theodosius I at the end of the fourth century CE, when pagan cults were prohibited as part of the Christian transformation of the Roman Empire.

1. Mythical and Historical Origins of the Games

The origins of the Olympic Games are surrounded by numerous mythological traditions. According to one version, the founder of the Games was Heracles, who also determined the length of the stadion race. Other traditions attribute the foundation to Pelops or to Iphitos, king of Elis.

Historical tradition states that Iphitos, together with the Spartan lawgiver Lycurgus and Cleisthenes of Pisa, reorganized the Games in order to end civil conflicts and restore peace among the Greek peoples.

From this reorganization emerged the institution of the Sacred Truce (Ekecheiria), according to which all military activity was suspended during the Games and during the journeys of athletes and pilgrims to Olympia.

The first recorded Olympiad dates to 776 BCE, and the victor in the only event at that time, the stadion race, was Koroibos of Elis.

2. Sacred Olympia

Olympia was located in the western Peloponnese, in the region of Elis, near the rivers Alpheios and Kladeos. It was not a political city-state but rather a sacred sanctuary dedicated to Zeus. The heart of the sanctuary was the Altis, a sacred enclosed precinct containing the principal temples, altars, and dedications. Principal Monuments of Olympia were:
a. The Temple of Zeus
b. The Temple of Hera
c. The Philippeion
d. The Bouleuterion
e. The Prytaneion
f. The Gymnasium
g. The Palaestra
h. The Stadium
i. The Hippodrome

Of particular importance was the chryselephantine statue of Zeus created by Pheidias, considered one of the Seven Wonders of the Ancient World.

3. The Religious Character of the Games

The Olympic Games were not merely athletic competitions but above all a religious festival. During the Games the following ceremonies took place:
a. Sacrifices to Zeus
b. Processions and rituals
c. Religious ceremonies
d. Public prayers
e. Purification rites

The most important sacrifice was the hecatomb offered to Zeus, consisting of the sacrifice of one hundred oxen at the great altar of the god. Athletes swore before the statue of Zeus Horkios that they would obey the rules of the Games and that they had completed the required preparation. The religious dimension also explains the sacred nature of the Olympic Truce, since its violation was regarded as an act of impiety against Zeus.

4. Organization of the Games

The Eleans were responsible for the organization of the Games, while the supreme officials were the Hellanodikai.

The Hellanodikai:

a. Supervised the preparation of the athletes
b. Verified the origin and moral standing of participants
c. Enforced the regulations
d. Awarded the prizes

Participants had to be free Greek males. Slaves and most non-Greeks were excluded. Women were generally forbidden both from participating in the men’s competitions and from attending certain events, with the exception of the priestess of Demeter Chamyne. Separate women’s games, known as the Heraia, also existed. Athletic preparation lasted for months and included intense physical training, specialized diet, and disciplined living.

5. Athletic Events

Initially there was only one event, the stadion race. Over time additional competitions were introduced.
a. Footraces
b. Stadion
c. Diaulos
d. Dolichos
e. Hoplite race
f. Combat Sports
g. Wrestling
h. Boxing
i. Pankration
j. Pentathlon. The pentathlon included:Long jump, Discus throw, Javelin throw, Running, Wrestling
k. Equestrian Competitions (Chariot races and Horse races). The equestrian events were particularly expensive and associated with aristocratic elites.

6. Athletes and the Ideal of Arete

Ancient athletes were regarded as bearers of glory not only for themselves but also for their city-states. Victory in the Games granted panhellenic fame, public honors, financial rewards in their home cities, political prestige, celebration in poetry and art. Olympic victors such as Milo of Croton, Theagenes of Thasos, and Diagoras of Rhodes became legendary figures.The ideal athlete embodied the Greek concept of arete, meaning physical, moral, and intellectual excellence.

7. The Olympic Games during the Classical and Hellenistic Periods

During the Classical era the Games reached the height of their prestige. Olympia developed into a major cultural and artistic center. At Olympia:philosophical works were read publicly. poetic compositions were presented, works of art were displayed, political alliances were negotiated. During the Hellenistic period the Games acquired even greater international prestige due to the spread of Greek culture following the conquests of Alexander the Great.

8. The Games in the Roman Era

After the Roman conquest of Greece, the Olympic Games continued to be celebrated but gradually underwent transformations. Roman emperors such as Nero participated in or interfered with the Games for political purposes. Nero was even proclaimed victor in a chariot race despite falling from his chariot during the competition. Despite these distortions, the Games remained an important religious and cultural institution until the fourth century CE.

9. The Suppression of the Games under Theodosius

During the fourth century CE the Roman Empire underwent a process of Christianization. Emperor Theodosius I, seeking to establish Christianity as the official religion of the Empire, issued a series of decrees against pagan cults. Within this context, the Olympic Games are generally considered to have been prohibited around 393 CE because of their close association with ancient Greek religion and sacrifices to Zeus. The end of the Games was not simply the abolition of an athletic institution but part of a profound cultural transformation marking the transition from the Greco-Roman world to the Christian Late Antique world. A few decades later, earthquakes, floods, and abandonment led to the destruction and burial of Olympia.

10. The Historical Legacy of the Olympic Games

The significance of the ancient Olympic Games extends far beyond the history of sport. The Games, s:trengthened Panhellenic consciousness, contributed to Greek education and culture, promoted the ideal of noble competition, combined religion, art, and politics, influenced the modern understanding of athletics. The revival of the Olympic Games in the nineteenth century by Pierre de Coubertin was largely inspired by the model of ancient Greek tradition. The Olympic flame, the opening ceremony, and the ideal of peaceful international gathering all derive symbolically from ancient Olympia.

Conclusion

The ancient Olympic Games constituted a unique phenomenon in the history of civilization. They were not merely an athletic competition but a complex religious, social, and cultural institution. From Archaic Greece to the Roman era, the Games expressed the Greek understanding of virtue, honor, and collective identity. Their suppression under Theodosius marked the end of an entire cultural world. Nevertheless, the Olympic ideal survived through the centuries and continues to influence humanity today.

From all of the above, the conclusion is drawn that the Olympic Games were, mainly, a religious event exclusively for the Greeks and, indeed, for specific ones and not for all of them, who with this event honored the God Zeus to whom they sacrificed and swore, this does not mean that the establishment and legalization of these Games required the formation in the participants of a moral framework of Virtue far from any selfishness and speculation, something that is anything but true in the modern "Olympic" Games which are the epitome of the commercialization of Sports and coercion, in every way, in competition which often ends up being unfair, with the introduction of toxic drug abuse.

Without any other intention, we consider the modern pseudo-"Olympic" Games as completely foreign to the authentic Olympic Games of Greek antiquity, and not only because the commercialization and competitiveness of the sports to which they refer completely alter the meaning of Sports because the forced conquest of "records" requires ever-increasing physical performance which cannot be achieved through the simple exertion of physical strength, leading athletes to self-intoxication through the use of anabolic and other chemical substances.

Regarding the nature of Mounted Archery, we have taken a position long ago, with the publication of a special treatise in which we document that it is a martial art and not a simple sport. In our relevant post, on the main Blog of the School of the "Greek Centaurs", we note:

"The Bow, even according to the law in force in most countries, is a weapon, so, a priori, we are talking about a martial art! And some may … rechristen it as a “sports instrument” for reasons of “exorcism” of legal “alignment”, but the work of no sports instrument is death and of the Bow, it is, as Heraclitus said: “The name of the Bow is life, and the work is death!” Furthermore, where a weapon dominates, as in the case of Mounted Archery, there, there is no … “game” because with weapons, as with life, we do not play!”

Thus begins the formulation of the final conclusion after a thorough reflection on whether Mounted Archery is a martial art or a sport and the, by presumption, conclusion is that it is a martial art and only, and the entire reasoning is recorded in the pages of our Group's new manual "MOUNTED ARCHERY, martial art, or, sport / game?" which was written by the Founder of the "Greek Centaurs".

Therefore, the inclusion of a martial art in the dance of simple sports will simply degrade it, commercialize it and allow its erosion with the penetration of "chemical substances" to the detriment of Horses and Horseback Archers, but also the degradation of the social level and of the Civilization itself!

In general, although as Greeks we could be led to favorable positions regarding the inclusion of Horseback Archery in the context of the modern pseudo-"Olympic" Games, on the contrary we suggest to the reputable "International Horseback Archery Alliance" the protection of our martial art by avoiding such an initiative, which is wrong in our opinion.

With respect!

For the School of the "Greek Centaurs"

Aristotle Hercules Kalentzis

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - SELECTED BIBLIOGRAPHY

1. J. Melber
«Olympia: Aufstieg und Verfall der olympischen Spiele, ihr Untergang und ihre Wiederbelebung in der Gegenwart»
Oldenbourg Wissenschaftsverlag, München / Berlin (1936)

2. Ernst Curtius
«Olympia»
Atlantis Verlag, Berlin / Zürich (1935)
.
3. Deutsches Archäologisches Institut
«Olympische Forschungen»
Deutsches Archäologisches Institut, Berlin.

4. Deutsches Archäologisches Institut
«Berichte über die Ausgrabungen in Olympia»
Walter de Gruyter, Berlin

5. Gerhard Krause & Erich Mindt
«Olympia 1936: Eine nationale Aufgabe»
Reichssportverlag, Berlin, (1935)

6. Friedrich Mildner (Hrsg.)
«Olympia 1936 und die Leibesübungen im nationalsozialistischen Staat»
Buchvertrieb Olympiade 1936, Berlin (1934)

7. Jost Krekeler
«Olympia 1936»
Zeitgeschichte Verlag, Berlin (1935)

8. Carl Diem
«Olympische Flamme»
Berlin, (1936)

9. Carl Diem
«Weltgeschichte des Sports und der Leibeserziehung»
Stuttgart / Berlin (1936–1940)

10. Wilhelm Andrae
«Die Antike und der Sport»
Berlin, (1937)

11. Leni Riefenstahl
«Olympia»
Berlin, (1938)

12. Richard Strauss
«Olympische Hymne»
Fürstner Verlag, Berlin, (1936)

13. Finley, M. I. & Pleket, H. W.
«The Olympic Games: The First Thousand Years».

London.

14. Golden, Mark.
«Sport and Society in Ancient Greece».

Cambridge.

15. Kyle, Donald G.
«Sport and Spectacle in the Ancient World».

Oxford.

16. Miller, Stephen G.
«Ancient Greek Athletics».

Yale University Press

.
17. Παπαχατζής, Νικόλαος.
«Η Αρχαία Ολυμπία και οι Αγώνες».

Αθήνα.

18. Swaddling, Judith.
«The Ancient Olympic Games».

Austin.

19. Young, David C.
«A Brief History of the Olympic Games».

Oxford.

20. Μ. Φιλιππίδου
«Ολυμπιακοί Αγώνες»
Εκδότης: Α. Ράλλης, Αθήναi, (1932)

ΜΑΓΕΙΑ

 ΜΑΓΕΙΑ

     "Ιχνηλατώντας" το πέρασμα των Ναϊτών Ιπποτών, στο 3ο και 4ο Διαμέρισμα του Παρισιού, αφουγκραστήκαμε τη βοή του, πάλαι, Διοικητηρίου τους, όπου οι αρχαιολόγοι του "EVA" ανέσκαπταν το έδαφος ανασυνθέτοντας ένα παρελθόν Ιστορίας αλλά και  Μ α γ ε ί α ς, ξαναζωντανεύοντας τα ανώνυμα, πια, ανθρώπινα απομεινάρια του νεκροταφείου Carreau du Temple. 

     Κι όπως εκείνοι οι αρχαιολόγοι έτσι κι εμείς, στη Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" όχι στο Παρίσι αλλά στον, εξίσου περίφημο, Υμηττό, ενισχύσαμε με το στοιχείο της Μαγείας το ρεαλιστικό κάλεσμα του Ξενοφώντος ώστε να προσδώσουμε στην Ιππική την μεγαλοπρεπή της ολοκλήρωση.

    Ασφαλώς και ο νοήμων αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι, εν προκειμένω, ουδεμία θρησκευτική ή θεολογική προσέγγιση επιχειρείται. Η δική μας προσέγγιση επιλέγει την αυστηρώς μετά-Φυσική (την σταθερώς φυσική, επέκεινα του ως "φυσικού, αντιληπτού" ώστε να καλυφθεί ένα κενό μεταξύ του, κοντόθωρα, αντιληπτού και του, κατά πολύ ευρυτέρου,  πραγματικώς υπάρχοντος το οποίον ακεραιώνει την Ιππική και αυτό το υπαρκτό, όσο και προσφερόμενο προς διερεύνηση, άνυσμα της Ιππικής δεν είναι παρά η Μαγεία της, ένα στοιχείο αναπόσπαστο της φυσικής πραγματικότητος ουδεμία σχέση έχοντος με τσαρλατανισμούς και μαγγανείες.  

      Ανεξαρτήτως εποχών και λαών, είτε σε χρόνους και κοινωνίες Βαρβάρων, είτε σε σύγχρονες εποχές πολιτισμένων ή και τύποις "πολιτισμένων" κοινωνιών, η Μαγεία ασκεί την δική της φυσική επίδραση στο γίγνεσθαι κι επισφραγίζει με την ανεξίτηλη συναρπαστικότητά της πολιτισμούς κι εγχειρήματα.

     Ερμηνευόμενη είτε από τον Eliphas Levi, είτε από τον Alessandro di Cagliostro, η Μαγεία παρακολουθεί μέσα στον χρόνο όλα τα φυσικά κι ανθρώπινα, αλλά και τα πάντα πέραν αυτών, όσα αδυνατούμε να προσδιορίσουμε.

      Μία φράση από έναν όχι και τόσο "υποψιασμένο" Συνασκούμενο αντηχεί προ πολλών χρόνων ως υπόμνηση στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων": "Ας μη χαθεί ποτέ η Μαγεία της Έφιππης Τοξοβολίας!". Κι εμείς, βεβαίως αυτό προσπαθούμε και θα το προσπαθήσουμε ακόμη εντονότερα στα επικείμενα περιορισμένα μαθήματα Ιππασίας που θα διεξαχθούν στο Ιππευτήριό μας για πολύ λίγα άτομα (εμπλεκόμενα στην ταινία μας κλπ). Ήδη, δε, είναι έτοιμο το σχετικό curriculum.  

ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΑΔΟΣ

 ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΑΔΟΣ

     Όταν ο Kassai Lajos ίδρυε την Κοιλάδα του είχε, ήδη, ένα ολοκληρωμένο όραμα απότοκο ενός ολοκληρωμένου χαρακτήρος με καθορισμένη φιλοσοφία ζωής! Αυτή η ιδρυτική πράξη δεν ήταν μία περιστασιακή απόπειρα αναζητήσεως...λόγου υπάρξεως, αλλά η υλοποίηση του πλαισίου υπάρξεώς του, όπως το υπαγόρευε η προσωπική του κοσμοθέαση! 

     Αυτός ο πραγματικός Δάσκαλος όχι μόνον της Έφιππης Τοξοβολίας αλλά ενός πολυπρισματικού "γνωστικού αντικειμένου" που συνοψίζει την πολυεδρικότητα της ίδιας της ζωής, στην πραγματικότητα, "φύτεψε" έναν μεγάλο "κήπο" με θρεπτικά και καλλίγευστα φρούτα για να τα προσφέρει με ευγένεια ψυχής σε όποιον ήθελε να τα γευθεί! Και τα προσέφερε!

     Δεν επεδίωξε να ανοίξει "μαγαζάκι" και, δη, χωρίς "εμπόρευμα", δεν εμφανίστηκε από το πουθενά και χωρίς να υπάρξει μαθητής δεν δήλωσε "Δάσκαλος" αποζητώντας τα "like" των "social media" με ...αγορασμένους "ακολούθους", ούτε σκέφθηκε ότι η ...ρακέτα του ...τένις θα ήταν μια εναλλακτική ψευδαίσθηση όταν ...βαρεθεί το Τόξο...! 

     Αφιερώθηκε σ΄ εκείνο που τον "κάλεσε" και δεν το πρόδωσε ποτέ κι όταν είπε "Έφιππη Τοξοβολία μέχρι θανάτου!" το εννοούσε! Και συνέχισε να προσφέρει τα μήλα της Κοιλάδος του! 

     Ευτυχείς, όσοι γευόμαστε, σήμερα, αυτά τα μήλα, τα τόσο γευστικά όσο και θρεπτικά σε μιαν εποχή παρακμής και στερήσεως των "απαραιτήτων"!   

Όλες οι φωτογραφίες είναι ιδιωτικές λήψεις του γράφοντος και προέρχονται από την παρουσία του  στις εκπαιδεύσεις της Κοιλάδος του Οργανισμού "KASSAI" (2005-2007).

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΣ...

 ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ  ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΣ...

     Με τον άνεμο να κυριαρχεί σε όλο το Ιππευτήριο σφυρίζοντας στα φυλλώματα των δένδρων, με χαμηλή θερμοκρασία, με ένα υπέροχο ...αλογάκι και με το καινούργιο  χειροποίητο Τόξο κατασκευής ...Περικλέους Τελειορίδη, όλα ομορφαίνουν και βοήθησαν την Ταξιαρχία να εκτελέσει εν πλήρη κινήσει μια σειρά εξαιρετικών τοξεύσεων με την πρώτη εξ αυτών όπως φαίνεται στον ...αδιάψευστο φακό! Ας την χαρούμε αλλά να μην της πούμε τίποτε και το πάρει πάνω της...

     Το πρώτιστο που συνειδητοποιήσαμε σήμερα είναι η μεγάλη σημασία της σωστής α ν α π ν ο ή ς όχι μόνον σε μία πολεμική τέχνη όπως η Έφιππη Τοξοβολία, αλλά σε ολόκληρη τη ζωή και σε όλες τις δραστηριότητές μας.

     Κάτι σαν το τιμόνι, στο υπέροχο περουβιανό ιστιοφόρο που, λίγες μέρες πριν, το βοήθησε να διαπλεύσει τον Ατλαντικό και να φτάσει στα δικά μας νερά, προ του οποίου κι εμείς διαλογισθήκαμε, η σωστή  α ν α π ν ο ή  μας βοηθά να "διαπλέουμε" τα πιο ταραγμένα "νερά" των καθημερινών μας "περιπετειών" και να βγαίνουμε νικητές στις όποιες τρικυμίες... 

     Πολύ σημαντικό το σημερινό ασκησιολόγιο της Ταξιαρχίας, την βοήθησε να ρυθμίσει την αναπνοή της, να εκτελέσει άρτιες τοξεύσεις και να εκτελέσει σωστό γυμνιππευτικό τροχάδην εκπαιδεύοντας, παραλλήλως σ΄ αυτό και τον σχολικό Ίππο μας. Όμως, χωρίς η Ταξιαρχία να το αντιληφθεί, σήμερα ...ξέχασε αρκετές φορές ότι ήταν ...έφιππη, προσηλωμένη στο Τόξο της κι έτσι "κάθισε" ασφαλέστερα στη ράχη του Ίππου. 

     Βεβαίως, με ένα τόσο ιδανικό Τόξο κατασκευής Περικλέους Τελειορίδη δεν περιμέναμε τίποτε λίγότερο... Και σήμερα ήταν η πρώτη δοκιμασία αυτού του Τόξου το οποίο, ευγενώς, προσέφερε στη Σχολή μας ο κατασκευαστής του και Συνασκούμενος Περικλής Τελειορίδης, αποδεικνύοντας ότι αυτά που κατασκευάζει είναι πραγματικά "διαμάντια" ακόμη και σε έφιππη χρήση! 

     Εν αρχή ην η διεύθυνση του Ίππου και η διατήρηση του ρυθμού με επικέντρωση στον καλό τροχασμό που ήταν και ο πυρήνας της κινήσεως του σημερινού μαθήματος και η Ταξιαρχία με τον Ίππο της μας έδωσαν την παραπάνω εικόνα.

     Δύσκολη κίνηση ο τροχασμός αλλά επιμείναμε στην βελτίωσή του και τα ...καταφέραμε, πριν προχωρήσουμε παρακάτω!

     Και το "παρακάτω" δεν ήταν άλλο από την ...παραπλάνηση της Ταξιαρχίας ώστε να βγει από το άγχος της "ιππεύσεως" να νιώσει ανεξάρτητη του Ίππου με ένα "δόλωμα" αποεστιάσεως προσοχής, με την παράλληλη ανάπτυξη των αυτοδιορθωτικών "σερβομηχανισμών" της "μυικής μνήμης"  ώστε να "καθίσει" βαθύτερα και ασφαλέστερα! "Ταξιαρχία εγκαθίδρυσε το βέλος σου!" ακούστηκε ο Εκπαιδευτής και η Ταξιαρχία, εν κινήσει, ξέχασε ότι ιππεύει, άφησε εντελώς τις ηνίες και ασχολήθηκε με την εγκαθίδρυση του βέλους της! Κι αυτό έγινε πολλές φορές, κυρίως επί στροφών διευθύνσεως, με αποτέλεσμα η Αμαζόνα μας, ακουσίως, να ρυθμίσει και την αναπνοή της! Αυτό ήταν! 

     Μετά από όλα  αυτά, οι τοξεύσεις εν κινήσει της Ταξιαρχίας που ακολούθησαν, όλες ακριβείας ως προς το σημείο και τον χρόνο αφέσεως (χρησιμοποιήθηκε σφυρίχτρα) ήσαν ποιοτικότατες! 

     Και σε κάποιες από αυτές, η Ταξιαρχία παρεσύρθη από τον  πολυμήχανο Εκπαιδευτή εκτελώντας τις πρώτες ...ημι-πάρθειες τοξεύσεις της! 

     Στη Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" ..."παίζουμε ότι δεν παίζουμε ένα παιγνίδι" ("Knots", R. D. Laing) και ...π α ί ζ ο ν τ α ς  ότι δεν  π α ι ζ ο υ μ ε ...παίζουμε και μαθαίνουμε! Και ιδού, η Ψυχολογία και η Ψυχιατρική ως βασική συνιστώσα της ιππικής εκπαιδεύσεως, αλλά και της καθημερινότητός μας για να οδηγηθούμε στο τέλος σε ένα υπέροχο αποτέλεσμα εναρμονίσεως με την φύση που μας ισορροπεί και μας γεμίζει χαρά!

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

 ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

     Η Αμερικανική Σχολή Έφιππης Τοξοβολίας «Flying Duchess Ranch» βρίσκεται στην Washington, στην ευρύτερη περιοχή του Στρατιωτικού Νεκροταφείου του Arlington όπου βρίσκονται θαμμένοι Αμερικανοί πρόεδροι.

     Η συγκεκριμένη Σχολή, προ ολίγων ημερών, ανήρτησε στην σελίδα της του Facebook ένα πολύ σημαντικό, για την παγκόσμια Έφιππη Τοξοβολία, κείμενο το οποίο αποτελεί μιαν ηχηρή προειδοποίηση για το μέλλον της πολεμικής τέχνης μας.

     Στο εν λόγω κείμενο επισημαίνονται ουσιώδεις αλλοιώσεις της Έφιππης Τοξοβολίας λόγω της υποβαθμίσεώς της από πολεμική τέχνη σε άθλημα («game») στο πλαίσιο των «Διεθνών Αγώνων» που διοργανώνονται παγκοσμίως στο «όνομά» της. Κυρίως, υπογραμμίζεται η υποβάθμιση του δεσμού του Ανθρώπου με τον Ίππο, προφανώς, προς υπηρέτηση των βαθμοθηρικών προτεραιοτήτων ενός αθλήματος.

     Παραθέτουμε, εν συνεχεία, αναλλοίωτο το κείμενο του «Flying Duchess Ranch» στο πρωτότυπο διότι μέσα από αυτό προβάλλονται και οι δικές μας αγωνίες οι οποίες επανειλημμένως έχουν δημοσιοποιηθεί και στη μεμονωμένη αρθρογραφία μας αλλά και στο ειδικό εγχειρίδιο «Έφιππη Τοξοβολία: Πολεμική Τέχνη ή Άθλημα?»: 

     «I've been trying to find the words to make a post about how disappointed I am in the general lack of care taken into training horses for archery around the world, especially for some competitions labeled as "World Championships," but I feel like I have said it all before because it has been an ongoing problem for almost two decades.

How is it okay to give an international rider and competitor a horse that has never been shot off of? Or shot off of only a couple of times?

How is it okay to bring in horses of other disciplines such as racing, polo, and cirit, and assume they are usable for a horse archery competition? And expect people to make it work?

For an INTERNATIONAL CHAMPIONSHIP? Or let alone for ANYTHING?

This is entirely unfair to the horses and the riders, and does nothing to help the sport.

You shouldn't have to train a horse you are competing on, unless you have agreed to help train a horse to compete by riding them in a competition.

These days I honestly try to hide from mainstream horse archery on my social media, and only follow a few people whose journeys I enjoy to watch, but things that absolutely disgust me are always creeping in.

I used to have a dream of hosting and running an international competition here in the United States with well trained horses. I wanted to see an event outside of the valley with skilled horses and riders and no uncontrolled bats out of hell on the track. I know I could organize it, and run it well. Between myself and my club alone I could likely put together a group of a few dozen well trained horses if I had a year to prepare. That dream is lost now, I had to let it go.

The horsemanship I see internationally and nationally at horse archery competitions makes me sad. The standards are so low that I wouldn't dare put most outside horse archers on my archery horses anymore.

To most in the horse archery world the horse has become a tool, like their bow. A means to an end. It is not the union of the rider, horse, and bow, that is rewarded, only harshness and speed.

I was once told by an accomplished international horse archer that it is impossible to teach other people how to ride with finesse on the horse, and that most people can't learn that skill. He said that is why we need to have lines on the track, use bits, let people ride fast, etc. because people and horses can't learn that kind of control and if they do it takes too long.

So what if it takes long? To me it is worth it in the end. We have been building our rider's horsemanship abilities here in our club to be able to ride completely at liberty, to truly find that union with their horse on the track. I don't care what they score on the target, you need the union first. This year we had three riders other than myself compete on my horses using only a neck rope, and several others in training rounds. Not all of those competitions were even on our home track, showing the horses and riders still had that connection away from their home as well.

Our group is small, and we are striving for excellence. It is a long humbling journey, and requires patience, but the reward is great. Our horses and horsemanship come first, they must always come first.»

     Ευχαριστούμε θερμά του ομοτέχνους μας από την άλλη όχθη του Ατλαντικού με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές ανησυχίες για την ευκαιρία που μας δίνουν να προβληματιστούμε ακόμη περισσότερο με το εύστοχο κείμενό τους!