ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

 ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

     Εκεί όπου η θλίψη δεν διαχωρίζεται "κατά προτεραιότητα" αλλά η πρόταξη αποτελεί τυχαία επιλογή, θα σημειώσουμε ότι η χθεσινή ημέρα ήταν διπλά οδυνηρή για τους "Έλληνες Κενταύρους" μαθαίνοντας τον θάνατο ενός ενδεκαετούς Ίππου από την επάρατη των Ίππων, τον κολικό, ενός πλάσματος που μπορεί να μην ήταν δικό μας αλλά ανήκε σε γνωστό πρόσωπο εκτός της Ομάδος μας κάτι που, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα τα ζώα και όλα τα παιδιά του κόσμου δεν είναι "δικά μας"! Επιπλέον...

...Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, ποδηλατώντας στην Ρώμη, οι πεταλιές μου με έφεραν στην υπέροχη Bίλα Borghese μέσα στην οποία κάποια άλλα "χνάρια" με οδήγησαν σε ένα εσωτερικό Ιππευτήριο όπου, χωρίς δεύτερη σκέψη, είπα να κατεβώ από το ποδήλατο και να ιππεύσω. Ένας σεβάσμιος κύριος, ο Εκπαιδευτής του χώρου, όταν τον ρώτησα εάν μπορώ να ιππεύσω μου απήντησε αφοπλιστικώς: "Μα, βεβαίως, γι αυτό είμαστε εδώ!" και ίππευσα. Μετά την εκπαίδευσή μου συζητήσαμε εκτενώς με τον ευγενέστατον Ιταλό και η συζήτησή μας περιεστράφη στα κοινωνικά πράγματα της Ιταλίας και της Ευρώπης, χωρίς τίποτε, από πλευράς μου το "πολιτικό" ή "ιδεολογικό", χωρίς κανένα "κοσμοθεωρητικό μήκος και πλάτος" του Φασιστικού σκεπτικού μου. Κι όμως ο σοφός Ιταλός απεδείχθη ότι είχε καταλάβει... Στο τέλος, ακολουθώντας την "ετικέτα", ανταλλάξαμε επισκεπτήρια κι όπως φάνηκε ο γέρων Ιταλός κράτησε κάπου το δικό μου μέχρι προ ημερών, όταν με κάλεσε στο φορητό μου κάποιος Ιταλός για να με ρωτήσει αν είμαι εγώ κι αν ισχύει η διεύθυνσή μου μέχρι χθες, όταν...

     Όταν χθες, εισερχόμενος στο Αναγνωστήριό μου βρήκα στην πόρτα ένα μικρόδεμα που το ακούμπησε ο θυρωρός μας και το οποίο είχε φτάσει από την Ιταλία. Το αποσφράγισα και μέσα βρήκα ένα παλιό βιβλίο, ένα Ιταλο-Ελληνικό Λεξικό που συνέγραψε ο διακεκριμένος Ελληνιστής Tommaso Sanesi κι εκδόθηκε το 1877. Απόρησα αλλά ξεφυλλίζοντάς το ενετόπισα το επισκεπτήριο του Ιταλού Εκπαιδευτή μου στο Ιππευτήριο της Βίλας Borghese επάνω στο οποίο ήταν χειρόγραφα σημειωμένο: "Τον χάσαμε  στις 2 Ιουλίου και μας το άφησε για σας." Κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια περίεργη αναγγελία εκδημίας, πρωτότυπη ίσως, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί θα έπρεπε η αναγγελία αυτή να γίνει με ένα ...Λεξικό του 19ου αιώνος... Και τότε παρατηρώντας την σελίδα του τίτλου κατάλαβα και πάγωσα, δάκρυσα και άγγιξα το καλλιγραφικό κεφαλαίο "Μ" που ήταν γραμμένο με μελάνι από το οποίο μία σταγόνα φαίνεται να είχε ξεφύγει πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί όπως χύθηκαν οι σταγόνες του αθώου αίματός του στη Piazzale Loreto: "Mussolini" ναι, "Benito Mussolini", ο Duce, το LUCE! O μεταστάς είχε καταλάβει, χωρίς καν να τον προσδιορίσω,  τον ιδεολογικό προσανατολισμό μου και όλα αυτά τα χρόνια είχε φυλάξει κάτι για μένα, κάτι τόσο σημαντικό! Αυτός είναι ο Πολιτισμός της Ευρώπης!

ΓΑΙΑΝ ΕΧΟΙ ΕΛΑΦΡΑΝ!