Η ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ" ΑΓΩΝΕΣ , HORSEBACK ARCHERY IN THE MODERN "OLYMPIC" GAMES

Η ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ 

ΣΤΟΥΣ 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ" ΑΓΩΝΕΣ 

HORSEBACK ARCHERY IN THE MODERN "OLYMPIC" GAMES

     Ο διεθνής Οργανισμός Έφιππης Τοξοβολίας "International Horseback Archery Alliance" οραματίζεται την ένταξη της Έφιππης Τοξοβολίας στην χορεία των σύγχρονων "Ολυμπιακών" Αγώνων, παραβλέποντας όμως (α) την φύση των σύγχρονων "Ολυμπιακών" Αγώνων οι οποίοι δεν έχουν καμία πραγματική σχέση με τους αυθεντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ελληνικής αρχαιότητος και (β) την φύση της ίδιας της Έφιππης Τοξοβολίας η οποία δεν είναι ένα απλό άθλημα αλλά μία πολεμική τέχνη, διεπόμενη από φιλοσοφικές Αξίες και πλαίσιο ιστορικής Παραδόσεως.

     Κατ΄ αρχήν είναι απαραίτητο να ανατρέξουμε στην ιστορία των αληθινών Ολυμπιακών Αγώνων της Ελληνικής Αρχαιότητος ώστε κατόπιν να αντιληφθούμε ότι αυτό που επιπολαίως, σήμερα, ονομάζουμε σαν "Ολυμπιακούς" Αγώνες δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία εμπορικοποίηση της Αθλήσεως, με συνεπαγόμενη την κατάπτωση του αθλητικού ήθους και την ανάπτυξη της διακινήσεως ουσιών κάθε άλλο παρά ωφέλιμων για τους οργανισμούς των αθλητών.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Από την έναρξή τους έως την απαγόρευσή τους από τον Θεοδόσιο

Εισαγωγή

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της αρχαιότητoς αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς του ελληνικού κόσμου και συγχρόνως ένα από τα διαρκέστερα πολιτισμικά φαινόμενα της ανθρώπινης ιστορίας. Η τέλεσή τους στην ιερή Άλτη της Ολυμπίας, προς τιμήν του Διός, συνδύαζε θρησκευτική λατρεία, αθλητικό ανταγωνισμό, πολιτική προβολή και πολιτισμική ενότητα.

Οι Αγώνες υπήρξαν θεσμός πανελλήνιος. Παρά τις διαρκείς συγκρούσεις μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών, η Ολυμπία λειτουργούσε ως κοινός ιερός χώρος, όπου οι Έλληνες επιβεβαίωναν την κοινή γλώσσα, τη θρησκεία και την πολιτισμική τους ταυτότητα.

Η παράδοση τοποθετεί την πρώτη επίσημη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στο έτος 776 π.χ.χ., ενώ η οριστική παύση τους συνδέεται με τα διατάγματα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ στα τέλη του 4ου αιώνα μ.χ.χ., όταν οι εθνικές λατρείες απαγορεύθηκαν στο πλαίσιο της χριστιανικής αναδιοργανώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

1. Η Μυθική και Ιστορική Προέλευση των Αγώνων

Η προέλευση των Ολυμπιακών Αγώνων περιβάλλεται από πλήθος μυθολογικών παραδόσεων. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ιδρυτής τους θεωρείται ο Ηρακλής, ο οποίος καθόρισε και το μήκος του σταδίου. Άλλες παραδόσεις αποδίδουν την ίδρυσή τους στον Πέλοπα ή στον βασιλιά της Ήλιδος Ίφιτο.

Η ιστορική παράδοση αναφέρει ότι ο Ίφιτος, σε συνεργασία με τον νομοθέτη της Σπάρτης Λυκούργο και τον βασιλιά της Πίσας Κλεισθένη, αναδιοργάνωσε τους Αγώνες ώστε να τερματισθούν οι εμφύλιες συγκρούσεις και να αποκατασταθεί η ειρήνη μεταξύ των ελληνικών φύλων.

Από αυτήν την αναδιοργάνωση προέκυψε και ο θεσμός της «Εκεχειρίας» (Ιερά Εκεχειρία), σύμφωνα με τον οποίο απαγορευόταν κάθε πολεμική ενέργεια κατά τη διάρκεια των Αγώνων και κατά τη μετάβαση των αθλητών και των προσκυνητών στην Ολυμπία.

Η πρώτη καταγεγραμμένη Ολυμπιάδα τοποθετείται στο 776 π.Χ. και νικητής στο μοναδικό τότε αγώνισμα, τον δρόμο σταδίου, ήταν ο Κόροιβος από την Ήλιδα.

2. Η Ιερή Ολυμπία

Η Ολυμπία βρισκόταν στη δυτική Πελοπόννησο, στην περιοχή της Ήλιδος, κοντά στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο. Δεν αποτελούσε πόλη με πολιτική υπόσταση, αλλά ιερό κέντρο αφιερωμένο στον Δία. Η καρδιά του ιερού ήταν η Άλτις, ένας περιτειχισμένος ιερός χώρος όπου βρίσκονταν οι σημαντικότεροι ναοί, βωμοί και αναθήματα. Τα κύρια μνημεία της Ολυμπίας ήσαν:

α. Ο Ναός του Διός

β. Ο Ναός της Ήρας

γ. Το Φιλιππείο

δ. Το Βουλευτήριο

ε. Το Πρυτανείο

στ. Το Γυμνάσιο

ζ. Η Παλαίστρα

η. Το Στάδιο

ι. Ο Ιππόδρομος

Ιδιαίτερη σημασία είχε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργο του Φειδίου, το οποίο θεωρήθηκε ένα από τα επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου.

3. Ο Θρησκευτικός Χαρακτήρας των Αγώνων

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήσαν απλώς αθλητικές διοργανώσεις αλλά, πρωτίστως, θρησκευτική εορτή. Κατά τη διάρκεια των Αγώνων ετελούντο:

α. Θυσίες προς τον Δία

β. Πομπές και τελετουργίες

γ. Λιτανείες

δ. Δημόσιες προσευχές

ε. Μαντικές και καθαρτήριες πράξεις

Η κορυφαία θυσία ήταν η εκατόμβη προς τον Δία, δηλαδή η θυσία εκατό βοδιών στον μεγάλο βωμό του θεού. Οι αθλητές ορκίζονταν ενώπιον του αγάλματος του Ορκίου Διός ότι θα τηρούσαν τους κανόνες των Αγώνων και ότι είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα. Η θρησκευτική διάσταση εξηγεί και τον ιερό χαρακτήρα της Εκεχειρίας, καθώς η παραβίασή της θεωρούνταν ασέβεια απέναντι στον Δία.

4. Η Οργάνωση των Αγώνων

Την ευθύνη της διοργανώσεως είχαν οι Ηλείοι, ενώ ανώτατοι επόπτες ήταν οι Ελλανοδίκες.

Οι Ελλανοδίκες:

α. Επέβλεπαν την προετοιμασία των αθλητών

β. Έλεγχαν την καταγωγή και την ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων

γ. Εφάρμοζαν τους κανονισμούς

δ. Απένειμαν τα βραβεία

Οι συμμετέχοντες έπρεπε να είναι ελεύθεροι Έλληνες άνδρες. Αποκλείονταν οι δούλοι και οι περισσότεροι μη Έλληνες. Οι γυναίκες δεν επιτρέπονταν να συμμετέχουν στους ανδρικούς αγώνες, ούτε να παρακολουθούν ορισμένα αγωνίσματα, με εξαίρεση την ιέρεια της Δήμητρας Χαμύνης. Ωστόσο υπήρχαν ξεχωριστοί αγώνες για γυναίκες, τα Ηραία. Η προετοιμασία των αθλητών διαρκούσε μήνες και περιλάμβανε εντατική σωματική άσκηση, ειδική διατροφή και πειθαρχημένη ζωή.

5. Τα Αγωνίσματα

Αρχικά υπήρχε μόνο ένα αγώνισμα, ο δρόμος σταδίου. Με την πάροδο των αιώνων προστέθηκαν νέα αγωνίσματα.

α. Δρόμοι

β. Στάδιον

γ. Δίαυλος

δ. Δόλιχος

ε. Οπλίτης δρόμος

στ. Αγωνίσματα δύναμης και πάλης

ζ. Πάλη

η. Πυγμή

θ. Παγκράτιο και,

ι. Πένταθλο Το πένταθλο περιλάμβανε: Άλμα, Δίσκο, Ακόντιο, Δρόμο, Πάλη.

ια. Ιππικοί αγώνες που περιελάμβαναν Αρματοδρομίες και Ιπποδρομίες, αγωνίσματα ιδιαιτέρως δαπανηρά συνδεόμενα με τις αριστοκρατικές τάξεις.

6. Οι Αθλητές και το Ιδεώδες της Αρετής

Οι αθλητές της αρχαιότητος αντιμετωπίζονταν ως φορείς δόξας όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για την πατρίδα τους. Η νίκη στους Αγώνες εξασφάλιζε πανελλήνια φήμη, δημόσιες τιμές, χρηματικά βραβεία στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, πολιτικό κύρος, ποιητική και καλλιτεχνική εξύμνηση. Ολυμπιονίκες όπως ο Μίλων ο Κροτωνιάτης, ο Θεαγένης ο Θάσιος και ο Διαγόρας της Ρόδου έγιναν θρυλικές μορφές. Το ιδεώδες του αθλητή συνδεόταν με την έννοια της «ἀρετῆς», δηλαδή της σωματικής, ηθικής και πνευματικής τελειότητας.

7. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατά την Κλασική και Ελληνιστική Εποχή

Κατά την κλασική εποχή οι Αγώνες έφθασαν στο απόγειο της ακμής τους. Η Ολυμπία εξελίχθηκε σε σημαντικό πολιτισμικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Εκεί αναγινώσκονταν φιλοσοφικά έργα, παρουσιάζονταν ποιητικές συνθέσεις, εκτίθεντο έργα τέχνης, συνάπτονταν πολιτικές συμμαχίες. Κατά την ελληνιστική περίοδο οι Αγώνες απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη διεθνή ακτινοβολία λόγω της εξαπλώσεως του ελληνικού πολιτισμού μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

8. Οι Αγώνες στη Ρωμαϊκή Εποχή

Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες συνέχισαν να τελούνται αλλά σταδιακώς αλλοιώθηκαν κι εξέπεσαν και Ρωμαίοι αυτοκράτορες, όπως ο Νέρων, συμμετείχαν ή επενέβαιναν στους Αγώνες για λόγους πολιτικής προβολής, ο Νέρων μάλιστα ανακηρύχθηκε νικητής σε αρματοδρομία, παρά το γεγονός ότι έπεσε από το άρμα του κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά παρά την παρακμή τους οι Αγώνες παρέμειναν σημαντικό θρησκευτικό και πολιτισμικό γεγονός έως τον 4ο αιώνα μ.χ.χ.

9. Η Απαγόρευση των Αγώνων από τον Θεοδόσιο

Κατά τον 4ο αιώνα μ.χχ.. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε διαδικασία εκχριστιανισμού. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, επιδιώκοντας την εδραίωση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του κράτους, εξέδωσε σειρά διαταγμάτων κατά των εθνικών ελληνικών λατρειών. Στο πλαίσιο αυτό θεωρείται ότι απαγορεύθηκαν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες περί το 393 μ.χ.χ., καθώς συνδέονταν άμεσα με την αρχαία ελληνική θρησκεία και τις θυσίες προς τον Δία. Η παύση των Αγώνων δεν υπήρξε απλώς κατάργηση ενός αθλητικού θεσμού αλλά τμήμα της βαθύτερης πολιτισμικής μεταβολής που σηματοδότησε τη μετάβαση από τον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο στην κατοπινή χριστιανική αρχαιότητα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, σεισμοί, πλημμύρες και εγκατάλειψη οδήγησαν στην καταστροφή και την ταφή της Ολυμπίας.

10. Η Ιστορική Κληρονομιά των Ολυμπιακών Αγώνων

Η σημασία των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων υπερβαίνει την ιστορία του αθλητισμού διότι οι Αγώνες

ενίσχυσαν την πανελλήνια συνείδηση, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας, προέβαλαν το ιδεώδες της ευγενούς άμιλλας, συνδύασαν θρησκεία, τέχνη και πολιτική, επηρέασαν τη σύγχρονη αντίληψη περί αθλητισμού και η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων κατά τον 19ο αιώνα από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν βασίσθηκε σε μεγάλο βαθμό στο πρότυπο της αρχαίας ελληνικής παράδοσης. Η Ολυμπιακή φλόγα, η τελετή έναρξης και το ιδεώδες της ειρηνικής συνάντησης των λαών αποτελούν άμεσες αναφορές στην αρχαία Ολυμπία.

Συμπέρασμα

Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες υπήρξαν μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν αποτέλεσαν μόνο αθλητική διοργάνωση αλλά σύνθετο θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό θεσμό. Από την αρχαϊκή Ελλάδα έως τη ρωμαϊκή εποχή, οι Αγώνες εξέφρασαν την ελληνική αντίληψη περί αρετής, τιμής και συλλογικής ταυτότητας. Η κατάργησή τους από τον Θεοδόσιο σηματοδότησε το τέλος ενός ολόκληρου πολιτισμικού κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, το ιδεώδες των Ολυμπιακών Αγώνων επέζησε μέσα στους αιώνες και εξακολουθεί να επηρεάζει τη σύγχρονη ανθρωπότητα.

Εξ όλων των προαναφερθέντων συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτέλεσαν, κυρίως, θρησκευτική εκδήλωση αποκλειστικώς των Ελλήνων και, μάλιστα, συγκεκριμένων εξ αυτών και όχι όλων, οι οποίοι με αυτήν την εκδήλωση τιμούσαν τον Θεό Δία στον οποίον θυσίαζαν και ορκίζονταν, τούτο δε σημαίνει ότι η καθοσίωση και νομιμοποίηση αυτών των Αγώνων προϋπέθετε την διαμόρφωση στους μετέχοντες ενός ηθικού πλαισίου Αρετής μακράν κάθε ιδιοτελείας και κερδοσκοπίας, κάτι το οποίο κάθε άλλο παρά ισχύει στους σύγχρονους "Ολυμπιακούς" Αγώνες οι οποίοι αποτελούν επιτομή εμπορικοποιήσεως της Αθλήσεως και εξαναγκασμού, με κάθε τρόπο, στον ανταγωνισμό ο οποίος, συχνά, καταλήγει και σε αθέμιτο, με την εισχώρηση τοξικής φαρμακοληψίας.

Χωρίς καμία άλλη πρόθεση, θεωρούμε τους σύγχρονους ψευδο-"Ολυμπιακούς" Αγώνες ως εντελώς ξένους προς τους αυθεντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ελληνικής αρχαιότητος και όχι μόνον διότι η εμπορικοποίηση και η ανταγωνιστικότητα των αθλημάτων στις οποίες παραπέμπουν αλλοιώνουν πλήρως την σημασία της Αθλήσεως διότι η καταναγκαστική κατάκτηση "ρεκόρ" απαιτεί ολοένα αυξανόμενες σωματικές επιδόσεις οι οποίες δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν δια της απλής καταβολής σωματικών δυνάμεων παρασύροντας τους αθλουμένους σε αυτοτοξίνωση δια της χρήσεως αναβολικών και άλλων χημικών ουσιών.

Αναφορικώς με την φύση της Έφιππης Τοξοβολίας έχουμε τοποθετηθεί προ πολλού, με την έκδοση ειδικής πραγματείας στην οποία τεκμηριώνουμε ότι αποτελεί πολεμική τέχνη και όχι απλό άθλημα. Σε σχετική ανάρτησή μας, στο κεντρικό Ιστολόγιο της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" σημειώνουμε:

Συνεπώς, η ένταξη μιας πολεμικής τέχνης στην χορεία των απλών αθλημάτων απλώς θα την υποβαθμίσει, θα την εμπορικοποιήσει και θα επιτρέψει την διάβρωσή της με την διείσδυση "χημικών ουσιών" προς βλάβη Ίππων και Εφιπποτοξοτών, αλλά και υποβάθμιση του κοινωνικού επιπέδου και του ίδιου του Πολιτισμού!

Γενικώς, αν και ως Έλληνες θα μπορούσαμε να παρασυρθούμε σε ευνοϊκές τοποθετήσεις ως προς την ένταξη της Έφιππης Τοξοβολίας στο πλαίσιο των σύγχρονων ψευδο-"Ολυμπιακών" Αγώνων, αντιθέτως εισηγούμεθα στην έγκριτη "International Horseback Archery Alliance" την προστασία της πολεμικής τέχνης μας δια της αποφυγής μιας τέτοιας ,εσφαλμένης κατά την άποψή μας, πρωτοβουλίας.

Με εκτίμηση!

Για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων"

Αριστοτέλης Ηρακλέους Καλέντζης

The International Horseback Archery Alliance envisions the inclusion of Horseback Archery in the modern "Olympic" Games, but overlooks (a) the nature of the modern "Olympic" Games which have no real connection with the authentic Olympic Games of Greek antiquity and (b) the nature of Horseback Archery itself which is not a simple sport but a martial art, governed by philosophical values ​​and a framework of historical Tradition.

First of all, it is necessary to look back at the history of the true Olympic Games of Greek Antiquity so that we can then understand that what we superficially, today, call the "Olympic" Games is nothing more than a commercialization of Sports, resulting in the decline of the sporting ethos and the development of the trafficking of substances that are anything but beneficial for the athletes' bodies.

THE OLYMPIC GAMES IN ANTIQUITY

From Their Origins to Their Suppression under Theodosius

Introduction

The Olympic Games of antiquity constitute one of the most significant institutions of the ancient Greek world and one of the longest-lasting cultural phenomena in human history. Held in the sacred sanctuary of Olympia in honor of Zeus, the Games combined religious worship, athletic competition, political prestige, and cultural unity.

The Games were fundamentally Panhellenic in character. Despite the frequent wars among the Greek city-states, Olympia functioned as a sacred meeting place where Greeks affirmed their common language, religion, and cultural identity.

Tradition places the first official Olympic Games in 776 BCE, while their definitive abolition is associated with the decrees of Emperor Theodosius I at the end of the fourth century CE, when pagan cults were prohibited as part of the Christian transformation of the Roman Empire.

1. Mythical and Historical Origins of the Games

The origins of the Olympic Games are surrounded by numerous mythological traditions. According to one version, the founder of the Games was Heracles, who also determined the length of the stadion race. Other traditions attribute the foundation to Pelops or to Iphitos, king of Elis.

Historical tradition states that Iphitos, together with the Spartan lawgiver Lycurgus and Cleisthenes of Pisa, reorganized the Games in order to end civil conflicts and restore peace among the Greek peoples.

From this reorganization emerged the institution of the Sacred Truce (Ekecheiria), according to which all military activity was suspended during the Games and during the journeys of athletes and pilgrims to Olympia.

The first recorded Olympiad dates to 776 BCE, and the victor in the only event at that time, the stadion race, was Koroibos of Elis.

2. Sacred Olympia

Olympia was located in the western Peloponnese, in the region of Elis, near the rivers Alpheios and Kladeos. It was not a political city-state but rather a sacred sanctuary dedicated to Zeus. The heart of the sanctuary was the Altis, a sacred enclosed precinct containing the principal temples, altars, and dedications. Principal Monuments of Olympia were:
a. The Temple of Zeus
b. The Temple of Hera
c. The Philippeion
d. The Bouleuterion
e. The Prytaneion
f. The Gymnasium
g. The Palaestra
h. The Stadium
i. The Hippodrome

Of particular importance was the chryselephantine statue of Zeus created by Pheidias, considered one of the Seven Wonders of the Ancient World.

3. The Religious Character of the Games

The Olympic Games were not merely athletic competitions but above all a religious festival. During the Games the following ceremonies took place:
a. Sacrifices to Zeus
b. Processions and rituals
c. Religious ceremonies
d. Public prayers
e. Purification rites

The most important sacrifice was the hecatomb offered to Zeus, consisting of the sacrifice of one hundred oxen at the great altar of the god. Athletes swore before the statue of Zeus Horkios that they would obey the rules of the Games and that they had completed the required preparation. The religious dimension also explains the sacred nature of the Olympic Truce, since its violation was regarded as an act of impiety against Zeus.

4. Organization of the Games

The Eleans were responsible for the organization of the Games, while the supreme officials were the Hellanodikai.

The Hellanodikai:

a. Supervised the preparation of the athletes
b. Verified the origin and moral standing of participants
c. Enforced the regulations
d. Awarded the prizes

Participants had to be free Greek males. Slaves and most non-Greeks were excluded. Women were generally forbidden both from participating in the men’s competitions and from attending certain events, with the exception of the priestess of Demeter Chamyne. Separate women’s games, known as the Heraia, also existed. Athletic preparation lasted for months and included intense physical training, specialized diet, and disciplined living.

5. Athletic Events

Initially there was only one event, the stadion race. Over time additional competitions were introduced.
a. Footraces
b. Stadion
c. Diaulos
d. Dolichos
e. Hoplite race
f. Combat Sports
g. Wrestling
h. Boxing
i. Pankration
j. Pentathlon. The pentathlon included:Long jump, Discus throw, Javelin throw, Running, Wrestling
k. Equestrian Competitions (Chariot races and Horse races). The equestrian events were particularly expensive and associated with aristocratic elites.

6. Athletes and the Ideal of Arete

Ancient athletes were regarded as bearers of glory not only for themselves but also for their city-states. Victory in the Games granted panhellenic fame, public honors, financial rewards in their home cities, political prestige, celebration in poetry and art. Olympic victors such as Milo of Croton, Theagenes of Thasos, and Diagoras of Rhodes became legendary figures.The ideal athlete embodied the Greek concept of arete, meaning physical, moral, and intellectual excellence.

7. The Olympic Games during the Classical and Hellenistic Periods

During the Classical era the Games reached the height of their prestige. Olympia developed into a major cultural and artistic center. At Olympia:philosophical works were read publicly. poetic compositions were presented, works of art were displayed, political alliances were negotiated. During the Hellenistic period the Games acquired even greater international prestige due to the spread of Greek culture following the conquests of Alexander the Great.

8. The Games in the Roman Era

After the Roman conquest of Greece, the Olympic Games continued to be celebrated but gradually underwent transformations. Roman emperors such as Nero participated in or interfered with the Games for political purposes. Nero was even proclaimed victor in a chariot race despite falling from his chariot during the competition. Despite these distortions, the Games remained an important religious and cultural institution until the fourth century CE.

9. The Suppression of the Games under Theodosius

During the fourth century CE the Roman Empire underwent a process of Christianization. Emperor Theodosius I, seeking to establish Christianity as the official religion of the Empire, issued a series of decrees against pagan cults. Within this context, the Olympic Games are generally considered to have been prohibited around 393 CE because of their close association with ancient Greek religion and sacrifices to Zeus. The end of the Games was not simply the abolition of an athletic institution but part of a profound cultural transformation marking the transition from the Greco-Roman world to the Christian Late Antique world. A few decades later, earthquakes, floods, and abandonment led to the destruction and burial of Olympia.

10. The Historical Legacy of the Olympic Games

The significance of the ancient Olympic Games extends far beyond the history of sport. The Games, s:trengthened Panhellenic consciousness, contributed to Greek education and culture, promoted the ideal of noble competition, combined religion, art, and politics, influenced the modern understanding of athletics. The revival of the Olympic Games in the nineteenth century by Pierre de Coubertin was largely inspired by the model of ancient Greek tradition. The Olympic flame, the opening ceremony, and the ideal of peaceful international gathering all derive symbolically from ancient Olympia.

Conclusion

The ancient Olympic Games constituted a unique phenomenon in the history of civilization. They were not merely an athletic competition but a complex religious, social, and cultural institution. From Archaic Greece to the Roman era, the Games expressed the Greek understanding of virtue, honor, and collective identity. Their suppression under Theodosius marked the end of an entire cultural world. Nevertheless, the Olympic ideal survived through the centuries and continues to influence humanity today.

From all of the above, the conclusion is drawn that the Olympic Games were, mainly, a religious event exclusively for the Greeks and, indeed, for specific ones and not for all of them, who with this event honored the God Zeus to whom they sacrificed and swore, this does not mean that the establishment and legalization of these Games required the formation in the participants of a moral framework of Virtue far from any selfishness and speculation, something that is anything but true in the modern "Olympic" Games which are the epitome of the commercialization of Sports and coercion, in every way, in competition which often ends up being unfair, with the introduction of toxic drug abuse.

Without any other intention, we consider the modern pseudo-"Olympic" Games as completely foreign to the authentic Olympic Games of Greek antiquity, and not only because the commercialization and competitiveness of the sports to which they refer completely alter the meaning of Sports because the forced conquest of "records" requires ever-increasing physical performance which cannot be achieved through the simple exertion of physical strength, leading athletes to self-intoxication through the use of anabolic and other chemical substances.

Regarding the nature of Mounted Archery, we have taken a position long ago, with the publication of a special treatise in which we document that it is a martial art and not a simple sport. In our relevant post, on the main Blog of the School of the "Greek Centaurs", we note:

"The Bow, even according to the law in force in most countries, is a weapon, so, a priori, we are talking about a martial art! And some may … rechristen it as a “sports instrument” for reasons of “exorcism” of legal “alignment”, but the work of no sports instrument is death and of the Bow, it is, as Heraclitus said: “The name of the Bow is life, and the work is death!” Furthermore, where a weapon dominates, as in the case of Mounted Archery, there, there is no … “game” because with weapons, as with life, we do not play!”

Thus begins the formulation of the final conclusion after a thorough reflection on whether Mounted Archery is a martial art or a sport and the, by presumption, conclusion is that it is a martial art and only, and the entire reasoning is recorded in the pages of our Group's new manual "MOUNTED ARCHERY, martial art, or, sport / game?" which was written by the Founder of the "Greek Centaurs".

Therefore, the inclusion of a martial art in the dance of simple sports will simply degrade it, commercialize it and allow its erosion with the penetration of "chemical substances" to the detriment of Horses and Horseback Archers, but also the degradation of the social level and of the Civilization itself!

In general, although as Greeks we could be led to favorable positions regarding the inclusion of Horseback Archery in the context of the modern pseudo-"Olympic" Games, on the contrary we suggest to the reputable "International Horseback Archery Alliance" the protection of our martial art by avoiding such an initiative, which is wrong in our opinion.

With respect!

For the School of the "Greek Centaurs"

Aristotle Hercules Kalentzis

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - SELECTED BIBLIOGRAPHY

1. J. Melber
«Olympia: Aufstieg und Verfall der olympischen Spiele, ihr Untergang und ihre Wiederbelebung in der Gegenwart»
Oldenbourg Wissenschaftsverlag, München / Berlin (1936)

2. Ernst Curtius
«Olympia»
Atlantis Verlag, Berlin / Zürich (1935)
.
3. Deutsches Archäologisches Institut
«Olympische Forschungen»
Deutsches Archäologisches Institut, Berlin.

4. Deutsches Archäologisches Institut
«Berichte über die Ausgrabungen in Olympia»
Walter de Gruyter, Berlin

5. Gerhard Krause & Erich Mindt
«Olympia 1936: Eine nationale Aufgabe»
Reichssportverlag, Berlin, (1935)

6. Friedrich Mildner (Hrsg.)
«Olympia 1936 und die Leibesübungen im nationalsozialistischen Staat»
Buchvertrieb Olympiade 1936, Berlin (1934)

7. Jost Krekeler
«Olympia 1936»
Zeitgeschichte Verlag, Berlin (1935)

8. Carl Diem
«Olympische Flamme»
Berlin, (1936)

9. Carl Diem
«Weltgeschichte des Sports und der Leibeserziehung»
Stuttgart / Berlin (1936–1940)

10. Wilhelm Andrae
«Die Antike und der Sport»
Berlin, (1937)

11. Leni Riefenstahl
«Olympia»
Berlin, (1938)

12. Richard Strauss
«Olympische Hymne»
Fürstner Verlag, Berlin, (1936)

13. Finley, M. I. & Pleket, H. W.
«The Olympic Games: The First Thousand Years».

London.

14. Golden, Mark.
«Sport and Society in Ancient Greece».

Cambridge.

15. Kyle, Donald G.
«Sport and Spectacle in the Ancient World».

Oxford.

16. Miller, Stephen G.
«Ancient Greek Athletics».

Yale University Press

.
17. Παπαχατζής, Νικόλαος.
«Η Αρχαία Ολυμπία και οι Αγώνες».

Αθήνα.

18. Swaddling, Judith.
«The Ancient Olympic Games».

Austin.

19. Young, David C.
«A Brief History of the Olympic Games».

Oxford.

20. Μ. Φιλιππίδου
«Ολυμπιακοί Αγώνες»
Εκδότης: Α. Ράλλης, Αθήναi, (1932)