Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΗΝΑΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΑΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΗΝΑΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΑΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ...


     Μια Γραμμή Βολής της οποίας το "βάρος" ανέλαβε ο ευγενέστατος Μηνάς και πάλι στον γνωστό λόφο για να φανεί και πάλι ότι στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" η συμπαγής ομαδικότητα μπορεί, ταυτοχρόνως, να αναπτυχθεί σε μία διακριτήν ατομικότητα προκειμένου όλοι να προοδεύουν.


     Με δύο νεοείσακτους διαφορετικών ηλικιών στην ευθύνη του, ο Μηνάς και σήμερα απέδειξε ότι μπορεί ψυχραιμότατα να διαχειρισθεί κάθε δυσκολία και να καταλήξει σε ένα επιτυχέστατο αποτέλεσμα προτάσσοντας το Ήθος και την εργατικότητα που τον χαρακτηρίζουν.


     Η υψηλή αντιληπτικότητα του νεοείσακτου Αντώνη αλλά και η ικανότητα αυτοσυγκεντρώσεώς του επέτρεψαν στον Μηνά να τον μυήσει στην Τοξοβολία σε ελάχιστο χρόνο! Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Μηνάς επέδειξε ιδιαίτερην ικανότητα προσοχής των λεπτομερειών τεχνικής και διόρθωσε αμέσως κάθε απόκλιση στον Αντώνη με αποτέλεσμα έναν νέο Τοξότη σε ελάχιστο χρόνο.


     Απρόσμενο δείγμα υπερκεράσεως, φαινομενικώς, ανυπέρβλητων δυσκολιών όπως η ..."σμίκρυνση" ενός επινωτίου προοριζόμενου για ενήλικες ώστε να προσαρμοσθεί στο ...μέγεθος εξάχρονου παιδιού, από τον Μηνά ο οποίος, τηρώντας τους κανονισμούς, επεδίωξε ώστε η μικρή εκπαιδευόμενή του να συνάδει εμφανισιακώς με την "εικόνα" των "Ελλήνων Κενταύρων".


     Κι έτσι η εξάχρονη μαθήτρια του Μηνά άρχισε να εισάγεται στην μαγική τέχνη της Τοξοβολίας καταχαρούμενη για την νέα της ανακάλυψη ώσπου ήρθε η ώρα να αλλάξει Εκπαιδευτή διότι η ακεραίωση της διδασκαλίας αποτελεί την σταθερή προσδοκία της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Άλλωστε,ο Μηνάς θα έπρεπε να επιστρέψει στη Γραμμή Βολής για να συνασκηθεί.


     Και αυτή την "ακεραίωση" την ανέλαβε η καλότατη Ναυσιστράτη μας με το ίδιο υψηλό Ήθος και ικανότητες του Μηνά, μεταφέροντας την γνώση στη μικρή εκπαιδευόμενή της,ενώ ο Μηνάς κατελάμβανε την θέση της στη Γραμμή Βολής. 


     Αλλά, ο ...παντεπόπτης παππούς, παρατηρώντας την μικρούλα να σαστίζει με την αστάθεια του βέλους της προς τόξευση, απεφάσισε, ως παππούς να της πει ένα σύντομο παραμυθάκι για την δύναμη του ανθρώπινου νου που μπορεί να καθηλώσει κάθε αντιξοότητα και να την μετατρέψει σε ένα παιγνιδάκι για μικρούς και ...μεγάλους.


     ια φορά κι έναν καιρό"... είχαμε ένα μυαλό μέσα σ΄ ένα τόσο δα κουτάκι, ένα μυαλό που ήταν τόσο όμορφο γιατί κανείς δεν μπορούσε να το δει αλλά όλοι ήξεραν ότι υπάρχει...κάτι σαν τον θεό που όλοι τον ψάχνουμε στον ουρανό αν και τον έχουμε μέσα μας...


     Κι αυτός ο θεός έχει τέτοια δύναμη που αν πει στον κόσμο "κάνε αυτό..." ο κόσμος θα το κάνει κι αν πει στο ..βέλος "κάτσε στη θέση σου" εκείνο υπακούει κι εμείς το τοξεύουμε...Και το τοξεύουμε με τόση σταθερότητα ακόμη κι αν ακυρώνουμε τον νόμο της βαρύτητος ...χορεύοντας, γιατί εκείνο υπακούει στο θεό όπως όλοι πρέπει να υπακούμε σ΄ αυτό τον θεό που κουβαλάμε μέσα μας...


     Η Γραμμή Βολής ασχολήθηκε σήμερα με ένα ιδιότυπο πρόγραμμα "θεραπείας" του πανικού στόχου. Κάποιοι θεώρησαν αδικαιολόγητο τον εαυτό τους για ανεξήγητη απώλεια βέλους αλλά "πίσω" από αυτό υπήρχε εξήγηση και μάλιστα πολύ συγκεκριμένη.


     Εξαιρετικός απεδείχθη στις τοξεύσεις του και ο μόλις ενταχθείς Αντώνης ο οποίος, μάλιστα, συνειδητοποίησε εγκαίρως και τις επιπτώσεις του πανικού στόχου αν και μόλις είχε αναλάβει Τόξο στα χέρια του.


     Η Τοξοβολία αποκαλύπτει πολλά για τον ανθρώπινο χαρακτήρα και οργανισμό και είναι ευχάριστη έκπληξη ότα ανακαλύπτουμε άτομα τα οποία έχουν ιδιαίτερες στοχαστικές ικανότητες αλλά, πολύ περισσότερο, γενικά αντιληπτικές ή και προσαρμοστικότητα, όπως ο Αντώνης τον οποίο σήμερα καλωσορίσαμε.


     Ο Μηνάς ως Εφιπποτοξότης και Εξκπαιδευτής υπό επίβλεψη είναι Στέλεχος μιας Ομάδος η οποία βραβεύθηκε ως η, διεθνώς, καλύτερα οργανωμένη Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας! Και όπως όλα τα Στελέχη αυτής της Ομάδος, έτσι και ο Μηνάς μας κοσμεί την Ομάδα με Ήθος και ικανότητες ανάλογες ενός τέτοιου Οργανισμού. Και...


     Οι "Έλληνες Κένταυροι" έχουμε κάθε λόγο να χαμογελάμε και το χαμόγελό μας δεν χάνεται  π ο τ έ  αφού τολμάμε να κοιτάζουμε τον Ήλιο κατάματα, καθοδηγούμενοι από τον δολοφονημένο Γάλλο διανοούμενο Robert Brasillach:«Λένε πως το θάνατο, όπως και τον Ήλιο, δεν μπορεί κανείς να τους αντικρίσει κατάματα. Παρά ταύτα προσπάθησα». Γι αυτό και ο "επίλογος" των προσπαθειών μας επικυρώνει το "άριστον τέλος" με ωφέλεια των ψυχών μας! Το προσπαθούμε και τα καταφέρνουμε!


Τετάρτη 6 Μαρτίου 2019


ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΤΕΛΗ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ...



Ένας στοχασμός του Εφιπποτοξότη 
και Εκπαιδευτή υπό επίβλεψη 
των "Ελλήνων Κενταύρων", 
Μηνά Α. Τσομπανιάν.

     Μπορεί να ηττηθώ; Ρώτησε ένας εφιπποτοξότης.

     - Πάντοτε μπορεί κανείς να ηττηθεί, λέει ο παλαιός χρησμός. Όμως, στην διάρκεια προσεχούς μάχης σου, θα σκοτωθεί ο χειρότερος εχθρός σου.

     - Ο "χειρότερος εχθρός" μου είναι ο εαυτός μου…, ανταπάντησε ο νεαρός ιππέας.

     Το 376 ο Αυτοκράτορας Βάλης στην Κωνσταντινούπολη έλαβε μια ανησυχητική είδηση. Συναυτοκράτορας του ρωμαϊκού κράτους με τον αδελφό του, ο Βάλης είχε μεγάλη εμπειρία από προβλήματα στα σύνορα, αλλά αυτό που συνέβαινε τώρα δεν είχε προηγούμενο. Μακριά στο Βορρά, πέρα από τις όχθες του Δούναβη, χιλιάδες πανικόβλητοι πρόσφυγες εγκατέλειπαν φοβισμένοι τα αγροκτήματα και χωριά τους, για να γλιτώσουν από τι; Δεν γνώριζαν ακριβώς τι όπως λέει ο ιστορικός Αμμιανός. «Μια μέχρι τώρα άγνωστη φυλή ανθρώπων είχε εμφανιστεί από κάποια μακρινή γωνιά της Γης, ξεριζώνοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα της σαν ανεμοστρόβιλος που κατεβαίνει από τα ψηλά βουνά». Ήταν μια εύστοχη περιγραφή. Οι ξένοι αυτοί ήταν έφιπποι τοξότες που ορμούσαν καλπάζοντας στη μάχη διέγραφαν κύκλους γύρω από τον εχθρό, έστελναν πάνω του μια βροχή από βέλη κι ύστερα υποχωρούσαν με ταχύτητα προς τις γραμμές τους. Κανένας δεν είχε ξαναδεί τόσο ικανούς ιππείς, ενωμένους με τα άλογα τους, καρφωμένους πάνω στις σέλες τους -οι συγγραφείς πάσχιζαν να βρουν την κατάλληλη περιγραφή- έτσι που ο άνθρωπος και άλογο έμοιαζαν ένα, λες και είχαν ζωντανέψει οι μυθικοί Κένταυροι.

     Κανένας δεν ήξερε από πού ερχόταν η φυλή του Αττίλα. Ο λαός έλεγε παλαιότερα ζούσαν πέρα από τα όρια του γνωστού κόσμου πολύ πιο πέρα από το τέλος του Εύξεινου Πόντου εκεί που ξεκινάει η αχανής στέπα. Γιατί και πότε έφτασαν εκεί; Γιατί ξεκινήσανε να κινούνται προς την Δύση; Απαντήσεις σε τούτα τα ερωτήματα είχαν να δώσουν μόνο οι λαϊκές παραδόσεις.

     Μια μέρα, μια δαμάλα των Ούννων που την είχε τσιμπήσει μια αλογόμυγα άρχισε να τρέχει στα βαλτώδη νερά και διέσχισε τον πορθμό. Ο βοσκός την ακολούθησε χιλιόμετρα μέσα στο έλος, ανακάλυψε ξηρά, γύρισε πίσω και το ανακοίνωσε στην φυλή, που έσπευσε να οργανώσει μια επιδρομή στα δυτικά. Η ιστορία αυτή δεν δίνει καμία ουσιαστική απάντηση, αφού πολλές φυλές και πολιτισμοί απέδιδαν τις ρίζες τους σε ένα ζώο-οδηγό. Έτσι οι ιστορίες αυτού του τύπου δεν ικανοποιούσαν κανέναν. Για να γεμίσουν το κενό, οι δυτικοί συγγραφείς πρότειναν πολλές ανυπόστατες θεωρίες. Οι Ούννοι είχαν σταλεί από τον θεό ως τιμωρία, είχαν πολεμήσει στο πλευρό του Αχιλλέα στον τρωικό πόλεμο και άλλα τόσα. Ωστόσο, μια πλευρά της θεωρίας τους ρίζωσε και άνθησε. Οι Ούννοι του Αττίλα, υποστήριζε ότι ήταν απόγονοι μιας φυλής που ήταν γνωστοί με το όνομα Χσιουνγκ Νου.

     Οι Χσιουνγκ Νου ήταν η πρώτη φυλή που ίδρυσε μια αυτοκρατορία πέρα από τα σύνορα της Κίνας, στην Κεντρική Ασία, στην σημερινή Μογγολία που εκμεταλλεύθηκε έναν τρόπο ζωής πού ήταν νέος στην ανθρώπινη ιστορία, τον ποιμενικό νομαδισμό, όπως ονομάζεται. Ένας νέος κόσμος έγνεφε σε αυτούς τους βοσκούς: Ένας ωκεανός από χορτάρι, η στέπα, που εκτείνεται κατά μήκος της Ευρασίας, από την Ματζουρία, μέχρι της Ουγγαρία, σε μήκος 6.000 χιλιομέτρων. Οι βοσκοί έπρεπε να μάθουν πώς να χρησιμοποιούν τα βοσκοτόπια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το κλειδί για τον πλούτο των λιβαδιών το άλογο, το οποίο εξημέρωσαν  και εξέθρεψαν σε μια περίοδο 1000 ετών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα νέο υποείδος, ένα κοντόχοντρο, δασύτριχο , ανθεκτικό και υπάκουο ζώο που παρείχε ανεκτίμητη βοήθεια στον έλεγχο των κοπαδιών, στην μετακίνηση στο κυνήγι και στον πόλεμο.

     Οι ποιμενικοί νομάδες ήταν επίσης πολεμιστές και διέθεταν ένα φοβερό όπλο. Το σύνθετο αντίκυρτο τόξο που το σχέδιο του αποτελεί μαζί με το σπαθί και το πολυβόλο ένα από τα όπλα που άλλαξαν τον κόσμο. Το τόξο ονομάζεται αντίκυρτο επειδή όταν δεν είναι οπλισμένο, λυγίζει ανάποδα. Όταν τεντωθεί και οπλιστεί, μπορεί να απελευθερώσει εκπληκτικά ποσά ενεργείας. Συνεπώς, προς τα τέλη της πρώτης χιλιετίας π.χ.χ., ο ποιμενικός νομαδισμός στις στέπες εξελισσόταν σε ένα σύνθετο νέο τρόπο ζωής για τους βοσκούς, εδραιώνοντας μια νέα αυτοκρατορία και, πιθανότατα, την σπουδαιότερη πριν από την άνοδο της Μογγολικής που ήταν εκείνη των Χσιουνγκ Νου.


Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΦΙΠΠΟΥ ΤΟΞΟΤΗ


     Δεν μας προκαλεί κατάπληξη γιατί οι έφιπποι τοξότες είχαν τόση μεγάλη επιτυχία στα πεδία των μαχών, για να εξετάσουμε όμως την τεχνική και συνεπώς επιτυχία τους, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη της προκαταλήψεις και να δείξουμε τον απαιτούμενο σεβασμό για να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε γιατί στην ιστορία οι έφιπποι τοξότες δημιούργησαν τόσο τρομερές εντυπώσεις.

     Η δύναμη τους (μας) βασιζόταν (βασίζεται) σε τέσσερα στοιχεία:

     •       Μια αρχαία τέχνη, την έφιππη τοξοβολία
     •       Το νέο τύπο ενός πανάρχαιου όπλου, το τόξο
     •       Μια νέα τεχνική σε επίπεδο τακτικής
     •       Ηγεσία

     Σε ολόκληρη την Ευρασία, για σχεδόν 2.000 χρόνια, η έφιππη τοξοβολία, ως στρατιωτική τεχνική κρατούσε δέσμιους τους αστικούς πολιτισμούς μέχρι που η πυρίτιδα εξάλειψε τον έφιππο τοξότη από την ιστορία τόσο αμετάκλητα όσο και τον Ιάπωνα σαμουράι η τον Ελβετό λογχοφόρο. Μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η τέχνη που καθόριζε τους νομάδες πολεμιστές εγκαταλείφθηκε και σχεδόν ξεχάστηκε, παραμένοντας ζωντανή μόνο στις αφηγήσεις εκείνων που είχαν συναντήσει τέτοιους εχθρούς στην μάχη. Οι έφιπποι τοξότες δεν είχαν αφήσει κάποιο βιβλίο οδηγιών, μετά την εξαφάνιση τους, κανένας δεν ήξερε πώς ακριβώς πραγματοποιείται η έφιππη τοξοβολία - πώς βγάζεις τα βέλη από την φαρέτρα, τα περνάς στην χορδή και τα εκτοξεύεις ξανά και ξανά, ενώ καλπάζεις με το άλογο, και μάλιστα σε σχηματισμό μάχης. Κανένας δεν είχε δοκιμάσει να το κάνει. Και η αλήθεια είναι πως περιλάμβανε κάτι περισσότερο από την επιδεξιότητα. Η αναβίωση αυτής της παλιάς τέχνης οφείλεται εξ ολοκλήρου σε έναν άνθρωπο τον Κάσσαι Λάγιος ο οποίος είναι ο πρώτος αληθινός έφιππος τοξότης στην Ευρώπη μετά την αναχώρηση των Μογγόλων το 1242. Μια μέρα, καλπάζοντας ξέφρενα, ο Κάσσαι έφτασε σε μια απότομη λοφοπλαγιά. Το "Πειραχτήρι" όπως έλεγε το άλογο του σταμάτησε. Στην απρόσμενη ακινησία, ο Κάσσαι κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν σε μια κοιλάδα χωρίς έξοδο, με πλευρές τόσο στενές που νόμιζε ότι εάν άπλωνε τα χέρια του θα τις άγγιζε οπού σκέφτηκε:

     "Αποδεχόμενος την γλυκιά μοναξιά της εκούσιας εξορίας, θα μπορούσα να αποσυρθώ από αυτόν το θορυβώδη αιώνα και να αναπτύξω την έφιππη τοξοβολία μέχρι τελειότητας."

     Μετά από 20 χρόνια συνεχούς εξάσκησης και αποκομίζοντας από τον ίδιο την σπουδαία τεχνική του, προτείνει: O ιππέας πρέπει να μάθει να διαχωρίζει το επάνω από το κάτω μέρος του σώματος του, να εξασκεί την πάρθια βολή ενώ ο κορμός  περιστρέφεται 180 μοίρες, να αντιμετωπίζει τις χειρότερες συνθήκες βροχή, λάσπη, παγωμένο έδαφος εν ανάγκη να ρίχνει γρήγορα το ένα βέλος μετά το άλλο, να περνάει τα βέλη στην χορδή μόνο με την αίσθηση της αφής, ενώ οι κανονικοί τοξότες χρησιμοποιούν το σημάδι αυτή η τεχνική είναι άχρηστη επάνω στο άλογο. Η απάντηση είναι ότι ο εφιπποτοξότης πρέπει να τραβήξει την χορδή φέρνοντας το βέλος στο στήθος -στο κέντρο των συναισθημάτων- στην συνέχεια να αφήσει το ένστικτο να διαλέξει την στιγμή που θα απελευθερώσει την χορδή. Και αυτό γιατί υπάρχει μια σωστή στιγμή μέσα στο χάος της κίνησης. Έρχεται στο σημείο εκείνο του καλπασμού όταν κανένα από τα τέσσερα πόδια του αλόγου δεν αγγίζει το έδαφος, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου όπου επικρατεί γαλήνη. Ωστόσο ο εγκέφαλος δεν έχει τον χρόνο να αντιληφθεί συνειδητά αυτή την στιγμή. Δεν μπορεί να υπάρξει σκέψη η ανάλυση. Υπάρχει μόνο δράση.

     Κλείνοντας ας δούμε τώρα την τεχνική αυτή στο πεδίο της μάχης: Φανταστείτε έναν στρατό έφιππων Ούννων αντιμέτωπο με έναν στρατό καλά θωρακισμένων Σαρματών, Γότθων, η Ρωμαίων, δεν έχει σημασία. Οι Ούννοι είναι πιο ελαφρώς οπλισμένοι και ίσως δεν διαθέτουν καμία θωράκιση. Θα βασιστούν στην ταχύτητα και ταχυβολία τους. Αν και μπορούν να ιππεύσουν χωρίς σέλα, τα άλογα τους είναι σελωμένα και -κατά την άποψη μου- έχουν αναβολείς από δέρμα η σχοινί. Οι Ούννοι της πρώτης γραμμής είναι χωρισμένοι σε δύο συντάγματα, που το καθένα απαρτίζεται από περίπου 1000 άντρες ενώ πίσω τους βρίσκονται δεκάδες ιππήλατες άμαξες φορτωμένες με εφόδια, δηλαδή πολλές εκατοντάδες αναπληρωματικά τόξα και τουλάχιστον 100.000 βέλη.

     Ηχεί μια σάλπιγγα. Τα άλογα γνωρίζουν την τακτική και τα δυο συντάγματα -που βρίσκονται εκτός του βεληνεκούς των εχθρών, περίπου 500 μέτρα μακριά- σχηματίζουν δύο τεράστιες μάζες, στροβιλιζόμενα αργά σε αντίθετη κατεύθυνση το ένα μετά το άλλο, σαν καταιγίδα που πρόκειται να ξεσπάσει, σηκώνοντας δυσοίωνα σύννεφα σκόνης αθόρυβα αν εξαιρέσεις τους βαρείς γδούπους των οπλών επάνω στο χορτάρι. Άλλο ένα σάλπισμα και οι 2000 άντρες, χρησιμοποιώντας το ελεύθερο χέρι τους παίρνουν 7, 8, ίσως 9 βέλη ανάλογα με τις ικανότητες και την εμπειρία του καθενός.

     Ακούγεται ένα τρίτο σάλπισμα. Τώρα τα συντάγματα των πολεμιστών αυξάνουν τον ρυθμό τους, καλπάζοντας σε κύκλους με διάμετρο 200-300 μέτρα, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Τα άλογα ξέρουν τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η ένταση κορυφώνεται. Δίνεται το σύνθημα της επίθεσης. Από την εξωτερική πλευρά κάθε περιστρεφόμενης μάζας, ξεχωρίζει μια γραμμή πολεμιστών που κατευθύνεται καλπάζοντας προς την ακίνητη γραμμή των αμυνομένων. Οι υπόλοιποι ακολουθούν. Η απόσταση μειώνεται στα 150 μέτρα και οι πρώτοι εφιπποτοξότες σημαδεύουν συγκεντρώνοντας τα βέλη τους χαμηλά πάνω από τα κεφάλια όσων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή η απόσταση μειώνεται στα 100 μέτρα οι μπροστινοί έχουν περάσει ένα δεύτερο βέλος στην χορδή, τα άλογα τους τώρα στρίβουν και καλπάζουν παράλληλα με την γραμμή των εχθρών και οι ιππείς στρέφονται παράλληλα με το έδαφος και ρίχνουν ξανά και ξανά όλα αυτά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σε πέντε δευτερόλεπτα 1000 βέλη μπορούσαν να χτυπήσουν 200 εχθρούς με 1000 ακόμα να ακολουθούν στα επόμενα πέντε. Με αυτόν τον ρυθμό μιλάμε για 12.000 βέλη το λεπτό που αντιστοιχεί σε δέκα πολυβόλα. Φυσικά τα περισσότερα θα εξοστρακιστούν, αλλά είναι σίγουρο πως εκατοντάδες γιατί όχι ίσως χιλιάδες από αυτά θα βρουν κενό ανάμεσα στις ασπίδες, πάνω στους θώρακες μέσα στα ανοίγματα για τα μάτια ή μπορεί ακόμα να διαπεράσουν και την σιδερένια θωράκιση. Οι αμυνόμενοι από τις πίσω γραμμές τρέχουν μπροστά για να πάρουν την θέση των πεσόντων, αλλά στην συνέχεια και αυτοί πέφτουν νεκροί.

     Εν κατακλείδι, πριν καιρό όταν ξεκίνησα την έφιππη τοξοβολία με ρώτησαν πολλοί συγγενείς και φίλοι:

     - Ωραία όλα αυτά αλλά ποιο το νόημα αφού δεν τοξεύεις εναντίον κάποιου εχθρού.

     Απάντησα:

     - Τοξεύω εναντίον του χειρότερου και πιο επικίνδυνου εχθρού, εκείνου που με στοιχειώνει σχεδόν όλα τα βράδια, που ξεπηδά από την άβυσσο του υποσυνείδητου, εγώ και όπως όλοι οι εναπομείναντες εφιπποτοξότες προ πάντων τοξεύουμε εναντίον του ατελή εαυτού μας…

ΜΗΝΑΣ A. ΤΣΟΜΠΑΝΙΑΝ
Εφιπποτοξότης - Εκπαιδευτής υπό επίβλεψη

Κυριακή 3 Ιουλίου 2016

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΝΕΟΥ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΗ 
3ης Ιουλίου 2016


     Ακούγεται κοινότυπο έως περιττό το ότι ακόμη μία προκηρυχθείσα εξέταση νέου Εφιπποτοξότη ολοκληρώθηκε με αναμενόμενη επιτυχία, αλλά ακριβώς αυτό συνέβη με τη σημερινή εξέταση του "ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ" Μηνά Τσομπανιάν ο οποίος από σήμερα εντάσσεται στην Οικογένεια των Ελλήνων Εφιπποτοξοτών, έχοντας καταγάγει μία λαμπρή νίκη η οποία δείχνει την συνεχή πρόοδο της μοναδικής Ομάδος Έφιππης Τοξοβολίας στη χώρα μας!


     Όλοι οι μαθητές της Σχολής μας υφιστάμενοι μιαν εκπαίδευση εξαιρετικώς καλοσχεδιασμένη και  απαιτητική, καταλήγουν κατά κανόνα στο να καταργούν τη σημασία των εξετάσεων αφού, όλοι, αναδεικνύονται υπερεπαρκείς στις πρακτικές αλλά και θεωρητικές εφιπποτοξοτικές απαιτήσεις πολύ πριν κληθούν προς τελικήν εξέταση! Το ίδιο συνέβη και με τον Μηνά Τσομπανιάν ο οποίος από καιρού, κατά την διάρκεια των μαθημάτων του, είχε κριθεί επαρκέστατος ως μέλλων Εφιπποτοξότης και μόνον οι προσωπικές του μετριόφρονες επιφυλάξεις τον κρατούσαν μακράν της τελικής δοκιμασίας η οποία σήμερα έλαβε χώρα στο Ιππευτήριο των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" επί παρουσία του Ιδρυτή της Ομάδος και του Εκπαιδευτή του, με άριστο αποτέλεσμα.



     Ένας πολύ σπάνιος ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟΣ χαρακτήρας δομημένος στους άξονες της Πολεμικής Αρετής, της αριστοκρατικής υψιπετείας, της υπαρξιακής σεμνότητος, αλλά και των επί μέρους ατομικών δεξιοτήτων, από σήμερα, φέρει τον τίτλο του "Εφιπποτοξότη", με το κύρος που του προσδίδει η Ομάδα των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ"!


     Το αποτέλεσμα των, εξεταστικών, καλπαστικών τοξευτικών του εφορμήσεων έδειξε ότι ο Μηνάς Τσομπανιάν υπήρξε όχι απλώς ακόμη ένας άξιος μαθητής του Εκπαιδευτή του Αρπάλυκου, αλλά και ένα ακόμη μέλλον Στέλεχος της Ομάδος των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" προοριζόμενο να συντελέσει στην ανάκτηση της ψυχοπνευματικής ισορροπίας δια της Έφιππης Τοξοβολίας των, δικών του, μελλοντικών μαθητών!  


     Ανταποκρινόμενος και στις πολύ υψηλές εξεταστικές απαιτήσεις για την απόκτηση του τίτλου του "Εφιπποτοξότη", ο Μηνάς Τσομπανιάν διεκρίθη και στις γραπτές θεωρητικές εξετάσεις οι οποίες, σήμερα, ακολούθησαν την πρακτική εξέταση εντός του Ιππευτηρίου.


     Ο εξετασθείς απήντησε με ...ιππικότατην οξυδέρκεια στις τεθείσες από τον Ιδρυτή της Ομάδος και από τον Εκπαιδευτή του σύνθετες ερωτήσεις και τα γραπτά του τα οποία θα αρχειοθετηθούν, όπως και όλα τα γραπτά των μέχρι σήμερα Εφιπποτοξοτών θα κοσμούν την Ελληνική Ιππική με την συνειδητή προσπάθεια ενός ακόμη Ελληνόπουλου να φανεί αντάξιος του Ξενοφώντος-Προγόνου μας!


     Με την ίδιαν επιτυχία ο Μηνάς Τσομπανιάν απήντησε σε όλες τις ερωτήσεις των προφορικών θεωρητικών εξετάσεων! 


     Με στρατιωτική ψυχοπνευματική πειθαρχία και συγκρότηση, ο Μηνάς Τσομπανιάν απέδειξε ότι δύναται επαξίως να θεωρείται ως Ιππέας και, μάλιστα, απόφοιτος, πια, της Σχολής των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" όπως όλοι οι προηγούμενοι απόφοιτοί μας, εν ενεργεία Εφιπποτοξότες.


     Με ευγένεια, τυπικότητα αλλά και χιούμορ, ο Μηνάς Τσομπανιάν έδωσε σε όλους μας σήμερα τη χαρά ενός άξιου Εφιπποτοξότη της Ομάδος των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" αλλά, κυρίως, ενός αυθεντικού Έλληνος σπανίου εν μέσω μυρίων γραικύλων μιας κοινωνίας επιθανατίως ρεγχούσης υπό την κατάρα της απεμπολήσεως των φυλετικών και εθνικών Αξιών της!


     Ιδιαιτέρως αλλά και ευλόγως ικανοποιημένος και υπερήφανος από το εξεταστικό αποτέλεσμα ο Εκπαιδευτής του Αρπάλυκος, μετά το πέρας της σημερινής δοκιμασίας χάρισε το ατομικό του Τόξο στον μέχρι σήμερα μαθητή του Μηνά Τσομπανιάν, συγχαίροντάς τον και ευχόμενος σύντομα να τον διαδεχθεί στη θέση του Εκπαιδευτή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ", δικαιώνοντας την προβλεπόμενη διαδικασία που θέλει κάθε αποφοιτούντα της Σχολής να ορίζεται και ως "Εκπαιδευτής υπό επίβλεψη".  


     Ο Ιδρυτής της Ομάδος των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" και Πρόεδρος του Δ.Σ. της, επιβλεπούσης, "ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ", συγχαίρει τους Γονείς του, από σήμερα, Εφιπποτοξότη και Εκπαιδευτή υπό επίβλεψη Μηνά Τσομπανιάν, τον ίδιο, αλλά και τον Εκπαιδευτή του Αρπάλυκο για τη λαμπρή κατάληξη των προσπαθειών ακόμη ενός "ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ", αισθανόμενος πλήρη ικανοποίηση για την αποτελεσματικότητα αυτής της μοναδικής έφιππης πολεμικής Ομάδος η οποία μεταλαμπαδεύει ανώτερες Αξίες με κυρίαρχη την Πολεμικήν Αρετή των Ελλήνων Στρατιωτών της Αναγεννήσεως στα Μέλη της, σε μία άρρηκτην "αλυσίδα" γενεών!   


Κυριακή 12 Ιουνίου 2016

Ν Ε Μ Ε Ο Ν Ι Κ Η Σ 
 Α Ξ Ι Ο Σ
"ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ" & ΟΠΛΙΤΗΣ


     Φορώντας την αρχαϊκή περικεφαλαία του και ...πετώντας πάνω από το έδαφος τιμώντας τη Μακεδονική ασπίδα με τον ¨Ηλιο της Βεργίνας, ο "ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ" και "ΟΠΛΙΤΗΣ" Μηνάς Τσομπανιάν, έλαβε μέρος στην 6η Σύγχρονη Νεμεάδα, συμμετέχοντας με το Οπλιτικό Άγημα "ΛΕΩΝΙΔΑΣ" και  ν ι κ ώ ν τ α ς (!)   στο πολεμικό αγώνισμα του Οπλιτοδρόμου!


     Άξιος εκπαιδευόμενος Εφιπποτοξότης, εξαιρετικός Ιππέας και Τοξότης, ο Μηνάς μας απέδειξε ότι είναι και άριστος Οπλίτης, κάτι που μας κάνει ιδιαιτέρως υπερήφανους για την ποιότητα των συγχρόνων Ελλήνων! 


     Με την ίδια ευκολία που καλπάζει και τοξεύει πάνω από τη ράχη του Ίππου του, ο Μηνάς μας κατέκτησε και τον θύρσο του νεμεονίκη, κάτι για το οποίο η Ομάδα των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" τον συγχαίρει θερμά, όπως συγχαίρει και το Οπλιτικό Άγημα "ΛΕΩΝΙΔΑΣ"!


Πάντα υπερήφανος να είσαι Μηνά!



A l' alba della tua vita VINCERAI!

o pure...

A l'  alba della tua vita tu hai già vinto!