ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

 ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

Ανεξαρτήτως της μακράς "πορείας" της οικογενειακής του καταγωγής(Μάνη, Κορσική, Κωνσταντινούπολη, Νάπολη, Δαλματία, Σούλι, Επτάνησα, Μοριάς, Αττική, Εύβοια, Θεσσαλία, Αθως-Βατοπαίδιο) ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων", γεννημένος στη Θράκη, κυριαρχείται από τις πολεμικές παραδόσεις και τους θρύλους της γενέτειράς του, εισάγοντάς τα στο εκπαιδευτικό σύστημα εφίππων πολεμικών τεχνών που διδάσκονται στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". Κι όπως ήταν φυσικό, μέσα από αυτό το μαχητικό curriculum δεν θα μπορούσε να λείψει ο μύθος των Αμαζόνων τον οποίον η Σχολή μας ανέδειξε σε μία καθημερινώς υλοποιήσιμη πραγματικότητα. Ναι, μετά από σιγή αιώνων, δεν "αναπαρεστήσαμε", αλλά ξαναζωντανέψαμε τις Αμαζόνες στον 21ο αιώνα και ξαναζωντανέψαμε αυτό τον μύθο του ελληνικότατου παρελθόντος επεκτείνοντας τα όρια της Θράκης μέχρι το επίκεντρο της Ελλάδος, στην Αθήνα, εξορκίζοντας την παρακμή μιας ανελλήνιστης, πια, μεγαλουπόλεως και προσδίδοντάς της την ελληνικότητα που της άξιζε! Εδώ, λοιπόν. στην Αθήνα του 21ου αιώνος ξαναζωντάνεψε ο μύθος των Αμαζόνων από εκατοντάδες γυναίκες όλων των ηλικιών που πλένουν τέλεια τα πιάτα στο νεροχύτη τους, που φροντίζουν άψογα τις οικογένειές τους, που μορφώνονται κι εργάζονται χωρίς την έπαρση της "χειραφετημένης σουφραζέτας" και εκπαιδεύονται ώστε να παραμένουν ισότιμες πολεμίστριες των ανδρών που τις πλαισιώνουν και τις σέβονται! Διότι, στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" η γυναίκα παραμένει θηλυκιά και όμορφη, όπως ακριβώς η μητέρα φύση την έπλασε και την ανέλιξε πριν η woke ασκήμια την παραμορφώσει και την ευτελίσει σε ένα κακάσχημο δημοκρατικό εξάμβλωμα.

 

Η   Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η   Θ Ρ Α Κ Η

Η ελληνικότητα της Θράκης αποτελεί διαχρονικό ιστορικό και πολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διαμορφώθηκε μέσα από μια μακραίωνη διαδικασία αλληλεπιδράσεως μεταξύ ελληνικών φύλων, τοπικών θρακικών πληθυσμών και ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου.

Ήδη, από τη μυκηναϊκή και γεωμετρική εποχή, η Θράκη εντάσσεται στο εύρος των ελληνικών πολιτισμικών και εμπορικών επαφών. Κατά την αρχαϊκή περίοδο, η ίδρυση ελληνικών αποικιών κατά μήκος των θρακικών παραλίων, όπως η Μαρώνεια, τα Άβδηρα, η Μεσημβρία και η Απολλωνία , σηματοδοτεί την ένταξη της περιοχής στο δίκτυο του ελληνικού κόσμου. Οι πόλεις αυτές λειτουργούν ως φορείς διαδόσεως της ελληνικής γλώσσας, της λατρείας, της πολιτικής οργανώσεως της πόλεως-κράτους και της καλλιτεχνικής παραγωγής, δημιουργώντας ένα σταθερό πολιτισμικό υπόστρωμα ελληνικότητος.

Κατά την κλασική και ελληνιστική εποχή, η Θράκη αποκτά ιδιαίτερη στρατηγική και πολιτική σημασία. Η ενσωμάτωσή της στη μακεδονική επικράτεια υπό τον Φίλιππο Β΄ και τον Αλέξανδρο Γ΄ ενισχύει περαιτέρω τον εξελληνισμό της διοικοίσεως, της στρατιωτικής οργανώσεως και της αστικής ζωής. Στους ελληνιστικούς χρόνους, η ελληνική γλώσσα καθίσταται lingua franca της διοίκησης και του εμπορίου, ενώ η ελληνική παιδεία και θρησκευτική παράδοση διαχέονται στον τοπικό πληθυσμό.

Κατά την ρωμαϊκή και ιδίως τη ανατολικο-ρωμαική περίοδο, η Θράκη εντάσσεται πλήρως στον ελληνόφωνο πολιτισμικό χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινούπολη, ως πρωτεύουσα αυτής της Αυτοκρατορίας, εξελίσσει την Θράκη σε άμεσο γεωγραφικό και διοικητικό της περίγυρο.

Κατά την οθωμανική περίοδο, παρά τις δημογραφικές μεταβολές και τις διοικητικές ανακατατάξεις, ο ελληνικός πληθυσμός της Θράκης διατηρεί ισχυρή παρουσία μέσω της κοινοτικής αυτοδιοικήσεως και της παιδείας. Ελληνικά σχολεία, εμπορικά δίκτυα και λοιποί θεσμοί λειτουργούν ως βασικοί φορείς διατηρήσεως της γλώσσας και της συνειδήσεως ελληνικής ταυτότητος.

Στη νεότερη εποχή, ιδίως μετά την ενσωμάτωση της Δυτικής Θράκης στο ελληνικό κράτος το 1920, η ελληνικότητα της περιοχής αποκτά σαφή κρατική και εθνική διάσταση, ενώ παράλληλα διατηρεί τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Η ιστορική συνέχεια της ελληνικής παρουσίας στη Θράκη, από την αρχαιότητα έως σήμερα, τεκμηριώνεται μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα, γλωσσικά δεδομένα, πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη διαρκή πολιτισμική παραγωγή.

Συνοπτικά, η ελληνικότητα της Θράκης δεν συνιστά στιγμιαίο ιστορικό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα μακραίωνης πολιτισμικής συνεχείας και αλληλεπιδράσεως, η οποία διεμόρφωσε την περιοχή ως αναπόσπαστο τμήμα του ευρύτερου ελληνικού ιστορικού και πολιτισμικού χώρου.

Α Μ Α Ζ Ο Ν Ε Σ

Στα όρια του μύθου και της ιστορίας, εκεί όπου η σκόνη των μαχών αναμιγνύεται με την ποίηση των λαών, υψώνεται η μορφή των Αμαζόνων, ενός έθνους γυναικών που όρισε τον εαυτό του όχι μέσα από την υποταγή, αλλά μέσα από την πολεμική αρετή. Οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν απλώς μια φανταστική φυλή· υπήρξαν το αρχέτυπο της ακατάβλητης μαχήτριας. Στις αφηγήσεις των Ελλήνων ποιητών και ιστοριογράφων εμφανίζονται ως έφιππες τοξότριες, κυρίαρχες της στέπας και των πεδίων της Ανατολής, γυναίκες που έμαθαν από νεαρές ηλικίες να τεντώνουν το τόξο πριν ακόμη γνωρίσουν τον φόβο. Η πολεμική τους παιδεία δεν ήταν απλώς δεξιότητα· ήταν τρόπος υπάρξεως.

Η εικόνα τους διασχίζει την αρχαία γραμματεία: από την Ιλιάδα, όπου ο Αχιλλέας αντιμετωπίζει την Πενθεσίλεια, έως τις τραγωδίες και τις αγγειογραφίες, όπου οι Αμαζόνες απεικονίζονται να μάχονται ως ισότιμοι αντίπαλοι των ηρώων.

Η παρουσία τους στα πεδία των μαχών δεν λειτουργεί ως εξωτική παρένθεση, αλλά ως πρόκληση προς το ίδιο το ιδεώδες της ανδρικής πολεμικής υπεροχής.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση με τις Αμαζόνες παρουσιάζεται πάντοτε ως δοκιμασία για τους μεγάλους ήρωες· όποιος τις αντιμετωπίζει, δοκιμάζεται απέναντι σε έναν εχθρό που δεν γνωρίζει υποχώρηση.

Η μαχητικότητά τους αντλείται από έναν κώδικα τιμής αυστηρό και απόλυτο. Οι Αμαζόνες ζουν για την άσκηση των όπλων, την υπεράσπιση της κοινότητάς τους και τη διατήρηση της ελευθερίας τους.

Στις περιγραφές των αρχαίων συγγραφέων, ιππεύουν με ταχύτητα που θυμίζει άνεμο της στέπας, εκτοξεύουν βέλη με ακρίβεια κυνηγού και χειρίζονται το δόρυ και το πέλεκυ με πειθαρχία στρατού. Δεν πολεμούν ως άτακτο πλήθος, αλλά ως οργανωμένο σώμα, με στρατηγική αντίληψη και συλλογική πειθαρχία.

Η κοινωνία τους, όπως την διηγείται ο μύθος, θεμελιώνεται στην αυτονομία και την πολεμική αδελφότητα. Η μητριαρχική δομή τους δεν παρουσιάζεται ως απλή αντιστροφή της ανδρικής κυριαρχίας, αλλά ως μια πολιτεία όπου η ανδρεία, η ικανότητα και η πειθαρχία καθορίζουν την αξία. Οι βασίλισσές τους, μορφές όπως η Ιππολύτη, η Αντιόπη και η Πενθεσίλεια, ενσαρκώνουν το πρότυπο του ηγεμόνος ο οποίος ηγείται από την πρώτη γραμμή της μάχης κι όχι από τον θρόνο.

Η διαχρονική δύναμη του μύθου των Αμαζόνων έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μαχητική τους ταυτότητα. Συμβολίζουν την αδάμαστη θέληση, την άρνηση υποταγής και τη δυνατότητα του ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, να ορίζει τη μοίρα του μέσω της ανδρείας. Στην τέχνη, στη λογοτεχνία και στη συλλογική φαντασία, οι Αμαζόνες παραμένουν εικόνα μιας πολεμικής Αριστείας που δεν γνωρίζει όρια.

Έτσι, μέσα από τον θρύλο τους, οι Αμαζόνες δεν επιβιώνουν απλώς ως μυθικές πολεμίστριες, αλλά ως αιώνιο σύμβολο της μαχητικής ελευθερίας: μορφές που καλπάζουν ακόμη στις πεδιάδες του μύθου, με τόξα τεντωμένα και βλέμμα στραμμένο προς κάθε ορίζοντα όπου η τιμή και η δύναμη δοκιμάζονται.

ΤΟ  Ο Ρ Α Μ Α   Κ Α Ι  Η  Υ Λ Ο Π Ο Ι Η Σ Η  Τ Ο Υ

Υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν τους μύθους κι άλλοι που τους ανασταίνουν. Ανάμεσα στους ύστερους κι ο Ιδρυτής της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Γι αυτόν, οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, απλώς, μια αφήγηση αρχαίων ποιητών, ούτε διακοσμητικό μοτίβο σε αγγεία και χειρόγραφα. Για τον Ιδρυτή αυτής της Σχολής, οι Αμαζόνες υπήρξαν μια ζώσα υπόσχεση. Μια εσωτερική κλήση που γεννήθηκε κάποτε μέσα του και, αντί να σβήσει με τον χρόνο, ρίζωσε βαθύτερα. Η ιδέα ότι η γυναίκα μπορεί να σταθεί ως ισότιμη πολεμίστρια του ανδρός δεν ήταν μια βερμπαλιστική διατύπωση αλλά ένα χρέος υλοποιήσιμο υπέρ του ίδιου του πολιτισμού. Κι έτσι ξεκίνησε, όχι ως θεαματική πρωτοβουλία, αλλά ως πράξη πίστεως.

Σ’ έναν κόσμο όπου οι μύθοι συχνά παραμένουν εγκλωβισμένοι σε βιβλία, εκείνος αποφάσισε να τους επαναφέρει στο έμπρακτο πεδίο και ίδρυσε μια Σχολή όχι για να "αναπαραστήσει" το παρελθόν, αλλά για να το ξαναζωντανέψει και να το διαιωνίσει στον χρόνο.

Μια Σχολή όπου ο Ίππος, το τόξο, η πειθαρχία και η αυτοκυριαρχία γίνονται γλώσσα καθημερινή κι ανυπέρβλητη. Μια Σχολή, όπου οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονται ως θεατές της πολεμικής τέχνης, αλλά ως φορείς της.

Η απόφασή του να προσφέρει τη γνώση δωρεάν δεν υπήρξε πράξη "ουμανιστικής γενναιοδωρίας" αλλά στοιχειώδους ατομικού καθήκοντος ως κανόνος αρχής. Η πολεμική αρετή δεν είναι προνόμιο των ολίγων ούτε εξαργυρώσιμο εμπόρευμα! Είναι δικαίωμα εκείνων που έχουν τη βούληση να την υπηρετήσουν.

Κι αυτό το όραμα υλοποιείται επί δύο, συνεχείς, δεκαετίες συνεχούς ασκήσεως, επιμονής κι αθόρυβης αφοσιώσεως ανεξαρτήτως "κόστους" που, όλα τούτα, συνεπάγονται.

Εκατοντάδες γυναίκες πέρασαν από τα χέρια του, μαθήτριες που ήρθαν με αμφιβολίες και έφυγαν με βλέμμα σταθερό. Έμαθαν να ιππεύουν όχι μόνο τoν Ίππο, αλλά και τον ίδιο τους τον φόβο. Να τεντώνουν το τόξο όχι μόνο με δύναμη, αλλά με εσωτερική ισορροπία. Να στέκονται όρθιες ως πολεμίστριες χωρίς να απαρνούνται τη θηλυκότητά τους.

Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, ούτε ένα ατύχημα. Όχι από τύχη, αλλά από αυστηρή παιδαγωγία, πειθαρχία και απόλυτο σεβασμό προς την τέχνη που υπηρετεί. Η ασφάλεια έγινε ηθική υποχρέωση· η εκπαίδευση, ιεροτελεστία. Κάθε μάθημα μια τελετή μεταδόσεως γνώσεως που χτίστηκε πάνω στην ευθύνη.

Τα συναισθήματά του δεν είναι θορυβώδη. Δεν αναζητούν επιβεβαίωση. Είναι βαθιά και σταθερά, σαν ρεύμα υπόγειο. Υπάρχει περηφάνια, όχι για τον εαυτό του, αλλά για τις γυναίκες που μεταμορφώθηκαν μπροστά στα μάτια του.

Υπάρχει συγκίνηση κάθε φορά που μια μαθήτρια ανακαλύπτει ότι η δύναμη που αναζητούσε δεν βρισκόταν έξω από εκείνη, αλλά μέσα της. Υπάρχει και μια αίσθηση ιστορικής συνεχείας: σαν να ενώνει, έστω και αόρατα, το παρόν με εκείνες τις αρχέγονες μορφές των έφιππων τοξοτριών που κάποτε καλπάζαν στις στέπες του μύθου.

Οι προσδοκίες του δεν περιορίζονται στο σήμερα. Οραματίζεται μια εποχή όπου η εικόνα της γυναίκας πολεμίστριας δεν θα προκαλεί έκπληξη, αλλά αυτονόητο σεβασμό, όπου η ισότητα δεν θα διακηρύσσεται θεωρητικώς, αλλά θα ορίζεται εμπράκτως στο πεδίο της ασκήσεως, της πειθαρχίας και της ευθύνης. Όπου η νέα γενιά θα παραλαμβάνει αναλλοίωτη μια παράδοση, ήδη, ζωντανή.

Για εκείνον, η αναβίωση των Αμαζόνων δεν είναι "σκηνική αναπαράσταση", αλλά συνέχεια του διαχρονικού πνεύματος της γυναικείας ισχύος πέραν του θώκου της μητρότητος, πέραν των ορίων μιας αμφιλεγόμενης ανδροκρατίας. Είναι η προέκταση της φυσικής υποστάσεως ενός πλάσματος που εμφορείται από ανεξερεύνητες δυνάμεις τις οποίες κατέπνιξε ο σύγχρονος μαζοκρατικός τρόπος ζωής, ή μάλλον, θανάτου των μοντέρνων κοινωνιών. Κάθε φορά που μια μαθήτριά του ανεβαίνει στη σέλα και τεντώνει το τόξο με σταθερό χέρι, ο μύθος μετακινείται από το παρελθόν στο παρόν. Και εκείνος, σιωπηλά, γνωρίζει πως το έργο του δεν είναι να διδάξει απλώς τεχνικές πολέμου, αλλά να αποδείξει — μέσα από είκοσι χρόνια αδιάκοπης προσφοράς — ότι η μαχητική αξιοπρέπεια δεν έχει φύλο. Μόνον ψυχή!

ΑΠΟ ΤΟ "ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΘΕΩΡΕΙΟ" ΜΑΣ

 ΑΠΟ ΤΟ "ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΘΕΩΡΕΙΟ" ΜΑΣ 

     Είναι τεράστια η διαφορά να δημιουργείς Πολιτισμό σε μία χώρα όπου ο Πολιτισμός αποτελεί αναγνωρίσιμη συνιστώσα και σε μία άλλη όπου ο "πολιτισμός" εκλαμβάνεται μόνον ως ...κομματικός εν μέσω μιας απολίτιστης κοινωνίας! Είναι εντελώς διαφορετικό το να αναδεικνύεις Παραδόσεις σε μία χώρα όπως η Ουγγαρία η οποία τιμά εκπολιτιστές και σε μία χώρα(?) όπως η Ελλάδα(?) η οποία πισω-σπρώχνει "εκκοματιστές"! Κι εδώ έγκειται η διαφορά συλλογικής αποδοχής ενός έργου όπως η Έφιππη Τοξοβολία και οι έφιππες  πολεμικές τέχνες στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα(?).

     Αυτά σκεφτόμουν όταν προ ημερών μία καλοπροαίρετη κυρία, στέλεχος μεγάλου πολιτιστικού Ιδρύματος προέτεινε την ανάδειξη του έργου των "Ελλήνων Κενταύρων" ενώ ο φίλτατος Περικλής Τελειορίδης μας διετύπωσε μιαν εξαιρετική πρόταση η οποία συνέπεσε και με την πρόταση της ευγενούς κυρίας...

     Όμως, μιλάμε για ένα εβραϊκό προτεκτοράτο που δεν προάγει Πολιτισμό αλλά "woke ατζέντα" καθ' υπόδειξη εκείνων που το εκμεταλλεύονται από πολλών χρόνων και εκ της ..."αφανείας" των εγκληματικών συμφερόντων τους. Για ένα προτεκτοράτο που διοικείται ώστε το ανθρώπινο περιεχόμενό του να παραμένει απαίδευτο και σε διαρκή σκοτία ώστε να είναι ευχείριστο, ένα προτεκτοράτο στο οποίο η αστεία "Ακαδημία" του, η οποία απέφυγε να ανακηρύξει ως Ακαδημαϊκό τον κορυφαίο Έλληνα Φιλόλογο της Ελλάδος Ιωάννη Συκουτρή, ανέδειξε ως "ακαδημαϊκούς" την αγράμματη κομμουνίστρια Έλενα Τσαουσέσκου την οποία εκτέλεσε ως κακούργα ο Ρουμανικός λαός και την αγράμματη κομμουνίστρια Λουντμίλα Ζίβκοβα η οποία πέθανε, ολόγυμνη, από κατάχρηση ναρκωτικών. Και, ευτυχώς που η σημερινή φαιδρή "Ακαδημία" απέφυγε την περαιτέρω γελοιοποίηση με την ανάδειξη και του ...Κώστα Ταχτσή ως ..."ακαδημαϊκού", όπως προετοιμάζονταν! 

     Τι χρείαν λόγου έχουμε, άλλωστε, όταν στο σημερινό προτεκτοράτο των γραικύλων η Ευρωπαϊκή Κομισιόν στέλνει αλλεπάλληλες εγκυκλίους προειδοποιώντας ότι οι κάτοικοί του βρίσκονται στον "πάτο" ως οι πλέον ανεκπαίδευτοι Ευρωπαίοι! Τι χρείαν λόγου έχουμε, όταν το ανώτατο πνευματικό(?) Ίδρυμα, το Οθώνειον Πανεπιστήμιο το οποίο για λόγους κομματικούς κι αυτό, παραχαράχθηκε σε "Καποδιστριακό" ώστε να μην θυμίζει τίποτε από την ιστορική πραγματικότητα του κομματικώς ...απαρέσκοντος ιδρυτή του Βασιλέως Όθωνος Α';

     Μιας κι αναφερθήκαμε στη βιομηχανία διπλωματούχων ...τούβλων - "Πανεπιστήμιο", αξίζει να ξεφυλλίσουμε ένα έντυπο ..."θέσφατο" που διδάσκεται στους ατυχείς φοιτητές του και δη στο Τμήμα των ..."Μουσών" του ίσως από το ...μούσι του Μαρξ ο οποίος κυριαρχεί στις ονειρώξεις των κομμουνιστών "διδασκόντων" του! Και, δειγματοληπτικώς, ας ...εγκύψουμε σε ένα κομματικό πόνημα κάποιας κ. Καίτης Ρωμανού η οποία με κύριο προσόν το κομματικό διαβατήριο του Κ.Κ.Ε. ...μπούκαρε απόκοντα στο επιτελείο του μετασοβιετικού "Καποδιστριακού" συγγράψασα το βαρύγδουπο πόνημα "Σκηνική Μουσική του Εικοστού Αιώνα" ώστε να μπορέσει να διαγράψει ευσχήμως την ουσία της Σκηνικής Μουσικής (Wagner, Verdi) της οποίας ο ιδεολογικός πυρήνας υπήρξε εντελώς διαφορετικός από εκείνον της woke μεταπολεμικής εποχής που προωθούν οι κομματικοί υποβολείς της κάθε κ. Καίτης! 

      Λαμβανομένου υπ΄ όψη ότι ως επίκεντρο της Σκηνικής Μουσικής παραμένει παγκοσμίως αναγνωρισμένη η Όπερα, στο περισπούδαστο "σύγγραμμα"  της κ. Καίτης και επί 232 σελίδων η Όπερα καταλαμβάνει (στο τέλος!) μόνον ...7 ουσιώδεις σελίδες και κάμποσες με παρτιτούρες! Έτσι, σε ...7 σελίδες οι φοιτητές του "Τμήματος Μουσικών Σπουδών" θα αποκτήσουν ...οπερική Παιδεία και θα κατανοήσουν αυτό το κορυφαίο μουσικό είδος. Και το πλέον αστείο, η κ. Καίτη μπαίνει κατευθείαν στο σοβιετικό "ψητό" που είναι και το εμφανές αντικείμενο του πόθου της, αποφεύγοντας κάθε αναφορά στον "ομφάλιο λώρο" της Όπερας του 20ού αιώνος με την καταγωγή της, πάντοτε για κομματικούς λόγους της συγγραφέως. Σημειωτέον δε, θα αποφύγουμε, για λόγους σοβαρότητος..., να κρίνουμε το "περιεχόμενο" του κειμένου αυτού του εντύπου, διερωτώμενοι εάν το συνέγραψε "χειρ τις ή πους τις"... αποφεύγοντας κάθε ...ομοφοβική τάση και "εκτυφλωμένοι" από την συγγραφική λάμψη ενός φωστήρος της ...τρισηλίου θεότητος! 

     Είναι κατανοητό το άχθος ψυχής ενός "πλασιέ woke ατζέντας" σε κάθε ...προστριβή του με την ιστορική πραγματικότητα και, δη, ενός τομέως όπως η Παιδεία και η Τέχνη, λόγος για τον οποίο η κ. Καίτη, στην περίπτωση της Όπερας, αποτάσσεται μετά ...βδελυγμίας τον Richard Wagner και βάζοντας σε ξένα χείλη την δική της μύχια ...εξομολόγηση, αποφαίνεται περί του κορυφαίου οπερικού συνθέτη όπως διαβάζουμε στο παραπάνω παράθεμα. 

     Και με οκτώ κακογραμμένες αράδες η κ. Καίτη "καθαρίζει" με τον ...ενοχλητικό Richard Wagner, όπως διαβάζουμε παραπάνω.

     Είναι βεβαίως αυτονόητη η αποστροφή της κ. Καίτης προς κάθε τι κομματικώς αρεστόν της, αλλά, δυστυχώς, εκ των πραγμάτων δεν προσφέρονται και πολλά προς κάλυψη του κενού όσων η εμβρίθειά της απορρίπτει, Έτσι, η κυρία αυτή επιστράτευσε "σοβιετόστροφους" ...ρεγιονισμούς, ...σουπρεματισμούς, ...κονστρουκτιβισμούς για να μας πει ότι η καθαρή συγκίνηση στη τέχνη (της) είναι να κρεμάσεις τη μασέλα σου μπροστά σε ένα τελάρο που δείχνει λεκέδες ή ένα μαύρο καρέ σε ένα άσπρο φόντο...

     Κάπως έτσι η κ. Καίτη υποχρεώνει τους φοιτητές της να "εισπνεύσουν"  την ανόητη όσο και κακαίσθητη σοβιετολαγνία της, μη παραλείποντας, ασφαλώς, να μας εξιστορήσει τον "σοσιαλιστικό ρεαλισμό" στην Σοβιετική Ένωση με την απαραίτητη αντιφασιστική "κορώνα" που αποτελεί πάσο εντάξεως σε μισθολογικές καταστάσεις επιλεκτικών "στρατεύσεων" κι ενώ εμείς αγωνιούσαμε να μάθουμε για την ...Όπερα, καταλήξαμε να την ακούσουμε να μας προτείνει προς ...διδακτικήν ακρόαση ένα εξάμβλωμα όπως αυτό που ακολουθεί με πρωταγωνίστρια την σύζυγο του ...Μάο Τσε Τούγκ:

     Kαταλαβαίνουμε, λοιπόν, το επίπεδο της "Παιδείας" μιας χώρας στης οποίας το "Πανεπιστήμιο" διδάσκονται οι παραπάνω αθλιότητες ως "Όπερα" και αφού η Όπερα είναι και το κορυφαίο είδος Μουσικής, δημιούργημα Μουσών, φανταζόμαστε σ΄ αυτή την χώρα τι "αντίληψη" επικρατεί περί "Παιδείας" και "¨Πολιτισμού" πριν επανέλθουμε στον αρχικό μας προβληματισμό περί της συλλογικής αποδοχής σοβαρών έργων όπως η Έφιππη Τοξοβολία και οι έφιππες πολεμικές τέχνες οι οποίες δεν περικλείουν και το ...κλέος της συζύγου του Μάο Τσε Τουγκ ή της κ. Καίτης...

     Ωστόσο, η όλη κατάσταση μας είναι λίαν ευχάριστη διότι φαιδρότερη δεν θα μπορούσε να υπάρξει, παρατηρώντας την αντιφασιστική δημοκρατία να αφανίζεται εν μέσω των ανομημάτων της, κυρίως, των πολιτιστικών ανομημάτων της για τα οποία καθίσταται αξία ...εμπτυσμού μαζύ με όλα τα δίποδα παραφερνάλιά της! Και, από το δικό μας "Πλατωνικό Θεωρείο" το δράμα της "πλατείας", με πάμπολλες κυρίες "Καίτες", αναδεικνύεται στην διασκεδαστικότερη κωμωδία!

ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΛΟΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

 ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΛΟΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

     O βασικός "πυλώνας" στηρίξεως της δημοκρατικής τυραννίας (Πλάτων: "Πολιτεία", βιβλ. η') είναι η αμάθεια και η παραπληροφόρηση δια των οποίων οι κοινωνίες παραμένουν στο σκότος ώστε να ανέχονται την τυραννικήν εξουσία! Είναι δε ευνόητος ο πρωταγωνιστικός ρόλος του "τύπου" ως βασικού υπομοχλίου  του δημοκρατικού σκοταδιστικού μηχανισμού που θέλει τις μάζες παραπληροφορημένες και συσκοτισμένες. Και μέσα από αυτή την δημαγωγική μεθόδευση δεν θα μπορούσε να μην "πρωταγωνιστεί" η κρατική Ραδι(κ)οφωνία και Τηλεόραση, η ΕΡΤ η οποία αναπαράγει το "ήθος" της δημοκρατικής εξουσίας της οποίας αποτελεί φερέφωνο με έναν εσμό χρυσοκανθάρων "δημοσιογράφων" των οποίων ο υπέρ-άψογος ...συνδικαλισμός έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ποιότητα του "έργου" τους και τούτο επιβεβαιώνει και το τελευταίο εξάμβλωμα με τον βαρύγδουπο τίτλο "Ο Μακιαβελισμός στην ψυχολογία των ανθρώπινων σχέσεων" το οποίο υπογράφει κάποια κυρία Έφη Ζέρβα.

Ο μεγάλος αναγεννησιακός Ιταλός, διπλωμάτης, φιλόσοφος και συγγραφέας Niccolò di Bernardo dei Machiavelli είναι πασίγνωστος στην πεπαιδευμένη Ευρώπη αλλά, όπως φαίνεται άγνωστος στην ...ΕΡΤ! Όμως, η άγνοια δεν φαίνεται να είναι ανασταλτικός παράγων για την σοβαρότητα της ΕΡΤ και των "δημοσιογράφων" της οι οποίοι αν και αγνοούν το ίδιο το όνομα της προσωπικότητος, ελαφρά τη καρδία, προχωρούν και στην ...φιλοσοφικήν ανάλυση του έργου της με αδίστακτες κοπτοραπτικές και απροκάλυπτα copy/paste τα οποία αποκαλύπτονται ήδη από τον απρόσεκτο τίτλο όπου διαβάζουμε ..."ton apokal;yptoyn". Έτσι η "αδίστακτη" κ. Έφη (Ζέρβα) αντί να αρκεσθεί, ως είθισται, σε αναπαραγωγές Δελτίων Τύπου του "Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου" με φρέσκα σενάρια των οποίων η σιωνιστική προπαγάνδα κατάφερε να εξεγείρει και τα "τέκνα της σιών" όπως την Shulamit Aloni και τον Gerard Menuhin, η εν λόγω κ. Έφη απετόλμησε να κολυμπήσει στα βαθιά νερά και να αναλύσει "Machiavelli" έχοντας πλήρη άγνοια και αυτού ακόμη του ονόματος, αλλά και της φυσιογνωμίας! Αντί, λοιπόν, η κ. Έφη να προτάξει την εικόνα του περί ου ο λόγος Niccolò di Bernardo dei Machiavelli ...ανεκάλυψε ένα άσχετο πορτρέτο, εκείνο του λογίου και πολεμιστή μισθοφόρου Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη εφευρίσκοντας ...διασταύρωση ανυπάρκτου προσώπου το οποίο βάπτισε... "Μαρούλο Μικέλε Μποτιτσέλι" συνεχίζοντας μία λεζάντα βρίθουσα ανοησιών ώστε να δικαιολογήσει την μισθοδοσία της όπως ακριβώς υποψιαζόμεθα ότι η κ. Έφη πράττει και στην υπόλοιπη "δημοσιογραφία" της τηρώντας τα κλαδικά της "ισχύοντα"!

Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης

του Sandro Botticelli

Αγαπητή κ. Έφη, είναι προφανές ότι μπερδέψατε "τις βούρτσες" και είναι καιρός να μάθετε ότι το συγκεκριμένο πορτρέτο παριστάνει τον Έλληνα αναγεννησιακό Μichael Tarchaniota Marullus (Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη, ουδεμία σχέση έχοντα με τραχανάδες και μαρούλια, έτσι για να μη μπερδευτείτε όπως και με "τις βούρτσες") είναι φιλοτεχνημένο από τον Ιταλό, αναγεννησιακό πάντοτε, Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi γνωστό και ως Sandro Botticelli κι ο ...φάντης με το ρετσινόλαδο, πιστέψτε μας, δεν ταυτίζεται ουδόλως με τον Niccolò di Bernardo dei Machiavelli όσο κι αν το κομματικό σας πασαπόρτι σας θέλει "δημοσιογράφο" στο κρατικομπούκωτο ERTNEWS. Kαι χωρίς καμία διάθεση να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα ...θέσφατα του άρθρου σας αγαπητή κ. Έφη (άλλωστε δεν θα θέλαμε να καταλήξουμε με ...δραμαμίνες!) θα σας προτείναμε να ενημερωθείτε ΕΔΩ περί του Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη (εάν βεβαίως αντέχετε ολίγην ανάγνωση) τον οποίον η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" μελέτησε επί χρόνια διότι δεν αποτελεί, απλώς, Ελληνικό αλλά παγκόσμιο πολιτιστικό "κεφάλαιο". Τέλος κι εσείς αγαπητή κ. Έφη κι όλοι οι κρατικοδίαιτοι της ΕΡΤ καλόν θα ήταν να απαντούσατε σε όλους εμάς τους ακουσίως πληρώνοντες τα "κόστη" σας, πώς ήταν δυνατόν η Κρατική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση κάποτε, επί Στρατιωτικών Κυβερνήσεων, να διατηρούσε την σοβαρότητά της υπό την διοίκηση κάποιου άμισθου λοχία, ενώ, μεταποληστευτικώς να στιγματίζεται από παρουσιάσεις σαν την δική σας διευθυνόμενη από χρυσοπληρωμένα executives... ;

‎

Η ΛΑΘΟΣ ΣΥΡΑΓΩΓΗΣΗ

 Η ΛΑΘΟΣ ΣΥΡΑΓΩΓΗΣΗ

     Ο γνώστης της Ιππικής και δη της Ιππασίας, έχει πάντα κατά νου ότι η σωστή κίνηση του Ίππου χαρακτηρίζεται από  ρ υ θ μ ό, είτε αυτή η κίνηση είναι σε βάδην, είτε σε τροχάδην, είτε σε καλπασμό (βραχύ ή εκτενή).  Κάθε βηματισμός, για να παρέχει ευστάθεια στον Ίππο θα πρέπει να είναι ομαλώς χρονισμένος και, ανεξαρτήτως ταχύτητος, θα πρέπει να ακολουθεί την αρμονία του "tempo" του. Όλοι οι βηματισμοί του Ίππου θα πρέπει να διακρίνονται από την αρμονία και την σταθερότητα ρυθμού, χωρίς απότομες εξάρσεις ή υφέσεις, χωρίς διακυμάνσεις που επιφέρουν διαταραχή της ισορροπίας του ζώου. Και ποτέ δεν ξεχνάμε ότι η Ιππασία είναι "μουσική" με όλους τους κανόνες αρμονίας του αποτελέσματός της.

     Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι εκπαιδεύοντας έναν Ίππο ώστε να επιχειρεί σωστά όλους τους βηματισμούς του (συραγώγηση) θα πρέπει να σεβόμαστε το πλαίσιο και τους κανόνες κάθε βηματισμού ξεκινώντας από το βάδην, ακολούθως στο τροχάδην και καταλήγοντας στον καλπασμό. Αυτή είναι η υποχρεωτική κλιμάκωση στην συραγώγηση η οποία επιτάσσει  την επιμονή στην ορθή εκτέλεση καθενός ενός εκάστου των βηματισμών και προς τις δύο κατευθύνσεις, αποκλείοντας την υπερπήδηση κάποιου βηματισμού ή την διαταραχή του ρυθμού τους. 

     Το περιεχόμενο μιας σωστής συραγωγήσεως η οποία δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τον συνολικό χρόνο των 20 λεπτών είναι:  Βάδην εργασίας, τροχασμός, καλπασμός, τροχασμός, βάδην εργασίας και προς τις δύο κατευθύνσεις. Πριν και μετά, οι διαδικασίες της προθερμάνσεως και αποθερμάνσεως είθισται να εκτελούνται σε βάδην, εκτός κυκλοτερούς υπό συνθήκες χαλαρής ρυταγωγήσεως.

     Δυστυχώς, παρατηρούμε, σχεδόν κατά κανόνα, το φαινόμενο κάποιων Εκπαιδευτών να επιχειρούν συραγωγήσεις με τον Ίππο σε υπερένταση αρχίζοντας από τροχασμό ή και καλπασμό, χωρίς προηγουμένως να τον έχουν συραγωγήσει σε βάδην, είτε διότι αποφεύγουν να επιμείνουν στον πρώτο βηματισμό λόγω ολιγωρίας, είτε διότι θεωρούν ότι οι ταχύτεροι βηματισμοί είναι σημαντικότεροι, διαπράττοντας μέγα λάθος!

     Η ομαλή και ωφέλιμη εξάσκηση κάθε εξασκουμένου απαιτεί βαθμιαία και όχι απότομη κόπωση κάτι που είναι και επικίνδυνο για την υγεία του εξασκουμένου. Έτσι και η εξάσκηση του Ίππου στην βάδιση (συραγώγηση) απαιτεί την βαθμιαία έκθεσή του σε φυσική κόπωση, υπαγορεύοντάς μας να ξεκινούμε πάντοτε από το βάδην και προς τις δύο κατευθύνσεις.

     Επειδή ο Ίππος εξερχόμενος της φάτνης του, συχνά, επιδεικνύει ζωηρότητα κι ενθουσιασμό, η άμεση μεταγωγή του από την φάτνη στο κυκλοτερές όπου γίνεται η συραγώγηση τον παρασύρει σε άμεσο τροχασμό ή και καλπασμό, κάτι που θα πρέπει, όμως, να του "θεραπεύσουμε" ώστε η συραγώγηση, υποχρεωτικώς, να ξεκινά από βάδην. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προτιμότερο, βγάζοντας τον Ίππο από την φάτνη του, να τον ρυταγωγούμε επί κατευθύνσεως άσχετης προς το κυκλοτερές και αφού τον χαλαρώσουμε, κατόπιν να τον εισάγουμε στον χώρο συραγωγήσεως όπου θα ξεκινήσουμε την συραγώγηση σε βάδην. Και, όταν αυτό καταστεί "συνείδηση" για τον Ίππο τότε μπορούμε να τον εισάγουμε απευθείας από την φάτνη στο κυκλοτερές χωρίς πρόβλημα. 

      Άλλοτε, πάλι, εισάγουμε τον Ίππο στο κυκλοτερές ρυταγωγώντας τον και μετά από κάποιο μήκος ρυταγωγήσεως εκτείνουμε βαθμιαία τον συραγωγέα ενώ ο Ίππος συνεχίζει σε βάδην και ξεκινούμε την βάδην συραγώγηση μην επιτρέποντας στον Ίππο να αντιληφθεί την έναρξη της συραγωγικής διαδικασίας.    

     Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι νομίζουν ότι συραγώγηση είναι ο τροχασμός και ο καλπασμός, δηλαδή, οι ταχείς βηματισμοί, αγνοώντας την σημαντικότητα του βάδην που είναι και η βάση κινήσεως του Ίππου. Οι συγκεκριμένοι θεωρούν ότι με τον τροχασμό και τον καλπασμό θα κριθεί η ποιότητα του συραγωγικού έργου τους αλλά δεν ξέρουν ότι αυτό κρίνεται πολύ περισσότερο με την επίδειξη ενός αρμονικού βάδην σε βάθος ολοκληρώσεως ενός ιδανικού κύκλου. Βεβαίως, για τους συγκεκριμένους δεν τίθεται ζήτημα διότι δεν πρόκειται περί  Εκπαιδευτών!

     Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον Ίππο να αναπτύξει πρωτοβουλία αποφυγής του βάδην  και να περιφρονήσει τα παραγγέλματα του Εκπαιδευτή ο οποίος θα πρέπει να επιμένει στην ακριβή εκτέλεσή τους από τον εξασκούμενο Ίππο.