ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

 ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

     Eυτυχώς που τον σοφό Δημήτρη Λιαντίνη ακολουθεί μία ...διάψευση: Όχι, ο Δάσκαλος ΔΕΝ πέθανε! Ο Δάσκαλος ζει και θα ζει αιωνίως στα πρόσωπα ελαχίστων, μεν, υπαρκτών δε σκαπανέων του Πολιτισμού, όπως ο Κύπριος συνέλληνας Κωνσταντίνος Στυλιανού ο οποίος, από το ερειπωμένο μετερίζι μιας καταρρακωμένης δημοκρατικής α-"Παιδείας", πασχίζει για την πνευματική υποστύλωση των επερχομένων γενεών που καλούνται να επιβιώσουν σε έναν κόσμο δημοκρατικών ερειπίων!

     Έναν οδυνηρό έως και εξοντωτικό διατειχισμό στις στενοποριές μιας τιμωρητικής αβελτερίας για την διδασκαλική αξιοπρέπεια είναι το λειτούργημα του Δασκάλου τούτες τις μέρες της πολιτιστικής υπελίξεως των δυτικών κοινωνιών κι αυτόν τον επώδυνο "διατειχισμό" ακολουθεί ο αφιερωμένος Δάσκαλος Κωνσταντίνος Στυλιανού που μας προσφέρει το τελευταίο του βιβλίο "ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ", μια έκδοση του "Κυπριακού Ινστιτούτου Επιστημονικών και Ιστορικών Ερευνών".

"Αφιερούται η έκδοση αυτή σε όλους τους μαθητές μου,

που με δίδαξαν περισσότερα από όσα τους δίδαξα και

με έκαναν δάσκαλο."

γράφει στην αφιέρωση του βιβλίου του ο βιωματικός όσο και σεμνότατος Δάσκαλος Κωνσταντίνος Στυλιανού με ένα και μόνον λάθος: Αντικειμενικώς εκτιμωμένου του έργου του, θα έπρεπε το "δ" του "δασκάλου" να γραφεί με κεφαλαίο πρωτόγραμμα!

     Πάντοτε ρηξικέλευθος ο Κωνσταντίνος Στυλιανού και στην παρούσα συγγραφή του τοξεύει ευστοχότατα τα βέλη του επί του στόχου της απαρχής μιας, επιτέλους, αληθινής Παιδείας που τόσο την έχει ανάγκη όχι μόνον η, εν τη σκοτία περιπατούσα, Πατρίδα μας αλλά και ολόκληρος ο απαιδεύτως παραπαίων δυτικός κόσμος! Στην απαστράπτουσα δωρικής λιτότητος έκδοση που μελετήσαμε απνευστί, ο Κωνσταντίνος Στυλιανού καταθέτει λακωνικότατα και το πρόβλημα και την λύση χωρίς να κομίζει γλαύκα ες Αθήνας ή Λευκωσίαν, χωρίς να διατυπώνει τίποτε πλέον των ...αυτονοήτων τα οποία, όμως, αυτονόητα, οι ανόητοι τα εκλαμβάνουν ως ανόητα, ανίκανοι να τα εννοήσουν! Κι εδώ έγκειται η ανεκτίμητη συνεισφορά στην, επιτέλους (!), θεμελίωση Παιδείας  του συγγραφέως, δηλαδή, στην επιμονή του της εννοήσεως των αυτονοήτων!

     Ενώ, κατ΄ αντιδιαστολή του πεσιμισμού του αειμνήστου Δημητρίου Λιαντίνη, ο Δάσκαλος συνεχίζει να ζει, ο ηθικός θάνατος των εξουσιαστών ακυρώνει την ελπίδα μας να δούμε υλοποιημένες τις σκέψεις για την εκπαίδευση του Κωνσταντίνου Στυλιανού τουλάχιστον μέχρι την επαναστατική στιγμή που τα αδρανή χέρια μας θα αδράξουν καριοφίλια, κόσσες και στυλιάρια για να ανοίξουμε τον δρόμο για την πνευματική ανάταση των παιδιών που ζυγώνουν για να γνωρίσουν τον "κόσμο" που τους φτιάξαμε και, δικαίως, να μας ζητήσουν τον "λόγο"!

    Ο Δάσκαλος, ευτυχώς, εξακολουθεί να υπάρχει εις πείσμα της περιρρέουσας ηλιθιότητος που επαφίεται στην ειμαρμένη του παντοειδούς κατεστημένου σκότους! Ο Δάσκαλος, εξακολουθεί να υπάρχει και λέγεται Ιωάννης Συκουτρής, Δημήτρης Λιαντίνης, Κωνσταντίνος Στυλιανού, Νίκος Ζήσης, Γιάννης Ναστούλης... κλπ! Και, για όλους εμάς τους μαθητές τους προέχει να τους έχουμε κατά νου, να διδασκόμεθα από αυτούς αφήνοντας τη λάμψη του πνευματικού φαναριού τους να μας φέγγει το μονοπάτι των στοχασμών μας.

     Και ως "Έλληνες Κένταυροι" απευθύνουμε, ιδιαιτέρως, ευγνώμονες ευχαριστίες στον Δάσκαλο Κωνσταντίνο Στυλιανού για την Τιμή της ευγενούς μελοποιήσεως του Ύμνου της Σχολής μας, ο οποίος εκδόθηκε και υπό μορφή συμπακτού δίσκου.