ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

 ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΑΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

Ανεξαρτήτως της μακράς "πορείας" της οικογενειακής του καταγωγής(Μάνη, Κορσική, Κωνσταντινούπολη, Νάπολη, Δαλματία, Σούλι, Επτάνησα, Μοριάς, Αττική, Εύβοια, Θεσσαλία, Αθως-Βατοπαίδιο) ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων", γεννημένος στη Θράκη, κυριαρχείται από τις πολεμικές παραδόσεις και τους θρύλους της γενέτειράς του, εισάγοντάς τα στο εκπαιδευτικό σύστημα εφίππων πολεμικών τεχνών που διδάσκονται στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". Κι όπως ήταν φυσικό, μέσα από αυτό το μαχητικό curriculum δεν θα μπορούσε να λείψει ο μύθος των Αμαζόνων τον οποίον η Σχολή μας ανέδειξε σε μία καθημερινώς υλοποιήσιμη πραγματικότητα. Ναι, μετά από σιγή αιώνων, δεν "αναπαρεστήσαμε", αλλά ξαναζωντανέψαμε τις Αμαζόνες στον 21ο αιώνα και ξαναζωντανέψαμε αυτό τον μύθο του ελληνικότατου παρελθόντος επεκτείνοντας τα όρια της Θράκης μέχρι το επίκεντρο της Ελλάδος, στην Αθήνα, εξορκίζοντας την παρακμή μιας ανελλήνιστης, πια, μεγαλουπόλεως και προσδίδοντάς της την ελληνικότητα που της άξιζε! Εδώ, λοιπόν. στην Αθήνα του 21ου αιώνος ξαναζωντάνεψε ο μύθος των Αμαζόνων από εκατοντάδες γυναίκες όλων των ηλικιών που πλένουν τέλεια τα πιάτα στο νεροχύτη τους, που φροντίζουν άψογα τις οικογένειές τους, που μορφώνονται κι εργάζονται χωρίς την έπαρση της "χειραφετημένης σουφραζέτας" και εκπαιδεύονται ώστε να παραμένουν ισότιμες πολεμίστριες των ανδρών που τις πλαισιώνουν και τις σέβονται! Διότι, στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" η γυναίκα παραμένει θηλυκιά και όμορφη, όπως ακριβώς η μητέρα φύση την έπλασε και την ανέλιξε πριν η woke ασκήμια την παραμορφώσει και την ευτελίσει σε ένα κακάσχημο δημοκρατικό εξάμβλωμα.

 

Η   Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η   Θ Ρ Α Κ Η

Η ελληνικότητα της Θράκης αποτελεί διαχρονικό ιστορικό και πολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διαμορφώθηκε μέσα από μια μακραίωνη διαδικασία αλληλεπιδράσεως μεταξύ ελληνικών φύλων, τοπικών θρακικών πληθυσμών και ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου.

Ήδη, από τη μυκηναϊκή και γεωμετρική εποχή, η Θράκη εντάσσεται στο εύρος των ελληνικών πολιτισμικών και εμπορικών επαφών. Κατά την αρχαϊκή περίοδο, η ίδρυση ελληνικών αποικιών κατά μήκος των θρακικών παραλίων, όπως η Μαρώνεια, τα Άβδηρα, η Μεσημβρία και η Απολλωνία , σηματοδοτεί την ένταξη της περιοχής στο δίκτυο του ελληνικού κόσμου. Οι πόλεις αυτές λειτουργούν ως φορείς διαδόσεως της ελληνικής γλώσσας, της λατρείας, της πολιτικής οργανώσεως της πόλεως-κράτους και της καλλιτεχνικής παραγωγής, δημιουργώντας ένα σταθερό πολιτισμικό υπόστρωμα ελληνικότητος.

Κατά την κλασική και ελληνιστική εποχή, η Θράκη αποκτά ιδιαίτερη στρατηγική και πολιτική σημασία. Η ενσωμάτωσή της στη μακεδονική επικράτεια υπό τον Φίλιππο Β΄ και τον Αλέξανδρο Γ΄ ενισχύει περαιτέρω τον εξελληνισμό της διοικοίσεως, της στρατιωτικής οργανώσεως και της αστικής ζωής. Στους ελληνιστικούς χρόνους, η ελληνική γλώσσα καθίσταται lingua franca της διοίκησης και του εμπορίου, ενώ η ελληνική παιδεία και θρησκευτική παράδοση διαχέονται στον τοπικό πληθυσμό.

Κατά την ρωμαϊκή και ιδίως τη ανατολικο-ρωμαική περίοδο, η Θράκη εντάσσεται πλήρως στον ελληνόφωνο πολιτισμικό χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινούπολη, ως πρωτεύουσα αυτής της Αυτοκρατορίας, εξελίσσει την Θράκη σε άμεσο γεωγραφικό και διοικητικό της περίγυρο.

Κατά την οθωμανική περίοδο, παρά τις δημογραφικές μεταβολές και τις διοικητικές ανακατατάξεις, ο ελληνικός πληθυσμός της Θράκης διατηρεί ισχυρή παρουσία μέσω της κοινοτικής αυτοδιοικήσεως και της παιδείας. Ελληνικά σχολεία, εμπορικά δίκτυα και λοιποί θεσμοί λειτουργούν ως βασικοί φορείς διατηρήσεως της γλώσσας και της συνειδήσεως ελληνικής ταυτότητος.

Στη νεότερη εποχή, ιδίως μετά την ενσωμάτωση της Δυτικής Θράκης στο ελληνικό κράτος το 1920, η ελληνικότητα της περιοχής αποκτά σαφή κρατική και εθνική διάσταση, ενώ παράλληλα διατηρεί τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Η ιστορική συνέχεια της ελληνικής παρουσίας στη Θράκη, από την αρχαιότητα έως σήμερα, τεκμηριώνεται μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα, γλωσσικά δεδομένα, πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη διαρκή πολιτισμική παραγωγή.

Συνοπτικά, η ελληνικότητα της Θράκης δεν συνιστά στιγμιαίο ιστορικό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα μακραίωνης πολιτισμικής συνεχείας και αλληλεπιδράσεως, η οποία διεμόρφωσε την περιοχή ως αναπόσπαστο τμήμα του ευρύτερου ελληνικού ιστορικού και πολιτισμικού χώρου.

Α Μ Α Ζ Ο Ν Ε Σ

Στα όρια του μύθου και της ιστορίας, εκεί όπου η σκόνη των μαχών αναμιγνύεται με την ποίηση των λαών, υψώνεται η μορφή των Αμαζόνων, ενός έθνους γυναικών που όρισε τον εαυτό του όχι μέσα από την υποταγή, αλλά μέσα από την πολεμική αρετή. Οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν απλώς μια φανταστική φυλή· υπήρξαν το αρχέτυπο της ακατάβλητης μαχήτριας. Στις αφηγήσεις των Ελλήνων ποιητών και ιστοριογράφων εμφανίζονται ως έφιππες τοξότριες, κυρίαρχες της στέπας και των πεδίων της Ανατολής, γυναίκες που έμαθαν από νεαρές ηλικίες να τεντώνουν το τόξο πριν ακόμη γνωρίσουν τον φόβο. Η πολεμική τους παιδεία δεν ήταν απλώς δεξιότητα· ήταν τρόπος υπάρξεως.

Η εικόνα τους διασχίζει την αρχαία γραμματεία: από την Ιλιάδα, όπου ο Αχιλλέας αντιμετωπίζει την Πενθεσίλεια, έως τις τραγωδίες και τις αγγειογραφίες, όπου οι Αμαζόνες απεικονίζονται να μάχονται ως ισότιμοι αντίπαλοι των ηρώων.

Η παρουσία τους στα πεδία των μαχών δεν λειτουργεί ως εξωτική παρένθεση, αλλά ως πρόκληση προς το ίδιο το ιδεώδες της ανδρικής πολεμικής υπεροχής.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση με τις Αμαζόνες παρουσιάζεται πάντοτε ως δοκιμασία για τους μεγάλους ήρωες· όποιος τις αντιμετωπίζει, δοκιμάζεται απέναντι σε έναν εχθρό που δεν γνωρίζει υποχώρηση.

Η μαχητικότητά τους αντλείται από έναν κώδικα τιμής αυστηρό και απόλυτο. Οι Αμαζόνες ζουν για την άσκηση των όπλων, την υπεράσπιση της κοινότητάς τους και τη διατήρηση της ελευθερίας τους.

Στις περιγραφές των αρχαίων συγγραφέων, ιππεύουν με ταχύτητα που θυμίζει άνεμο της στέπας, εκτοξεύουν βέλη με ακρίβεια κυνηγού και χειρίζονται το δόρυ και το πέλεκυ με πειθαρχία στρατού. Δεν πολεμούν ως άτακτο πλήθος, αλλά ως οργανωμένο σώμα, με στρατηγική αντίληψη και συλλογική πειθαρχία.

Η κοινωνία τους, όπως την διηγείται ο μύθος, θεμελιώνεται στην αυτονομία και την πολεμική αδελφότητα. Η μητριαρχική δομή τους δεν παρουσιάζεται ως απλή αντιστροφή της ανδρικής κυριαρχίας, αλλά ως μια πολιτεία όπου η ανδρεία, η ικανότητα και η πειθαρχία καθορίζουν την αξία. Οι βασίλισσές τους, μορφές όπως η Ιππολύτη, η Αντιόπη και η Πενθεσίλεια, ενσαρκώνουν το πρότυπο του ηγεμόνος ο οποίος ηγείται από την πρώτη γραμμή της μάχης κι όχι από τον θρόνο.

Η διαχρονική δύναμη του μύθου των Αμαζόνων έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μαχητική τους ταυτότητα. Συμβολίζουν την αδάμαστη θέληση, την άρνηση υποταγής και τη δυνατότητα του ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, να ορίζει τη μοίρα του μέσω της ανδρείας. Στην τέχνη, στη λογοτεχνία και στη συλλογική φαντασία, οι Αμαζόνες παραμένουν εικόνα μιας πολεμικής Αριστείας που δεν γνωρίζει όρια.

Έτσι, μέσα από τον θρύλο τους, οι Αμαζόνες δεν επιβιώνουν απλώς ως μυθικές πολεμίστριες, αλλά ως αιώνιο σύμβολο της μαχητικής ελευθερίας: μορφές που καλπάζουν ακόμη στις πεδιάδες του μύθου, με τόξα τεντωμένα και βλέμμα στραμμένο προς κάθε ορίζοντα όπου η τιμή και η δύναμη δοκιμάζονται.

ΤΟ  Ο Ρ Α Μ Α   Κ Α Ι  Η  Υ Λ Ο Π Ο Ι Η Σ Η  Τ Ο Υ

Υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν τους μύθους κι άλλοι που τους ανασταίνουν. Ανάμεσα στους ύστερους κι ο Ιδρυτής της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Γι αυτόν, οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, απλώς, μια αφήγηση αρχαίων ποιητών, ούτε διακοσμητικό μοτίβο σε αγγεία και χειρόγραφα. Για τον Ιδρυτή αυτής της Σχολής, οι Αμαζόνες υπήρξαν μια ζώσα υπόσχεση. Μια εσωτερική κλήση που γεννήθηκε κάποτε μέσα του και, αντί να σβήσει με τον χρόνο, ρίζωσε βαθύτερα. Η ιδέα ότι η γυναίκα μπορεί να σταθεί ως ισότιμη πολεμίστρια του ανδρός δεν ήταν μια βερμπαλιστική διατύπωση αλλά ένα χρέος υλοποιήσιμο υπέρ του ίδιου του πολιτισμού. Κι έτσι ξεκίνησε, όχι ως θεαματική πρωτοβουλία, αλλά ως πράξη πίστεως.

Σ’ έναν κόσμο όπου οι μύθοι συχνά παραμένουν εγκλωβισμένοι σε βιβλία, εκείνος αποφάσισε να τους επαναφέρει στο έμπρακτο πεδίο και ίδρυσε μια Σχολή όχι για να "αναπαραστήσει" το παρελθόν, αλλά για να το ξαναζωντανέψει και να το διαιωνίσει στον χρόνο.

Μια Σχολή όπου ο Ίππος, το τόξο, η πειθαρχία και η αυτοκυριαρχία γίνονται γλώσσα καθημερινή κι ανυπέρβλητη. Μια Σχολή, όπου οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονται ως θεατές της πολεμικής τέχνης, αλλά ως φορείς της.

Η απόφασή του να προσφέρει τη γνώση δωρεάν δεν υπήρξε πράξη "ουμανιστικής γενναιοδωρίας" αλλά στοιχειώδους ατομικού καθήκοντος ως κανόνος αρχής. Η πολεμική αρετή δεν είναι προνόμιο των ολίγων ούτε εξαργυρώσιμο εμπόρευμα! Είναι δικαίωμα εκείνων που έχουν τη βούληση να την υπηρετήσουν.

Κι αυτό το όραμα υλοποιείται επί δύο, συνεχείς, δεκαετίες συνεχούς ασκήσεως, επιμονής κι αθόρυβης αφοσιώσεως ανεξαρτήτως "κόστους" που, όλα τούτα, συνεπάγονται.

Εκατοντάδες γυναίκες πέρασαν από τα χέρια του, μαθήτριες που ήρθαν με αμφιβολίες και έφυγαν με βλέμμα σταθερό. Έμαθαν να ιππεύουν όχι μόνο τoν Ίππο, αλλά και τον ίδιο τους τον φόβο. Να τεντώνουν το τόξο όχι μόνο με δύναμη, αλλά με εσωτερική ισορροπία. Να στέκονται όρθιες ως πολεμίστριες χωρίς να απαρνούνται τη θηλυκότητά τους.

Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, ούτε ένα ατύχημα. Όχι από τύχη, αλλά από αυστηρή παιδαγωγία, πειθαρχία και απόλυτο σεβασμό προς την τέχνη που υπηρετεί. Η ασφάλεια έγινε ηθική υποχρέωση· η εκπαίδευση, ιεροτελεστία. Κάθε μάθημα μια τελετή μεταδόσεως γνώσεως που χτίστηκε πάνω στην ευθύνη.

Τα συναισθήματά του δεν είναι θορυβώδη. Δεν αναζητούν επιβεβαίωση. Είναι βαθιά και σταθερά, σαν ρεύμα υπόγειο. Υπάρχει περηφάνια, όχι για τον εαυτό του, αλλά για τις γυναίκες που μεταμορφώθηκαν μπροστά στα μάτια του.

Υπάρχει συγκίνηση κάθε φορά που μια μαθήτρια ανακαλύπτει ότι η δύναμη που αναζητούσε δεν βρισκόταν έξω από εκείνη, αλλά μέσα της. Υπάρχει και μια αίσθηση ιστορικής συνεχείας: σαν να ενώνει, έστω και αόρατα, το παρόν με εκείνες τις αρχέγονες μορφές των έφιππων τοξοτριών που κάποτε καλπάζαν στις στέπες του μύθου.

Οι προσδοκίες του δεν περιορίζονται στο σήμερα. Οραματίζεται μια εποχή όπου η εικόνα της γυναίκας πολεμίστριας δεν θα προκαλεί έκπληξη, αλλά αυτονόητο σεβασμό, όπου η ισότητα δεν θα διακηρύσσεται θεωρητικώς, αλλά θα ορίζεται εμπράκτως στο πεδίο της ασκήσεως, της πειθαρχίας και της ευθύνης. Όπου η νέα γενιά θα παραλαμβάνει αναλλοίωτη μια παράδοση, ήδη, ζωντανή.

Για εκείνον, η αναβίωση των Αμαζόνων δεν είναι "σκηνική αναπαράσταση", αλλά συνέχεια του διαχρονικού πνεύματος της γυναικείας ισχύος πέραν του θώκου της μητρότητος, πέραν των ορίων μιας αμφιλεγόμενης ανδροκρατίας. Είναι η προέκταση της φυσικής υποστάσεως ενός πλάσματος που εμφορείται από ανεξερεύνητες δυνάμεις τις οποίες κατέπνιξε ο σύγχρονος μαζοκρατικός τρόπος ζωής, ή μάλλον, θανάτου των μοντέρνων κοινωνιών. Κάθε φορά που μια μαθήτριά του ανεβαίνει στη σέλα και τεντώνει το τόξο με σταθερό χέρι, ο μύθος μετακινείται από το παρελθόν στο παρόν. Και εκείνος, σιωπηλά, γνωρίζει πως το έργο του δεν είναι να διδάξει απλώς τεχνικές πολέμου, αλλά να αποδείξει — μέσα από είκοσι χρόνια αδιάκοπης προσφοράς — ότι η μαχητική αξιοπρέπεια δεν έχει φύλο. Μόνον ψυχή!

« ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΥΓΙΕΙ »

H AΡΜΟΝΙΚΗ ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΩΝ "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ"

     Με πρόταγμα τον νου και ακολούθημα το σώμα, το ιδρυτικό όραμα της Ομάδος των "Ελλήνων Κενταύρων" για την ανάδειξη νοημόνων πολεμιστών, υλοποιείται τα τελευταία 15 χρόνια, με "εφαλτήριο" τις Έφιππες Πολεμικές Τέχνες, το Ιππικό Θέατρο και την Έφιππη Τοξοβολία!

     Μία εργώδης κοινότητα ομαίμων "πολεμιστών του φωτός", τιμά τις παραδόσεις των προγόνων της, λογίων κατά κανόνα, Ελλήνων Στρατιωτών της Αναγεννήσεως και ακολουθεί το παράδειγμα του Δασκάλου της, Ιππότη των Γραμμάτων και Τεχνών στη χώρα του αλλά και παγκόσμιου πρωταθλητή Kassai Lajos!

     Σε μιαν εποχή παρακμιακής υπελίξεως, στην Ομάδα των "Ελλήνων Κενταύρων" ενθαρρύνουμε την ανέλιξη πνεύματος και σώματος, επιδιώκοντες το "πολλώ κάρρονες" και, όπως φαίνεται, η προσπάθειά μας στέφεται από επιτυχία.

     Τούτες τις μέρες χαιρόμαστε τις προόδους, ταυτοχρόνως, τεσσάρων νέων παιδιών μας που επιβεβαιώνουν την κυριαρχία των Αξιών εν μέσω περιρρεουσών συνθηκών οι οποίες ευτελίζουν κάθε έννοια πνευματικότητος αλλά και αλκής, με τις δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, σε πλήρη "παρά φύσει" κατάπτωση και έκπτωση!

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΟΝΟΥ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΗΘΟΠΟΙΟΣ-ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ
22 ΕΤΩΝ

Βιογραφικό

     Η Δέσποινα Μπόνου γεννήθηκε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1998 και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη. Κόλλησε το μικρόβιο του θεάτρου από τον παππού της σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών και άρχισε να ασχολείται πιο επαγγελματικά με τον χώρο στα 16 της χρόνια, όταν με τη βοήθεια της γιαγιάς της, κρυφά από τους γονείς της, γράφτηκε στη θεατρική ομάδα της «Εστίας Νέας Σμύρνης», υπό την καθοδήγηση του Ανδρέα Ζάκα. Αποφάσισε να εξελίξει την τεχνική της φοιτώντας δύο καλοκαίρια στα εφηβικά μαθήματα της Κινηματογραφικής Ακαδημίας της Νέας Υόρκης (New York Film Academy), και από το 2016 έως τώρα, φοιτά στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος (Deree), όπου σπουδάζει Theatre Arts και Communications, ενώ μόλις έλαβε το πτυχίο της πάνω στο «Πρόγραμμα Διεθνών Τιμών». Παράλληλα με τις σπουδές της, έπαιξε σε παραστάσεις εντός και εκτός του πανεπιστημίου, καθώς και σε ταινίες μικρού μήκους. Εργάστηκε για ένα εξάμηνο στα κεντρικά γραφεία του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, και για δύο καλοκαίρια, στο ίδιο φεστιβάλ, ως ομαδάρχισσα, συντονίστρια και μεταφράστρια στην ομάδα του σκηνοθέτη Dennis Hilton-Reed, και του χορευτή/χορογράφου Ichinosuke Umekawa. Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως ‘δασκάλα’ στην ενισχυτική διδασκαλία του πανεπιστημίου, βοηθώντας μαθητές που έχουν ανάγκη στα μαθήματά τους. Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με το πιάνο, το τραγούδι, καθώς και πιο ερασιτεχνικά με την εκμάθηση των Ιαπωνικών, την ιππασία και την τοξοβολία, στο πλευρό των Ελλήνων Κενταύρων. Ταυτόχρονα, ετοιμάζει τον ερχόμενο μήνα δικιά της κινησιολογική παράσταση βασισμένη στο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης που θα πραγματοποιηθεί στον αρχαιολογικό χώρο του Λαυρίου, και παράσταση πάνω σε δικό της κείμενο, με θέμα τα επιτεύγματα και την καθημερινή ζωή των αρχαίων πολεμιστριών, των Αμαζόνων, προγραμματισμένη για την ερχόμενη άνοιξη.

ΑΜΑΖΟΝΕΣ: ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΕΣ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

"Αμαζόνες: Οι Αρχαίες Πολεμίστριες"

της Δέσποινας Μπόνου

[International Honors Program, DEREE—ACG, 2020]

     Από της αρχαιότητα, η θέση των γυναικών στην κοινωνία, έχει οριστεί, αμφισβητηθεί και αλλάξει. Αυτή η εργασία εξετάζει την καθημερινή ζωή και τα έθιμα των Αμαζόνων, των αρχαίων πολεμιστριών της αρχαίας Σκυθίας, οι οποίες επαναπροσδιόρισαν την θέση της γυναίκας, στο πλαίσιο μιας μητριαρχικής κοινωνίας και συμπεριφέρθηκαν όμοια με άνδρες. Μέσα από την έρευνα, αποσκοπούσα να δημιουργήσω μία χοροθεατρική παράσταση, αλλά λόγω του ξεσπάσματος του κορωναϊού να μετατρέψω την παράσταση και τη διαδικασία της σε μορφή γραπτής εργασίας: project portfolio. Παρόλα αυτά, το portfolio είναι ιστορικά βασισμένο σε αρχαίες και μεταγενέστερες αποδείξεις σχετικά με τις Αμαζόνες, όπως αρχαιολογικές ανασκαφές, αρχαίους μύθους και επιγραφές, αρχαία αγγεία και αγάλματα, καθώς και σύγχρονη λογοτεχνία, όπως βιβλία, έρευνες, θεατρικά έργα και ποίηση. Ο κύριος στόχος αυτής της εργασίας, είναι να παρουσιάσω όλο αυτό το υλικό με οπτικοακουστικό τρόπο, συμπεριλαμβάνοντας ένα πρωτότυπο σενάριο, πρωτότυπη μουσική σύνθεση και χορογραφίες, μαζί με χειροποίητα κουστούμια και αντικείμενα, τα οποία θα αποτυπώνουν τις ζωές και τα κατορθώματα των τριών πιο καταξιωμένων βασιλισσών των Αμαζόνων. Με, εκ βαθέων, αναφορές στην Ιππολύτη και τη χρυσή της ζώνη, τη Αντιόπη και την αγάπη της για έναν άνδρα, και την Πενθεσίλεια στο πεδίο της Τροίας, το σενάριο επίσης περιέχει δεσμικές και πένθιμες τελετουργίες, καθώς και μια ματιά στην παιδική και ενήλικη ζωή τους.

ΣΥΝΑΨΗ

Γιατί τις Αμαζόνες;

     Στο πλαίσιο της φοίτησής μου στο Πρόγραμμα Διεθνών Τιμών, του Αμερικάνικου Κολλεγίου Ελλάδος (International Honors Program at Deree, the American College of Greece), κλήθηκα να μελετήσω από επιλογή τη μυθολογία των Αμαζόνων, των πολεμιστριών της αρχαίας Σκυθίας. Συγκεκριμένα, διάλεξα αυτή τη θεματολογία, καθώς, παρόλο που οι Αμαζόνες απασχολούν ένα σχετικά μεγάλο μέρος της Ελληνικής μυθολογίας, τα επιτεύγματά τους δεν είναι ευρέως γνωστά. Με ενδιέφερε λοιπόν να τις ερευνήσω ως την πρώτη μητριαρχική κοινωνία που υπήρξε ποτέ και παράλληλα, να εξερευνήσω πώς μία ηθοποιός/χορεύτρια μπορεί να κινηθεί με ζωώδη κίνηση πάνω στη σκηνή. Σκοπός μου ήταν να δημιουργήσω μία πρωτότυπη χοροθεατρική παράσταση γύρω από το πρόσωπό τους, καθώς με ενδιαφέρει η ενασχόληση με τον τομέα της Αρχαιολογίας, της Μυθολογίας και του Θεάτρου και πώς αυτά τα τρία μπορούν να συνδυαστούν.

Αλλαγές Λόγω του Εθνικού Περιορισμού:

     Αρχικά, η παράσταση είχε αρχίσει να παίρνει μορφή μέσα από έξι παράγοντες: 1) Τη συγγραφή πρωτότυπου σεναρίου εμπνευσμένο από αρχαίες Ελληνικές πηγές, 2) Τη διαδικασία σκηνοθεσίας και προβών, 3) Τη δημιουργία χορογραφιών, 4) Τη σύνθεση μουσικής, 5) Τη δημιουργία κουστουμιών, καθώς και 6) Την κατασκευή πολεμικών αντικειμένων. Λόγω της εξάπλωσης της πανδημίας του κορωναϊού και της εθνικής απαγόρευσης κυκλοφορίας, αναγκάστηκα να μετατρέψω την παράσταση και τη διαδικασία της σε μορφή γραπτής εργασίας: project portfolio. Επομένως, έχοντας ήδη έτοιμα: το σενάριο και τη μουσική, μετέφερα τους υπόλοιπους παράγοντες γραπτώς, για να χρησιμοποιηθούν ως κομβικό σημείο για δημιουργία της παράστασης στο μέλλον.

Το Σενάριο:

     Έχοντας κάνει έρευνα πάνω στις αρχαίες Ελληνικές και Ρωμαϊκές πηγές, αποφάσισα να γράψω το σενάριο ακολουθώντας το μοντέλο γραφής του Αριστοτέλη, ο οποίος στην «Ποιητική» αναφέρει πως ο μύθος πρέπει να συγκροτείται από αρχή, μέση και τέλος, και πως οι πράξεις των Ηρώων πρέπει να οδηγούν στο τέλος σε μία λύση.

     Η πρώτη σκηνή επεξηγεί τη θεϊκή καταγωγή των Αμαζόνων, ως κόρες του θεού του πολέμου, Άρη, και της Ναϊάδας Αρμονίας, καθώς απομυθοποιεί τη ρίζα του ονόματός τους,  ως τις γυναίκες που έκοβαν το δεξιό τους μαστό (α + μαζός), σύμφωνα με τον Ελλάνικο, αλλά τους προσδιορίζει το πραγματικό τους όνομα που αναφέρει ο Ηρόδοτος, «οιορ-πάτα», δηλαδή «οι σφαγείς των ανδρών» στα Σκυθικά.

     Η δεύτερη σκηνή, αποτελεί την πρώτη κύρια πράξη της παράστασης, και ακολουθεί την ιστορία του ένατου άθλου του Ηρακλή, ο οποίος κλήθηκε να αποκτήσει τη χρυσή ζώνη της βασίλισσας Ιππολύτης. Η επίσκεψή του στη χώρα των Αμαζόνων κατέληξε στην σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση της φυλής τους.

     Έπειτα, η τρίτη σκηνή παρουσιάζει τις καθημερινές τους συνήθειες όπως την καλλιέργεια γης, την πολεμική τους εκπαίδευση, και το γεγονός ότι θεωρούνται από τους πρώτους λαούς που ημέρευσαν και εκπαίδευσαν άλογα. Στην σκηνή επίσης, παρουσιάζεται ο Σκυθικός δεσμός αίματος που φημολογούνταν ότι τελούσαν, στον οποίο συμμετείχαν μια Αμαζόνα ως μέντορας, και άλλες δύο ως μαθητευόμενες (Τριαδικός Δεσμός).

     Στην τέταρτη σκηνή παρουσιάζεται η δεύτερη κύρια πράξη γύρω από το πρόσωπο της Αντιόπης. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν πως ο Θησέας απήγαγε την Αντιόπη όταν συνόδευσε τον Ηρακλή στον άθλο του, αλλά άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν πως η Αντιόπη ερωτεύτηκε τον Αθηναίο ήρωα και το έσκασε μαζί του στην Αθήνα. Το γεγονός ότι ακολούθησε τον Θησέα με τη δικιά της βούληση, δείχνει την συναισθηματική ήττα της Αμαζόνας, συγκριτικά με τη σωματική και πολεμική ήττα της Ιππολύτης. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασε η ξακουστή Αμαζονομαχία στην Αθήνα, όπου για άλλη μία φορά, θριαμβευτές ήταν οι Αθηναίοι.

     Η πέμπτη σκηνή γράφτηκε γύρω από τις συνήθεις της ενήλικης ζωής τους, όπως την ετυμολογία της έννοιας της «παρθένας γυναίκας» για εκείνες, την ετήσια δίμηνη διαμονή τους στα Σκυθικά όρη μαζί με τους γειτονικούς λαούς, όπως τους Σαρμάτες, με σκοπό την αναπαραγωγή, και τη σχέση τους με αρσενικά μωρά που γεννιόνταν από την ένωση τους.

     Η έκτη σκηνή τοποθετείται στο πεδίο της Τροίας και αποτελεί την τελευταία κύρια πράξη, στην οποία, η εκάστοτε βασίλισσα των Αμαζόνων, Πενθεσίλεια, έχει αποδεχτεί το κάλεσμα βοήθειας του Πριάμου και μονομαχεί με τον Αχιλλέα. Με αποτέλεσμα, η πολεμίστρια να χάσει τη ζωή της από το χέρι του Έλληνα πολεμιστή, και να ακολουθήσει άλλη μία μεγάλη ήττα των Αμαζόνων.

     Η έβδομη και τελευταία σκηνή, παρουσιάζει την νεκρική τελετή της Πενθεσίλειας από τις εναπομείνασες  Αμαζόνες, σηματοδοτώντας την πτώση του λαού τους.

     Αυτές οι τρεις ήττες των Αμαζόνων σε πολεμικό επίπεδο, όπως έγινε με την Ιππολύτη και την Πενθεσίλεια, αλλά και σε συναισθηματικό επίπεδο στην περίπτωση της Αντιόπης, προετοίμασαν την τελειωτική πτώση της μητριαρχικής κοινωνίας τους, με αποτέλεσμα η ιστορία να τους να θεωρηθεί παραμύθι για τους μεταγενέστερους. Παρόλα αυτά, η κληρονομιά τους επιβίωσε σε άλλες μορφές και σε άλλα γεωγραφικά μέρη του πλανήτη, όπως η Β. Αφρική, η Κίνα και η Μογγολία.

Η Διαδικασία Σκηνοθεσίας και των Προβών:

     Πριν από τον εθνικό περιορισμό της κυκλοφορίας, προλάβαμε να δουλέψουμε σε περιορισμένες πρόβες, πάνω στις οποίες ήμουν διατεθειμένη να ακούσω τις ιδέες και να δω τις σκηνικές εικόνες που είχαν να προσφέρουν οι ηθοποιοί μου. Προλάβαμε να δουλέψουμε πάνω σε δύο αυτοσχεδιασμούς που δημιούργησα, όπου στην μία θα έμπαιναν στη θέση της Αμαζόνας Βασίλισσας η οποία πολεμάει στη μάχη και τους ζήτησα να ανακαλύψουν πώς αυτός ο χαρακτήρας περπατάει, μιλάει και μάχεται. Στην άλλη, αφού οι Αμαζόνες είχαν τόσο στενούς δεσμούς με τα άλογά τους, και αφού δεν μου ήταν εφικτό να έχω πραγματικά άλογα στην παράσταση, κάλεσα  τις ηθοποιούς μου να ανακαλύψουν πως μπορούν να εμφυσήσουν την κίνηση του αλόγου στα σώματά τους και να περπατήσουν σαν και αυτά.

Οι Χορογραφίες:

     Για τις χορογραφίες, αποφάσισα να συμπεριλάβω το «Πυρρίχιο Πολεμικό Χορό». Ο χορός αυτός χορευόταν από τους πολεμιστές γύρω από τη φωτιά πριν τις μάχες, ενώ ήταν ντυμένοι με τις πανοπλίες τους. Ο Ξενοφώντας υποστηρίζει πως και οι Αμαζόνες τελούσαν το χορό, και για αυτό, θεώρησα πως είναι ταιριαστό να δείξω πως και οι γυναίκες-πολεμίστριες τιμούσαν ένα ανδρικό έθιμο πριν τη μάχη, υπογραμμίζοντας έτσι την αρρενωπότητά τους.

     Εκτός αυτού, σκόπευα να συμπεριλάβω χορογραφίες και για κάθε μάχη που υπάρχει στο σενάριο. Για τη μάχη ενάντια στον Ηρακλή, αποφάσισα να βασίσω τη χορογραφία στην κίνηση του δόρατος, καθώς είναι ένα όπλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από απόσταση, και με αυτήν την επιλογή ήθελα να δείξω ότι οι Αμαζόνες δεν κατάφεραν καθόλου να προσεγγίσουν τον Ημίθεο Ηρακλή, πόσο μάλλον να τον τραυματίσουν. Στη δεύτερη χορογραφία, στην Αμαζονομαχία, αποφάσισα να δώσω στις ηθοποιούς μου τόξα (χωρίς βέλη για λόγους ασφαλείας), για να υπογραμμίσω τη Σκυθική τους καταγωγή, διότι οι Σκύθες θεωρούνται από κάποιους ως ο πρώτος λαός που εξάσκησε το τόξο  και το βέλος. Με αυτόν τον τρόπο επισημαίνεται και η προδοσία της Αντιόπης απέναντι στην οικογένεια και την καταγωγή της. Τέλος, στην χορογραφία για το πεδίο της Τροίας, αποφάσισα να συμπεριλάβω το αρχαίο πολεμικό όπλο που είναι η σάγαρις, δηλαδή, ο μικρός άνισος διπλοπέλεκυς, για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ιστορικές πηγές αναφέρουν πως δημιουργήθηκε από την ίδια την Πενθεσίλεια και, δεύτερον, επειδή είναι ένα όπλο το οποίο, κυρίως, χρησιμοποιείται από κοντινή απόσταση, και με αυτό ήθελα να δείξω πως η Πενθεσίλεια κατάφερε να πλησιάσει πολύ κοντά τον  Αχιλλέα στη μάχη και πως ήταν αντάξιά του. Όσον αφορά την σχεδίαση των χορογραφιών, συνεργάστηκα με τη χορεύτρια και χορογράφο, Έρση Λαδάκη, καθώς είναι ένας τομέας στον οποίο εγώ δεν είμαι καλή γνώστρια.

Η Μουσική:

     Για τη σύνθεση της μουσικής, στηρίχθηκα σε ιστοριογραφικά, μυθολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία, όπως το μελανόμορφο σκύφο που απεικονίζει τις Αμαζόνες να χορεύουν στη συνοδεία αυλού, το ποίημα του Καλλίμαχου για το ρυθμό στο χορό της Ιππολύτης, και τις αρχαιολογικές ανασκαφές, τα οποία έδειξαν πως οι Αμαζόνες μάλλον χρησιμοποιούσαν αυλούς και τύμπανα για να χορέψουν. Παράλληλα, είχα και εμπνεύσεις από μοντέρνα συγκροτήματα, όπως το Ελληνικό συγκρότημα «Δαιμόνια Νύμφη». Έχοντας συλλέξει τα παραπάνω στοιχεία, τα έδωσα στη μουσικοσυνθέτρια με την οποία συνεργάστηκα, τη Σοφία Ρουμπάτη, και την άφησα να γράψει τη μουσική μόνη της.

Τα Κουστούμια:

     Όσον αφορά τα κουστούμια, όπως προαναφέρθηκε, δημιούργησα την παράσταση γύρω από τρεις κυρίαρχες φιγούρες των Αμαζόνων και έτσι υπάρχουν τρεις βασικές ιστορίες στο σενάριο. Αφού η καθεμία από αυτές τις τρεις φιγούρες έχει το δικό της Τριαδικό δεσμό, όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, αποφάσισα να δημιουργήσω κοστούμια τα οποία θα είναι όμοια ανά τριάδα.

     Για την πρώτη τριάδα, την Ιππολύτη, τη Μελανίππη και την Αλκίππη, αποφάσισα να αγγίξω την ιδέα του εκτεθειμένου στήθους. Πολλοί αρχαίοι ιστορικοί πίστευαν πως οι Αμαζόνες έκοβαν το δεξιό τους μαστό για να αποκτήσουν καλύτερη κίνηση στον χειρισμό του τόξου, το οποίο έχει απορριφθεί ως ιδέα από την αρχαιότητα, καθώς επεξηγείται ότι οι Αμαζόνες απλά άφηναν εκτεθειμένο το δεξί στήθος για άνεση στην ίδια κίνηση.

     Για τη δεύτερη τριάδα, την Αντιόπη, την Πολεμούσα και την Ορνίθια, αποφάσισα να αποδώσω τη Σκυθική τους ενδυμασία, καθώς στην πλειοψηφία των αγγείων, απεικονίζονται με μακριά μανίκια και παντελόνια, και περίτεχνα σχέδια. Μάλιστα, υποστηρίζεται πως οι Αμαζόνες ήταν οι πρώτες που φόρεσαν μακριά ρούχα και παντελόνια, και έτσι, ήθελα να επισημάνω την προδοσία της Σκυθικής φύσης της Αντιόπης, για την Ελληνική, μέσω της ενδυμασίας της.

     Για την τρίτη τριάδα, την Πενθεσίλεια, την Δεινομάχη και την Δερινόη, αποφάσισα να βασίσω το ρουχισμό τους σε απεικονίσεις αγγείων που είναι άμεσα επηρεασμένα από τις Ελληνικές ενδυμασίες. Επομένως, οι τρείς τους θα έχουν ενδυμασίες που ταιριάζουν καλύτερα σε πολεμιστή στο πεδίο της μάχης, με δερμάτινες επικαλύψεις στους ώμους, στη μέση και στους καρπούς.

Τα Όπλα:

     Τέλος, ήθελα να κατασκευάσω όπλα για να χρησιμοποιηθούν στις χορογραφίες. Συγκεκριμένα, ήθελα να κατασκευάσω «πέλτες», ασπίδες σε σχήμα μισοφέγγαρου, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Σκυθικοί λαοί. Έπειτα, σκυθικά τόξα, τα οποία είναι μικρότερα σε μέγεθος από ότι τα Ελληνικά και προσέφεραν μεγαλύτερη ταχύτητα και ακρίβεια στον χειριστή, τους, σαγάρεις που, όπως προαναφέρθηκε, κατασκευάστηκαν από την Πενθεσίλεια, και δόρατα, τα οποία οι Αμαζόνες τα χρησιμοποιούσαν περισσότερο από τα σπαθιά.

Η Επίδραση των Προσωπικών μου Βιωμάτων ως Τοξότριας και Ιππεύτριας:

     Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να αναφερθώ στο πώς συνέβαλε η προσωπική μου εμπειρία με την ιππασία και την τοξοβολία στη δημιουργία αυτής της εργασίας. Συγκεκριμένα, η ιππασία αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση, καθώς όχι μόνο με βοήθησε να αισθανθώ και εγώ η ίδια ως Αμαζόνα, και να μεταφέρω τα βιώματά μου στις ηθοποιούς μου, αλλά αποτέλεσε και τον κύριο παράγοντα για να αναπτύξω την ιδέα της συμπεριφοράς του σώματος του ηθοποιού ως αλόγου πάνω στην σκηνή.

     Παρατηρώντας τις κινήσεις του ίππου από απόσταση, κράτησα νοερές σημειώσεις πάνω στην ανατομία του αλόγου, όπως στην σύσπαση των μυών, στην κίνηση του κεφαλιού, ακόμα και στην κίνηση της ουράς, στο ρυθμό του καλπάσματός του, καθώς και στα χλιμιντρίσματά του. Από την άλλη, ιππεύοντας είχα την ευκαιρία να κάνω επιπλέον παρατηρήσεις στη συμπεριφορά του ίππου, όπως στον εσωτερικό ρυθμό που αναπτύσσει ένας ιππέας με τον ίππο, στην εναρμόνιση των κινήσεων των δύων και την τυφλή εμπιστοσύνη. Όλα αυτά τα κατέγραψα σε ένα τετράδιο, και με έμπνευση από το έργο του Ιάπωνα σκηνοθέτη και συγγραφέα, Tadashi Suzuki, έκτισα μία δική μου άσκηση στην οποία οι ηθοποιοί μου θα απελευθερώνονταν από τους περιορισμούς του ανθρωπίνου νου, που περιορίζει τις κινήσεις και τις δυνατότητες του σώματος, και σταδιακά θα αποκτούσαν την κίνηση του αλόγου.

     Παρομοίως, η σύντομη εμπειρία μου στην άσκηση της τοξοβολίας με βοήθησε αρχικά στο να θέσω αυτόν τον στόχο και να τον επιτύχω. Όπως και στην τοξοβολία, έτσι και στη δημιουργία του οτιδήποτε από το μηδέν, πρέπει να έχεις συγκέντρωση και ξεκάθαρο σημείο στόχου. Έτσι και έγινε και στη δικιά μου περίπτωση: ξεκαθάρισα τον στόχο μου και συγκεντρώθηκα αποκλειστικά σε αυτόν. Έκλεισα τα αυτιά σε οποιεσδήποτε αρνητικές επιρροές και αντιμετώπισα τις αντιξοότητες και τα προβλήματα που βρέθηκαν στο πέρασμά μου (και ήταν πολλά!), βλέποντάς τα ως πρόκληση για να γίνω καλύτερη, και αντιμετωπίζοντάς τα με μεγαλύτερο πείσμα και με ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο. Μου έχει εγγραφεί και στο νου μία φράση που άκουσα από τον εκπαιδευτή της ομάδας μας, Αριστοτέλη, όταν ήμουν σε ηλικία 15 ετών, να λέει πως «είναι να σημαντικότερο να τοξεύεις με την καρδιά». Και έτσι προσπάθησα όσο πιο πολύ μπορούσα να φέρω εις πέρας την εργασία με την καρδιά.

     Με άλλα λόγια, η τοξοβολία μου προσέφερε το συναίσθημα ότι μπορώ να καταφέρω οτιδήποτε βάλω στο νου, αρκεί να τολμήσω να αφήσω τη χορδή και να ελευθερώσω το βέλος.

MAΡΙΝΑ ΚΙΚΙΔΟΥ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, 14 ΕΤΩΝ

     Τι γίνεται όταν ένας πρίγκιπας ασήμαντος για όλους μαθαίνει πως αναλαμβάνει την ηγεσία της Σελκούθια; Το νεαρό της ηλικίας του αποτελεί έγκλημα για τον αχάριστο μονάρχη του γειτονικού βασιλείου. Απειλεί να καταστρέψει τη Σελκούθια, αν ο πρίγκιπας Βάνκερ δεν αποδείξει πως είναι άξιος να στεφθεί. Τι γίνεται όταν η αρχή μίας εκστρατείας μετατρέπεται στην εκπλήρωση ενός ονείρου; Όταν οι εχθροί γίνονται φίλοι; Μία μοιραία συνάντηση θα ανατρέψει τα γεγονότα και θα ξυπνήσει το «τέρας» στην ψυχή του καταραμένου διαδόχου. Μα μέχρι πού θα έφτανε κανείς για τον θρόνο; Μία ιστορία αγάπης και προδοσίας, μεταξύ ψέματος κι αλήθειας, γραμμένη για τους ήρωες των καιρών μας.

      Την συνέχεια μας την περιγράφει η 14χρονη Μαρίνα Κικίδου, Μέλος των "Ελλήνων Κενταύρων Χαλκίδος" στο βιβλίο της που μόλις κυκλοφόρησε, στις εκδόσεις "Φύλατος" με τον τίτλο "ΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΕΛΚΟΥΘΙΑ" και δια "φωνής" του Αρχηγού της, ολόκληρη η Ομάδα των "Ελλήνων Κενταύρων" της απευθύνουμε τα, εν συνεχεία, συγχαρητήρια:

 ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

     Οι "Έλληνες Κένταυροι Χαλκίδος" συγχαίρουμε το Μέλος της Ομάδος μας Μαρίνα Κικίδου για την ευγένεια της ψυχής της, την πειθαρχία και τις συγγραφικές της ικανότητες, ολοκληρώνοντας την συγγραφή και την έκδοση του πρώτου της μυθιστορήματος "Οι Υπερασπιστές της Σελκούθια", σε ηλικία μόλις 14 ετών!

              

Ο Αρχηγός των "Ελλήνων Κενταύρων Χαλκίδος",

Εφιπποτοξότης Γ. Σταυριανόπουλος - Ιφικράτης

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

EΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΗΣ 12 ΕΤΩΝ

     Ο νεαρός Θεοχάρης μας, μετά τις επιτυχείς εξετάσεις του κατέκτησε την Πιστοποίηση του Εφιπποτοξότη, γενόμενος ο νεαρότερος Έλληνας (ίσως και διεθνής) πολεμιστής αυτής της τόσο απαιτητικής Πολεμικής Τέχνης.

     Ο επιτυχών είναι μαθητής της Σχολής μας από τον περασμένο Σεπτέμβριο και λογιζομένης και της διακοπής των δραστηριοτήτων των Ιππικών Ομίλων λόγω κορωναϊού, κατέγραψε και ρεκόρ χρόνου εκπαιδεύσεως προκειμένου να διαπιστευθεί ως Εφιπποτοξότης!

     Ο 12χρονος Θεοχάρης Κυριακίδης, παραλλήλως με την Έφιππη Τοξοβολία συμμετέχει αγωνιστικά και στην Υπερπήδηση Εμποδίων προπονούμενος από τον Πατέρα του κ. Δημήτρη Κυριακίδη, Προπονητή Υπερπηδήσεως Εμποδίων.

ΜΗΝΑΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΑΝ

ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΗΣ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ ΥΠΟ ΕΠΙΒΛΕΨΗ 
ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΗΣ ΝΕΜΕΟΝΙΚΗΣ ΟΠΛΙΤΟΔΡΟΜΙΑΣ 2016

     Ικανός Εφιπποτοξότης αλλά και φιλοσοφημένος διανοητής, παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Μηνάς μας δομεί τον επίλογο αυτής της παρουσιάσεως αφήνοντας, με το κείμενό του, το δακτυλικό αποτύπωμα των συλλογισμών του που επισφραγίζουν την συζυγή πρόοδο των "Ελλήνων Κενταύρων" τόσον ως προς την πολεμική τέχνη μας όσο και προς την συγκροτημένη σκέψη η οποία πρέπει να καθοδηγεί τον Πολεμιστή. Απολαύστε τον:

"Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια ημέρα, 

αλλά κάηκε σε μια νύχτα"

     Μετά από 24 ώρες ασταμάτητων καλπασμών ο Δάσκαλος μας Κάσσαι Λάιος, καταρρίπτοντας προηγούμενο δικό του ρεκόρ, πριν από χρόνια, παραδέχεται ότι, αφιππεύοντας βρισκόταν σε άλλο επίπεδο συνειδητότητας, απόδειξη  ότι η Έφιππη Τοξοβολία είναι κατά κύριο και μεγαλύτερο λόγο, πνευματική άσκηση.

     Με ποια φιλοσοφία, σκεπτικό και σθένος παίρνει κάποιος την πρωτοβουλία να ασκηθεί στην Κοιλάδα του πρώτου αναβιωτή της αρχέγονης αυτής τέχνης και να ιδρύσει μια Ομάδα στην χώρα μας, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν χαρακτήρες οι οποίοι μπορούν να υποστηρίξουν την προσπάθεια αυτή;

     Μετά από 15 χρόνια λειτουργίας της Σχολής μας το σημαντικότερο μάθημα το οποίο παίρνει κάθε Συνασκούμενος δεν είναι να ιππεύει και να τοξεύει αλλά να κατανοεί ότι κάθε οντότητα αποτελεί μέρος μιας οικογενείας και όχι απλά μιας τυχαίας συντεχνίας. Και όπως σε κάθε οικογένεια υπάρχουν κανόνες και σεβασμός έτσι και στην οικογένεια των Κενταύρων ο κάθε μαθητής είναι υπόδειγμα χαρακτήρος σεβόμενος τον Συνασκούμενο του και, προπάντων, τον ίδιο του τον εαυτό.

     Μετά από 15 χρόνια δεν έχει δημιουργηθεί απλώς μια Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας αλλά ένα φυσικό "φιλτράρισμα" χαρακτήρων αποδεικνύοντας μας ότι ο κάθε Άνθρωπος την κάθε στιγμή, στην κάθε φράση, και στο κάθε βέλος δεν δίνει εξετάσεις ικανοτήτων, αλλά χαρακτήρος. Αυτό το φυσικό "φιλτράρισμα" καθημερινών εξετάσεων δεν μας επιτρέπει να έχουμε τους πλείστους αλλά τους καλούς και τους γενναίους άλλωστε αν ανατρέξουμε στον τίτλο: "Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια ημέρα, αλλά κάηκε σε μια νύχτα", μας διδάσκει η φράση αυτή ότι οι συμπεριφορές είναι σαν τα βέλη που, όταν εκτοξευθούν, δεν μπορούν να επιστρέψουν στην φαρέτρα,  με συνέπειες και αποτελέσματα μη αναστρέψιμα.

     Και όπως λέει ο Δάσκαλος μας Κασσαι Λάιος: "Έφιππη Τοξοβολία μέχρι θανάτου". Και, όχι για να μάθουμε να ιππεύουμε, αλλά για να μάθουμε να ζούμε!

Μηνάς Τσομπανιάν

Εφιπποτοξότης - Εκπαιδευτής υπό επίβλεψη

     Μία συζυγής καλλιέργεια νου και σώματος επιχειρείται και επιτυγχάνεται επί 15 χρόνια στην Ομάδα των "Ελλήνων Κενταύρων" και, συνεχώς, δρέπουμε τους χυμώδεις καρπούς αυτής της αρμονικής ανελίξεως των Μελών μας. Η προσοχή μας εστιασμένη στη φύση από την οποία αντλούμε διδάγματα και βαδίζουμε στο "μονοπάτι" μιας πολεμικής τέχνης με οδοδείκτη την φυσιοκεντρική μας αντίληψη. Και ...δεν κάνουμε, ούτε μπορεί να κάνουμε, λάθος!

     Στη μακρινή Ινδονησία, οι μεγαλύτερες σαύρες του πλανήτη, οι Δράκοι του Κoμόντο, ξέρουν πολύ καλά να θηρεύουν την τροφή τους παραμονεύοντας το θήραμά τους, εναρμονιζόμενες πλήρως προς το γαιόσχημα, όμως, αυτό δεν τις κάνει "Πολεμιστές" αλλά "επιβιωτές"! Στο στόμα μα τη διχαλωτή, χαρακτηριστική, γλώσσα των ερπετών, "φιλοξενούν" ένα ισχυρότατο τοξικό περιεχόμενο με πενήντα είδη βακτηρίων που ακόμη και εάν το θήραμά τους διαφύγει, εάν προηγουμένως δαγκώθηκε είναι βέβαιο ότι θα πεθάνει σε λίγη ώρα! 

     Όμως αυτές οι τρομαριακές σαύρες δεν βγαίνουν πάντα νικήτριες από τις συμπλοκές που προκαλεί η περιορισμένη ευφυία τους, όταν επιλέγουν ως θηράματα ...κροκοδείλους, οι οποίοι διαθέτουν τριπλάσιο βάρος και μήκος, ανθεκτικότατες φολίδες αντί των οστεοδέρμων που διαθέτουν οι Δράκοι του Κομόντο και δόντια οκτώ εκατοστομέτρων αντί δύο, όπως διαθέτουν οι απαίσιες σαύρες. Έτσι, όταν ο Δράκος του Κομόντο παρασυρθεί από την βλακεία και την λαιμαργία του σε πάλη με τον κροκόδειλο, απλώς, θα ηττηθεί και θα καταλήξει στο στομάχι του μεγάλου ερπετού!   

     Ο Πολεμιστής, αυτός που αναδεικνύεται νικητής της ζωής μέσα από την δεξιότητά του στις τέχνες του Πολέμου, είναι αυτός ο οποίος προτάσσει το πνεύμα του έναντι της δυνάμεως ώστε να κυριαρχήσει επί του αντιπάλου και προς τούτο οι ενασχολούμενοι με τις Πολεμικές Τέχνες, όπως και η Έφιππη Τοξοβολία, θα πρέπει να επιμελούνται της πνευματικής τους προόδου πριν καλλιεργήσουν δεξιότητες. Αυτό, άλλωστε, μας δίδαξαν και οι Έλληνες Στρατιώτες της Αναγεννήσεως των οποίων την εποποιία τιμούμε, αναδεικνύοντας στον κύκλο τους σημαντικούς λογίους όπως τον Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη!

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης

Εφιπποτοξότης - Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων"