ΟΙ ΑΝΕΞΙΤΗΛΕΣ ΔΕΛΤΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ...
Το 1735 οι Ενετοί αναγνωρίζουν πολεμικήν Ευγένεια και Οικόσημο στην Οικογένεια των Καλέντζη για τους αγώνες της εναντίον των Οθωμανών, με την παράλληλην εμφάνισή της στο πολεμικό Ευγενολόγιο "Libro d' Oro" της Ζακύνθου (βλ. έκδ. "Ελευθερουδάκη", 1927).
Η Οικογένεια των Καλέντζη είναι μέλος της μεγάλης πολεμικής κάστας των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως που περιέγραψε ο αείμνηστος εθνικός Ιστορικός μας Κωνσταντίνος Σάθας.
Και την εποποιία των Καλέντζη την καταγράφουν και πλήθος Εγκυκλοπαιδειών που αναφέρουν έναν γενάρχη Καλέντζη ο οποίος υπήρξε και εκείνος ο οποίος επέτυχε την απεξάρτηση του Σουλίου από τον οθωμανικό ζυγό και την αυτονομία αυτής της ελληνικής γης!
Είναι, άλλωστε, γνωστό από πλήθος αναφορών σε Εγκυκλοπαίδειες και ιστορικά βιβλία, ότι κατά τον 18ο αιώνα και όχι κατά τον 19ο όπως ψευδώς επεκράτησε, σημειώνεται η Ελληνική Επανάσταση κατά των Οθωμανών όταν ο Σουλιώτης προεστώς του Αλποχωρίου (Ηπείρου) Καλέντζης, με βοηθό του τον Γεώργιο Μπότσαρη απελευθερώνουν από τους Οθωμανούς το πρώτο ελληνικό έδαφος, με την αυτονόμηση των χωριών της Λάμαρης (βλ. Βάσω Ψιμούλη: "Σούλι και Σουλιώτες", εκδ. "Εστία", 1998, σ. 243-244, αλλά και πολλές Εγκυκλοπαίδειες).
Κατόπιν, το 1777, γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Καλέντζης ο οποίος ενυμφεύθη την Αγγέλικα Κεφαλά και είναι ο υπ΄ αριθμόν 21 στην γενεαλογική αναφορά της Οικογενείας των Καλέντζη ("Libro d' Oro-Zante", σελ. 20) και Οικογενειακό Δένδρο των Καλέντζη ("Libro d' Oro-Zante", σελ. 21).
Ο Κωνσταντίνος Καλέντζης, πάμπλουτος ευγενής, όταν πολιορκήθηκε το Μεσολόγγι ζούσε στον πύργο του, στο Τραγάκι της Ζακύνθου τον οποίον αναφέρει και ο περιηγητής P. M. Coronelli στο βιβλίο του "Memoires Historiques & Geographiques du Royaume de la Moree, Negrepont & des Places Maritimes jusques a Thessalonique" (Άμστερνταμ, 1686).
Τότε, στάλθηκε στα Επτάσνησα προς διενέργεια εράνου υπέρ των Μεσολλογιτών ο Λεβίδης στον οποίον ο ευγενής Κωνσταντίνος Καλέντζης δεν προσέφερε, απλώς, την τεράστια περιουσία του αλλά και τις ...σεντόνια και τα τραπεζομάνδηλα του πύργου του για να γίνουν επίδεσμοι για τους τραυματίες Μεσολογγίτες! Δυστυχώς ο παραλαβών Λεβίδης ουδέποτε απέδωσε στους Μεσολογγίτες τα όσα ο Κωνσταντίνος Καλέντζης και άλλοι Ζακύνθιοι προσέφεραν υπέρ των Μεσολογγιτών, αλλά εδήλωσε ότι κάπου έκρυψε τα όσα παρέλαβε και ...ξέχασε(!) πού τα είχε αποκρύψει με αποτέλεσμα, αμέσως μετά, η οικογένεια Λεβίδη να εμφανισθεί με μία τεράστια παριουσία και να αναδειχθεί ως παρατρεχάμενη των νεοσυσταθέντων Ανακτόρων με "Αυλάρχες" κλπ κλπ ενώ σεμνότατα και όπως έπρεπε να πράξει, ο Κωνσταντίνος Καλέντζης επέλεξε την σιωπή και την διακριτικήν αφάνεια, όπως κάθε πραγματικός ευγενής, στοιχειωδώς, θα επέλεγε!
Ευτυχώς, όμως, η Ιστορία αποδίδει τα του Καίσαρος των Καίσαρι και η αλήθεια περί του ευγενούς Κωνσυαντίνου Καλέντζη και του πατριωτισμού του κατεγράφη στο εγκυρότερο και αμιγώς στρατιωτικό βιβλίο, στην "Μεγάλη Στρατιωτική & Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια" την οποία εξέδωσε το Υπουργείο των Στρατιωτικών το 1927 με Διευθυντή Εκδόσεως και Ύλης τον Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Ι. Σώκο. Σε αυτό το μνημειακό έργο αναφέρεται ο Κωνσταντίνος Καλέντζης ως εξής: "Kαλέντζης Κωνσταντίνος, Εις των πλουσιωτέρων προυχόντων της Ζακύνθου κατά την εποχήν της ελλην. επαναστάσεως, υπέρ ης εδαπάνησεν ολόκληρον την περιουσίαν του. Λέγεται περί αυτού ότι μόλις εξήντλησε και τον τελευταίον οβολόν του υπέρ του αγώνος, έκοψεν εις λωρίδας τα σινδόνια και τα τραπεζομάνδυλα της οικίας του και τα απέστειλε εις Μεσολόγγιον, ίνα χρησιμεύσωσιν ως επίδεσμοι των τραυματιών".
Έκτοτε, πολύ ορθώς, η σιωπή του, ανεξαρτήτως επωνύμου, Έλληνος ευπατρίδη, αιδημόνως, παραμένει ..."εκκωφαντική", ενώ την χώρα ρυπαίνει η ασκήμια του θορύβου των απάτριδων και η προκλητικότητα της επιδείξεως ενός πλούτου τον οποίον κατελήστευσαν με την ισχύ του πολυπληθούς εσμού ανελλήνιστων ηλιθίων. Παρά ταύτα, οι δέλτοι της Ιστορίας παραμένουν ανεξίτηλοι και απαθανατίζουν τους πραγματικούς Ήρωες που θυσιάστηκαν για μια Πατρίδα της οποίας η Επανάσταση ακόμη δεν ολοκληρώθηκε με μόνη βεβαιότητα την ολοκλήρωσή της!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:
