ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

 ΔΥΟ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΕΚΔΗΜΙΕΣ

     Εκεί όπου η θλίψη δεν διαχωρίζεται "κατά προτεραιότητα" αλλά η πρόταξη αποτελεί τυχαία επιλογή, θα σημειώσουμε ότι η χθεσινή ημέρα ήταν διπλά οδυνηρή για τους "Έλληνες Κενταύρους" μαθαίνοντας τον θάνατο ενός ενδεκαετούς Ίππου από την επάρατη των Ίππων, τον κολικό, ενός πλάσματος που μπορεί να μην ήταν δικό μας αλλά ανήκε σε γνωστό πρόσωπο εκτός της Ομάδος μας κάτι που, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα τα ζώα και όλα τα παιδιά του κόσμου δεν είναι "δικά μας"! Επιπλέον...

...Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, ποδηλατώντας στην Ρώμη, οι πεταλιές μου με έφεραν στην υπέροχη Bίλα Borghese μέσα στην οποία κάποια άλλα "χνάρια" με οδήγησαν σε ένα εσωτερικό Ιππευτήριο όπου, χωρίς δεύτερη σκέψη, είπα να κατεβώ από το ποδήλατο και να ιππεύσω. Ένας σεβάσμιος κύριος, ο Εκπαιδευτής του χώρου, όταν τον ρώτησα εάν μπορώ να ιππεύσω μου απήντησε αφοπλιστικώς: "Μα, βεβαίως, γι αυτό είμαστε εδώ!" και ίππευσα. Μετά την εκπαίδευσή μου συζητήσαμε εκτενώς με τον ευγενέστατον Ιταλό και η συζήτησή μας περιεστράφη στα κοινωνικά πράγματα της Ιταλίας και της Ευρώπης, χωρίς τίποτε, από πλευράς μου το "πολιτικό" ή "ιδεολογικό", χωρίς κανένα "κοσμοθεωρητικό μήκος και πλάτος" του Φασιστικού σκεπτικού μου. Κι όμως ο σοφός Ιταλός απεδείχθη ότι είχε καταλάβει... Στο τέλος, ακολουθώντας την "ετικέτα", ανταλλάξαμε επισκεπτήρια κι όπως φάνηκε ο γέρων Ιταλός κράτησε κάπου το δικό μου μέχρι προ ημερών, όταν με κάλεσε στο φορητό μου κάποιος Ιταλός για να με ρωτήσει αν είμαι εγώ κι αν ισχύει η διεύθυνσή μου μέχρι χθες, όταν...

     Όταν χθες, εισερχόμενος στο Αναγνωστήριό μου βρήκα στην πόρτα ένα μικρόδεμα που το ακούμπησε ο θυρωρός μας και το οποίο είχε φτάσει από την Ιταλία. Το αποσφράγισα και μέσα βρήκα ένα παλιό βιβλίο, ένα Ιταλο-Ελληνικό Λεξικό που συνέγραψε ο διακεκριμένος Ελληνιστής Tommaso Sanesi κι εκδόθηκε το 1877. Απόρησα αλλά ξεφυλλίζοντάς το ενετόπισα το επισκεπτήριο του Ιταλού Εκπαιδευτή μου στο Ιππευτήριο της Βίλας Borghese επάνω στο οποίο ήταν χειρόγραφα σημειωμένο: "Τον χάσαμε  στις 2 Ιουλίου και μας το άφησε για σας." Κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια περίεργη αναγγελία εκδημίας, πρωτότυπη ίσως, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί θα έπρεπε η αναγγελία αυτή να γίνει με ένα ...Λεξικό του 19ου αιώνος... Και τότε παρατηρώντας την σελίδα του τίτλου κατάλαβα και πάγωσα, δάκρυσα και άγγιξα το καλλιγραφικό κεφαλαίο "Μ" που ήταν γραμμένο με μελάνι από το οποίο μία σταγόνα φαίνεται να είχε ξεφύγει πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί όπως χύθηκαν οι σταγόνες του αθώου αίματός του στη Piazzale Loreto: "Mussolini" ναι, "Benito Mussolini", ο Duce, το LUCE! O μεταστάς είχε καταλάβει, χωρίς καν να τον προσδιορίσω,  τον ιδεολογικό προσανατολισμό μου και όλα αυτά τα χρόνια είχε φυλάξει κάτι για μένα, κάτι τόσο σημαντικό! Αυτός είναι ο Πολιτισμός της Ευρώπης!

ΓΑΙΑΝ ΕΧΟΙ ΕΛΑΦΡΑΝ!

ΠΡΟΣΔΕΤΗΡΕΣ

 ΠΡΟΣΔΕΤΗΡΕΣ

     Η μετά-Πυδναία (και …πυγμαία) «Ελλάδα», δηλαδή, ό,τι απέμεινε ως «Ελλάδα» μετά την κατάληψη της πάλαι Ελλάδος από τους Ρωμαίους, δεν έχει καμία σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και στο πλαίσιο αυτής της θλιβερής διαφοροποιήσεως δεν μπορεί να επιδείξει και «σίδερα» («ferro» εν. και «ferri» πληθ.) δηλαδή, τους επίτοιχους μεταλλικούς προσδετήρες Ίππων οι οποίοι κατεσκευάζοντο στο καμίνι, από τον Μεσαίωνα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνος, στην κεντρική Ευρώπη.

     Αυτά τα σφυρήλατα και, συχνά, υψηλής αισθητικής, μεταλλικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, πακτώνονταν σε εξωτερικούς τοίχους κτηρίων της κεντρικής Ευρώπης, σε σημεία προσφερόμενα για την πρόσδεση διερχομένων Ίππων (αγορές, κτήρια πυκνής προσελεύσεως κοινού κλπ) ώστε να μπορούν οι Ιππείς να αφιππεύσουν και να κινηθούν πεζή. Αναλόγως δε της διαμορφώσεώς τους, οι προσδετήρες μπορούσαν να υποδεχθούν και πυρσό εν ώρα νυκτός ώστε να φωτίζεται ο δρόμος και τα πέριξ, όμως δεν ήσαν όλοι οι προσδετήρες σχεδιασμένοι και γι αυτή τη δευτερεύουσα αποστολή. 

     Στο νέο PDF που μόλις αναρτήθηκε παρουσιάζονται ιταλικοί προσδετήρες από  πόλεις της Λομβαρδίας και Τοσκάνης που απαθανατίστηκαν κατά την διάρκεια της τελευταίας μελέτης μεσαιωνικών και αναγεννησιακών οχυρωτικών έργων στις εν λόγω περιοχές από τον υπογράφοντα. Στο εξώφυλλο εμφανίζεται ο ένας από τους δύο προσδετήρες κατασκευασμένος τον 19ο αιώνα από χυτοσίδηρο αγορασμένους στην Ελλάδα και φυλασσόμενους στο μουσειακό υλικό της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων». 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΗΡ. ΚΑΛΕΝΤΖΗΣ