ΤΑΡΟ ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

 ΤΑΡΟ 

ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

Tα παιγνόχαρτα, γενικώς, πρωτοεμφανίστηκαν στην Κίνα, επί δυναστείας Ταγκ, κατά τον 9ο αιώνα και, κατόπιν, στον ισλαμικό κόσμο, συγκεκριμένα στους Μαμελούκους τον 14ο αιώνα. Η τράπουλα Ταρό (Tarot) ήταν μια ενότητα 78 καρτών που καθιερώθηκε τον 15ο αιώνα και υπήρξε ένα επιτραπέζιο παιγνίδι της υψηλής αναγεννησιακής Ιταλικής κοινωνίας με το όνομα «Tarocchi», όπως πρωτοεμφανίστηκε (1440–1450) στη βόρεια Ιταλία, κυρίως στις πόλεις Μιλάνο, Φερράρα και Μπολόνια, χωρισμένη σε 22 μεγάλα "Trionfi" (Θριάμβους) και 56 μικρά "Tarocchi" που, όλα μαζύ (78, συμπεριλαμβανομένου και του "Τρελλού"), ενώ τρεις αιώνες κατόπιν ονομάστηκαν "αρκάνες" (θα δούμε εν συνεχεία τι σημαίνουν). Γιατί, όμως, διαχωρίστηκαν σε "Μεγάλες" και "Μικρές"; Ο διαχωρισμός αυτός εξυπηρετεί μια συμβολική "ανάγνωση" κατά την οποία οι 22 Μεγάλες Αρκάνες θεωρούνται ότι απεικονίζουν θεμελιώδη αρχέτυπα ή μεγάλες υπαρξιακές καταστάσεις (ο Τρελός, ο Θάνατος, ο Ήλιος, ο Κόσμος κ.ά.) ενώ οι 56 Μικρές Αρκάνες: σχετίζονται περισσότερο με την καθημερινή ζωή, τις πράξεις, τις σχέσεις και τα γεγονότα.

Ο Πύργος

Πολύ αργότερα, από τον 18ο αιώνα και μετά, όχι οι ίδιοι οι Εβραίοι αλλά διάφοροι επιτήδειοι αγύρτες και, επί προσχήματι, "αποκρυφιστές" και χαρτομάντεις, όλοι υπό έναν "μανδύα" "εβραιολαγνείας" που παρέπεμπε σε ταλμουδική "αγκύλωση" και θεοκρατική μυστηριακότητα, συνέδεσαν την τράπουλα Ταρό με την μαγεία, τον ψευδο-αποκρυφισμό και τον ψευδο-εσωτερισμό, με πρώτον τον Antoine Court de Gébelin (περ. 1725–1784) και εν συνεχεία άλλους μαθητευόμενους "μάγους" όπως ο Jean-Baptiste Alliette (ή Etteilla,1738–1791), ο Éliphas Lévi (πραγματικό όνομα Alphonse Louis Constant, 1810-1875) και ο Oswald Wirth (1860-1943) θεωρώντας όλως αυθαιρέτως τις 22 μεγάλες φιγούρες που τις ονόμασαν "Μεγάλες αρκάνες" (Λατιν. α. arcanus = απόκρυφος και β. εν. arcanum, πληθ. arcana = μυστικά) ως δήθεν αντιστοιχούσες στα 22 γράμματα του ...εβραϊκού αλφαβήτου και στις διαδρομές του «Δέντρου της Ζωής» της Καμπάλα, άγοντας έτσι σε εβραιοποίηση αλλά και σε εκτροπή από τον, αρχικώς, αμιγώς ψυχαγωγικό χαρακτήρα του αυτό το αριστοκρατικό χαρτοπαίγνιο. Όχι, λοιπόν, οι Εβραίοι αλλά οι προς αυτούς φίλα υποκείμενοι είναι οι υπαίτιοι της αλλοιώσεως του χαρακτήρος της τράπουλας Ταρό.

Κάρτα τράπουλας για την οικογένεια Visconti-Sforza, διαστ. 173Χ87mm,

έργο του Κρεμονέζου ζωγράφου Βοnifacio Bembo (1440-1480) 

 (The Morgan Library & Museum)

Δυστυχώς, δεν σώζεται καμία ολοκληρωμένη τράπουλα Ταρό από τις πρώτες αυθεντικές (1450-1480) που ζωγράφισε ο Bonifacio Bembo με τέμπερα, χρυσό και ασήμι, ούτε και οι κανόνες του παιγνίου. Σώζονται μόνον μερικές κάρτες σε διάφορες μουσειακές συλλογές και, συγκεκριμένα: (α) The Morgan Library & Museum (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) η μεγαλύτερη διασωζόμενη συλλογή με 35 κάρτες Visconti-Sforza, (β) Accademia Carrara (Μπέργκαμο, Ιταλία) με 26 κάρτες Visconti-Sforza και (γ) Pinacoteca di Brera (Μιλάνο, Ιταλία) όπου εκτίθεται ολόκληρη η πρώτη τράπουλα Sola Busca (και όχι Visconti-Sforza), του 1491.

Ο Τρελλός

Ο βορειο-Ιταλός αριστοκράτης της Αναγεννήσεως του 15ου αιώνος, στην τράπουλα Ταρό έβλεπε την ίδια την κοινωνία του "εικονογραφημένη" και δεν αναζητούσε στις κάρτες αυτές κάποιες αποκρυφιστικές "απαντήσεις". Αυτές οι 78 χειροποίητες κάρτες της τράπουλας Ταρό απεικόνιζαν την Αισθητική της εποχής και το "προφίλ" της, με τις δομές των κοινωνικών τάξεών της, τους πολίτες και τους προβεβλημένους προκαθημένους της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας. Επάνω σε αυτές τις κάρτες φιγουράριζαν η δύναμη, η ίντριγκα, η μαγεία, ο θάνατος και πολλές κοινωνικές συνισταμένες που πέρναγαν από τα μάτια, τα χέρια και την σκέψη κάθε παίκτη. Επάνω τους ο άνθρωπος εκείνος έβλεπε κοινωνικές κάστες, τον Μάγο-σαλτιμπάγκο του δρόμου, την Αυτοκράτειρα και τον Αυτοκράτορα, τον Πάπα, έβλεπε χριστιανικές αρετές όπως την δικαιοσύνη με την ζυγαριά, την εγκράτεια να αναμειγνύει το νερό με το κρασί, την εξουσία να δαμάζει το λιοντάρι, έβλεπε την πολιτική και την μοίρα με τον τροχό της τύχης να ανεβοκατεβάζει βασιλιάδες, τον θάνατο να θερίζει αδιακρίτως, τον χρόνο, την τελική κρίση. Και όταν ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης πάτησε το πόδι του στην Ιταλία κάπου στη δεκαετία του 1460 ήδη η τράπουλα Ταρό έλαμπε επάνω στα πολυτελή τραπέζια των παλατιών των Μιλανέζων ευγενών ως ένα αντικείμενο για λίγους. Κι όσο κι αν δεν έχουμε τεκμηριωμένη μαρτυρία ότι ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης είχε πιάσει στα χέρια του μια τέτοια τράπουλα τίποτε δεν αποκλείει ότι θα μπορούσε να έχει πιάσει, ακούγοντας το θρόισμα των καρτών της επάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι, δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί κι έναν μισάνοιχτο τόμο του Πετράρχη, ναι του Francesco Petrarca του οποίου το ποιητικό έργο "I Trionfi" (Oι Θρίαμβοι) παρέπεμπε στην καταγωγή της ονομασίας και την αναβίωση των θριαμβικών πομπών της αιώνιας Ρώμης! Kαι ο Πετράρχης δεν μπορούσε παρά να είναι προφητικός διότι η θριαμβική πομπή της Πορείας προς την Ρώμη (27-30 Οκτωβρίου 1922) θα ήταν αυτή η οποία θα γονάτιζε το διεφθαρμένο φιλελεύθερο ιταλικό κράτος υποτάσσοντάς το στην κυριαρχία του Φασιστικού αναγορεύοντας τον Μπενίτο Μουσολίνι σε Ηγήτορα του Ιταλικού Έθνους. Ήταν τότε που οι γενναίοι Μελανοχίτωνες (Camicie Nere), οι Squadristi, καθοδηγούμενοι από τους "Quadrumviri" Emilio De Bono, Italo Balbo, Cesare Maria De Vecchi και Michele Bianchi κινήθηκαν προς την Ιταλική πρωτεύουσα κυριαρχώντας καθ΄ οδόν στις επαρχίες απ΄ όπου περνούσαν καταλήγοντας και κατακτώντας την Αιώνια Πόλη! Κι ενώ η "κυβέρνηση" των μητραλοιών πολιτικών υπό τον γελοίο πρωθυπουργό Luigi Facta, τρομοκρατημένη από την σαρωτική κυριαρχία των Ιταλών Φασιστών ζήτησε από τον Βασιλέα Victor Emmanuel III την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, ο Βασιλέας, διαβλέποντας την λαϊκή δύναμη που στήριζε το Φασιστικό Κίνημα, αγνόησε τις ικεσίες του φιλελεύθερου μητραλοία και ανέθεσε την Κυβέρνηση της Ιταλίας στον μεγάλο νικητή Μπενίτο Μουσολίνι.

     Ας δούμε, όμως, τι θα έβλεπε ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης εάν κρατούσε στα χέρια του τα δημιουργήματα του Bonifacio Bembo παίζοντας Ταρό με έναν ευγενή σε μία αίθουσα του παλατιού των Sforza... Μάλλον, ας δούμε τι δ ε ν θα έβλεπε κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ανοησίες των "κατοπινών" που μπαστάρδεψαν την τράπουλα Ταρό με όση καμπαλική αυθαιρεσία περιλαμβάνoυν οι παρεμβάσεις του Antoine Court de Gébelin και των συνεχιστών της παραχαράξεως που συνοψίζονται στο βιβλίο του Oswald Wirth "Le Tarot des Imagieres du Moyen Age".

Στις κάρτες Ταρό που θα κρατούσε στα χέρια του ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης δεν θα υπήρχαν τα γράμματα της εβραϊκής αλφαβήτου όπως ποτέ δεν υπήρξαν από την εμφάνιση του χαρτοπαιγνίου Ταρό.

Βεβαίως, τέλος, ο γενναίος πολεμιστής και στοχαστής Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης, ουδέποτε θα ανέμενε από τις κάρτες Ταρό να του αποκαλύψουν ...μελλούμενα και να τον συμβουλέψουν.

Με λίγα λόγια, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης μπορεί να έπαιζε ένα χαρτοπαίγνιο με έναν συμπαίκτη του και σίγουρα δεν θα είχε βρέξει τα χείλη του με το παραδοσιακό "Disaronno" που εκείνες τις εποχές πρωτο-φτιάχνονταν στα κελάρια της Λομβαρδίας για να εμφιαλωθεί κατόπιν , αλλά στο μυαλό του θα είχε μόνον μια σύντομη φάση ραστώνης που θα τον προετοίμαζε για την επόμενη ένταση της μάχης ή της καταγραφής μιας επικής εμπνεύσεως στο χαρτί! Και, κάτι ακόμη...

...Ακόμη και σ΄ αυτή σύντομη περίοδο χαλαρώσεως όπου θα κυριαρχούσε το παιγνίδι, το βλέμμα του Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη ήταν σίγουρο ότι θα κατάφερνε να ξεφύγει από το παράθυρο της ημιφωτισμένης αίθουσας του παλατιού προς τον ολοφώτιστο έξω κόσμο σαρώνοντας τόπους και χρόνους εστιάζοντας στην προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος κόσμου που μπορεί να διασχίσει επάνω στα φτερά του Πηγάσου της σκέψεως την απόσταση από το Μιλάνο στη Ρώμη σε μηδενικό χρόνο για να δει όσα παραμένουν ανεξίτηλα στο ιστορικό γίγνεσθαι και να πολεμήσει γι αυτά μέσα στους αιώνες...!

Ο θριαμβευτής της ζωής και του θανάτου Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης διδάσκει ότι οι "Θρίαμβοι" δεν εξαντλούνται στις σελίδες του Πετράρχη και των τραπουλόχαρτων της Ταρό, αλλά κοσμούν την καθημερινή προσπάθεια του Πολεμιστή που μάχεται για έναν καλύτερο κόσμο και ό,τι αναφέρεται παραπάνω αποτελεί μιαν απλήν υποσημείωση της βελτιώσεως του σεναρίου της ταινίας που αφορά στον αναφερόμενο Έλληνα πολεμιστή και λόγιο της Αναγεννήσεως.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΚΑΙ ...ΣΟΒΑΡΑ!

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΚΑΙ ...ΣΟΒΑΡΑ!

      Και να που βαδίσαμε λίγο πιο κάτω, να που βάλαμε ακόμη ένα λιθαράκι και μάλιστα πολύ ουσιαστικό αφού ο καλός φίλος των "Ελλήνων Κενταύρων" μας έστειλε κι ένα εκτεταμένο συμβουλευτικό μήνυμα εισάγοντάς μας προς την κατεύθυνση εξευρέσεως χρηματοδότη που μπορεί να αναλάβει τα έξοδα παραγωγής της ταινίας (εκτός βεβαίως αμοιβής συγγραφής σεναρίου, αφού ο συγγραφέας του έργου αρνείται δοσοληψίες)!

     Σήμερα, ο Σκηνοθέτης μας Γ. Κλήμης-Καλλίμαχος συνεργάσθηκε διαδικτυακώς με τον Μεγιστία και την Γιούλη στην διδασκαλία της προετοιμαζόμενης σκηνής ως πρώτο γύρισμα, ενώ ο Αριστοτέλης τους παρακολουθούσε με το μισό μέρος του μυαλού του να ταξιδεύει σε Κρατικά και Ευρωπαϊκά Προγράμματα, σε Επενδυτές, σε Crowdfunding, σε Brand Placement, σε Logline, σε Financing Plan, σε Cash Rebate και σε τόσα ...άχαρα όσο και απαραίτητα για ένα τέτοιο εγχείρημα. Μόνο κουράγιο του Αριστοτέλη, μια αποστροφή του συνομιλητή του, μόλις ο φίλος μας άκουσε περί τίνος πρόκειται: "Φοβερό! Ακούγεται σαν ένα πολύ σοβαρό και ολοκληρωμένο project - και το θέμα σου, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και με διεθνές ιστορικό βάθος. Μια τέτοια βιογραφική ταινία μπορεί να προσελκύσει και εθνική χρηματοδότηση (λόγω ιστορικής σημασίας) και διεθνές ενδιαφέρον (λόγω της βυζαντινής - αναγεννησιακής σύνδεσης). Οπότε, πάμε σοβαρά".

     Μα, πάντα σοβαρά πάμε στους "Έλληνες Κενταύρους"! 

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΚΗ ΙΠΠΑΦΕΣΗ... ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ"

 ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΚΗ ΙΠΠΑΦΕΣΗ...

ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ"

     Με Οικοδεσπότη του "σκιερού" και στενού χώρου τον ίδιο τον Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη, οι έντεκα παρόντες επισκέπτες δεν καλωσορίστηκαν ούτε φροντίστηκαν όπως επιτάσσουν οι κοινωνικοί τύποι, αλλά μια απρόσωπη φωνή ακούστηκε να μονολογεί: "Δεν είναι πρέπον να σας καλωσορίσω εγώ, αλλά η ίδια η Ιστορία να μας καλωσορίσει στο τέλος αυτής της προσπαθείας εάν αυτή αναδειχθεί αντάξιά της"!

     Καθώς όλα τα καλά ξεκινούν από σκιερά ...υπόγεια ή από σκιασμένα ανώγεια, στη δική μας περίπτωση το καλό ξεκινά από ένα ...κατώι που κατέλυσε το ...αδιαχώρητο όπου χωρέσαμε όλοι για να καθορίσουμε από κοινού την αποπληρωμή ενός ιστορικού χρέους σε μιαν ηρωική προσωπικότητα του αναγεννησιακού Ελληνισμού, κάνοντάς την γνωστή σε έναν κόσμο που αγνοεί και την αγνοεί.

      Κι όπως ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης δεν είχε Πατρίδα κι ήθελε να την ανιδρύσει "βαδίζοντας" στην "ατραπό" της "άυλης Πατρίδος", έτσι κι εμείς οι κατιόντες του την ίδιαν "ατραπό" ακολουθούμε, πένητες κατά την ύλη, "στρατιώτες-δρομάρηδες" με μόνο επιστέγασμά μας κάποια κατάλευκα, αποχρωματισμένα από τους αιώνες, αετώματα! 

     Τα θεμέλια της ταινίας της επικής βιογραφίας του Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη "σκάφτηκαν" βαθιά απόψε, με παρόντες όλους τους εμπλεκόμενους παράγοντες αυτής της παραγωγής στην έδρα της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων". Με πειθαρχικότητα ευλαβουμένης εισόδου, ταξιθετήσεως, συμμετοχής και αποχωρήσεως, σπανιότατη σε "μεσογειακές" ή και "βαλκάνιες" συνάξεις, μία πραγματική ...μυσταγωγία! Κι όποιος ξέρει τον χώρο αντιλαμβάνεται ότι απόψε εδώ κατελήθη το ..."αδιαχώρητο", τετραγωνίσθηκαν "κύκλοι" και κυκλώθηκαν "τετράγωνα" αντινομιών μέχρι τελικής εκπορθήσεώς τους! 

     Ήδη στοχεύσαμε τα βέλη μας επί στόχων που χάθηκαν και κερδήθηκαν, ήδη δώσαμε τις δικές μας μικρές και μεγάλες μάχες που χάσαμε και κερδίσαμε, όμως, σημασία δεν έχει ούτε το "πριν", ούτε το "νυν", αλλά το "αεί" και προς αυτό στοχεύουμε μονίμως. 

     Άλλωστε, προς αυτό το "α ε ί" στόχευαν κι ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης, όσο κι οι Έλληνες αναγεννησιακοί συν-Στρατιώτες του στη Δύση, όπως τους περιέγραψε με την ενάργεια της πέννας του ο λατρευτός, εθνικός, Ιστορικός μας Κωνσταντίνος Σάθας! 

     Kαι κάπως έτσι, στην "στενωπό" της έδρας των "Ελλήνων Κενταύρων" το ίδιο άβολη όπως και τα όρια μιας "χωσιάς" των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως, ο χώρος που με βία μπορεί να βολέψει τρία άτομα, προετοιμάστηκε για να δεχθεί τετραπλάσιους φιλοξενούμενους "διαλεχτούς" της κοινής προσπαθείας. 

     Ο Γεώργιος Κλήμης-Καλλίμαχος, ο Τάκης Βογόπουλος, η Αλεξάνδρα Μπαλτιμά, ο Εξηκίας Τριβουλίδης, ο Γεώργιος Κοχλιός, ο Βασίλειος Κροκίδης-Πολυδεύκης, ο Κωνσταντίνος Ξενογιαννάκης, ο Σάκης Βαρδίκος, ο Αλκιβιάδης Βαρδίκος, ο Γεώργιος Παυλίδης-Μεγιστίας, ωσεί παρών ο ...απών λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων Παναγιώτης Γλυνός και σε μιαν άκρη κι ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων", καθένας με ένα βαρύ μερτικό δημιουργικής συμμετοχής στην ταινία της οποίας η παραγωγή αρχίζει, από απόψε συνθέτουν μιαν ανθρώπινη "αλυσίδα" στην οποία κατέληξαν πολλές μεθοδεύσεις που προηγήθηκαν επιβεβαιώνοντας ότι τα καλά ...κόλποις κτώνται! 

     Κι όποιος καταφέρνει να αποκρυπτογραφεί νοήματα ανάμεσα από αράδες, συλλαβές, ακόμη κι ανάμεσα από σκόρπια γράμματα, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνουν αυτά τα ..."κόλπα", "κόλπα χωσιάς" και "χωσιαρέων" σε πλήρη εξέλιξη... 

Και με την ολοκλήρωση τούτης της προσπαθείας θα αποδειχθεί εάν, όντως, είμαστε άξιοι συνεχιστές της υπηρετήσεως της "άυλης Πατρίδος" εάν τούτα τα "κόλπα" θα συνεχιστούν, εφεξής, με την ίδιαν επιτυχία, ώστε να κάνουμε υπερήφανους για μας τον Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη και όλους τους συν-Στρατιώτες του εκείνης της εποποιίας των Ελλήνων της Δύσεως, μιας Δύσεως που έδυσε χωρίς οι Έλληνες να "δύουμε" ποτέ! Και δεν "δύουμε" διότι η εφευρετικότητά μας, αυτή που μας κληροδότησαν ο Οδυσσέας κι οι περιπλανώμενοι πολεμιστές των ελληνικών στρατιωτικών σχηματισμών της Αναγεννήσεως στη Δύση, είναι πείσμων και ανεξάντλητη! Έν' αλογάκι κι ένα τόξο για μας είν' αρκετό, έστω και χωρίς στέγη και με λιτό προσφάι που δεν βαραίνει ούτε στομάχι, ούτε -κυρίως!- το νού! 

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

ΣΕ «ΣΤΕΝΩΠΟΥΣ» ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ...ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ!

 ΣΕ «ΣΤΕΝΩΠΟΥΣ» 

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ 

...ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ!

 

     Στη Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων» δεν επιδιώκουμε να περνάμε ..."καλά" κι αυτό κάποτε το εκφράσαμε δημόσια απαλλασσόμενοι από κάποιους που νόμιζαν ότι αποτελούσαμε "παιδική χαρά" ανωρίμων καλοπερασάκηδων! 

     Στη Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων» θελγόμεθα από τον μόχθο μιας συστηματικής εργασίας που καταλήγει σε αποτελέσματα τα οποία πληρούν υψηλές προσδοκίες, αλτρουιστικές πάντοτε και ποτέ ιδιοτελείς! 

     Κι έτσι, την προσεχή Παρασκευή, κάποιοι επίλεκτοι θα «στριμωχτούμε» σε έναν πολύ στενό χώρο για να στήσουμε το υπόβαθρο ενός ακόμη υψηλού εγχειρήματός μας το οποίο αρχίζει σε λίγο! 

     Όχι, δεν διαθέτουμε καμία άνεση χώρου, δεν διαθέτουμε αναπαυτικές πολυθρόνες ούτε πολυτελή σερβίτσια, κυρίως, δεν προτιμάμε ...καφετέριες ή άλλα "στέκια" κοσμικών συνευρέσεων! 

     Επιμένουμε σε έναν χώρο ο οποίος θα μας επιτρέψει αυτοσυγκέντρωση και γαλήνη ώστε να εννοήσουμε το αντικείμενο, να συσκεφθούμε γαλήνια και να αποφασίσουμε νηφάλια! 

     Κι ο χώρος αυτός είναι έτοιμος και μας περιμένει, με την ιστορία και το κύρος μιας, ήδη, καταξιωμένης ομαδικής προσπαθείας!

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

      «Και όλα τα καλά ξεκινούν από σκιερά ...υπόγεια ή από σκιασμένα ανώγεια!»

     Mε την παραπάνω φράση θα αρχίζει μια σημαντική ανάρτηση που θα εμφανιστεί στο Ιστολόγιό μας το βράδυ της ερχόμενης Παρασκευής, 15ης Νοεμβρίου 2024 και σας καλούμε να την διαβάσετε. Έτσι, για να μην απαισιοδοξείτε νομίζοντας ότι οι Έλληνες δεν μπορούμε να συντρίψουμε την δυστοπικότητα μιας παρακμιακής εποχής. Διότι τα καλά ...κόλποις κτώνται!

ΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΕΞΗΚΙΑ ΤΡΙΒΟΥΛΙΔΗ

 ΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΠΤΗ ΕΞΗΚΙΑ ΤΡΙΒΟΥΛΙΔΗ

     Οι Έλληνες, όταν συσπειρωνόμαστε για να τιμήσουμε την εθνική μας καταγωγή, πράγματι, δικαιώνουμε Προγόνους διατηρώντας άσβεστη τη δάδα των Αξιών! Κι αυτή τη φορά, επιδιώκοντας την δικαίωση της μνήμης του μεγάλου Έλληνος Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη, ήδη, μια ομάδα αυθεντικών Ελλήνων δείχνει να καλπάζει προς τον αντικειμενικό σκοπό της.

     8η Νοεμβρίου, σήμερα και βρεθήκαμε στο εντυπωσιακό εργαστήριο ενός λαμπρού καλλιτέχνη για να βάλουμε, μαζύ του, ένα ακόμη λιθαράκι στην επικείμενη ταινία με θέμα την επική βιογραφία του μεγάλου πολεμιστή και στοχαστή Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη, καλύπτοντας ακόμη ένα σημαντικό κενό του παζλ που συνθέτει την όλη προσπάθεια: Το εμβληματικό "σήμα κατατεθέν" της ταινίας, αυτό που με μιαν εικόνα θα την αποδώσει ολόκληρο το έργο στις συνειδήσεις όσων τιμούμε τη μνήμη του! Κι αυτό το εμβληματικό "σήμα κατατεθέν" δεν θα μπορούσε να το αποδώσει, σήμερα, άλλος από τον Εξηκία Τριβουλίδη, καλλιτέχνη διεθνούς εμβελείας και αναγνωρίσεως, ο οποίος ήδη έχει αναπτύξει μια συναρπαστικότατη εργογραφία με επίκεντρό της την Ελλάδα και τον Ελληνισμό! 

     Με τον φίλτατο γλύπτη μιλήσαμε πολύ, τούτη τη μέρα και αφεθήκαμε στη γλαφυρότητα του πνευματώδους, όσο και ελληνικότατου, λόγου του. Του εξηγήσαμε τον σκοπό της επισκέψεώς μας και τον αφήσαμε να εμπνευσθεί πριν πιάσει στα χέρια του το ηλεκτρονικό του "σημειωματάριο" για να αποτυπώσει τις πρώτες του "ιδέες". Άλλωστε, ο χώρος του εργαστηρίου του, μαζύ με την ελληνικότατη φιλοξενία, προσφέρει και ιδανικές συνθήκες  αυτοσυγκεκντρώσεως ώστε οι "ιδέες" να υλοποιούνται τάχιστα. 

     Με την Ιωνία λίκνο της υπάρξεώς του και το ξίφος του πνεύματος αλλά και της μάχης ως τεκμήριο του βίου του, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης περνά στην αιωνιότητα ορθός ως ιωνικός κίων με ξιφοειδή κατάληξη επί γης εμπεπηγμένη και φωτίζει το πέρασμά του με άσβεστη φλόγα επί του περγαμηνοφόρου κιονοκράνου. Πίσω του, δυο αναπεπταμένες πτέρυγες τον άγουν στην αποθέωση, αλλά και περιβάλλουν τους Έλληνες οι οποίοι, πέριξ του ηρωικού προσώπου, θα ξεχυθούν σε έναν χορό-σπονδή προς τον Άρη, "πατέρα πάντων" και εξαγνιστή! Αυτό θα είναι το σκηνικό της τελευταίας πράξεως της ταινίας κι αυτό θα είναι το εμβληματικό σκηνογραφικό "επίκεντρό" του το οποίο σήμερα πρωτοσχεδίασε ο Εξηκίας Τριβουλίδης.

     Κάπως έτσι ξεκινήσαμε και καταλήξαμε σε μιαν αφετηρία πάνω στην οποία θα "χτιστεί" το τελικό αποτέλεσμα το οποίο αφέθηκε στην έμπνευση του δημιουργού Εξηκία Τριβουλίδη η οποία, είμαστε βέβαιοι ότι θα αποδώσει τα κάλλιστα!   

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΗ "ΠΙΝΕΛΙΑ"

 ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΗ "ΠΙΝΕΛΙΑ"

     Kατά ένα σημαντικό κομμάτι αυξήθηκε το θεατρικό μας βεστιάριο, ειδικώς για την κάλυψη των αναγκών της ταινίας που προετοιμάζουμε και ευγενής δωρητής ο πάντοτε αλληλέγγυος ευεργέτης των "Ελλήνων Κενταύρων" Βασίλειος Κροκίδης-Πολυδεύκης. Άλλωστε, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης αντιμετώπισε και εξω-ευρωπαϊκούς αντιπάλους και η πρόνοια του Πολυδεύκη μας βλέπει ...μακριά! Και πάλι του είμεθα ευγνώμονες!

ΜΑΘΗΜΑ ΣΚΗΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΟΛΗΨΙΑΣ

ΜΑΘΗΜΑ 

ΣΚΗΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΙΠΠΟΥ 

ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΟΛΗΨΙΑΣ

     Πολλά τα κεφάλαια εκπαιδεύσεως του Ίππου για την εκτέλεση ενός σκηνικού ρόλου και, μάλιστα, "on camera", αφού προετοιμαζόμαστε ολοταχώς για την κινηματογραφική "εκδοχή" της επικής βιογραφίας "Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης" στο πλαίσιο της διδασκαλίας της Σχολής Ιππικού Θεάτρου των "Ελλήνων Κενταύρων". Και σήμερα, ο πρωταγωνιστής Ίππος διδάχθηκε να κινείται αλλά και να ακινητεί επί σκηνής ανεξέλεγκτος από ανθρώπινο χέρι, ενώ εισήχθη και στην υποκριτική διαδικασία αφού το μοναδικό σημερινό "πλάνο" περιείχε και πολύ συναίσθημα. 

     Όμως, όπως πάντοτε, εν αρχή ην η φροντίδα του Ίππου ώστε να αναλάβει εργασία ηθοποιού υπό τις καλύτερες συνθήκες υγιεινής και εμφανίσεως. Λέγεται ότι ο κινηματογραφικός φακός είναι ένα ...ψέμα, αλλά αυτό το ...ψέμα, δεν σημαίνει ότι δεν αποκαλύπτει και τα ...πάντα!

     Κι αμέσως ευθύς, στο σκηνικό πεδίο, αφήσαμε τον Ίππο να ...αυτοξεναγηθεί και να ξαναθυμηθεί την ύπαρξη της κάμερας και του τριπόδου προς αποφυγή επικίνδυνων αιφνιδιασμών... Βεβαίως και ο Ίππος έχει πολύ καλή μνήμη κι έδειξε ότι και αυτά τα θυμάται άριστα αλλά αυτό δεν μας κάνει να παραλείπουμε ποτέ χρήσιμες επαναλήψεις που αφορούν στην ασφάλεια του γυρίσματος!

     Προετοιμάζοντας την έναρξη των γυρισμάτων της ταινίας, τούτη την φορά, επεδείξαμε την απαιτούμενη βαδιστική διαδρομή στον Ίππο εξηγώντας του την ιδανική διεύθυνση και ταχύτητα, του επιστήσαμε την προσοχή σε ακινησία αμέσως μόλις ο αναβάτης του θα τον εγκατέλειπε στη μέση του πουθενά ενώ ο ίδιος θα εξαφανίζονταν και διαμορφώσαμε κατάλληλες συνθήκες ώστε μόλις ο αναβάτης τον εγκατέλειπε κι άρχιζε να τρέχει προς τα πίσω για να χαθεί στον ορίζοντα, ο Ίππος θα έπρεπε να δείξει στη κάμερα την έκπληξη και την θλίψη του! Κι όλα έγιναν όπως ήθελε το σενάριο διότι ο Ίππος και το κάθε ζώο μπορεί να εκπαιδευθεί ώστε να είναι ισάξιος του Ανθρώπου-ηθοποιού και στην Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" όλα τούτα είναι εφικτά και γνωστά.

     Στη σημερινή διδασκαλία προηγήθηκε η εκμάθηση της κινήσεως και ακολούθησε η υποκριτική διδασκαλία. Έτσι ξεκινήσαμε με ένα "τ ρ ι κ" ευαισθητοποιήσεως της σ υ ν δ υ α σ τ ι κ ή ς  μ ν ή μ η ς  του Ίππου και, επάνω σ΄ αυτό, εθίσαμε τον Ίππο στην κίνηση επί συγκεκριμένης διευθύνσεως με σταθερή βαδιστική ταχύτητα χωρίς αυξομειώσεις και, κυρίως, χωρίς δισταγμούς υπερβάσεως δυσκολιών εδάφους όπως πέτρες, θάμνους με ενοχλητική βλάστηση ή, ακόμη και ...κερασφόρους κροταλίες sidewinder αφού σ΄ αυτή την ...έρημο Amargosa της Νεβάδα (...façon de parler) θα μπορούσαν να υπάρχουν ακόμη και τέτοια ερπετά!

     Η διάδραση μεταξύ Εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου Ίππου είναι συγκλονιστική για όποιον μπορεί να υπεισέλθει στο πλαίσιο της σχέσεως και, ειδικώς ο Εκπαιδευτής συχνά θα δακρύσει από συγκίνηση με την εκπληκτική ανταπόκριση του ευφυέστατου Ίππου στις επιταγές του σεναρίου. Πράγματι, ο Ίππος είναι ένας ιδανικός επαγγελματίας υποκριτής!

     Και με αφυπνισμένη την συνδυαστική μνήμη του, συνεχίσαμε να θέτουμε τον Ίππο επί της σχεδιασθείσας βαδιστικής διαδρομής φροντίζοντας για την διατήρηση της θετικής διαθέσεώς του χωρίς καμιάν ένταση εν αντιθέσει με τους ηλιθίους που ισχυρίζονται ότι η εκπαίδευση ζώων είναι βασανιστική διότι εμπεριέχει ...βία, αδύναμοι να εννοήσουν ότι το ζώο, εν προκειμένω, αποτελεί το πλέον πολύτιμο "κεφάλαιο" του εγχειρήματος και, ως εκ τούτου, είναι απολύτως σεβαστό! Στην περίπτωση αυτή, το ζώο και εν προκειμένω ο Ίππος, χωρίς καμία άσκηση βίας, ούτε καν πιέσεως, μπορεί να ακολουθήσει τον Άνθρωπο-Εκπαιδευτή του με την καλύτερη διάθεση εργασίας, ανταποκρινόμενος σε ρόλους που απαιτεί μια εργασία σκηνικού θεάματος! Και αυτά αποδεικνύονται και από το σημερινό μάθημα του οποίου το οπτικο-ακουστικό υλικό και η εικονοληψία τεκμηριώνουν του λόγου το αληθές, με τον Ίππο να ακολουθεί βήμα προς βήμα τον Εκπαιδευτή του χωρίς καν ο τελευταίος να ασκεί κανέναν έλεγχο επί του ζώου πλην της επικοινωνίας με την βοήθεια της "γλώσσας του σώματος" η οποία είναι και το κλειδί!

     Και ήρθε η ώρα της εγγραφής του πλάνου, με αναβάτη, ποιον άλλον, από τον Τάκη Βογόπουλο και εικονολήπτη τον Νεκτάριο.

     Aν και εντελώς αρχάριος της Ιππασίας, ο Τάκης, με σύντομη επιτόπια διδασκαλία και με την βοήθεια της υψηλής αντιλήψεως που διαθέτει "στάθηκε" σωστά επί της ράχεως του Ίππου! Έφιππος, κατάφερε να εκτελέσει στροφή του Ίππου αρκετά αρμονική και, γενικώς, να τον διευθύνει αποτελεσματικά πριν επιχειρήσει το κυρίως πλάνο της εγκαταλείψεως του Ίππου και απομακρύνσεως από αυτόν.

     Δυστυχώς, πολλοί νομίζουν ότι παρακολουθώντας ένα κινηματογραφικό έργο έμαθαν ...Ιππασία ή ότι η Ιππασία είναι κάτι απλό που μπορεί καθένας άσχετος να εκτελέσει μόλις βρεθεί επάνω στη ράχη ενός Ίππου. Και όταν βρεθούν αντιλαμβάνονται αμέσως την πραγματικότητα. Όμως, σε αυτές τις περιπτώσεις ο Εκπαιδευτής θα κριθεί και θα βαθμολογηθεί με θετικό πρόσημο εάν τάχιστα και ευκρινώς εξηγήσει στον άσχετο έφιππο τι θα πρέπει να κάνει και ο έφιππος εκτελέσει με ακρίβεια, άλλως το ατύχημα είναι το μόνο βέβαιο. Και σήμερα, όπως και πάντα κανένα ατύχημα δεν σημειώθηκε διότι όλα ήσαν και έγιναν όπως θα έπρεπε. Και ο Τάκης εξετέλεσε με ακρίβεια τις οδηγίες που του δόθηκαν, συνεργαζόμενος άριστα με τον Ίππο "on camera" και, μάλιστα, "a prima vista" χωρίς καμία προηγούμενη προετοιμασία της σκηνής. 

     Ο αποχαιρετισμός και η εγκατάλειψη του Ίππου "βγήκε μονορούφι" με τους τρεις συντελεστές, Τάκη, Ίππο και Νεκτάριο σε τέλειο συντονισμό.

     Ο Τάκης, στο όριο της βαδιστικής διαδρομής αφίππευσε και αγκάλιασε τον Ίππο που θα εγκατέλειπε κι ο Ίππος έδειξε ότι βίωνε την αλήθεια του αποχαιρετισμού κατά τον συγκινητικότερο τρόπο!

     Κι ενώ ο χρόνος του εναγκαλισμού κατέγραφε τις δικές του συναισθηματικές εντάσεις, ξαφνικά, ο Τάκης εγκαταλείπει στη μέση του πουθενά τον Ίππο αρχίζοντας να απομακρύνεται με ένοχη σπουδή...

     Και ο Ίππος, ανταποκρινόμενος στην απαίτηση του σεναρίου παρέμενε ακίνητος όσο ο Τάκης έτρεχε μακριά του δείχνοντας ότι δεν πίστευε πως ο αναβάτης του, πράγματι, τον εγκατέλειπε... Ο Ίππος, απολύτως ελεύθερος και ανεξέλεγκτος, πειθαρχημένος ως τέλειος ηθοποιός, δεν υπέκυψε στη γοητεία του χόρτου και δεν έσκυψε να βοσκήσει ούτε για μια στιγμή αλλά παρέμεινε ακίνητος δίνοντας την, ιδανικώς, προσδόκιμη εικόνα του πλάνου του σεναρίου. 

     Και το αποκορύφωμα της επιτυχούς διδασκαλίας του πλάνου στον Ίππο ήρθε στο τέλος, όταν αυτός "κατάλαβε" ότι ο αναβάτης του τον εγκατέλειπε και γεμάτος απορία και θλίψη στράφηκε προς τον απομακρυνόμενο, ακριβώς όπως ένας έμπειρος σκηνικός ηθοποιός! Ναι, αυτό ήταν το ζητούμενο! 

     Στην Σχολή Έφιππης Τοξοβολίας και εφίππων πολεμικών τεχνών δεν προσεγγίζουμε τα αντικείμενά μας με ..λογιστική ολιγάρκεια γεμίζοντας κατάστιχα με ανταγωνιστικές "βαθμολογίες". Πολύ λίγο μας ενδιαφέρει να αναδειχθούμε σε "καλύτερους" από τους "άλλους" και δίνουμε προτεραιότητα να αναδείξουμε τον σημερινό εαυτό μας καλύτερο από τον ...χθεσινό! Έτσι, προχωρώντας στην επικοινωνία με τον Ίππο, και ανελίσσοντας τις εκπαιδευτικές μας τακτικές, όχι απλώς γινόμαστε καλύτεροι Εφιπποτοξότες, αλλά και πολλά ...περισσότερα! Δυστυχώς, ή μάλλον ευτυχέστατα αυτό δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν οι πολλοί... Διότι όταν μπεις στην πίστα μιας έφιππης πολεμικής τέχνης με έναν Ίππο που αντιλαμβάνεται το "τι" θέλεις, η επιτυχία της προσπαθείας σου είναι δεδομένη!    

Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ