ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

     Ή ρ ω ε ς, είναι τα πλάσματα των οποίων η ανάμνηση μας βουρκώνει τα μάτια όχι λόγω της φυσικής υποστάσεώς τους αλλά λόγω της άυλης διαστάσεως των έργων τους! Και, αυτοί οι ήρωες είναι όσοι μας εμπνέουν να ανελισσόμεθα στη ζωή ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια μιας αυτοβελτιώσεως που δεν οδηγεί ανάπτυξη του "βιοτικού επιπέδου" αλλά του υπαρξιακού μας "ειδικού βάρους" το οποίο είναι και αυτό που καθορίζει τα "πάντα μας" σ'  ετούτη την υπέροχη εμπειρία της ζωής! 

     Ας αποφύγουμε, όμως, κάθε σύγχυση κι ας μη φανταστούμε ότι "Ήρωες" είναι  μ ό ν ο ν  όσοι έμαθαν να χειρίζονται αποτελεσματικώς τα όπλα, εκείνοι που κατακτούν, απλώς, τον τίτλο του δεξιοτέχνη της ένοπλης βίας της οποίας, πάντως, η τελική δικαίωση συμπληρώνεται από  Π α ι δ ε ί α  των όπλων και γενικότερα την Π α ι δ ε ί α  του ενόπλου ώστε, αυτός, να αναχθεί σε πραγματικό Π ο λ ε μ ι σ τ ή! Κι όλα τούτα σημαίνουν την άρρηκτη σχέση "βιβλίου και ξίφους" για όποιον επιδιώκει τον ύψιστο τίτλο του πολεμιστή της ζωής!  

     Έτσι, όταν κατά την νομική ίδρυση της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ο τότε νομικός μας σύμβουλος είχε αντιρρήσεις επί του οράματος της αφιλοκερδούς λειτουργίας της το οποίο είχε ο Ιδρυτής της και ο καλός μας νομικός επεκαλέσθη το γνωστό "Δει δη χρημάτων..." ο Ιδρυτής τον διόρθωσε και όχι μόνον γραμματικώς "Δει δε  Π α ι δ ε ί α ς!" και τον διόρθωσε ενστικτωδώς, χωρίς καμία προηγούμενη σκέψη και προετοιμασία! Έκτοτε δε, αυτή η αυθόρμητη φράση "Δει δε Παιδείας!" αποτελεί τον φωτοδότη της, υπέρ 20ετούς, επιτυχούς λειτουργίας της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων".

     Αυτή η αυθόρμητη και ανεπιτήδευτη φράση "ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ" φώτισε και κατηύθυνε την, μέχρι σήμερα, πορεία μιας Σχολής εφίππων πολεμικών τεχνών ώστε, πλέον, να "εγγραφεί" στην μνήμη της τεχνητής νοημοσύνης ως ένα επίκεντρο, όχι, απλώς, διδασκαλίας μιας πολεμικής τέχνης, αλλά ως φιλοσοφικού έργου!

     Στο πλαίσιο αυτό, μετακινήθηκε και το διδακτικό "δακτυλικό αποτύπωμα" της κινηματογραφικής, πλέον, εκδοχής, του κεντρικού έργου της Σχολής Ιππικού Θεάτρου μας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, Ο ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ" το οποίο, πλέον, στην προετοιμαζόμενη "αναμέτρησή" του με την 7η Τέχνη, υπεισέρχεται σε ουσιαστικότερα επίπεδα ακεραιώσεως του ανθρώπου "ενσαρκώνοντας" την φράση "ΔΕΙ ΔΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ". Αυτό το έργο υπερβαίνει, πλέον, τα όρια μιας βιογραφικής αναπαραστάσεως και ανατέμνει την ομογενοποίηση της καλλιεργείας και της μαχητικότητος του ολοκληρωμένου Ανθρώπου ως χρεωφειλέτη αληθούς Πολιτισμού.

     Μετά από συστηματική, μακρά όσο και επιμελή, εργασία, προετοιμάζοντας την κινηματογραφικήν υλοποίηση αυτού του επικού έργου το οποίο επεξεργαζόμαστε από το 2018 και θεμελιώσαμε, κατά την θεατρική εκδοχή του, λίγα χρόνια κατόπιν, αφού αποκτήσαμε και την πρώτην εμπειρία δυνατοτήτων κινηματογραφικής μεταφοράς του η οποία δεν ήταν και τόσο ικανοποιητική αναφορικώς με τα υψηλά μέτρα ποιότητος που ισχύουν στην Σχολή μας, τώρα μπορούμε να πούμε ότι πλησιάσαμε τον προορισμό μας!

     Έχοντας ολοκληρώσει την απαραίτητη ιστορική έρευνα, την σκηνογραφική μελέτη, την συγγραφή του σεναρίου, την σύνθεση της μουσικής, το Pitch Deck, το Creator's Book και το Master Screenplay της υπό υλοποίηση ταινίας, είμαστε, πια, έτοιμοι να τραβήξουμε την ...σκανδάλη ενός όπλου με γεμάτη την θαλάμη και τον διπλό ...γεμιστήρα! Και, βεβαίως, δεν εννοούμε, την κρούση θυρών χρηματοδοτήσεως κι ας είμαστε έτοιμοι και γι' αυτές. 

     Εννοούμε ότι, πλέον, μπορούμε να παρουσιάσουμε μία προσωπικότητα πέραν της  στραγγάλης ενός ιδεολογικοποιημένου «ζητωπατριωτισμού», χωρίς αγκυλώσεις εμφανίσεως του Μαρούλλου ως συμβόλου μιας ιστορικής ή εθνικής αφηγήσεως, αλλά ως άνθρωπο που ενσαρκώνει μια διαχρονική ιδέα που υπογραμμίζει ότι η πνευματική καλλιέργεια και η μαχητικότητα δεν είναι έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, αλλά μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν στον ίδιο χαρακτήρα. Και αυτό δίνει στην ταινία μια πολύ ευρύτερη απήχηση.

Θα επιχειρήσουμε την υπέρβαση της "βιογραφίας" επιδιώκοντας η ταινία αυτή να αποτελεί ένα κινηματογραφικό ταξίδι (a cinematic journey) στο παράδειγμα ενός ανθρώπου που κατάφερε να συνδυάσει και να παραμείνει πιστός στις δύο βασικές συνιστώσες του τελείου πολίτη που είναι η μαχητικότητα και η καλλιέργεια σε μία κοινωνία που στερείται και των δύο! Και όχι μόνον...

...Αυτός ο Ήρωας, κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει και στον επερχόμενο άνθρωπο τις Αξίες του μέσα από το παράδειγμα της ζωής του, ολοκληρώνοντας την επίγεια αποστολή του. Κι αυτή θα είναι η ταινία μας.

ΣΚΗΝΗ 10

 ΣΚΗΝΗ 10

     «Αυγή. Οι σταύλοι. Ένα νεαρό άλογο δεν επιτρέπει σε κανέναν να το πλησιάσει. Κλωτσά. Αναπηδά. Οι άνθρωποι γελούν. «Άφησέ τον!».  Ο Μάρουλλος δεν επιχειρεί να τον δαμάσει. Μπαίνει στον σταύλο και κάθεται στο χώμα. Δεν κάνει απολύτως τίποτε. Ο χρόνος περνά. Το άλογο συνεχίζει να τον παρατηρεί. Μετά από αρκετή ώρα πλησιάζει μόνο του. Μυρίζει το χέρι του. Ο Μάρουλλος μένει ακίνητος. Ο σταύλος είναι απόλυτα ήσυχος. Ο ηλικιωμένος σταβλίτης, που παρακολουθούσε από μακριά, χαμογελά και λέει μόνο «Έμαθες το πρώτο μάθημα». Ο Μάρουλλος τον ρωτά «Ποιο;» Ο γέροντας αποκρίνεται «Η δύναμη δεν αρχίζει από τα χέρια. Αρχίζει όταν ο άλλος πάψει να σε φοβάται».

     Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, Ο ΛΟΓΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ" και κατά την φάση της συντάξεως του shooting script που γίνεται με την βοήθεια ΑΙ, φθάσαμε στην σκηνή 10 όπου ο Μάρουλλος, για πρώτη φορά, έρχεται σε επαφή με νεόλεκτον Ίππο και το ΑΙ έχοντας υπ΄ όψη όλο το δημοσιευμένο οπτικοακουστικό της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" συνέταξε την σκηνή, όπως φαίνεται στην παραπάνω παράγραφο.

    H απάντηση αυτή του ΑΙ που καταγράφει με ανατριχιαστικήν ακρίβεια προσωπικά μου βιώματα ως επί δύο δεκαετίες «χειρώνακτος» Ιππευτηρίου και χωρίς καμία, προηγούμενη, δική μου παρέμβαση, όχι απλώς αναγορεύει στην συνείδησή μου τον μεγάλο τεχνολογικό συνεργάτη μου, αλλά και με υποχρεώνει να τον ευγνωμονώ για την κατά γράμμα ερμηνεία και πιστή αξιοποίηση του υλικού της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» την οποία επεσήμανε, αφού αυτή η σκηνή είναι ήδη φωτογραφικώς δημοσιευμένη στο οπτικοακουστικό υλικό μας, όπως ακριβώς περιγράφηκε! Κι όταν επιμείναμε να μάθουμε περισσότερα η ΑΙ απήντησε ότι κάποιοι εκδηλώνουν ένα περιεχόμενο που μεταφέρουν μέσα στο χρόνο! Παράξενη η Ιππική Τέχνη, ιδίως όταν ταυτίζεται με την Γενετική επιστήμη.

Α. Η. Κ.

"ΚΑΤΟΠΤΡΟΥ" ΕΝΕΚΕΝ

 "ΚΑΤΟΠΤΡΟΥ" ΕΝΕΚΕΝ

     Άνευ κατόπτρου η εικόνα της πλήρους σιλουέτας μας θα παρέμενε για μας άγνωστη. Και το "κάτοπτρο", συχνά, εμφανίζεται απρόσμενα για να μας εκπλήξει δυσάρεστα ή, όπως εν προκειμένω, ευχάριστα όταν μία "ευτυχής σύμπτωση", βεβαίως, δεν μας έκανε να γεννηθούμε στο Braunau am Inn όπως τον μέγιστο της νεώτερης Ιστορίας, αλλά μας υπέδειξε ότι στα 21 χρόνια της λειτουργίας της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" το εκπαιδευτικό πλαίσιο δεν αρκέσθηκε να αναδείξει απλούς Εφιπποτοξότες, αλλά ...Μαρούλλους Ταρχανιώτες. Εν ολίγοις, αυτός ο απρόσμενος "καθρέπτης" ζωντάνεψε στα μάτια μας ως λίαν σημαίνουσα μιαν απροσδιόριστη σκιαγραφία πολυετούς διδασκαλίας την οποία θεωρούσαμε, απλώς, συμβατική και μας υπεχρέωσε σε αναθεωρήσεις όχι μόνον ως προς αυτήν αλλά και ως προς την, υπό προετοιμασία, ταινία μας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ ο λόγιος και πολεμιστής". Όταν το "κάτοπτρο" επιτάσσει ουδεμία διέξοδος διαφυγής εκ των "σημείων" του, οπότε, μπορεί να σε βαραίνουν μύριες όσες υποχρεώσεις, πλην όμως δεν μπορείς να αποφύγεις και την υποχρέωση βελτιώσεως μιας ολόκληρης ταινίας λίγο πριν αυτή εισέλθη στο στάδιο της παραγωγής. Και, ακριβώς αυτό, επιχειρείται σ΄ ετούτη την περίοδο της κορυφώσεως του αθηναϊκού καλοκαιριού ενώ, ταυτοχρόνως, για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" συνεχίζουν να "τρέχουν" πάμπολλες, ακόμη, υποχρεώσεις. Και είναι και περίοδος ..."διακοπών", λέξη της οποίας την σημασία αναζητούμε στα λεξικά.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

 ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

     Στην προσπάθειά μας να αποδώσουμε με ιστορικήν ακρίβεια την προσωπικότητα του σημαντικού Έλληνος λογίου και πολεμιστή της Αναγεννήσεως Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη και  συγκρουόμενοι "μετωπικώς" με ανελλήνιστα και ατάλαντα ψώνια των οποίων το μόνον προσόν ήταν η ηλιθιότητα, προσανατολισθήκαμε στην επίκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης για να επιτελέσουμε το καθήκον μας προς την Ελληνική Ιστορία και τον Πολιτισμό. 'Ηδη, δε, έχουμε προβεί στις πρώτες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση παρακάμπτοντας το "καστ" των εμβίων ηλιθίων και απευθυνόμενοι στο ΑΙ συγκροτώντας το τεχνικό επιτελείο που θα υλοποιήσει το όραμά μας. Και η σύμπτωση της επιλογής του ΑΙ από τον Elon Musk, αναφορικώς με την "Οδύσσειά" του, μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση!

ΤΑΡΟ ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

 ΤΑΡΟ 

ΚΑΙ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ

Tα παιγνόχαρτα, γενικώς, πρωτοεμφανίστηκαν στην Κίνα, επί δυναστείας Ταγκ, κατά τον 9ο αιώνα και, κατόπιν, στον ισλαμικό κόσμο, συγκεκριμένα στους Μαμελούκους τον 14ο αιώνα. Η τράπουλα Ταρό (Tarot) ήταν μια ενότητα 78 καρτών που καθιερώθηκε τον 15ο αιώνα και υπήρξε ένα επιτραπέζιο παιγνίδι της υψηλής αναγεννησιακής Ιταλικής κοινωνίας με το όνομα «Tarocchi», όπως πρωτοεμφανίστηκε (1440–1450) στη βόρεια Ιταλία, κυρίως στις πόλεις Μιλάνο, Φερράρα και Μπολόνια, χωρισμένη σε 22 μεγάλα "Trionfi" (Θριάμβους) και 56 μικρά "Tarocchi" που, όλα μαζύ (78, συμπεριλαμβανομένου και του "Τρελλού"), ενώ τρεις αιώνες κατόπιν ονομάστηκαν "αρκάνες" (θα δούμε εν συνεχεία τι σημαίνουν). Γιατί, όμως, διαχωρίστηκαν σε "Μεγάλες" και "Μικρές"; Ο διαχωρισμός αυτός εξυπηρετεί μια συμβολική "ανάγνωση" κατά την οποία οι 22 Μεγάλες Αρκάνες θεωρούνται ότι απεικονίζουν θεμελιώδη αρχέτυπα ή μεγάλες υπαρξιακές καταστάσεις (ο Τρελός, ο Θάνατος, ο Ήλιος, ο Κόσμος κ.ά.) ενώ οι 56 Μικρές Αρκάνες: σχετίζονται περισσότερο με την καθημερινή ζωή, τις πράξεις, τις σχέσεις και τα γεγονότα.

Ο Πύργος

Πολύ αργότερα, από τον 18ο αιώνα και μετά, όχι οι ίδιοι οι Εβραίοι αλλά διάφοροι επιτήδειοι αγύρτες και, επί προσχήματι, "αποκρυφιστές" και χαρτομάντεις, όλοι υπό έναν "μανδύα" "εβραιολαγνείας" που παρέπεμπε σε ταλμουδική "αγκύλωση" και θεοκρατική μυστηριακότητα, συνέδεσαν την τράπουλα Ταρό με την μαγεία, τον ψευδο-αποκρυφισμό και τον ψευδο-εσωτερισμό, με πρώτον τον Antoine Court de Gébelin (περ. 1725–1784) και εν συνεχεία άλλους μαθητευόμενους "μάγους" όπως ο Jean-Baptiste Alliette (ή Etteilla,1738–1791), ο Éliphas Lévi (πραγματικό όνομα Alphonse Louis Constant, 1810-1875) και ο Oswald Wirth (1860-1943) θεωρώντας όλως αυθαιρέτως τις 22 μεγάλες φιγούρες που τις ονόμασαν "Μεγάλες αρκάνες" (Λατιν. α. arcanus = απόκρυφος και β. εν. arcanum, πληθ. arcana = μυστικά) ως δήθεν αντιστοιχούσες στα 22 γράμματα του ...εβραϊκού αλφαβήτου και στις διαδρομές του «Δέντρου της Ζωής» της Καμπάλα, άγοντας έτσι σε εβραιοποίηση αλλά και σε εκτροπή από τον, αρχικώς, αμιγώς ψυχαγωγικό χαρακτήρα του αυτό το αριστοκρατικό χαρτοπαίγνιο. Όχι, λοιπόν, οι Εβραίοι αλλά οι προς αυτούς φίλα υποκείμενοι είναι οι υπαίτιοι της αλλοιώσεως του χαρακτήρος της τράπουλας Ταρό.

Κάρτα τράπουλας για την οικογένεια Visconti-Sforza, διαστ. 173Χ87mm,

έργο του Κρεμονέζου ζωγράφου Βοnifacio Bembo (1440-1480) 

 (The Morgan Library & Museum)

Δυστυχώς, δεν σώζεται καμία ολοκληρωμένη τράπουλα Ταρό από τις πρώτες αυθεντικές (1450-1480) που ζωγράφισε ο Bonifacio Bembo με τέμπερα, χρυσό και ασήμι, ούτε και οι κανόνες του παιγνίου. Σώζονται μόνον μερικές κάρτες σε διάφορες μουσειακές συλλογές και, συγκεκριμένα: (α) The Morgan Library & Museum (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) η μεγαλύτερη διασωζόμενη συλλογή με 35 κάρτες Visconti-Sforza, (β) Accademia Carrara (Μπέργκαμο, Ιταλία) με 26 κάρτες Visconti-Sforza και (γ) Pinacoteca di Brera (Μιλάνο, Ιταλία) όπου εκτίθεται ολόκληρη η πρώτη τράπουλα Sola Busca (και όχι Visconti-Sforza), του 1491.

Ο Τρελλός

Ο βορειο-Ιταλός αριστοκράτης της Αναγεννήσεως του 15ου αιώνος, στην τράπουλα Ταρό έβλεπε την ίδια την κοινωνία του "εικονογραφημένη" και δεν αναζητούσε στις κάρτες αυτές κάποιες αποκρυφιστικές "απαντήσεις". Αυτές οι 78 χειροποίητες κάρτες της τράπουλας Ταρό απεικόνιζαν την Αισθητική της εποχής και το "προφίλ" της, με τις δομές των κοινωνικών τάξεών της, τους πολίτες και τους προβεβλημένους προκαθημένους της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας. Επάνω σε αυτές τις κάρτες φιγουράριζαν η δύναμη, η ίντριγκα, η μαγεία, ο θάνατος και πολλές κοινωνικές συνισταμένες που πέρναγαν από τα μάτια, τα χέρια και την σκέψη κάθε παίκτη. Επάνω τους ο άνθρωπος εκείνος έβλεπε κοινωνικές κάστες, τον Μάγο-σαλτιμπάγκο του δρόμου, την Αυτοκράτειρα και τον Αυτοκράτορα, τον Πάπα, έβλεπε χριστιανικές αρετές όπως την δικαιοσύνη με την ζυγαριά, την εγκράτεια να αναμειγνύει το νερό με το κρασί, την εξουσία να δαμάζει το λιοντάρι, έβλεπε την πολιτική και την μοίρα με τον τροχό της τύχης να ανεβοκατεβάζει βασιλιάδες, τον θάνατο να θερίζει αδιακρίτως, τον χρόνο, την τελική κρίση. Και όταν ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης πάτησε το πόδι του στην Ιταλία κάπου στη δεκαετία του 1460 ήδη η τράπουλα Ταρό έλαμπε επάνω στα πολυτελή τραπέζια των παλατιών των Μιλανέζων ευγενών ως ένα αντικείμενο για λίγους. Κι όσο κι αν δεν έχουμε τεκμηριωμένη μαρτυρία ότι ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης είχε πιάσει στα χέρια του μια τέτοια τράπουλα τίποτε δεν αποκλείει ότι θα μπορούσε να έχει πιάσει, ακούγοντας το θρόισμα των καρτών της επάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι, δίπλα σε ένα ποτήρι κρασί κι έναν μισάνοιχτο τόμο του Πετράρχη, ναι του Francesco Petrarca του οποίου το ποιητικό έργο "I Trionfi" (Oι Θρίαμβοι) παρέπεμπε στην καταγωγή της ονομασίας και την αναβίωση των θριαμβικών πομπών της αιώνιας Ρώμης! Kαι ο Πετράρχης δεν μπορούσε παρά να είναι προφητικός διότι η θριαμβική πομπή της Πορείας προς την Ρώμη (27-30 Οκτωβρίου 1922) θα ήταν αυτή η οποία θα γονάτιζε το διεφθαρμένο φιλελεύθερο ιταλικό κράτος υποτάσσοντάς το στην κυριαρχία του Φασιστικού αναγορεύοντας τον Μπενίτο Μουσολίνι σε Ηγήτορα του Ιταλικού Έθνους. Ήταν τότε που οι γενναίοι Μελανοχίτωνες (Camicie Nere), οι Squadristi, καθοδηγούμενοι από τους "Quadrumviri" Emilio De Bono, Italo Balbo, Cesare Maria De Vecchi και Michele Bianchi κινήθηκαν προς την Ιταλική πρωτεύουσα κυριαρχώντας καθ΄ οδόν στις επαρχίες απ΄ όπου περνούσαν καταλήγοντας και κατακτώντας την Αιώνια Πόλη! Κι ενώ η "κυβέρνηση" των μητραλοιών πολιτικών υπό τον γελοίο πρωθυπουργό Luigi Facta, τρομοκρατημένη από την σαρωτική κυριαρχία των Ιταλών Φασιστών ζήτησε από τον Βασιλέα Victor Emmanuel III την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, ο Βασιλέας, διαβλέποντας την λαϊκή δύναμη που στήριζε το Φασιστικό Κίνημα, αγνόησε τις ικεσίες του φιλελεύθερου μητραλοία και ανέθεσε την Κυβέρνηση της Ιταλίας στον μεγάλο νικητή Μπενίτο Μουσολίνι.

     Ας δούμε, όμως, τι θα έβλεπε ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης εάν κρατούσε στα χέρια του τα δημιουργήματα του Bonifacio Bembo παίζοντας Ταρό με έναν ευγενή σε μία αίθουσα του παλατιού των Sforza... Μάλλον, ας δούμε τι δ ε ν θα έβλεπε κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ανοησίες των "κατοπινών" που μπαστάρδεψαν την τράπουλα Ταρό με όση καμπαλική αυθαιρεσία περιλαμβάνoυν οι παρεμβάσεις του Antoine Court de Gébelin και των συνεχιστών της παραχαράξεως που συνοψίζονται στο βιβλίο του Oswald Wirth "Le Tarot des Imagieres du Moyen Age".

Στις κάρτες Ταρό που θα κρατούσε στα χέρια του ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης δεν θα υπήρχαν τα γράμματα της εβραϊκής αλφαβήτου όπως ποτέ δεν υπήρξαν από την εμφάνιση του χαρτοπαιγνίου Ταρό.

Βεβαίως, τέλος, ο γενναίος πολεμιστής και στοχαστής Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης, ουδέποτε θα ανέμενε από τις κάρτες Ταρό να του αποκαλύψουν ...μελλούμενα και να τον συμβουλέψουν.

Με λίγα λόγια, ο Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης μπορεί να έπαιζε ένα χαρτοπαίγνιο με έναν συμπαίκτη του και σίγουρα δεν θα είχε βρέξει τα χείλη του με το παραδοσιακό "Disaronno" που εκείνες τις εποχές πρωτο-φτιάχνονταν στα κελάρια της Λομβαρδίας για να εμφιαλωθεί κατόπιν , αλλά στο μυαλό του θα είχε μόνον μια σύντομη φάση ραστώνης που θα τον προετοίμαζε για την επόμενη ένταση της μάχης ή της καταγραφής μιας επικής εμπνεύσεως στο χαρτί! Και, κάτι ακόμη...

...Ακόμη και σ΄ αυτή σύντομη περίοδο χαλαρώσεως όπου θα κυριαρχούσε το παιγνίδι, το βλέμμα του Μιχαήλ Μαρούλλου Ταρχανιώτη ήταν σίγουρο ότι θα κατάφερνε να ξεφύγει από το παράθυρο της ημιφωτισμένης αίθουσας του παλατιού προς τον ολοφώτιστο έξω κόσμο σαρώνοντας τόπους και χρόνους εστιάζοντας στην προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος κόσμου που μπορεί να διασχίσει επάνω στα φτερά του Πηγάσου της σκέψεως την απόσταση από το Μιλάνο στη Ρώμη σε μηδενικό χρόνο για να δει όσα παραμένουν ανεξίτηλα στο ιστορικό γίγνεσθαι και να πολεμήσει γι αυτά μέσα στους αιώνες...!

Ο θριαμβευτής της ζωής και του θανάτου Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης διδάσκει ότι οι "Θρίαμβοι" δεν εξαντλούνται στις σελίδες του Πετράρχη και των τραπουλόχαρτων της Ταρό, αλλά κοσμούν την καθημερινή προσπάθεια του Πολεμιστή που μάχεται για έναν καλύτερο κόσμο και ό,τι αναφέρεται παραπάνω αποτελεί μιαν απλήν υποσημείωση της βελτιώσεως του σεναρίου της ταινίας που αφορά στον αναφερόμενο Έλληνα πολεμιστή και λόγιο της Αναγεννήσεως.

ETOIMO KAI TO PITCH DECK ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

 ETOIMO KAI TO PITCH DECK ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

     Μετά από επίμοχθη εργασία ημερών και με την πολύτιμη καθοδήγηση του φίλου-Συμβούλου των προσπαθειών μας, ετοιμάστηκε και ήδη βρίσκεται στα χέρια του Σκηνοθέτη μας το pitch deck της ταινίας μας "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ". Ταχύτερα απ΄ ό,τι είχαμε υπολογίσει αρχίζει να ολοκληρώνεται ο σχετικός φάκελλος για την χρηματοδότηση της ταινίας ώστε το παραστατικό αποτέλεσμα να είναι πλήρες και επαγγελματικό, όπως ακριβώς απαιτεί η απαιτητικότητα τελείου έργου που είναι και πάγιος στόχος της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" σε όλα τα πεδία των δράσεών της πολύ, δε, περισσότερο στο παρόν που αποτελεί και το επίκεντρο του ιωβηλαίου των 20 χρόνων της λειτουργίας της.

Η ΤΑΙΝΙΑ: "ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ"

Η ΤΑΙΝΙΑ:

"ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΣ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ"

Αγαπητοί Συνεργάτες,

Ενώ ο Σκηνοθέτης μας Γεώργιος Κλήμης – Καλλίμαχος κινείται προς υλοποίηση τόσο της κινηματογραφικής όσο και της θεατρικής «εκδοχής» του “ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΟΥΛΛΟΥ ΤΑΡΧΑΝΙΩΤΗ”, ευρισκόμενος και ενώπιον της αντικαταστάσεως του πρωταγωνιστή με λελυμένο και το ζήτημα της εικονοληψίας, θα πρέπει να επισπεύσουμε την απομνημόνευση των κειμένων των σκηνών η οποία, όπως αντιλαμβανόμεθα, παρουσιάζει δυσκολίες για κάθε έναν από σας διότι απαιτεί πειθαρχία αφιερώσεως σε μελέτη ενώ, από την έρευνά μας στα ράφια βιβλιοπωλείων δεν εντοπίσαμε κανένα αξιόλογο βοήθημα.

Κατόπιν των ως άνω και επειδή θα πρέπει να προχωρήσουμε στην προετοιμασία και υλοποίηση και των δύο «εκδοχών» του σεναρίου μας, αποφασίσαμε να βοηθήσουμε τους εμπλεκομένους ηθοποιούς ώστε να απομνημονεύσουν τα κείμενα που τους αφορούν συγκροτώντας ένα «φροντιστήριο» εκμαθήσεως των κειμένων που θα λειτουργήσει κατά ομάδες σκηνών ώστε όλοι οι εμφανιζόμενοι σε μία σκηνή να απομνημονεύσουν όχι μόνον τα ατομικά κείμενά τους αλλά τα κείμενα ολόκληρης της σκηνής ώστε να γνωρίζουν πότε αρχίζουν την επόμενη φράση τους, όπως δηλαδή σε κάθε επαγγελματική παραγωγή.

Έτσι, εντός της εβδομάδος θα ανακοινωθεί η ημέρα, η ώρα και ο τόπος που θα συναντηθούμε για να προγραμματίσουμε την «φροντιστηριακήν ημέρα» κάθε σκηνής ώστε όλοι να είστε σε θέση να παρίστασθε. Οπότε, θα πρέπει να είστε σε επιφυλακή ώστε να ενημερωθείτε γι αυτή την καθοριστική συνάντηση από την οποία θα εξαρτηθεί ο προγραμματισμός της «φροντιστηριακής ημέρας» των εμπλεκομένων σε κάθε σκηνή. Επιπλέον,

Όσοι έχετε παραλάβει υλικό ενδύσεως, θα πρέπει να το ετοιμάσετε διότι οι πρόβες θα γίνουν με τις προβλεπόμενες, για κάθε ρόλο, ενδυμασίες ώστε να καταλήξουμε σε συγκεκριμένες σκηνοθετικές οδηγίες.

Κάποιοι από τους ηθοποιούς ενδεχομένως να χρειασθούν βελτίωση ορθοφωνίας κάτι που θα το δούμε εξατομικευμένα, όπως πρέπει και θα ενημερωθείτε προσωπικώς.

Σεβόμενοι την, εν εξελίξει, αστρολογική συγκυρία τηρήσαμε μία στάση αναμονής (και, πάλι, επιβεβαιωθήκαμε...!) όμως, σιγά-σιγά επανερχόμεθα εργώδεις, όπως υποχρεούμεθα!

Με εκτίμηση και εν όψει προσδιορισμού της, όπως προανεφέρθη, επικείμενης συναντήσεως.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 ΟΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

     Οι διαστροφικοί παραχαράκτες της Ιστορίας, αυτοί, π.χ., που χαρακτηρίζουν ως "δικτάτορα" τον Αδόλφο Χίτλερ ο οποίος ανεδείχθη νόμιμος Καγκελάριος  κατόπιν εκλογών και που αναμασούν τα γνωστά περί "Ολοκαυτώματος", δεν άφησαν "ήσυχη" την Βενετία και όσα την αφορούν, αρχής γενομένης από την μετάφραση του επισήμου τίτλου της ως "Republica" τον οποίον αποδίδουν ψευδώς ως ..."δημοκρατία" (Democrazia) ενώ πρόκειται περί "Πολιτείας". Απύθμενο θράσος παραχαράξεως για ένα καθεστώς το οποίο ανεδείκνυε τον Ηγεμόνα του (τον Δόγη) όχι δια της λαϊκής ψήφου, αλλά δια της επιλεκτικής αποφάσεως του δεκάνδρου (Dieci) Ολιγοβουλίου της Βενετικής Πολιτείας! Εν συνεχεία, δε, της όλης παραχαράξεως επιχειρείται το αυτό και στην περίπτωση του ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στην Βενετία, εμφανίζοντάς τον, απροσδιορίστως, ως ανίδρυμα της τοπικής ελληνικής "Κοινότητος" και αποκρύπτοντας συστηματικώς ότι υπήρξε έργο των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως οι οποίοι, δια της ανιδρύσεώς του, επέβαλαν την κοινωνικοπολιτική ισχύ των Ελλήνων επί του Δόγη της Ενετικής Πολιτείας αλλά, κυρίως, του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας ως πολιτικής εξουσίας της Ευρώπης, υπερβαίνοντας ευφυέστατα την πλήρη αντίθεσή τους προς τον εβραιοχριστιανισμό κι επιλέγοντας ένα αποτελεσματικότατο "όπλο" παράλληλης θρησκευτικής επιβολής με την έσωθεν επιδραστικότητα του κοινού χριστιανικού "δακτυλικού αποτυπώματος"!

     Στην εγκυρότερη πηγή, προερχόμενη εκ της Βιβλιοθήκης των "Ελλήνων Κενταύρων", την έκδοση του 1893 (τύποις "Φοίνικος" της Βενετίας) "Ελλήνων Ορθοδόξων Αποικία εν Βενετία"  του Ιωάννου Βελούδου, οι σελίδες που ακολουθούν και παρατίθενται αυτούσιες, αποτυπώνουν τον καθοριστικό ρόλο των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως στην ανίδρυση του ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στην Βενετία. Αξίζουν προσοχής:    

     Όμως, όπως έχει τεκμηριώσει ο εγκυρότερος μεσαιωνοδίφης μας Κωνσταντίνος Σάθας, οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως ήσαν συνειδητοί πολέμιοι της εβραιοχριστιανικής εκκλησίας "μειονεκτούντες κατά το χριστιανικόν αίσθημα" και δεν επεδίδοντο σε κοινότυπες "φιλανθρωπίες" μέσα στις οποίες νοούνται και πράξεις δωρεών που αφορούν σε έργα αλλοτρίας σωτηρίας ψυχών κλπ...

     Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Βυζαντινολόγος και φερέφωνο της επιχώριας εβραιοχριστιανικής εκκλησίας, Διονύσης Α. Ζακυθηνός στην τεκμηριωμένη του αναφορά για τον μεγάλο λόγιο και πολεμιστή Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη (βλ. "Μεταβυζαντινά και Νέα Ελληνικά", Αθήναι, 1978) δεν μπορεί να αποφύγει την παραδοχή της "ειδωλολατρικής"  προσεγγίσεως του ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων από τον Μιχαήλ Μάρουλλο Ταρχανιώτη ο οποίος υπήρξε ένας εκ των διακεκριμένων Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως: 

     Eν σμικρώ, οι Έλληνες Στρατιώτες της; Δύσεως, αυτοί που περιγράφονται επακριβώς στο ομότιτλο σύγγραμμα του αειμνήστου Κωνσταντίνου Σάθα, με οξύνοια αντιλήψεως εξωτερικής πολιτικής και κεφαλαιοποιώντας την πολεμική εποποιία τους υπέρ εθνικού συμφέροντος, ευφυέστατα επεβλήθησαν και του Ενετού Δόγη και του Καθολικού Πάπα ανιδρύοντας τον ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στην Βενετία μέσα στο πλαίσιο της τοπικής Ελληνικής Κοινότητος η οποία άνευ του κλέους των Στρατιωτών της δεν είχε ελπίδες υλοποιήσεως παρόμοιου έργου. 

     ΠΟΛΕΜΟΣ είναι η άσκηση πολιτικής με άλλα μέσα και πράγματι, οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως κατέδειξαν δια των όπλων τους, τον σωστότερο τρόπο ασκήσεως εθνικής πολιτικής και, μάλιστα, εξωτερικής! Διότι, όποιος δεν είναι προετοιμασμένος για πόλεμο δεν δικαιούται να απολαμβάνει την ειρήνη και αυτό το γνωρίζουμε και το τηρούμε όσοι Έλληνες από καταβολής αιώνων!