ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΝΕΩΣ

 ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΝΕΩΣ

     Mε την αναγνωσιμότητα των αναρτήσεών μας σε διαρκή άνοδο, διαπιστώνουμε ότι το περιεχόμενο αυτού του Ιστολογίου "αγκαλιάζει" πολύ ευρύτερο Κοινό από το δυναμικό της Σχολής μας και με χαρά λαβαίνουμε αρκετά μηνύματα με τοποθετήσεις αναγνωστών μας, φροντίζοντας όσα από αυτά θα μπορούσαν να έχουν γενικότερο ενδιαφέρον να τα δημοσιοποιούμε, απαντώντας στα ζητήματα που θίγουν κατά τρόπον ώστε να ενημερώνονται και όσοι λοιποί αναγνώστες μας μπορεί να έχουν ίδιες ή παρόμοιες απορίες με τους επιστολογράφους μας. Αυτή την φορά θα απαντήσουμε σε ένα μήνυμα που λάβαμε και παραθέτουμε εν συνεχεία, με κύριο ερώτημά του ένα γλωσσικό ζήτημα: Γιατί γράφουμε "Σκανδιναυία" και όχι "Σκανδιναβία" όπως συνηθίζεται.

     Το μήνυμα υπογράφεται από τον κ. Ι. Κοσμίδη στον οποίον ευχαρίστως απαντάμε ότι, κατ΄ αρχήν, ως Έλληνες, αποδίδουμε μεγάλη σημασία στην μητρική μας γλώσσα και, τούτου ένεκεν, επιλέξαμε την συγκεκριμένη γραφή όχι τυχαίως!

     Ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων" έχοντας την τύχη να περάσει τα ωραία προ-εφηβικά και εφηβικά του χρόνια στο Χανσεατικό Αμβούργο, να ταξιδέψει σε όλα τα επίκεντρα της Χανσεατικής Ενώσεως και, μετέπειτα, της Σκανδιναυίας, της Φινλανδίας και των Βαλτικών χωρών, να διαπλεύσει τη Βόρεια Θάλασσα και την Βαλτική και να μελετήσει όχι μόνον τα γεωγραφικά και κοινωνικά δεδομένα αυτών των τόπων αλλά και το ιστορικό παρελθόν τουςπου είναι πλουσιότατο σε πληροφορίες απαραίτητες ακόμη και για σύγχρονους σχεδιασμούς. 

 

     Έτσι, απ΄ όλη αυτή την περιδιάβασή του στον Ευρωπαϊκό Βορρά, ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων" κατάλαβε ότι όλος ο Πολιτισμός του θεμελιώθηκε όχι επάνω στις πανέμορφες γαιολογικές διαμορφώσεις του αλλά επάνω στα ...πλοία του αφού η θάλασσα και οι "δρόμοι" της ανέδειξαν ό,τι τον χαρακτηρίζει. Η  "ναυς", λοιπόν, η "ναυς" με τον χαρακτηριστικό της δίφθογγο τον οποίο διατηρήσαμε στην κοιτίδα των "νεών" την Σκανδιναυία, ως θα έδει!

 

     Αξίζει, επιπλέον, να προσέξουμε και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες:

     Α. Κατά την Δωρική διάλεκτο η «ναυς» στην γενική πτώση κλίνεται της «ναός» στον ενικό και των «ναών» στον πληθυντικό. Mας παραπέμπει κάπου;

     B. Στην «Ιλιάδα» του Ομήρου συναντούμε τον όρο «νήες μακραί» (λατιν. “naves longae”) δηλαδή, πλοία με μακρόστενη σχεδίαση που ευνοεί την ανάπτυξη υψηλών ταχυτήτων απαραιτήτων για καταδρομικές επιχειρήσεις, εν αντιθέσει με τα πλοία «στρογγυλής» σχεδιάσεως (νήες στρογγύλαι) που χαρεκτήριζαν τα βραδύτερα εμπορικά σκάφη. Μας θυμίζει κάτι από την εικόνα των σκαφών του Ευρωπαϊκού Βορρά;

     Eκεί, λοιπόν, όπου τα στρατόπεδα δεν περιβάλλονται από στεριανές οχυρώσεις αλλά από σκάφη τα οποία διασφαλίζουν «εν νηυσίν» τους πολεμιστές και πυρπολούνται ακόμη και εάν χρειαστεί, εκεί ριζώνει το σκεπτικό μας για την επιλογή της διφθόγγου, φίλτατε κ. Ι. Κοσμίδη και αγαπητοί αναγνώστες, απορούντες ή και υποψιασμένοι περί των προθέσεων σεβασμού της μητρικής μας Ελληνικής γλώσσας στη Σχολή μας και, βεβαίως, στο παρόν Ιστολόγιό μας. 

RIDDARASAGA

RIDDARASAGA

     Mάθατε να ακούτε παραμύθια; Μάθατε να ακούτε τις αλήθειες του ...μύθου και να ανακαλύπτετε την ρεαλιστικότητα που αναβλύζει η ...φαντασία; Αν όχι, μη συνεχίσετε να διαβάσετε όσα θα ακολουθήσουν. Αν όμως είστε ήδη υποψιασμένοι να αποκρυπτογραφείτε την πραγματικότητα που κρύβουν οι αφηγήσεις εκείνων που προσπαθούν να μας ξεσηκώσουν με νανουριστικά ...σαλπίσματα, τότε συνεχίστε διότι όσα έπονται είναι ακριβώς για σας, για σας που, ενώ δεν τα χρειάζεστε, σας είναι ...οξυγόνο! Και τα πραγματικά παραμύθια δεν είναι αυτά που έγραψε ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν με πρωταγωνιστές πριγκίπισσες και μπιζέλια, αλλά εκείνα που υπογράφει η Ιστορία της Ανθρωπότητος με πρωταγωνιστές αιμοσταγείς πολεμιστές που αγωνίστηκαν με το τόξο, το σπαθί και το ακόντιο ανυψώνοντας το δίποδο ζώο σε άνω θρώσκοντα χτίστη Πολιτισμού. Κι αν ποτέ αγαπήσατε εκείνες τις παλιές εικονογραφημένες εκδόσεις που γράφτηκαν για να εμπνεύσουν Αξίες ζωής, τότε ένας ακόμη τέτοιος ψίθυρος είναι στη διάθεσή σας αποτολμώντας μιαν αλληγορία λαών, τόπων κι εποχών αφού τα πάντα ρει και το δίδαγμα παρα-μένει! 

     Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό το ταξίδι ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν το ταξιδιωτικό μας διαβατήριο σφραγιστεί με την πρώτη συνοριακή σφραγίδα που, τότε, έγραφε "RISTORANTE VERONA" ενώ, σήμερα, γράφει "λαϊκά ελληνικά έπιπλα αμοργός". Μια ενδιάμεση ..."αφετηρία" εκεί, στην οδό Κόδρου 3 του κέντρου των Αθηνών της οποίας η πρόσοψη, παρά την εισβολή των μετέπειτα ...καραγκιόζηδων, παραμένει με το ίδιο φυσικό ξύλο και την ίδια χειροποίητη χαλκογραφία της δεκαετίας του '70.

     Kαι όποιος επιμένει να καταλάβει το κείμενο που ακολουθεί θα πρέπει να επιστρέψει στην προηγηθείσα φωτογραφία και να την συγκρίνει με την ακριβώς επάνω αυθεντική εικόνα του παλιού εκείνου ορμητηρίου του "ταξιδιού" μας για να αντιληφθεί τον κόσμο που εμείς οραματιζόμαστε μέσα στο φυσιοκεντρικό πλαίσιο της συμπαντικής αρμονίας, διότι, από εδώ ξεκινήσαμε και εδώ παραμένουμε.

     Επίσης, θα άξιζε να πούμε ότι σ΄ ετούτη την περιπέτεια οι γεωγραφικές μας προσεγγίσεις αλλά και οι αναγνώσεις μας των χαρτών υπήρξαν πολύ προσωπικές και ιδιαίτερες και ποτέ δεν μας ενδιέφεραν όροι όπως ισοδιάστατες, εμβαδοτηρητικές, κωνικές, μερκατορικές, ζενιθιακές ή άλλες ...προβολές! Μας αρκούσε το ένστικτό μας που για μας είναι μία δια βίου αλάνθαστη πυξίδα της οποίας το κύριο άκρο της βελόνας είχε χρώμα κόκκινο!

     Κόκκινο το χρώμα του αίματος και του πολέμου, το χρώμα της περιπέτειας και της θυσίας το χρώμα του διακυβεύειν και διακυβεύεσθαι! Το χρώμα των ανήσυχων που δεν εφησυχάζουν και δεν βολεύονται, το χρώμα των ακάθεκτων μαχητών! Κι ο Κένταυρος, αυτός ο Κένταυρος..., αλληγορία συνυπάρξεως σοφίας και βίας, δηλαδή του άπαντος που συνθέτει τον Κόσμο. Κι εμείς υφάναμε το κατακόκκινο πανί μας με τον κατάμαυρο Κένταυρο για ν'  αρματώσουμε το ντρακάρ που, σε λίγο, θα σαλπάριζε για να μας ταξιδέψει.

     Toν ούριο άνεμο στα "πανιά" μας δεν τον δίνουν μόνον οι αρχαίοι μας Σπαρτιάτες κι οι νεώτεροι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως αλλά κι όλοι οι πολεμιστές της Ιστορίας, αυτοί που νίκησαν τον ψευτο-θεό των ταπεινών που ευλογεί όσους πεσμένους στα τέσσερα και στη θέση του εξύψωσαν παγανιστές αληθινούς θεούς που διδάσκουν ότι η φωτιά και το τσεκούρι κρατάνε ράτσες ζωντανές κι ευημερούσες μέσα στους αιώνες! 

     Kι ο ολοπόρφυρος ανατέλλων ήλιος μας ξεσήκωνε το γλυκοχάραμα από τα πρόχειρα στρωσίδια στη κουβέρτα, συνεχίζοντας τη πορεία μέσα στους ατέλειωτους διατειχισμούς του σκαριού επί είκοσι χρόνια.

     

"Ευαγγέλιό" μας, το έπος του Ragnar Lodbrok, του Viking πολέμαρχου Reginherus ή Ragnar που, την Άνοιξη του 845, με τα 120 ντρακάρ του, "γονάτισε" την κεντροευρωπαϊκή Καρολίγγεια Αυτοκρατορία υπό τον Κάρολο Β' Φαλακρό, σπέρνοντας τον τρόμο στη καρδιά της, το Παρίσι και νικώντας το φεύγοντας και παίρνοντας μαζύ του λύτρα 7.000 λίβρες τιμαλφών για να κάνει ευτυχισμένους τους στρατιώτες του και να δώσει πνοή στη ράτσα του! Τότε οι Bίκινγκ, σαρώνοντας τις, αρρωστημένα μερκαντιλιστικές και θεοκρατικές, κοινωνίες της Βόρειας Ευρώπης (Aμβούργο κλπ) απέδειξαν ότι οι δικοί τους θεοί, οι άτεγκτοι αλάστορες άθνητοι, είναι οι κυρίαρχοι της Ιστορίας.

     Ο βαρδιάνος μας έβλεπε από μακριά τους φρουρούς των κάστρων που προσπερνάγαμε έτοιμους να μας βυθίσουν και καθοδηγούσε τον τιμονιέρη, όμως αυτό ήταν μια ρουτίνα που κράτησε χρόνια και  καμιά πολεμίστρα δε τόλμησε να μας αγγίξει. 

     Βασιστήκαμε στον ελιγμό, αυτόν που πάει κόντρα στο κύμα, κόντρα στον άνεμο κι αποδείχτηκε ότι είχαμε μελετήσει καλά τον "καιρό" και την "Τέχνη του Πολέμου", συνεχίζοντας να διαπλέουμε στον αφρό τις θάλασσες. 

     Κι όταν ο βαρδιάνος τυφλώνονταν απ΄ την ομίχλη και τις θαλασσοψεκάδες, το αγαπημένο μας κοράκι καθοδηγούσε τον τιμονιέρη να κρατά σταθερή τη πορεία και τους κωπηλάτες να κρατούν το ρυθμό. Σ΄ αυτό το φτερωτό που έφτασε πετώντας απ΄ τη μακρινή Καμακούρα χρωστάμε ένα μεγάλο μέρος όσων καταφέραμε. 

Και οι ανθρωποφάγοι Λαιστρυγόνες, οι Κουρόνιοι, οι Κούροι της Κουρλάνδης, αυτοί που στάθηκαν ισάξιοι των αγριότερων Βίκινγκ;

M' αυτούς τους ακατάβλητους πολεμιστές που βρίσκονται επάνω στη ρότα μας, τι γίνεται στη Saga μας την ατέλειωτη;

Τι μας λένε γι' αυτούς οι κιτρινισμένες χειρόγραφες περγαμηνές του παρελθόντος που πάντα συμβουλευόμαστε στο μεγάλο ταξίδι της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ώστε να ευθυγραμμιζόμαστε με τον προορισμό μας;

Μα, ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί ανάμεσα σ' ομοίους δεξιοτέχνες των όπλων, ανάμεσα σ΄ όσους αγνοούν τον φόβο και ξέρουν ν΄ αγωνίζονται, ν΄ ανταλλάσσουν με κέφι σπαθιές, τσεκουριές και τοξεύσεις.

Τούτοι οι απροσκύνητοι Βαλτικοί που ως τον 13ο αιώνα περιφρονούσαν κάθε ξένο θεό μένοντας πιστοί στις παγανιστικές τους θεότητες, δεν είναι παρά οι αντικατοπτρισμοί μας στα ματωμένα νυχτερινά νερά της Grobiņa ανάμεσα σε εμβολιζόμενα ρηχόπλωρα σκαριά που διεκδικούν κυριαρχία σε θάλασσες και ποτάμια.

Πρώτος ο Βίεκιντς, πολέμαρχος και έμπειρος ναυμάχος, επικαλείται την βία πιστεύοντας ότι η επιβίωση περνά μέσα από την επιθετική δράση.

Μετά η ιέρεια Λάιμα που ενσαρκώνει την βαλτική θεότητα της Μοίρας και σαν πιο ώριμη αντιτίθεται σε κάθε άδικην αιματοχυσία υπαγορεύοντας την διαιώνιση της ράτσας και την αναγκαιότητα πνευματικού βάθους στη καθημερινότητά της.

Τέλος, ο νεαρός πολεμιστής Άρνις που μεγάλωσε στη σκιά των Βίκινγκ, τους θαυμάζει αλλά και τους εχθρεύεται, μορφοποιώντας μια γέφυρα ανάμεσα σε δυο αντιτιθέμενους κόσμους.

Όλοι οι Κούροι εδώ..., να παρασύρουν στο θάνατο τους πάνοπλους Σουηδούς που άφησαν πίσω τους μια Σιγκτούνα να καίγεται από τους Κούρους, φτάνοντας στη Κουρλάνδη για τους νικήσουν χωρίς να καταφέρνουν να τους συναντήσουν!

     Αυτούς τους εκχριστιανισμένους από μία βάσκανο μοίρα Σουηδούς, που πάνοπλοι σάλπαραν για να αφανίσουν τους γυμνούς παγανιστές Κούρους, ενώ πίσω τους ο ένας Θεός τους για άλλη μια φορά ήταν ανύπαρκτος, κουφός στις ικεσίες των πιστών του που σφαγιάζονταν από τους παμπόνηρους Κούρους.   

     Και οι πολλοί, οι αμέτρητοι θεοί των παγανιστών, στην Κουρλάνδη, βύθιζαν στο πάγο τους αναιδείς χριστιανόπιστους θωρακοφόρους Σουηδούς που νόμισαν ότι στον Πόλεμο νικάνε οι αριθμοί και τα μέσα…, όπως αιώνες αργότερα νόμισαν και οι ηττημένοι «νικητές» Αμερικανοί στο Βιετνάμ!  

Κι ενώ η Σιγκτούνα καίγονταν μαζύ με τα γυναικόπαιδα των Σουηδών που νόμιζαν ότι ο αφανισμός των Κούρων θα ήταν γι αυτούς περίπατος, οι Κούροι σήκωναν το βιος της σουηδικής πρωτεύουσας ξηλώνοντας ακόμη και τις περίτεχνες πύλες της που τις φόρτωναν στα σκαριά τους για να τις φέρουν πίσω στη Κουρλάνδη.

Διδάγματα... διδάγματα όλα τούτα, "σχολεία" πολεμικής πανουργίας που σε μαθαίνουν πώς να νικάς τον εχθρό κάνοντάς τον να νομίζει παντοδύναμος ενώ δεν είναι παρά ένα θύμα της επάρσεώς του, μέχρι να τον βυθίσεις μέσα στη μαύρη λάσπη του βάλτου που του επιφυλάσσεις.

Εδώ συναντάς τον Σουν Τζου με την "Τέχνη του Πολέμου", τον Νικολό Μακιαβέλι με τον "Ηγεμόνα", τον Φρειδερίκο Νίτσε με τον "Υπεράνθρωπο", τον Κωνσταντίνο Σάθα με τους "Έλληνες Στρατιώτες εν τη Δύσει", εδώ, σε μια γωνιά της Βαλτικής όπου, μπροστά σου εμφανίζεται μια αλυσοφορεμένη σκεπτομορφή θυμίζοντάς σου ότι η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι ζαχαρωτό πασπαλισμένο με μοσχομυρωδάτη άχνη αλλά ζεστό, ανθρώπινο, αίμα που βρωμάει θάνατο.

Κι αυτές τις μεγάλες μορφές κάθε άλλο παρά ακίνδυνα τις συναντάς σε τούτο το "διάβα" που προστάζει τον οικαοστρόφο σε διαρκή προσοχή κι ετοιμότητα..., αφού το ρίσκο του ναυαγίου είναι πανταχού παρόν κι ο θαλασσοπνιγμός το μόνο επακόλουθο.

Κι η προσοχή μας δεν περιορίστηκε στο τιμόνι αλλά σάρωνε ολόκληρο το σκάφος έχοντας κατά νου τη δολιότητα του εχθρού που ήταν έτοιμος να μας πετάξει με τους καταπέλτες του πιθάρια με νάφθα στο κατάστρωμα κι έπειτα, καταμεσής στο πέλαγος, να μας πυρπολήσει με τα φλογοφόρα βέλη του.

Την εικόνα την είχαμε δει πολύ συχνά στο δρόμο μας σε άλλους και ξέραμε πόσο μοιραία θα ήταν για μια προσπάθεια σαν τη δική μας που είχε ανάγκη ο πολιτισμός.

Όχι, μια τέτοια εικόνα δεν θα ήταν ποτέ άξια των προσδοκιών μας και την αποφύγαμε με τη δύναμη του μυαλού μας.

Πολύ, δε, περισσότερο πασχίσαμε να αποφύγουμε ένα ακόμη χειρότερο "ναυάγιο", εκείνο που θα μας έδειχνε να χαμογελάμε με το χρυσίο στα χέρια!

Πριν ξεκινήσουμε τον πλου μας γνωρίζαμε πολύ καλά τους αμέτρητους θησαυρούς που κρύβουν οι βυθοί των ωκεανών αντάμα με τους σκελετούς εκείνων που τους αποθησαύρισαν, τεκμηριώνοντας την ματαιότητα της ύλης και του πλούτου ανά τους αιώνες.

Κι εμείς μεγάλο πλούτο κουβαλάγαμε στο κατάστρωμα και στ΄ αμπάρια μας, αλλά πλούτο όχι υλικό...

Ο αγαπημένος μας φτερωτός μπροστάρης μας έγνεψε να βιαστούμε για μας περίμενε δρόμος μακρύς κι εμείς υπακούσαμε.

Mικρός που είναι ο κόσμος κι ακόμη μικρότερος μπροστά στα μεγάλα σύμβολα κι ο Μπγιόρν ο Σιδηρόπλευρος, ο γιος του μεγάλου Ράγκναρ Λόθμπροκ πρόσταξε: "Στη Ρώμη!". Δεν έχει σημασία αν ξεκίνησαν εξήντα δύο ντρακάρ και γύρισαν μόνον τα είκοσι, αδιάφορο κι αν από τις τέσσερις χιλιάδες Βίκινγκ που γέμιζαν τα πλοία γύρισαν πίσω λιγότεροι από χίλιοι και τι πως, αντί για τη Ρώμη, κούρσεψαν τη Λούνα ενώ χάθηκε μια ολόκληρη γενιά βετεράνων πολεμιστών... Σημασία είχε πως τα σεντούκια βρέθηκαν πίσω ξέχειλα από θησαυρούς εμπειριών πολέμου που θα αξιοποιούνται και θα ξανα-αξιοποιούνται όσο οι Βίκινγκ δεν παραδίδονται και παραμένουν ολοένα και πιο δυνατοί όσο τίποτε δεν τους σκοτώνει! Τι 895 τι 1945... Εν τω μεταξύ...

To πλοίο "Schwabenland" ήταν έτοιμο να σαλπάρει για την μεγάλη αποστολή της Ανταρκτικής εκείνο το σωτήριο έτος 1938 για να εξασφαλίσει ...λάδι φαλαινών ή και να χαρτογραφήσει μια περιοχή την οποία, η βερμπαλιστική μεμψιμοιρία των ηττημένων "νικητών" θα πλαισίωνε με μια συνωμοσιολογία η οποία, μόλις το 2016 θα απεδεικνύετο όχι και τόσο συνωμοσιολογική...!

Εμείς, στην "Neuschwabenland", ακούσαμε τα τραγούδια των φαλαινών οι οποίες μας ψιθυρίζουν τα μυστικά των βυθών και, κατακτώντας το διάστημα με τους πυραύλους του αείμνηστου Wernher von Braun, δεν παραλείψαμε να κατακτήσουμε και τις αβύσσους των θαλασσών με ορμητήριο την "Βάση 211" αφού, τα δικά μας ταξίδια δεν είναι "τουριστικά", αλλά διακτινισμοί μέσα στο απέραντο εύρος της γνώσεως και του "επίστασθαι", έχοντας το κληροδοτημένο προνόμιο της επισφραγίσεως της ζωής και του μέλλοντος των επιστημών με την ιερή Σβάστικα!

Κατόπιν, στοιχηθήκαμε ξανά στα πόστα μας κι ο οιακοστρόφος ευθυγράμμισε τη καρίνα με το αζιμούθιο της Κουρλάνδης.

Εχθροί κι αδέλφια κι αυτοί οι Κούροι, σε μια συμπόρευση μαχητών μέσα στο χρόνο όπως φάνηκε κατόπιν...

Πατώντας πάνω στους βάλτους και στα δάση της Κουρλάνδης, μεταφερθήκαμε πολύ, πίσω στο χρόνο κι ανταμώσαμε σπουδαίους πολεμιστές που φημίζονταν όχι μόνον για την αγριότητά τους που ξεπέρναγε εκείνη των δυνατών Βίκινγκ, αλλά και για την απόκοσμη ικανότητά τους να προκαλούν τα στοιχεία της φύσεως και να τα κατευθύνουν εκεί που ήθελαν.

Αδίστακτοι κουρσευτές της Βαλτικής κι αυτοί, πλουτισμένοι με το "χρυσάφι" της θάλασσας που λέγεται κεχριμπάρι, αρμάτωναν καράβια πολύ καλύτερα των Βίκινγκ και ξεχύνονταν σε πέλαγα και ποτάμια για να σαρώσουν τα χέρια τους ό,τι φάνταζε στο μάτι τους, αφήνοντας πίσω τους ό,τι άξιζε σ΄ εκείνους που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι..."

Ήταν αυτοί που όταν τα ξάρτια των σκαριών τους εμφανίζονταν να 'ρχονται απ΄ το πέλαγος οι καλόγηροι δεν γονάτιζαν να ικετεύσουν την εξ "Ύψους" σωτηρία τους όπως έκαναν όταν φαίνονταν τα καράβια των Βίκινγκ αφού, απλώς, δεν ...προλάβαιναν!

Κι εκεί που όλα κόπαζαν, ο μάγος παγανιστής αποτέλειωνε τους εχθρούς κι αυτοί ας ήταν κι οι Βίκινγκ που έτρεμαν τους Κούρους!

     Οι Κούροι, όπως κι οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως μας θύμισαν ότι οι υγιείς κοινωνίες ακόμη και στη σχόλη τους διασκεδάζουν με παιδιές πολέμου και ψυχαγωγούνται ασκούμενοι στα όπλα. 

Όμως, αυτή η σπουδαία ράτσα πολεμιστών, όπως και κάθε τι σπουδαίο, ήταν ολιγάριθμη, εκτεθειμένη στους κινδύνους που επηρεάζουν τους λίγους, αυτούς που είναι δυνατοί και συχνά νικούν τους πολλούς αλλά...

Εμείς εδώ καταλάβαμε πολλά για την παραφορά της μάχης, για την αφοβία μιας απολαυστικής επιθέσεως λίγων εναντίον πολλών, κυρίως δε, την διατήρηση των Αξιών του Πολέμου μέσα στους αιώνες.

Διότι εδώ, οι βάλτοι, τα δάση και τα παράλια αφηγούνται ένα έπος που λάμπει στο μέσον του 20ού αιώνος όπως και παλιά, τότε που ο νεαρός Άρνις τόξευε αλύπητα τους Βίκινγκ τρέποντάς τους σε άτακτη φυγή αφήνοντας πίσω τους τα καράβια τους να ρημάζουν στα ρηχά.

Ναι, εδώ βγήκαμε απ΄ τα νερά της Βαλτικής αντάμα με τον μαύρο καβαλάρη της Ιστορίας, κρατώντας ο καθένας στο χέρι για πυξίδα τη σημαία με το σύμβολό του.

H μοίρα του πολεμιστή σκληρή αλλά κι όμορφη, όταν τον Ιούνιο του 1940 η Λετονία δέχεται την εισβολή του σαρωτικού όγκου των Σοβιετικών οι οποίοι κατακτούν τη χώρα κι όμως... ο βάρβαρος όγκος τους δεν καταφέρνει να νικήσει το πνεύμα των Κούρων οι οποίοι ανθίστανται και διατηρούν εκείνο που οι γείτονες Φινλανδοί ονομάζουν "sisu"! "Πολέμα ως Άνδρας!" επιμένουν στις αφίσες τους οι Λετονοί και τον Ιούλιο του 1941 υποδέχονται ως απελευθερωτές τα Γερμανικά στρατεύματα του III Reich!

Kι ο Άρνις εδώ κι αιώνες έστεκε κι ενέπνεε πολεμιστές ζωσμένος τη φαρέτρα του και με το τόξο και το σπαθί στα χέρια, ώσπου, στον 20ό αιώνα, φόρεσε τη στολή των SS για να μας δείξει το ανθρώπινο πρόσωπο του Πολέμου που πολεμάει κτήνη.

H σοβιετική κατοχή είχε ήδη εξολοθρεύσει ένα μεγάλο μέρος πληθυσμού των Λετονών με δολοφονίες κι εκτοπίσεις από τις οποίες οι εκτοπισμένοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω στο τόπο τους. Οι Ρώσοι κομμουνιστές εφάρμοσαν από την πρώτη στιγμή της εισβολής τους στη Λετονία την γνωστή μέθοδο της γενοκτονίας του ντόπιου πληθυσμού κι κυνηγημένοι από τους Γερμανούς άφησαν πίσω τους έναν ερειπωμένο τόπο χωρίς καν κρατικήν υπόσταση που να παρέχει το δικαίωμα επιλογής συμμάχου και να μπορεί να νομιμοποιήσει μια συμμαχία, με αποτέλεσμα οι Λετονοί να υποδεχθούν τους Γερμανούς όχι ως τυπικούς "συμμάχους" αλλ' ως κάτι περισσότερο και ιερότερο, ως λυτρωτές από τα δεινά βαρβάρου κατακτητή: Είχαν επιλέξει το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης!

Μαχόμενοι πλευρό με πλευρό, Λετονοί και Γερμανοί, συγκροτούν μιαν ενιαία στρατιωτική δύναμη δύο επίλεκτων μεραρχιών (15η και 19η Μεραρχίες Waffen SS) κρατώντας μακριά τον σοβιετικό εχθρό, ενώ, η μεταπολεμική σιωνιστική προπαγάνδα θα ...παραμιλά για "απουσία συμμαχίας" και "μη ιδεολογική συστράτευση Λετονών και Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών", όμως, η αλήθεια θα παραμένει αποτυπωμένη στις φωτογραφίες της εποχής όπου σύμβολα, Άνθρωποι και κοινή δράση θα συνδέουν και θα αδελφοποιούν Γερμανούς και Κούρους σε μια κοινή προσπάθεια διατηρήσεως των Αξιών της Ευρώπης!

Hρωικός ο αγώνας της Κουρλάνδης, γενναίοι πολεμιστές οι Κούροι και το απέδειξαν όταν πρώτο έπεσε το Βερολίνο (8η Μαίου 1945) και την επόμενη ημέρα (9η Μαίου 1945) έπεσαν ξανά οι Κούροι στα εγκληματικά χέρια των Ρώσων! Ακολούθησε η γενοκτονία των Λετονών από τους Ρώσους οι οποίοι διέπραξαν ανήκουστα όσο και ατιμώρητα εγκλήματα όπως η δολοφονία πλέον των 150.000 Λετονών και ο θανατηφόρος εκτοπισμός ακόμη περισσότερων στα στρατόπεδα των σοβιέτ με ενδεικτική την επιχείρηση Priboi (Μάρτιος 1949) κατά την οποία, μόνον σε μία νύχτα, 42.000 Λετονοί μεταφέρθηκαν βίαια σε ρωσικά στρατόπεδα (Gulag) όπου και πέθαναν! Οι Ρώσοι πυρπόλησαν χωριά των Λετονών με χιλιάδες αμάχων νεκρούς, κατέστρεψαν τις υποδομές της Λετονίας, απαγόρευσαν την Λετονική γλώσσα και υπεχρέωσαν τους Λετονούς να μιλούν Ρωσικά, αφάνισαν την Παιδεία και την τάξη των διανοουμένων της χώρας και, μέσα από μία περίοδο μισού αιώνος απωλείας της εθνικής τους κυριαρχίας, δημογραφικής αποδομήσεως και πολιτισμικής καταστολής, το 1991, μετά την κατάρρευση του εγκληματικού κομμουνισμού, οι Λετονοί ανέκτησαν την ελευθερία τους επιμένοντας να πολεμούν συνεχώς, ακόμη και επί κατοχής τους, με οργανωμένες ανταρτικές μονάδες εθνικής αντιστάσεως (Mežabrāļi, Αδελφοί των δασών) επιβεβαιώνοντας ότι η ψυχή των Κούρων παρέμενε ζωντανή παρά τα όποια και όσα "δεινά"!

Βαθιά χωσμένη σε κάποια παραλία της Βαλτικής, η ασπίδα του νεαρού Άρνις, του αιωνόβιου κι αγέραστου ήρωα των Παραδόσεων της Κουρλάνδης, παραμένει σε ετοιμότητα να υπερασπισθεί τους Κούρους που θα την αδράξουν για την επόμενη νικηφόρα δράση τους, έχοντας υιοθετήσει το "sisu" των ομόρριζων γειτόνων τους Φίννων ως κοινό "παρονομαστή" φυλετικής ιδιοσυστασίας!

     Δρομάρηδες, λοιπόν, ανήσυχοι κι ασυγκράτητοι ταξιδευτές σε στεριές και σε θάλασσες, οι "Έλληνες Κένταυροι" σχεδιάζουμε τη Saga μας που θα μας κάνει σοφότερους, ευδαιμονέστερους και πιο ...οξυγονωμένους. Γεμίζουμε, σιγά-σιγά, το δισάκι μας με γνώσεις κι άλλα απαραίτητα γιατί μας προσμένουν διαλογισμοί πάνω στ΄ αφρισμένα κύματα της Βαλτικής, σιμά στ' άλογα των φιόρδ, μέσα σε ντρακάρ έτοιμα να σαλπάρουν για μακρινές περιπέτειες! Kαι προς αυτά πορευόμαστε με την Ιπποσύνη μας βασικό εφόδιο! 

     Oι δρόμοι, στεριανοί ή θαλάσσιοι, μας είναι γνωστοί και τα μονοπάτια εξίσου και στο ντορβά μας οι χάρτες κι οι πυξίδες προσμένουν απ΄ τις προηγούμενες περιπλανήσεις μας να μας ξαναδείξουν τον ένα και μοναδικό Βορρά. 

     Με τον δικό μας εξάντα, αυτόν που κανένας άλλος δεν κατέχει, χαράξαμε τη ρότα μας ερμηνεύοντας "καιρούς" κι "αστερισμούς" που θέσαμε στη δούλεψή μας γιατί όποιος δεν θέτεςι στη δούλεψή του το σύμπαν αλλά υποτάσσεται σ΄ αυτό, σε προορισμό δε φτάνει. 

     Έτσι σκέφτονται οι θεοί, όσοι έχουν επίγνωση ότι τα σώματά τους δεν είναι παρά κατοικίες του Θεού κι αυτό τον Θεό υπερασπίζονται με τα όπλα τους.

     Όμως, ο εξάντας δεν μας ήταν αρκετός, όσο το σοφό κοράκι που στέκονταν ο σταθερός προπομπός μας σε όλη την ατέλειωτη πορεία μας στις βόρειες θάλασσες και νότιες στεριές!

     Αυτό το κοράκι που ήταν ο κρωγμός της διοράσεώς μας που προέβλεπε ό,τι επικίνδυνο θα φαίνονταν στο δρόμο μας και για το οποίο θα έπρεπε να προετοιμαστούμε, αποφεύγοντας ολέθριους κινδύνους.

     Κι αμέσως μόλις η σύγκρουση για την οποία μας προειδοποιούσε τέλειωνε και τα βέλη μας, όσα δεν είχαν ξεκάνει τον εχθρό, έμεναν καρφωμένα στη γη, τούτο το κοράκι κάθονταν επάνω τους και έπαιρνε ανάσες για να συνεχίσει να προπορεύεται της πορείας μας, έτοιμο να μας προφυλάξει και πάλι από κάθε κακό!

     Στο τέλος, το καλό μας κοράκι, βλέποντάς μας και πάλι να ξεκινάμε, μάζευε το σμήνος του και ξαναγίνονταν οδηγός μας κάτω από δύσκολους ουρανούς και νέφη καταιγίδος.

     Κι εκεί που άλλοι έψαχναν το βαρύτιμο Άγιο Δισκοπότηρο, εμάς το κοράκι μας έδειχνε το δρόμο για το μονάκριβο γέρας, ένα σπαθί μπηγμένο στο βράχο στολισμένο με ένα φτερό που είχε πέσει απ΄τον φτερωτό καθοδηγητή μας. Τι πιο πολύτιμο για κάποιον που θα συνεχίσει να μάχεται...

     Α! Ναι, διαθέταμε και τους εγκυρότερους χάρτες που αναφέρουν την Γερμανία ως “Großdeutsches Reich” στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο Γερμανικός λαός του “Ανατολικού Reich” (Österreich, Αυστρία) ο οποίος με δημοψήφισμα επέλεξε την συνένωσή του με τον κυρίως Γερμανικό λαό της Μεγάλης Γερμανίας (“Großdeutschland”). 

     Κι αυτούς τους χάρτες μας που δεν τους περιέχουν οι κλασικοί πορτολάνοι, τους αγοράζουμε με RM (Reichsmark) από τον έγκριτο Οίκο “Kartogr. Anstalt Freytag-Berndt u. Artaria” της Βιέννης. Όπως και να το κάνουμε αυτοί παραμένουν διαχρονικώς και οι εγκυρότεροι.

     Kι ακόμη εγκυρότερους χάρτες από εκείνους που εκδίδουν τα Ναυαρχεία κι έχουμε στη χαρτοθήκη μας, διαθέτουμε στη ...Βιβλιοθήκη μας! "Χάρτες" που μας δείχνουν πολύ σημαντικότερους "προορισμούς" που αν, προηγουμένως, δεν τους κατακτήσεις, κάθε επίγεια συντεταγμένη είναι ανώφελη και δεν οδηγεί πουθενά.

     Στη τύχη δεν αφήνουμε τίποτε κι όσο για τα "μέσα" και τ΄ απαραίτητα μας είναι κι αυτά γνωστά και πολύ οικεία αφού μέσα στα σκαριά και στα ορμητήριά τους βρεθήκαμε στο παρελθόν φιλοξενούμενοι των άγριων Vikings και των ακαταμάχητων Ουραλο-αλταϊκών επιδρομέων με τον υψηλό πολεμικό πολιτισμό που άρχισαν να δομούν από το 800 μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας ότι  μ ό ν ο ν   ο   π ο λ ε μ ι σ τ ή ς   μπορεί να ανιδρύσει προηγμένες κι ευδαίμονες κοινωνίες!

      Άραγε, αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί οι Σκανδιναυικές χώρες που κατοικούνται από άγριους πολεμικούς λαούς κατάφεραν να αναπτύξουν τις πλέον προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνικές συνθήκες ενώ, κάποιες "άλλες" κι ας μη τις αναφέρουμε, με όλη την πασιφιστική ρητορική τους κατήντησαν κοινωνίες παρακμής και αθλιότητος;

     Χρόνια πριν, πολλά χρόνια πριν, μάθαμε να "διαβάζουμε" τους χάρτες και τα αζιμούθια και μέσα απ΄ αυτά να διακρίνουμε ράτσες και λαούς, να τα ξεχωρίζουμε, αφού στη Φύση δεν υπάρχει τίποτε "ίσο" και "όμοιο", αλλά και να τα σεβόμαστε αποτιμώντας σωστά και ρεαλιστικά, το καθένα! Έτσι, ξέρουμε ότι εκεί "επάνω" η τετράδα (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία και Φινλανδία) των χωρών δεν αποτελείται από έναν λαό, αλλά από ...δύο κι αυτή η τετράδα δεν συνιστά "Σκανδιναυία" αλλά Σκανδιναυία και Φινλανδία διότι οι μεν τρεις χώρες (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία) αποτελούν την Σκανδιναυία με τον Γερμανικό πληθυσμό της, ενώ ξέχωρη είναι η Φινλανδία με τον Φιννοουγγρικό-Ουραλικό πληθυσμό της. 

     Eκείνη την εποχή το Oslofjord (το φιορδ του Όσλο), η γεωγραφική «κοιτίδα» τούτου του λαού, ονομάζονταν Viken που σήμαινε «κόλπος» και από αυτό οι κάτοικοί του πήραν το όνομα «Viking» ώστε να συμπεραίνουμε ότι υπό την ονομασία «Viking» νοείται ο Νορβηγός. Και οι Βίκινγκ υπήρξαν πολεμιστές και πολυθεϊστές, φύσει κατακτητές και ατρόμητοι θαλασσοπόροι.

     Όπως και οι ασιάτες Μογγόλοι, οι Βίκινγκ πίστευαν σε αντιπαλαίουσες θεοποιημένες δυνάμεις, σε εκείνες του καλού και του κακού, που ταυτίζονταν με τα πνεύματα των προγόνων τους και χρησιμοποιώντας μόνο τα τσεκούρια τους και ποτέ πριόνια, ναυπηγούσαν τα υπέροχα σκάφη τους, τα "Drakar" με την χαρακτηριστική πλώρη που έφερε δρακοκέφαλο και όχι μόνον.

     Και αντί να ενώνουν τις άκρες των σανίδων του κορμού του σκάφους μεταξύ τους, όπως συνήθιζαν άλλοι λαοί, οι Σκανδιναυοί εισήγαγαν την τεχνική της αλληλεπικαλύψεως των σανίδων που θα σχημάτιζαν το σκάφος, την ναυπηγική τεχνική "Clinker". 

     Δίνοντας στα "ρηχά" σκάφη τους το συγκεκριμένο επίμηκες σχήμα με τετράγωνο κεντρικό ιστίο, oι Βίκινγκ μπορούσαν να διαπλέουν με ασφάλεια τους μεγάλους ωκεανούς αλλά και να ολοκληρώνουν με επιτυχία επιδρομές σε ηπειρωτικές χώρες εισχωρώντας σε αυτές μέσω των ποταμών τους.

          Μ΄αυτούς θα συμπλεύσουμε κι αυτή τη φορά και θα φάμε και κρέας αρκούδας που δίνει δύναμη για να βγάζουν ...σπίθες τα κουπιά του ντρακάρ. 

     Σε τούτο το κυνήγι το θήραμα φάνταζε βαρύ και δύσκολο όμως, βαρύ ήταν και το τόξο μας όπως βαρειά ήταν κι η ...πείνα μας κι όταν όλα δείχνουν να έχουν ειδικό "βάρος" το αποτέλεσμα είναι σίγουρο.

     Φονικά τα βέλη μας, σταθερό το χέρι μας κι οι αιχμές μας να μη συγχωρούν "ζωή" σ΄ ό,τι αγγίξουν!  

     Έτσι, το τρόπαιο δεν άργησε να βρεθεί στη κατοχή μας, μπροστά μας, με όλο το υπόλοιπό του μέσα στις χύτρες μας. Ναι, εκείνος που επιμένει ...τρώει! 

     Αλλά, κανένας ψόγος κι αν το θήραμα είναι μικρότερο... Kι αν το κρέας δεν είναι αρκούδας θα είναι κάτι άλλο, εξίσου νόστιμο! Εκείνο που έχει σημασία είναι να κορεστεί η πείνα του πολεμιστή για να μπορεί να συνεχίζει τον πόλεμο!

     Και θα χαρούμε και τη Zarah Leander να μας επιβεβαιώνει ότι "Davon geht die Welt nicht unter" αφού σε τούτους τους τόπους η μέρα διαρκεί τόσο πολύ! Είσαι;...

     O χρόνος χτίζει τις δικές του γέφυρες ανάμεσα στις εποχές του κι όλοι εμείς οι θνητοί περπατάμε ανέμελα πάνω σ΄ αυτές, ξεχνώντας το πόσο δύσκολα τα βάθρα τους άντεξαν στις δοκιμασίες των αιώνων! Γι αυτό, όμως, στους «Έλληνες Κενταύρους» σχεδιάζουμε τις περιπλανήσεις μας σε μακρινούς τόπους κι αφρόεσσες θάλασσες, έτσι, για να ξαναβρούμε τη περπατησιά μας στα χνάρια της Ιστορίας εκεί που οι πρόγονοί μας Στρατιώτες της Δύσεως μεγαλούργησαν κι άφησαν πίσω τους την εποποιία των Ουσάρων ως πολεμική παρακαταθήκη της Ανθρωπότητος. Κι εμείς θα ξανα-πάμε εκεί που ...πήγαμε γιατί το καλοψημένο κρέας της αρκούδας μας περιμένει για να μας χορτάσει! 

Eδώ, στον ευρωπαϊκό Βορρά, στο περίγραμμα του αρκτικού κύκλου σπουδάσαμε μιαν εμβληματική φυλή όπως την μελέτησαν σε βάθος πολύ πριν από εμάς και οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές κυρίαρχοι της Νορβηγίας: Την φυλή των Σαάμι, μια ράτσα πολεμιστών της φύσεως που δεν βασίζονταν σε άρματα μάχης αλλά στους ταράνδους τους για να δαμάσουν όχι κάποιους δίποδους εχθρούς αλλά την ίδια την φύση! Μέγα το δίδαγμά τους και ανεκτίμητες οι παρατηρήσεις των Στρατιωτών του ΙΙΙ Reich γι αυτούς τους αρκτικούς πολεμιστές, όπως μας τις αποδίδει ο διακεκριμένος ιστορικός A. E.  Γκρίνι στην επιστημονική του μελέτη που δημοσιεύτηκε από το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας NTNU. Και αυτή την μελέτη αξίζει να την σταχυολογήσουμε ώστε να εξαγάγουμε συμπεράσματα που τεκμηριώνουν την αναγκαιότητα σεβασμού φυλών και παραδόσεων που συνεισφέρουν, αδιακρίτως, στον Ανθρώπινο Πολιτισμό. Kαι να τι μας λέει ο Α. Ε. Γκρίνι:

Γερμανοί στρατιώτες γοητεύτηκαν από τον πληθυσμό των Σαάμι και τράβηξαν πολλές φωτογραφίες. Εδώ απεικονίζονται Σαάμι που εκτρέφουν τάρανδους με παραδοσιακές τελετουργικές ενδυμασίες για έναν γάμο στο Καουτοκέινο. Το ζευγάρι με λευκή γούνα είναι ο Άντερς Πέρσεν Μπερ και η Άννα Μπούλγιο Μπερ. (Φωτογραφία: Otto Hans Klötzer / Βιβλιοθήκη της κομητείας Finnmark)

Bάσει των προσεκτικών επιστημονικών παρατηρήσεων του στρατού του Γερμανικού 3ου Reich συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Γερμανοί κατέληξαν στο διττό συμπέρασμα περί των Σαάμι και, συγκεκριμένα, ότι, ναι μεν δεν ανήκαν στην φυλετική ομοεθνία στην οποίαν ανήκαν οι Γερμανοί, όμως, ήταν αναγνωρίσιμη κι εκτιμητέα η στενή σχέση των Σαάμι με την φύση κι αυτή τους η φυσιοκεντρικότητα τους ανεδείκνυε σε έναν αξιοσέβαστο τοπικό πληθυσμό. Και ο ιστορικός Α.Ε. Γκρίνι διευκρινίζει «Η κουλτούρα των Σαάμι είναι ένα από τα στοιχεία που οι στρατιώτες βίωναν ως εξωτικά, κάτι που διερευνώ στην έρευνά μου».

Παραλλήλως, ο ιστορικός Α.Ε. Γκρίνι σημειώνει ότι οι Γερμανοί βρήκαν πολύ ενδιαφέρουσα ως χώρα την Βόρεια Νορβηγία και, ιδιαιτέρως, το Φίνμαρκ το οποίο τους εντυπωσίασε. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως είναι γνωστόν, εξελίχθηκε σε πολλά μέτωπα και το μέτωπο της Λίτσα, το βορειότερο τμήμα του Ανατολικού Μετώπου, βρισκόταν στην περιοχή των συνόρων μεταξύ Σοβιετικής Ενώσεως και Φινλανδίας με το Φίνμαρκ, την βορειότερη κομητεία της Νορβηγίας, να είναι μία σημαντική βάση για τα Γερμανικά στρατεύματα σε αυτό το μέτωπο. Κι έτσι, η γνώμη των Γερμανών αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Το μέτωπο της Λίτσα και η γύρω περιοχή ορίζονταν στις περιγραφές των Γερμανών στρατιωτών ως «γη του κανενός» (terra nullius) και τούτο προσδίδει στις παρατηρήσεις τους μιαν αίσθηση εξερευνητικής εκστρατείας, πέραν της στρατιωτικής εμπλοκής. Οι Γερμανοί καταγραφείς παρουσιάζουν τους εαυτούς τους και τους συναδέλφους τους στρατιώτες ως περιηγητές με ερευνητικά ενδιαφέροντα και όχι ως εμπολέμους, μελετούν τοπικά ήθη και έθιμα, την συντροφικότητα των ανδρών θηρευτών στην φύση, τις συναισθηματικές σχέσεις και τις γαμήλιες διασυνδέσεις των τοπικών ζευγαριών και σημειώνουν: «Σε καμία άλλη περιοχή της Ευρώπης, ούτε καν στις ψηλές περιοχές των Άλπεων, οι στρατιώτες δεν είχαν τόσες πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσουν λόγω της αδιαπέραστης φύσεως του εδάφους όσο στη Λαπωνία. Οι στρατιώτες είναι εξοπλισμένοι σαν να βρίσκονται σε διαρκή εκστρατεία.»

Ο γάμος του Άντερς Τρίουμφ και της Έλι Παλογιάρβι στο Καουτοκέινο, Απρίλιος 1943.

(Φωτογραφία: Otto Hans Klötzer / Βιβλιοθήκη της κομητείας Finnmark)

Ο ιστορικός Α. Ε. Γκρίνι αναφέρεται στην μεγαλοπρεπή φυσικήν ομορφιά που ανεγνώρισαν οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές σε ολόκληρη την Νορβηγία και μας μεταφέρει τις εντυπώσεις αυτών των ορεινών, κυρίως, στρατιωτικών: «…καμία από τις χώρες της Ευρώπης δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τη Νορβηγία, με τη μεγαλοπρεπή, συχνά άγρια ομορφιά της.» Και: «Άγονη φύση απλώνεται πάνω από αυτή την έρημη γη. Είναι σαν να στεκόμαστε μπροστά σε μια ημιτελή δημιουργία. Κι όμως, ακόμη και η τούνδρα έχει κάτι μοναδικά όμορφο να δείξει.» Και καταλήγει, αναφορικώς με τους Σαάμι: «Οι Σαάμι συχνά απεικονίζονται ως “ευγενείς άγριοι” σε ένα τοπίο γεμάτο περιπέτειες και αποξενωμένο. Τα ρούχα, η εμφάνιση και η συμπεριφορά τους συνέβαλαν στην αντίληψη των στρατιωτών για την περιοχή ως αδάμαστη και γεμάτη θετική περιπέτεια».

Όμως, ο ιστορικός Α. Ε. Γκρίνι, παρά την λυσσαλέα λογοκρισία που επέβαλε ο διεθνής ρατσιστικός σιωνισμός, παραχαράσσοντας την αλήθεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καταφέρνει να μας μεταφέρει την πραγματική εκτίμηση των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών για τους Σαάμι και μας πληροφορεί ότι ακόμη και ο Αρχηγός των Γερμανικών SS Ηeinrich Himmler, μετά από την επίσκεψή του στη Νορβηγία το 1941, υπήρξε ευμενέστατος με τους Σαάμι προβαίνοντας, μάλιστα και σε αναγνώριση ελευθεριών οι οποίες είχαν ανασταλεί από τις νορβηγικές κυβερνήσεις ήδη από το 1800 όταν είχε ξεκινήσει η αναγκαστική «νορβηγοποίηση» των Σαάμι η οποία προωθούσε την αποεθνοποίησή τους και την καταναγκαστική αφομοίωσή τους από την νορβηγική κοινωνία.

Ο Henrik Mudenia (αριστερά) από το Gardak και ο Hans Eriksen Varsi από τη Sirma.

(Φωτογραφία: Alexander Deisenroth / Βιβλιοθήκη της Κομητείας Finnmark)

Στο πλαίσιο αυτής της ανθρωπιστικής αντιμετωπίσεως της μειονότητος των Σαάμι από τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές ο Α.Ε. Γκρίνι ομολογεί ότι οι Γερμανοί όχι μόνον σεβάσθηκαν τους Σαάμι ανεξαρτήτως αν δεν ανήκαν ούτε στην ομοεθνία τους ούτε στην Εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία τους αλλά και τους ανεγνώρισαν τον οφειλόμενο διαχωρισμό από τους «Βορείους» Νορβηγούς αποτρέποντας την εξαφάνιση αυτής της μειονότητος. Επίσης ο Α. Ε. Γκρίνι παρατηρεί ότι, o Υπουργός Πολιτισμού της Εθνικής Νορβηγικής Κυβερνήσεως “Nasjonal Samling” του Vidkun Quisling, ο Γκούλμπραντ Όσκαρ Γιόχαν Λούντε, υπήρξε και προστάτης της μειονοτικής γλώσσας των Σαάμι ζητώντας, μάλιστα και την ενίσχυσή της, μια γλώσσα την οποία οι προηγούμενες νορβηγικές κυβερνήσεις είχαν θέσει εκποδών.

Τον Α.Ε. Γκρίνι τον απασχολεί και η ερωτική ζωή των Γερμανών στρατιωτών με τις γυναίκες της φυλής Σαάμι και διαπιστώνει ότι χωρίς καμία φυλετική προκατάληψη οι Γερμανοί στρατιώτες συνήψαν αρκετές σχέσεις με αυτές καταλήγοντας και σε πολλούς γάμους και τεκνοποιήσεις όπως μαρτυρούν πολλά γραπτά ντοκουμέντα της εποχής, αποδεικνύοντας ότι οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές δεν υπήρξαν διόλου ρατσιστές, όπως υπήρξαν όλοι οι μετέπειτα επικριτές τους.

Ένα νεαρό αγόρι με παραδοσιακό φόρεμα Kautokeino. Porsanger, 1941.

(Φωτογραφία: Otto Hans Klötzer / Βιβλιοθήκη της κομητείας Finnmark)

Τέλος, ο ίδιος ο σύγχρονος ιστορικός περιγράφει ένα παράδειγμα όπου οι νορβηγικές αρχές της κυβερνήσεως του Vidkun Quisling ανεγνώρισαν αλιευτικά δικαιώματα αποκλειστικώς και μόνον για τους Σαάμι σε ορισμένες αλιευτικές λίμνες στο Nord-Trøndelag.

Ο Περ Χάλονεν ήταν βοσκός ταράνδων και είχε αρκετά ζευγάρια γάντια κρεμασμένα από τη ζώνη του. Αυτό ήταν πρακτικό για να διατηρεί τα χέρια του στεγνά και ζεστά, ενώ τα όμορφα διακοσμημένα γάντια αποτελούσαν επίσης σύμβολο κοινωνικής θέσεως.

(Φωτογραφία: Alexander Deisenroth / Βιβλιοθήκη της Κομητείας Finnmark)

Θα αναρωτηθεί, βεβαίως, ο ανγνώστης τι στάση κράτησαν οι Σαάμι έναντι των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών εάν αντιστάθηκαν ή εάν συνεργάσθηκαν. Βεβαίως υπήρξαν ελάχιστοι άνδρες Σαάμι οι οποίοι ως στρατιώτες συμμετείχαν σε νορβηγικές στρατιωτικές μονάδες, ειδικά στο νορβηγικό τάγμα Άλτα, το οποίο πολέμησε εναντίον των Γερμανών στο Νάρβικ σταλμένοι, μάλλον δυσμενώς, ως φρουροί στα σουηδικά σύνορα. Όμως οι περισσότεροι, όπως ξέρουμε όλοι και μαρτυρά και ο Α. Ε. Γκρίνι: «Υπήρχαν και Σαάμι που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, και Σαάμι που εντάχθηκαν στο NS, ένα θέμα που δεν έχει μελετηθεί ιδιαίτερα. Φαίνεται ότι ο πληθυσμός των Σαάμι, όπως και ο νορβηγικός πληθυσμός γενικότερα, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι σχημάτισε ένα κλειστό μέτωπο ενάντια στην κατοχική δύναμη» και είναι πασίγνωστος ο μεταπολεμικός εκβιασμός ο οποίος απαγορεύει την ιστορική έρευνα και την διατύπωση επιστημονικής αλήθειας σε ό,τι αφορά τον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό, όπως και τον Ιταλικό Φασισμό από τους εγκάθετους σιωνιστές λογοκριτές!

Έτσι παρατηρούμε ότι ο Α.Ε. Γκρίνι έδωσε μεγάλη μάχη για να δημοσιεύσει την επιστημονική μελέτη του η οποία, ωστόσο, παρεμποδίζεται να ολοκληρωθεί από μία λογοκριτική διάταξη η οποία βρίσκεται ως ρήτρα στον ειδικό φάκελλο με τίτλο «Αρχείο Προδοσίας» το οποίο αποτρέπει κάθε ερευνητή από την βαθύτερη μελέτη εκείνης της ισττορικής περιόδου και απαιτείται ο ενδιαφερόμενος να έχει γεννηθεί τουλάχιστον πριν …120 χρόνια(!) προκειμένου να του επιτραπεί η πρόσβαση στο περιεχόμενό του!

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Τέρμποβεν στη Βόρεια Νορβηγία το 1942 και βρίσκεται στις συλλογές των Εθνικών Αρχείων.

(Φωτογραφία: Οντ Άμουντσεν)

Ο θαρραλέος πανεπιστημιακός Α. Ε. Γκρίνι δεν παραλείπει να σημειώσει ότι αντιμετώπισε “πόλεμο” προκειμένου να “φιμωθεί” αλλά: «Από την άλλη πλευρά, έχω λάβει θετικές αντιδράσεις όπου οι άνθρωποι εκφράζουν την επιθυμία να γραφτεί μια πλήρης ιστορία πολέμου των Σαάμι…». Kαι είναι παρατηρημένο ότι μετά από πολλές δεκαετίες βασανιστικής "πλύσεως εγκεφάλου", κυρίως, των δυτικών κοινωνιών, ένας κουρασμένος κόσμος καταλαβαίνει ότι εξαπατήθηκε από τους πραγματικούς διεθνείς εγκληματίες οι οποίοι, κρυπτόμενοι πίσω από τη μάσκα του θύματος, γενοκτόνησαν επί χρόνια την Ανθρωπότητα!

Αυτή η “terra nullius” με την χαρακτηριστική φυσιοκεντρικότητα των κατοίκων της Σαάμι μας ενέπνευσε να προτάξουμε κι εμείς την ίδια φυσιοκεντρικότητα στη διδασκαλία και στην καθημερινότητα της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων», εφίππως και αμίππως.

Έτσι, οι παρατηρήσεις του Α. Ε. Γκρίνι θα μπορούσαν να εντοπισθούν και στην δική μας σχέση με το εφιπποτοξοτικό “αντικείμενό” μας, αλλά και με όσους λαούς, φυλές και πρόσωπα συναντήσαμε για να εμβαθύνουμε σε αυτό. Ίδια λατρεία προς την φύση, ίδιος σεβασμός προς τους άλλους, τους τόσο διαφορετικούς και τόσο “όμοιους”!

Και το πιο παράξενο ήταν πως όλα τούτα ήσαν τόσο “ίδια” όπως και οι τάρανδοι με τους οποίους, συχνά βρεθήκαμε πλάι-πλάι!

     Λένε πως η Βαλτική είναι μια άγρια θάλασσα αλλά, αλλοίμονο αν εμείς προτιμούσαμε τις ακύμαντες γαλήνιες θάλασσες που μόνο πλήξη φέρνουν... Κι αν οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως προτιμούσαν τη γαλήνη, ούτε "Έλληνες" ούτε "Στρατιώτες" θα ήσαν! Το ίδιο κι αν βολεύονταν μόνον σε τριήρεις κι όχι κι σε γαλεάσσες, καρράκες, μπαρκομπέστια...

     Kι ακόμη πιο άγρια η Βόρεια Θάλασσα, αυτή που θα τη διασχίσουμε γι΄ άλλη μια φορά μ΄ ένα σκαρί που συχνά θα το απειλήσει να το "καταπιεί" ενώ αυτό θα συνεχίζει τη ρότα του αδιάφορο για τ΄ αδηφάγα κύματα δυναμώνοντάς μας το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως κι οξύνοντας το βλέμμα μας ώστε να σαρώνει την πραγματικότητα μπροστά από τις εξελίξεις και να εντοπίζει εγκαίρως εναλλακτικά αγκυροβόλια.

     Kι ας μη νομίσει κανείς ότι οι ξέρες δε παραμονεύουν να μας τσακίσουν και να μας υποδεχθούν ναυαγούς πάνω τους... Κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα ενός πλου είναι, όμως, το ζήτημα είναι να συνεχίζεις κι εμείς αυτό το καταφέρνουμε ...χρόνια τώρα, απ΄ το 1945, απ΄ τον καιρό της μάχης της Λευκόπετρας κι από πολύ παλιότερα!

     Χειραγωγούμενοι απ΄ τον ίδιο τον Odin, τον μέγιστο Æsir που, από ψηλά, μας παραστέκει, θα ζυγώσουμε την ακτή και, αφήνοντας ξωπίσω μας την άγρια νύχτα, θα στεγνώσουμε με τις πρωινές αχτίδες του ηλίου, ενώ ο γίγαντας βασιλιάς της θάλασσας Ægir και ο πατέρας του Odin, ο Βοrr θα πλαισιώνουν τον χειραγωγό μας έτοιμοι να παρέμβουν! 

     Το τόξο, το σπαθί και το τσεκούρι εδώ αστραποβολάνε και ξέρουμε ότι αυτό το αστραποβόλημά τους είναι εκείνο που θα μας συντροφεύει εσαεί, όσο η μάχη της ζωής θα σπιθίζει μπροστά μας!

     Κι η φρίκη των συγκρούσεων όχι μόνον δεν θα μας αποθαρρύνει αλλά θα την θεωρήσουμε και μια εικαστική παρέμβαση των συνθηκών που θα μας χαρίσουν στοχασμό ο οποίος αξιώνει τη ζωή και την αρμονία στον αντίποδά του.

     Σε λίγο τα ζώα μας κι εμείς θα είμαστε στεγνοί και πάλι κι έτοιμοι να ξαναφτιάξουμε το ντρακάρ μας για να ξανασαλπάρουμε. 

     Κι η επόμενη νύχτα θα πρέπει να μας βρει μεσοπέλαγα  κάπου κοντά στο Bornholm όπου, ξημέρωμα, πρώτα οι θεοί, θα δέσουμε.

     Στο μεταξύ, τι μας έμαθαν οι Πρόγονοί μας που ξεκίνησαν σκόρπιοι, άοπλοι και πλάνητες έναν αγώνα εναντίον μιας Αυτοκρατορίας την οποία τελικώς την νίκησαν στη Λάμαρη του Σουλίου: Μας έμαθαν ότι η αρματωσιά του εχθρού σαν γίνει δική μας θα μας αρματώσει κι εμείς θα τη στρέψουμε εναντίον του, οπότε, βιζιτάραμε το σκάφος του εχθρού και μετά από το επιτυχημένο ρεσάλτο μας αλλάξαμε το πανί του, υψώσαμε τα χρώματά μας και τη παντιέρα μας και προχωρήσαμε. Κι όσο αν ήμασταν στερημένοι τεχνογνωσίας, το θάρρος μας ήταν αρκετό για να καλύψει τα κενά αντλώντας όσα χρειαζόμασταν απ΄ όπου τα χρειαζόμασταν ακόμη κι απ΄ τον ακούσιο δωρητή μας τον Πέτρο Σάρογλο! 

     Kι οι χάρτες μας, ναι, οι χάρτες μας μπορεί να είναι και οι μόνοι που ενώ χαρτογραφούν νότιες θάλασσες καθοδηγούν σε βόρειες, αφού αυτός ο διάπλους είναι γεμάτος παράδοξα και για τους δρομάρηδες του κόσμου, ούτε σύνορα, ούτε αζιμούθια μπορούν να περιορίσουν τις αναζητήσεις τους.

     Ακολουθώντας τις ρότες των Βίκινγκ και διατειχιζόμενοι στα παραπέτια του δικού μας ντρακάρ, μονομαχώντας με τα κύματα μιας άτεγκτης τρικυμίας, θα επιβεβαιώσουμε (ή, όχι...) αν ακόμη μπορούμε να στέκουμε άγρυπνοι στη πλώρα, ακούραστοι κι ακατάβλητοι σ' ετούτη τη δοκιμασία!    

     Εμείς, έτσι θα βολευτούμε σ' ένα σκαρί παρέα με τους ομοίους μας για να ψηλαφίσουμε και πάλι τον Βορρά, να ξενυχτήσουμε μέσα στα φιορδ και να διαλογιστούμε "επί των κορυφών" των βραχογραμμών τους, μεταφέροντας στην επιστροφή μας αποσκευές ξέχειλες από εμπειρίες που θα επενδυθούν σε μια Σχολή ζωής, όπως αυτή των "Ελλήνων Κενταύρων".

     Πάντοτε ετοιμοπόλεμοι, σε διαρκή ετοιμότητα κι έτοιμοι να χειριστούμε τα εκηβόλα μας ακόμη και μεσ' απ' το νερό διατηρούμε μια καρμικήν επαφή με τον εχθρό επικεντρωμένοι πάνω του στα στενά φιόρδ του βορρά υπό το φως της χλωμής σελήνης όπως οι αδελφοί Shinobi στις θάλασσες της μακρινής Nihon.

      Kαι δεν είμαστε, διόλου, άμαθοι αυτών των ενάλιων τεχνικών των Shinobi, των τεχνικών Suiba που μελετήσαμε υπό ιδανικές συνθήκες στις δικές μας ήρεμες ακρογιαλιές. Όμως, τότε, δεν γίνονταν σε βάθος αισθητή μια εκπαίδευση που προόριζε για έναν διάπλου υψηλών απαιτήσεων κι έμενε η αίσθηση μιας ανέμελης ενάλιας παιδιάς...  

     Tούτο το βέλος μας κουβαλάει επάνω του όλα τα sǫgur (έπη) δομημένων αφηγήσεων αιώνων, γραμμένα από την πρωτο-Νορβηγική και παλαιο-Νορβηγική έως και την Ισλανδική, ζωντανεύοντας παγανιστικούς θρύλους και παραδόσεις των Vikings. Kαι θα το τοξεύσουμε για να τιμήσουμε όλους αυτούς τους Νορδικούς λαούς οι οποίοι είτε ως Γερμανικοί (Ινδοευρωπαίοι Σουηδοί, Νορβηγοί, Δανοί) είτε όχι (λαοί της Φιννικής, Φινλανδοί) τίμησαν τους θεούς τους, είτε με πρώτο τον Thor, είτε με πρώτο τον Ukko, θεοί των κεραυνών, των βροντών και των αστραπών. Κι αποκρυπτογραφώντας τα όσα έχει χαραγμένα επάνω του αυτό το βέλος μας, θα ζυγώσουμε τον Ίππο των Φιορδ, αυτόν που τον σφραγίζει το γονίδιο dun κάνοντάς τον πανέμορφο αλλά και σκληρό, για να γνωριστούμε μαζύ του και ν΄ ανταλλάξουμε συναισθήματα. Εμείς σαλπάραμε! 

     Για τον ορθόδρομο και, όσο γίνεται, ακύμαντο πλου αυτού του σκαριού που διασχίζει επί χρόνια άγριες θάλασσες μεταφέροντας ένα μέρος του Πολιτισμού της Ανθρωπότητος χρειάστηκαν τακτικές αποτελεσματικής προστασίας που μας τις δίδαξαν αξιόμαχοι και "αξιόπλοοι" Πρόγονοι, Δάσκαλοι φευγάτοι μέσα στο χρόνο, στις εποχές και στις γεωγραφικές συντεταγμένες! Κι όμως, εμείς τους ανακαλύψαμε και ξανα-ζωντανέψαμε τις υποθήκες τους και, τώρα, ξαναγεμίζουμε τη φαρέτρα μας, και ετοιμάζουμε τον "Ίππο" μας για να τους ξανα-συναντήσουμε εκεί στο μακρινό Βορρά όπου μας περιμένουν...κάπου, ανάμεσα στη Σουομενλίννα του Ελσίνκι, στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης, στα νορβηγικά φιόρδ και στα κανάλια της Κοπεγχάγης. Κι αυτοί οι Προπάτορες έχουν, ακόμη, τόσα να μας διδάξουν..

     Με ειδικές συστάσεις στη Κοπεγχάγη, αράζοντας για λίγο το ντρακάρ μας και πισωπλατίζοντας την ανόητη "μικρή γοργόνα" θα εξερευνήσουμε το Kastellet και  θα κυλιστούμε στα γρασίδια των οχυρώσεών του, ακολουθώντας τις πολύτιμες οδηγίες που μας έδωσε ένας σημαντικός φίλος των "Ελλήνων Κενταύρων". Εμπειρία μοναδική και πολύ απόμακρη από τις "τουριστικές" εμπειρίες που μας έχουν συνηθίσει τα ...τουριστικά γραφεία.

     Αλλά, το δικό μας ντρακάρ δεν βολεύεται να ελλιμενισθεί στο Nyhavn γι αυτό αναζητήσαμε τον δικό μας άνθρωπο να μας συμβουλέψει σωστά για πιο συναρπαστικά αγκυροβόλια, για δέστρες άβολες σε καθημερινούς ακτοπλόους αλλά προκλητικές σε όσους έμαθαν να σκίζουν τις βόρειες θάλασσες με μανιασμένα κύματα κι ανέμους τιμωρούς. Και στο δικό μας σκαρί ποτέ τη καμπάνα δεν την αγγίζει ανθρώπινο χέρι αφού την σείει συνεχώς η τραμουντάνα.

     Xωρίς να εγκαταλείψουμε τη Ζηλανδία (= ζεε+λαντ = θάλασσα και γη = νησί), κατευθυνόμενοι προς βορρά με το ντρακάρ μας (ή προς τα δυτικά με το τρένο, κάπου είκοσι λεπτά απ΄ τη Κοπεγχάγη) θα φτάσουμε μέχρι το ομώνυμο φιορδ της Roskilde, ίσως την πλέον όμορφη περιοχή της Δανίας, για να επισκεφθούμε το Vikingeskibsmuseet, το Μουσείο του Πλοίου των Βίκινγκ το οποίο, με τα εκθέματά του και τις καθημερινές διαδραστικές διδασκαλίες του μας κάνει κοινωνούς της ναυτοσύνης αλλά και της καθημερινής πολεμικής ζωής των Βίκινγκ. Σ΄ αυτό το Μουσείο θα μας υποδεχθούν κραδαίνοντας γιορταστικά τα τσεκούρια τους, ολοζώντανοι ανάμεσα στα εκθέματα, οι γηγενείς πρωταγωνιστές ενός έπους που δεν κράτησε μόνον 300 χρόνια, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί, αλλά μετέφερε στο προσκήνιο φυλετικές παραδόσεις αιώνων και τις διακτίνισε σε ένα απροσμέτρητο μέλλον, ξεδιπλώνοντάς μας διαχρονικά "πλακάτ" που εμπνέουν!

Αυτά τα διαχρονικά "πλακάτ" που καλούν σε διαρκή εγρήγορση, σε ένα ακατασίγαστο προσκλητήριο "Όσων ζωντανών...!" μας κρατάνε αέναους κωπηλάτες σ' αυτά τα σκαριά που μας γυροφέρνουν στα φιόρδ είτε της Βόρειας Θάλασσας, είτε των Δαλματικών Ακτών, είτε στις ακτές της Προποντίδος, όπου οι σκεπτομορφές των Προγόνων μας επισφράγισαν τον ανθρωποκατασκεύαστο χρόνο με την μαχητική παρουσία τους.  

     Oμολογουμένως, κοπίασε πολύ ο φίλος διπλωμάτης για να μας επισημάνει εκείνα που τα εμπορικά ταξιδιωτικά προγράμματα επιμένουν να αγνοούν αναφορικώς με την Ιστορία και τα αξιοθέατα της Δανίας, όλα τούτα που αν δεν έχεις τον ντόπιο "άνθρωπό σου" ποτέ δεν θα μάθεις κι ουδέποτε θα χαρείς. Όταν όμως στο ιστίο του ντρακάρ μας κυριαρχεί ένας ...Κένταυρος δεν μπορεί παρά οι ιδιόχειρες σημειώσεις και υποδείξεις που συγκεντρώνεις να είναι περισσότερες κι απ΄ τις σελίδες του καλύτερου τουριστικού οδηγού! 

     Έτσι, η ποιότητα. κυρίως η εγκυρότητα, τέλος δε και η ποσότητα των πληροφοριών μας γι αυτή την βόρεια περιπέτεια ήτα και η εγγύηση της ορθοδρομίας μας μέσα στα πέλαγά της και ο καλότατος όσο κι ανιδιοτελέστατος σύμβουλός μας δεν δίστασε να μας επιτρέψει να περάσουμε σε αρχειακά άδυτα προκειμένου να αντλήσουμε τα "απαραίτητα", λόγος για τον οποίον, ιδιαιτέρως τον ευχαριστούμε! 

     Mήτε οργανωμένη ναυτιλία, μήτε οργανωμένη φαροσήμανση 'κείνες τις εποχές!  Κάποιες φειδωλές φωτιές στις ακτές η μόνη βοήθεια των ναυτικών και κάποιοι σαμάνοι που προσεύχονταν στα πνεύματα για να δείχνουν από μακριά τ' αγκυροβόλια. Και το έρεβος της νύχτας να αγριεύει ακόμη μέχρι και τον Thor που, σ'  ετούτη τη περίπτωση του δικού μας ντρακάρ, οργισμένος, ύψωσε το σφυρί του να σπάσει την άχρηστη σελήνη. Κι όμως κι αυτή τη φορά βρήκαμε στεριά!    

     Kαι, αλμυροραντισμένοι, ανεμοδαρμένοι και θαλασσοπνιγμένοι, πάντα στο τέλος καταφέρνουμε να πατήσουμε στεριά μαζύ με τους συντρόφους μας, έχοντας εξασκημένη την όραση και την ενόραση, με τον ήλιο πίσω απ΄ το πορφυρό ιστίο μας να φωτίζει τα βήματα και τους λογισμούς μας, ξεπροβοδίζοντάς μας απ΄ τη πλημμύρα της περιρρέουσας παρακμής!   

     H επιστήμη της Συγκριτικής Γλωσσολογίας και ο Franz Bopp τεκμηρίωσαν την Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία ως επαγομένη παράμετρο της Ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας και όσο και εάν βαυκαλίζονται οι απανταχού αυτοχθονίζοντες ...μεγαλοϊδεατιστές αναπαράγοντες προγονοκάπηλη κομπορρημοσύνη, ευτυχώς, ακυρώνεται το "ανάδελφόν" μας το οποίο επιδιώκουν οι αποδομητές του Ελληνισμού! Και όσο διαπλέουμε τρικυμισμένες θάλασσες, διασχίζοντας τη μάνητα των κυμάτων τους, αφαιρούμε ..."παρωπίδες" και βλέπουμε καθαρότερα και ανεπηρέαστα τον κόσμο που δεν μπορούν να δουν με την δική μας αμφιθέαση όσοι προσπαθούν να τον ερμηνεύσουν μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς του νοσηρού αλυτρωτισμού τους. Και τούτη η περιπέτεια δεν θα έχει μόνον Ιππογνωσία αλλά και εθνογνωσία των βορείων λαών προς γόνιμη εξαγωγή επαγόμενων συμπερασμάτων.

     Δεν αρκεί η εφαρμογή σωστής στρατηγικής ούτε, απλώς, καλής τακτικής με κυρίαρχο το στοιχείο του αιφνιδιασμού που ενώ σε περιμένουν έφιππο εσύ φανερώνεσαι μέσα απ΄ το νερό. Αν όλα τούτα δεν έχουν ως κοινό παρονομαστή τους την ευσταθή ισορροπία την ώρα που ανοίγεις τη χορδή ανεξαρτήτως προνεύσεων και διατειχισμών τότε η ευστοχία παραμένει αμφίβολη... Και αυτή ακριβώς η ευσταθής ισορροπία του μαχητή διδάσκεται επί 20 χρόνια στη Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". Και ο Σουν Τζου, αν πράγματι είναι αυθεντικός και ακόλουθος του έργου του, μπορεί να έρχεται και με ...ντρακάρ από κάποιο φιόρδ του Βορρά.

     Στο ίδιο πλαίσιο, διασφαλίζοντας την συνέχεια του έργου μας εν μέσω μυρίων κινδύνων, διασπάσαμε την "παρουσία" μας υπό μορφή Παραρτημάτων (και, δραστηριοτήτων) ώστε να μη προσφερόμεθα στον εχθρό ως "ενιαίος στόχος". Όπως κάποτε αποφασίσαμε στη Διάσκεψη του Λονδίνου, "εκάς ημών η ...ταμπέλα" όπως θα σημείωνε και ο Σουν Τζου. Κι έτσι, τα μαυροφορεμένα πληρώματα των σκαφών με τα μαύρα πανιά, συνεχίζουν την εργώδη πορεία τους "πάση δυνάμει" προς την τρίτη δεκαετία του πλου τους. 

     Bεβαίως, το ασφαλές περιτείχισμα που εγκαίρως ανυψώσαμε προστατεύοντας τα όσα έπρεπε να προστατευτούν από τα αδιάκριτα βλέμματα θα το ζήλευε ο Σουν Τζου διότι εμείς δεν χρησιμοποιήσαμε ως οχυρωτικά στοιχεία του αδιαφανείς πέτρες αλλά διαφανέστατα δομικά υλικά με ό,τι, ρηξικέλευθο, αυτό σημαίνει! 

     Ωστόσο, δεν είμαστε διόλου ρομαντικοί και ζούμε στην εποχή μας πατώντας στερεά στη γη μας, κρατώντας στην ακοή μας τους Βγκνερικούς ήχους του Götterdämmerung, ενός λυκόφωτος Θεών που προαναγγέλθηκε από την αρχαιότατη Σκανδιναυική Μυθολογία ως Ragnarök, όπου οι Θεοί του Πολέμου Æsir νικούν τους Θεούς της Γονιμότητος Vanir κι ενώ ο κυρίαρχος, πλέον, Θεός του Πολέμου Odin αναμένεται να λυτρώσει την πλάση με την δυναμική σοφία του, τελικώς, ο αδυσώπητος λύκος Fenrir αντρειεύει μέσα στον ατέλειωτο χειμώνα της παρακμής και καταπίνει τον Ήλιο και την Σελήνη οδηγώντας τον κόσμο σε επανεκκίνηση. Και μη γελιέστε μιλώντας για δήθεν "κλιματική αλλαγή" φορώντας κοντομάνικα... Χειμώνα βαρύ κι ατέλειωτο βιώνει η Ανθρωπότητα κι ο Fenrir θα είναι ο μόνος χορτάτος τούτο τον καιρό της πείνας...

     Μαθαίνοντας να μιλάμε με τα άλογα μάθαμε να μιλάμε και με τον λύκο σε μια καθημερινή συνομιλία που μας θωράκισε με το πνεύμα της μονήρους πορείας προς τη μάχη αδιαφορώντας για "συμμάχους" και "συνεργάτες" εννοώντας ότι τίποτε πιο νικηφόρο από την αίσθηση της αυταρκείας εν πολέμω! 

     Οι λύκοι κι αν δεν ήσαν φίλοι μας έγιναν, μαθαίνοντάς μας να επιβιώνουμε στο πλέον αντίξοο, στο πλέον εχθρικό "περιβάλλον"!

     Eδώ, σ' αυτές τις θάλασσες δεν συναντάμε μόνο τον  μύθο αλλά ανταμώνουμε και την ίδια την Ιστορία, διασταυρώνοντας τα κουπιά μας με τα κουπιά άλλων σκαριών που διελαύνουν ολόγυρα έχοντας στα πανιά τους σύμβολα και παραστάσεις που δεν τα έσβησαν ούτε η αρμύρα των κυμάτων, ούτε ο χρόνος! Σύμβολα και παραστάσεις που περνάνε απαρατήρητα κι απ΄ αυτή την εβραιο-ελεγχόμενη ΑΙ η οποία, παρά τη στυγνή λογοκρισία που εφαρμόζει εναντίον των Αξιών, αδυνατεί να τα λογοκρίνει και μας υπηρετεί, ακολουθώντας τις εντολές μας για την εικονογράφηση αυτής της Riddarasaga. Σφυγμομετρούμε τον εχθρό και τον βρίσκουμε συνεχώς και πιο αδύναμο!

     Mπορεί γύρω μας, εκεί στις βόρειες θάλασσες, να πλέουν μεγάλα καράβια υπερσύγχρονα δυνατά και με προηγμένα συστήματα ναυσιπλοίας, όμως, τα δικά μας μικρά κι εξοπλισμένα μόνο μ΄ ένα απλό ιστίο, αυτά που μεταφέρουν εμάς και το βιός μας, εξακολουθούν να συντρίβουν ό,τι στέκεται στη πλώρη τους όπως και τότε που ως Γερμανοί-Νορμανδοί κατακτούσαν τη Γαλλία, την Αγγλία, την Γροιλανδία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία, την Λιβονία, τα νησιά Φερόες, τα νησιά Σέτλαντ, την Σικελία, την Βίνλαντ, ως Γερμανοί-Βάραγγοι (Væringjar = ορκισμένοι άντρες) σάρωναν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ως Γερμανοί-Ρως ίδρυαν την Ρωσία (Ρως του Κιέβου) κι έφταναν ως τις υπερατλαντικές ακτές και ως Γερμανοί-πΡΩΣοι έκαναν την Γερμανία (κι όχι την σημερινή ψευτο-"Γερμανία" που νομίζει κανείς...) υπερδύναμη.

     Έχοντας στη παλάμη μας τις σοφές παρακαταθήκες των Δασκάλων μας, ξέρουμε "πού" και "προς τα πού" πατάμε και βαδίζουμε ακόμη και σε καιρούς σαν αυτούς όπου το γλιστερό ρυάκι της παρακμής μπορεί να μην μας απειλεί να μας πνίξει αλλά σίγουρα διακυβεύει την ισορροπία μας έναντι της οποίας θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πολλαπλώς προσεκτικοί διότι οι "στιγμές" είναι κρίσιμες... 

     Πάνε χρόνια από τότε που ο συντοπίτης μας Γρηγόριος Ξενόπουλος μας; Είχε αποκαλύψει το φριχτό μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας που δεν θεράπευε παθήσεις των ματιών αλλά τα ίδια τα γηρατειά και τη φθορά της ηλικίας κι αυτό όχι με αλχημικά ματζούνια αλλά με την αποφυγή του μίσους και της δυστοπικότητος. Ναι, η κοντέσσα Βαλέραινα ήξερε να διώχνει το χρόνο και τη φθορά που προκαλεί κρατώντας τον Άνθρωπο ατοξίνωτο κι ανέγγιχτο από τις ταπεινές εμπάθειες κι όλα ετούτα μας τα είχε ξεδιαλύνει ο αείμνηστος Ζακύνθιος λογοτέχνης κι εμείς από παιδιά, ευτυχώς, τα είχαμε ενστερνιστεί ως το καλύτερο παραμύθι ζωής. Κι ως σήμερα, ατοξίνωτοι, διασχίζοντας τις θάλασσες του βορρά με το μικρό σκαρί μας, όχι μόνο δεν επιχαίρουμε για τα ναυάγια των μεγαλοσχημόνων που μέχρι πριν μας λοιδορούσαν πάνω απ΄ τα πολυτελή κρουαζιερόπλοιά τους που βυθίζονται το ένα μετά το άλλο, αλλά σφίγγεται η καρδιά μας βλέποντας τους, μέχρι τώρα, σαρκαστές μας να πνίγονται στα ταραγμένα νερά ολόγυρά μας ικετεύοντας για μια θέση στη γάστρα του ντρακάρ μας. 

     Άλλωστε, το ξέραμε εξ αρχής και συχνά το επαναλαμβάναμε ότι "ζούμε εν μέσω ηλιθίων" γι αυτό και αποφύγαμα να αποζητήσουμε την όποιαν "αποδοχή" του όχλου, προσπαθώντας μόνοι να εκπορθούμε "πύλες" και να κατακτούμε την πνευματική λαο ηθική "λεία" που διεκδικούσαμε.

     Δυστυχώς όμως, έμψυχα είναι και τα πλάσματα που κουβαλάμε κι άσχετα αν αυτά έχουν τέσσερα πόδια δεν θεωρούμε πρέπον να τα αφήσουμε να πνιγούν αυτά για να μη πνιγούν τα δίποδα. Τι να κάνουμε, για μας οι ψυχές δεν έχουν χρώμα και διαβάθμιση γιατί όλες μα όλες έχουν δικαίωμα στη ζωή! 

     Aμέτρητες κι ατέλειωτες οι συγκρούσεις, συγκρούσεις σε στεριά και σε θάλασσα με ξένους αλλά και με "δικούς", όμως, η πολυτέλεια της ήττας δεν συγχωρείται για το ντρακάρ μας κι οι επιβάτες του, δίποδοι και τετράποδοι, όλοι ισότιμα και χωρίς ψευτοδιλήμματα, θα πρέπει να φτάσουν στον προορισμό τους με ακέραιο και περήφανο ιστίο ως λάβαρο απαραίτητο για την επιτυχή ολοκλήρωση του ταξιδιού. Κι απ΄ τη δική μας τη "χωσιά", είναι καταδικασμένος όποιος τολμήσει να μας βιζιτάρει αφού η τόξευση είναι γρηγορότερη από κάθε σπαθισμό.

     Κι όταν μιλάμε για αμέτρητες συγκρούσεις, όταν αναφερόμαστε σε γιγαντομαχίες, δεν εννοούμε ασφαλώς, μόνον αυτές των παλαιών χρόνων, αλλά και τις πολύ πιο σύγχρονες, αυτές που όχι μόνον δεν έληξαν αλλά δρομολογούν ατέρμονες αναμετρήσεις μέχρι την τελική νίκη του αγαθού σε βάθος χρόνου!  

     Φρενήρεις κι αχαλίνωτοι Μπερσέκεροι που δεν ενδιαφέρονται για την σύλληψη ...αιχμαλώτων αλλά μόνον για τον αφανισμό του εχθρού με κάθε τρόπο, με μόνη πανοπλία τα τομάρια των λύκων που υπέκυψαν στα τσεκούρια τους, τούτοι οι πολεμιστές γιορτάζουν την εικοσαετία της εξαλλαγής του Κενταύρου σε όπλο πολέμου ενάντια στη παρακμή του "καθεύδειν" και του εφησυχασμού. 

     Τι, όμως, ν΄ απαντήσεις και σε κείνους που σε ρωτάνε «Και τι δουλειά έχεις εσύ ο στεριανός αλογατάρης με τις θάλασσες, τους παπαφίγκους και τα ντρακάρ;». Τι να τους πεις για κείνο το σεμπέκο που όργωνε το Αιγαίο, απ΄ τη Γραμβούσα μέχρι την Αμμουλιανή, βιζιτάροντας ακόμη και τις μικρές γαλιότες των αγιονοριτών καλογήρων που μετέφεραν λαδόκρασο στα μοναστήρια τους, βιζιτάροντας και κουρσεύοντάς τους; Πώς, δηλαδή, να πεις ότι το θαλασσινό νερό δεξαμενίζεται σε κοινό «λίκνο» κι όσο κι αν τα ρεύματα το κάνουν να διαφέρει στη κίνηση, στην ουσία παραμένει το ίδιο; Kαι πώς να εξιστορήσεις το λειτούργημα της πειρατείας που έφερε κάποιους αντιμέτωπους ακόμη και με τις προστατευτικές νηοπομπές των ξένων δυνάμεων, ακόμη και με τους ιερείς-αρχιληστές του «Συμβουλίου της Κρήτης», όπως τον παπά Μαρτινιανό και τον παπά Γρηγόρη και πώς ν΄ αφηγηθείς ότι οι «πειράτες» σου δεν ήσαν κλέφτες αλλά μερακλήδες του ρεσάλτου, αφού, στο τέλος, πρόσφεραν ολόκληρο μοναστήρι, την Μονή Καλέντζη στη Μονή  Βατοπεδίου σαν ρεφάρισμα των όσων λαδόκρασων είχαν κουρσέψει; Όλα τούτα τα αφηγούνται τα ερείπια του Πύργου Κολιτσούς που, σαν φάρο των περιπλανήσεών μας, τον βλέπουμε ακόμη κι απ΄ τη ...Βαλτική να μας φέγγει μη και δε βρούμε τη ρότα του γυρισμού...

     Κι ας μη κρυβόμαστε... Όταν η νοσταλγία μας ξέβρασε στη Κορσική, πάνω απ΄ το πετρώδες έδαφος της Calenzana βλέπαμε ολοκάθαρο τον Πύργο της Κολιτσούς και τον βλέπαμε μέσα στο νυχτερινό μπουρίνι μέχρι που άρχισε να ξημερώνει κι οι πρώτες ηλιαχτίδες ρόδιζαν γλυκά...

     Ωραίο το ξημέρωμα στις κορφές της Κορσικής που κάνουν τραγούδι τη νοσταλγία με τις φωνές των αδούλωτων ντόπιων, σειρήνες λυρικές που μας κάλεσαν να σμίξουμε στη μαγεία των δυο χιλιάδων χορωδών που έψελναν το «A Té Corsica»! Κι η φωνή μας ράγισε στο τελευταίο στίχο «Corsica Gloria à tè!» γιατί, πώς ν΄ αποδώσεις τη πρέπουσα δόξα και Τιμή σε μια τέτοια Πατρίδα;

Στις αίθουσες των Μουσείων του Κόσμου, της Νότιας Κορέας, της Μογγολίας αλλά και της Ευρώπης, μελετήσαμε προσεκτικά ό,τι αφορά στις παραμέτρους της διδασκαλίας μας, τα διδάγματα των εποχών και των αντικειμένων τους, την ερμηνεία των «μηνυμάτων» τους, το προφίλ των ανθρώπων και της ζωής τους κι έτσι, απηλλαγμένοι από προσεγγίσεις «πολεμοτεχνικών φαντασιώσεων» που, κατά κανόνα, ταλανίζουν την διδασκαλία των συγχρόνων Σχολών πολεμικών τεχνών, αποδώσαμε στους μαθητές μας την ιστορικήν αλήθεια των χρόνων και των συνθηκών τους.

Δεν βρεθήκαμε, όμως, μόνον σε κλιματιζόμενες μουσειακές αίθουσες, αλλά και σε ολοζώντανα ιστορικά τοπόσημα όπου, η προσήλωσή μας στις απαιτήσεις μιας ρεαλιστικής μελέτης μας οδήγησε τηρώντας τις συνθήκες και τους κανόνες εποχής, όπως στο Malbork όπου οι Πολωνοί Ουσάροι μας αποκάλυψαν τα μυστικά της έφιππης εποποιίας τους!

Κι όλες αυτές τις εμπειρίες μας τις συνοψίσαμε όχι μόνον στο κύριο εφιπποτοξοτικό αντικείμενό μας αλλά και σε όλες τις παράλληλες δραστηριότητες της Σχολής μας μηδέ εξαιρουμένης και της υπηρετήσεως της 7ης Τέχνης, όταν κληθήκαμε και όπου αποδώσαμε άψογα «καρέ» εκεί όπου απαιτήθηκαν!

Σεβόμενοι την δράση και την εικόνα εκείνων των «καρέ» που γυρίστηκαν με μηδενικά «budget», σήμερα, μετά από την πάροδο πολλών χρόνων μπορούμε να συγκρίνουμε την απόδοσή μας με εκείνη πανάκριβων παραγωγών και να νιώσουμε υπερήφανοι με ό,τι καταφέραμε on camera.

Όπου, όμως κι αν βρεθήκαμε δεν χάσαμε από το βλέμμα μας τον Ιερό Βράχο κι ο ελληνικός λόγος μας τραχύς και δυσνόητος από εκείνον άντλησε την έμπνευσή του. Πάντως, εμείς ποτέ δεν ανεβήκαμε στον Παρθενώνα από τα καλοστρωμένα, ξενόφτιαχτα, μονοπάτια, αυτά που πατούν τουρίστες και που εξασφαλίζουν ακόπιαστη προσέγγιση, αλλά κρύβουν τις σημαντικότερες όψεις της πραγματικής γητειάς του Ελληνισμού. Δική μας επιλογή το κοπιαστικό σκαρφάλωμα προς την περίβλεπτη εικόνα της αρχαίας αλήθειας και η διδακτική κατάκτησή της, ανεξαρτήτως κόπου και χρόνου κι σ’ αυτό επιμένουμε εδώ και χρόνια… …   

    Νομοτελειακή η έκβαση και τα χρώματά μας δεν είναι δυνατόν παρά να είναι οι νικητές μέσα στον χρόνο που είναι ο καλύτερός μας σύμμαχος. Κι αυτά τα χρώματά μας, το κόκκινο, το μαύρο, το λευκό δεν μπορούν παρά να σαρώνουν κάθε άλλο που βρίσκεται στο δρόμο τους. 

     Αργά, σταθερά και σίγουρα, αυτή η πορεία των 20 χρόνων επιδραστικού έργου αυτό απέδειξε κι όποιος πρόσεξε την τελευταία στροφή του Ύμνου μας θα κατάλαβε για ποια εποχή μιλάμε και ποιες συνθήκες, έτσι όπως ζεσταινόμαστε από τις φλόγες του ναυαγισμένου εχθρού στο απυρόβλητο μιας στεριανής σιγουριάς!

Οι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ» φτάσαν

εν μέσω πολέμου κλαγγής,

φωτιές ένα γύρω ανάψαν

ζεσταίνουν το κέντρο της γης! 

     Ναι! Ο Άνθρωπος, ο εκπολιτιστής, δεν είναι ο ψοφοδεής ειρηνοποιός, ο μετρημένος αστός, ο ευτελής "καθωσπρέπει" που, πίσω από την δήθεν "ευπρέπειά" του καλύπτει την δυσειδή και δυσώδη δειλία του.

     Ο Άνθρωπος ο εκπολιτιστής του οποίου τα επιτεύγματα αποτυπώνονται από τον "φακό" της πραγματικότητος σε συνάρτηση με τις εικόνες της ιστορικής μνήμης όσο "θαμπωμένη" κι αν δείχνει, είναι μόνον ο αδίστακτος κι αιμάσσων πολεμιστής, ο γενναίος βιρτουόζος των όπλων που ξέρει να ξεκαθαρίζει το έδαφος από κάθε έμψυχο ή άψυχο εμπόδιο που ανασχέτει την ανέλιξη. Γι αυτό και οι πλέον πολιτισμένες χώρες του κόσμου θεμελιώθηκαν από αχαλίνωτους πολεμιστές κι όχι από παρασιτικούς ...ιεραποστόλους! Κι η Σκανδιναυία με τον λαμπρό ευρωπαϊκό Πολιτισμό της που σήμερα, μετά από αιώνες αδυσώπητου αγώνος, κυριαρχεί παγκοσμίως ως υπόδειγμα κοινωνικής ευημερίας, είναι γέννημα των άγριων Βίκινγκ, αυτών που συνέθλιβαν τον εχθρό με το σφυρί του Thor, το θρυλικό Mjöllnir και τα αιμοσταγή τσεκούρια τους. Κι ενώ οι σαρωτικοί Βίκινγκ άφησαν πίσω τους έναν λαμπρό Πολιτισμό να τιμά το πέρασμά τους, αντιθέτως, οι τρυφηλοί και μοιραίοι "Βυζαντινοί" οι οποίοι μεμψιμοιρούσαν παριστάνοντας τα "θύματα" της ...τρομοκρατίας των Βίκινγκ, δεν άφησαν πίσω τους παρά το όνειδος μιας διαφθοράς αιώνων θεοκρατικής εξουσιαστικότητος και, τελικώς, της πλήρους υποταγής τους στον εχθρό!   

     Όμως, αυτοί, εμείς οι αδυσώπητοι πολεμιστές που, για να διασκεδάσουμε, σκορπούσαμε τον τρόμο στους εκφυλισμένους "Βυζαντινούς" που, όμοιοι με τους σημερινούς "φιλελεύθερους", συγκέντρωναν εξουσία και χρήμα για να καταρρεύσουν εν μιά νυκτί, εμείς οι αιμοσταγείς διανεμητές ...θανάτου υπήρξαμε αυτοί που, σαν αγέραστα κι ανέγγιχτα απ΄ τον χρόνο παιδιά, προσφέραμε την χαρά του παιγνιδιού σε γενεές επί γενεών με τα πλέον δημιουργικά παιγνίδια που ακονίζουν το μυαλό και διαμορφώνουν πολίτες οι οποίοι κυριαρχούν στην Ιστορία "χτίζοντας" τις πλέον προηγμένες κοινωνίες του κόσμου! Και για όσους δεν θυμούνται, το σπουδαίο "Lego" είναι προσφορά στον παγκόσμιο παιδόκοσμο των Δανών "Viking"! 

     Κι όπως οι άγριοι και πολεμοχαρείς Βίκινγκ ίδρυσαν το πλέον προηγμένο ευρωπαϊκό τμήμα που λέγεται «Σκανδιναυία», έτσι ήρθε και στάθηκε πλάι τους ένας άλλος άγριος και πολεμοχαρής λαός, o Φιννοουγγρικός, για να ολοκληρώσει το λαμπρό δείγμα του υποδειγματικού κι ευημερούντος ευρωπαϊκού χώρου ιδρύοντας την βορειο-αρκτική Φινλανδία (Suomi)! 

     Eθνικιστικός λαός οι Φινλανδοί, γαλουχήθηκαν με την "Kalewala", ένα έπος που εκθειάζει τη φυλή και την πατρίδα, ένα "ευαγγέλιο" εθνοφυλετικής περηφάνιας και, χωρίς να σέρνουν περγαμηνές "αρχαιότητος", κατέκτησαν σήμερα το βάθρο της πλέον πετυχημένης κοινωνίας ώστε να μαθαίνουμε, μόλις τώρα, ότι το Ελσίνκι κλείνει έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς ούτε ένα νεκρό από τροχαίο ατύχημα, σε μία χώρα της οποίας οι κάτοικοι είναι οι πλέον ευτυχισμένοι του κόσμου!  

     Η σημαία της Φινλανδίας στήθηκε με τα χέρια δυο διαφορετικών φυλών που συναντήθηκαν πάνω στο έδαφός της, η μία να έρχεται από δυτικά, οι Βίκινγκ και ως Σουηδοί, και η άλλη να καταφθάνει από ανατολικά, οι Φίννοι. Εδώ, μια κατοχή κάποιων εκατονταετιών από τους Σουηδούς, αντί να αποτελέσει μειονέκτημα, προσδίδει στη χώρα ένα πολιτιστικό πλεονέκτημα κι αντί για εχθρότητα, συσφίγγει μια συγγένεια της οποίας το μεγάλο όφελος θα φανεί στον εικοστό αιώνα όταν πια η Φινλανδία θα χρειαστεί να έχει εξασφαλισμένα νώτα για να πολεμήσει τους Ρώσους ενώ το μετέπειτα κράτος της θα το "χτίσει" στο πολιτιστικό πλαίσιο που της άφησαν ως κληροδότημα οι Σουηδοί κατακτητές της. Να πως μια μακροχρόνια κατοχή ένας δημιουργικός λαός μπορεί να την μετατρέψει σε ανεκτίμητο δώρημα! 

     Ένας λαός που όσο τον «ξεφλουδίζεις» τόσο ανακαλύπτεις στον πυρήνα του τα χαρακτηριστικά των Oύννικων μεταναστευτικών ρευμάτων, με την ίδια μαχητικότητα και αφοβία, κάτι που φάνηκε αδρά, ιδίως, τα νεώτερα χρόνια, κατά την διάρκεια των τεσσάρων πολέμων τους για την ανεξαρτησία τους, τόσο στον Εμφύλιο Φινλανδικό Πόλεμο (1918), όσο και εναντίον ολόκληρης της Ρωσίας στον Σοβιετοφινλανδικό Πόλεμο (1939-1940), στον Πόλεμο Συνεχείας (1941-1944) και στον Πόλεμο της Λαπωνίας (1944-1945) πάντοτε υπό την διοίκηση του Στρατάρχη  Carl Gustaf Mannerheim.

     Σύμμαχος του ΙΙΙ Reich και του Αδόλφου Χίτλερ, η Φινλανδία υπό την διοίκηση του ηρωικού Στρατάρχη της ο οποίος σήμερα τιμάται ως εθνικός ήρωας από τον Φινλανδικό λαό, έδωσε τις γενναίες μάχες της και δεν αρκέστηκε στην κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της αλλά κατέκτησε και την κορυφαία θέση ευημερούντος ευρωπαϊκού έθνους που της άξιζε! 

     Eκείνο, όμως, που κυριαρχεί σ΄ ετούτα τα εγχειρήματα δεν είναι άλλο απ΄ το ...απρόοπτο, το αστάθμητο, εκείνο για το οποίο ο πολεμιστής θα πρέπει να έχει πάντα τη λύση που θα τον οδηγήσει στη νίκη! Κι αυτή η λύση θα κάνει ακόμη και τα πλοία να κινηθούν στη ...στεριά προκειμένου ο μαχητής να ζυγώσει τον αντικειμενικό σκοπό του, να βάλει το βέλος του στο στόχο και να δει τον εχθρό νικημένο!

Όλα αυτά τα ανακαλύψαμε στην Φινλανδία, την τόσο πολύ «εσωτερική», όπου μια «άρπα των γνάθων» μας μύησε σε φυσιοκεντρικές αλήθειες απόμακρες από το ανιαρό αστικό περιβάλλον που βιώνουμε επί χρόνια, μέσα σ΄ ένα σύδεντρο με τον πέτρινο παγανιστικό βωμό στο κέντρο του, ανάμεσα σε δέκα υπεραιωνόβια δέντρα, σε ένα από τα πάμπολλα νησιά που συνθέτουν το Ελσίνκι.

Και με το πρωινό φως, το ίδιο σημείο, αποφορτισμένο από την νυχτερινή παρουσία των σκεπτομορφών της σεληνόφωτης τελετουργίας, έδειχνε τόσο αθώο και τόσο "ανύποπτο" από εκείνα που είχαν προηγηθεί, έτοιμο να υποδεχθεί ένα οικογενειακό πικ-νικ μικροαστών.

H υπεροχή της Σχολής των "Ελλήνων Κενταύρων" ήταν πάντοτε η εισαγωγή όχι απλώς μιας μαχητικής, αλλά μιας υπερβατικής "τεχνογνωσίας" η οποία στήριξε την εκπαιδευτική της περιωπή. Σαν "πόσα" δεν κατεβάσαμε στα σεντούκια μας επιστρέφοντας από τα μακρινά μας μπάρκα...

Και πολλά περισσότερα που θέλαμε να περάσουμε απαρατήρητα, είχαμε κι άλλους τρόπους να τα ξεμπαρκάρουμε από τα καράβια μας κάνοντας υπερήφανο τον Σουν Τζου, γιατί ο εχθρός μας παρατηρούσε νυχθημερόν μ΄ ένα κανοκυάλι που, χωρίς να το ξέρει, μας προειδοποιούσε για την ύπαρξή του αντανακλώντας τον ήλιο που ο εχθρός ποτέ δεν είδε...

     Mέσα από το παράθυρο της δικής μας ζωής, ευδαίμονες παρατηρούμε μια saga ποιότητος κι αναπολούμε την υπέροχη Zarah Leander στο "Fenster meines Lebens" να μας θυμίζει όλες εκείνες τις ώρες και τα δευτερόλεπτα που χαράχθηκαν στη μνήμη μας ως μικρές, διαδοχικές, προσεγγίσεις στο αραξοβόλι της αυτοβελτιώσεως.

Το παράδοξο, όπως προείπαμε, ήταν η βασική συνιστώσα αυτής της saga φάνηκε κάποτε στο Μόναχο όταν ταξιδεύεις για να βρεθείς για λίγες ημέρες στο σπίτι σου έξω απ΄ τη πόλη και, τελικώς, καταλήγεις να …νοικιάσεις σοφίτα μέσα στην πόλη για να μπορέσεις να παρακολουθήσεις ένα σημαντικό Εργαστήριο Ιππιατρικής Ανατομίας στο Κτηνιατρικό Πανεπιστήμιο, ξεχνώντας ακόμη και κάτι που κατάφερες να φτιάξεις ως όνειρο ζωής. Ναι, άλλοι ταξιδεύουν τον καφέ τους σε μια πολυδιαφημισμένη καφετέρια, όμως, οι «Έλληνες Κένταυροι» , ξεχνώντας και το σπίτι μας, ταξιδεύουμε για να γεμίσουμε τη "βαλίτζα" της επιστροφής μας με γνώση, μια γνώση η οποία, δυστυχώς, είναι άγνωστη στη χώρα μας όπου οι αντίστοιχες Σχολές θεωρούν πολυτέλεια ακόμη την ύπαρξη Εργαστηρίων!

     To «τι πετάξαμε» και το «τι κρατήσαμε» απ’ αυτό το βόρειο ταξίδι ήσαν τα κέρδη του ξενιτεμού μας. Και το πρώτο που κρατήσαμε ήταν η επιβεβαίωση του αρχικού προσανατολισμού μας στη περιφρόνηση του οπίου των θρησκειών που ευαγγελίζονται ψευδο-«σωτηρίες» ...ψυχών, με την παράλληλη προσήλωσή μας στους θεούς που δεν βαυκαλίζουν με γλυκερά νανουρίσματα δήθεν «αγάπης» τα πρόβατα που τους ακολουθούν αλλά συνεγείρουν σε μάχη επιβιώσεως τους μαχητές που τους πλαισιώνουν, αυτούς τους αληθινούς θεούς που μπορεί να μην είχαν ποτέ υλική υπόσταση αλλά υπαγόρευαν σωστά την χρήση των όπλων που εγγυώνται στον Άνθρωπο την ύπαρξή του!

     Tο επόμενο που επαληθεύσαμε ήταν ότι πολύ σωστά μάθαμε να πολεμάμε από μικροί έστω κι αν δεν μάθαμε να ...κεντάμε, ή να ...πλέκουμε, όπως θέλουν οι άρρωστες κοινωνίες! Άλλωστε, τι να τα κάνεις τα κεντήματα και τα πλεχτά όταν η προτεραιότητά σου είναι να επιβιώσεις κάτι που σε υποχρεώνει να μάθεις τον χειρισμό των όπλων αφήνοντας κατά μέρος τις ...βελόνες! Και, μόνον έτσι μπορείς να κάνεις υπερήφανους τους προγόνους σου!

     Τέλος, απαντήσαμε σε ένα ερώτημα που πλανιέται επί χρόνια πάνω από τα κεφάλια των ηλιθίων κι έχει σαν θέμα του την ανωτερότητα ή την κατωτερότητα των φυλών, γνωρίζοντας πολύ καλά και κατ΄ ομοφωνία των επαϊόντων ότι στην Φύση δεν υπάρχει ισότητα, με αποτέλεσμα, εξ επαγωγής να δεχθούμε ότι όντως υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές αλλά όχι υπό την παραπλανητική έννοια που "σερβίρει" επί μακρόν η σιωνιστική προπαγάνδα η οποία νομίζει ότι θα κυριαρχήσει σκεπάζοντας με λάσπη τον Ναζισμό και τον Φασισμό. Εκείνο, λοιπόν, που καθορίζει την ανωτερότητα ή την κατωτερότητα μιας φυλής και της κοινωνίας της δεν είναι το χρώμα του δέρματος, των μαλλιών και των ματιών, αλλά τα πολιτιστικά επιτεύγματά της ή η απανθρωπιά της στην οποία θριαμβεύουν οι διεθνείς εγκληματίες και δεδηλωμένοι ρατσιστές, σιωνιστές, που γενοκτονούν συστηματικά τους Παλαιστινίους! Διότι, όταν οι σιωνιστές μέσα στο ιερό τους βιβλίο, το μισαλλόδοξο και απάνθρωπο "Ταλμούδ" αποκαλούν εαυτούς ως "περιούσιο λαό" και κάθε μη εβραίο ως "γκοίμ" (μίασμα) εκφραζόμενοι ως αδίστακτοι ρατσιστές ενώ ως εφευρέτες της διεθνούς τρομοκρατίας (Ιργκούν και Χαγκανά) και γενοκτόνοι των Παλαιστινίων δεν μπορεί παρά να είναι κατάπτυστοι εγκληματίες και, οι ρατσιστές και οι εγκληματίες, δεν μπορεί παρά να είναι οι "κατώτεροι" εκτός κι αν κάποιος θεωρεί τον ρατσισμό και την εγκληματικότητα ως ...ανωτερότητα! Και απομένει να δούμε αυτή την στιγμή ποιος λαός κατακτά τον τίτλο του ...ανώτερου. 

     Μα, φυσικά, οι Βίκινγκ και οι σημερινοί απόγονοί τους! Nαι, όπως το διαβάσατε, οι άγριοι πολεμιστές Βίκινγκ και οι σημερινοί Σκανδιναυοί ...κατιόντες τους! Γιατί; Ας το δούμε προσεκτικά, εν συνεχεία. Το Μπέργκεν είναι μία παμπάλαια επαρχιακή Νορβηγική πόλη με ιστορία 950 χρόνων, χτισμένη από τους Βίκινγκ με τα τσεκούρια τους σε μία χερσόνησο "στεφανωμένη" από επτά βουνά. Αυτή η πόλη, χωρίς να χάσει ποτέ τίποτε από το ιστορικό παρελθόν της, φροντίζεται από τους κατοίκους της ώστε να κρατά όσα οι αιώνες της χάρισαν αλλά παραλλήλως, να προπορεύεται ίσως και ...αιώνες έναντι των άλλων πόλεων του κόσμου με επιτεύγματα αστικού περιβάλλοντος των οποίων η περιγραφή θα απαιτούσε πολύτομη συγγραφή κι εμείς θα αρκεστούμε σε ένα μόνον, όχι το σημαντικότερο αλλά το αντιπροσωπευτικότερο που τεκμηριώνει την πραγματική ανωτερότητα μιας κοινωνίας που σέβεται εαυτόν και αλλήλους! Και θα την μεταφέρουμε, εν συνεχεία όπως ακριβώς μας την παρουσιάζει η σημερινή ειδησεογραφία για να χωνέψουμε ότι, όντως, υπάρχουν ανώτερες φυλές, αλλά όχι λόγω των κριτηρίων που επικαλείται η σιωνιστική προπαγάνδα! Ιδού:

     "Ήταν ένα μικρό καράβι..." ένα  μ ι κ ρ ό  καράβι, αλλά πολύ κ α λ ο τ ά ξ ι δ ο, σχεδιασμένο για "πυρ και κίνηση", ένα καράβι που κουβάλαγε πανάκριβο απόσταγμα πανευρωπαϊκής Ιστορίας και διαφυλετικών Παραδόσεων, με κατακόκκινο ιστίο πάνω στο οποίο κυμάτιζε ο Κένταυρος! Ένα μικρό, ευέλικτο και ...ευφυές καράβι που έμαθε να αφήνει ανεξίτηλη την αφρισμένη ρότα του σαν άλλο μίτο της Αριάδνης ώστε πάντα να μπορεί να βρίσκει τον προσανατολισμό μιας παλιννοστήσεως που εξασφαλίζει την διατήρηση της αυθεντικής του νηολογήσεως. Ένα σκαρί του οποίου ο γαλήνιος πλους δεν ήταν αρκετός στον οραματιστή του ο οποίος παρέμενε προσηλωμένος στην παρατήρηση των σημείων των καιρών, των εν πολλοίς αθέατων καταιγιδοφόρων σωρειτών που εγκυμονούν κινδύνους για τους θαλασσοπόρους.

     Όμως, οι σπονδές που είχαν γίνει στους θεούς πριν τον απόπλου είχαν ευοδώσει κι η πλώρη του, πολύ πιο πριν την καθέλκυση, λες κι είχε καταλάβει κι αποδεχθεί τη ρότα, κάτι σαν άνθρωπος κι αυτή, σαν ζωντανό μέλος του τσούρμου!

     Κι εκτός απ΄ τις σπονδές, αυτή η προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια του μεγάλου ταξιδιού μας, φάνηκε ανεκτίμητη, όσο κι αν μας κούρασε να μελετάμε και να σμιλεύουμε επάνω στη πιο σκληρή επιφάνεια εκείνο που επιλέξαμε ως καλύτερο.  

     Ένα μικρό πολεμικό καράβι που ξέρει να μάχεται με τα όπλα του αντιπάλου, να απαγκιάζει αθέατο πίσω από νησίδες και να ξαναχτυπά εκεί που ο εχθρός φαίνεται να το αγνοεί και να συνεχίζει, τηρώντας τους κανόνες του Σουν Τζου. Διότι, ο μεγαλύτερος χαρτογράφος δεν ήταν ο Πτολεμαίος με την "Γεωγραφική Υφήγησή" του, αλλά ο ...Σουν Τζου που "χαρτογράφησε" με το σύγγραμμά του αυτό που καθορίζει και τον "χάρτη" επιβιώσεως του πολεμιστή-Ανθρώπου!

     Κι αυτό θα συνεχίσει για πάντα, γιατί έτσι είναι η φύση κι η ζωή! Διότι στο τέλος οι "ΓΕΡΜΑΝΟΙ" νικάνε κι όχι οι μαριονέτες του ...Holywood, είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν οι εχθροί μας! Έτσι κι ο Ήλιος θα συνεχίσει να λάμπει πάνω απ΄ τα φιορδ, το Εκατόμπεδο, τους σιντοϊστικούς Ναούς της Ogasawara  και τις στέπες της Μογγολίας!

     Στο τέλος της "Kali Yuga", μεσ'  απ΄ αυτά τα κρυστάλλινα νερά του σκανδιναυικού βορρά, θα αναδυθεί για να κυριαρχήσει εκείνο το επίκεντρο της νορδικής πνευματικότητος όπως το οραματίσθηκε ο μέγας αναμορφωτής του Πολιτισμού ο οποίος ουδέποτε παρήλθε, όπως δεν παρήλθαν και οι Αξίες που άφησε ως παρακαταθήκη και τις οποίες τιμά με τα είκοσι χρόνια της λειτουργίας της η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων". 

     Όμως, δεν διδαχθήκαμε μόνον από τους Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως, μόνον από το νορδικό Βορρά, αλλά κι από πολλά άλλα "αζιμούθια" που κατευθύνουν σε νικηφόρα έκβαση συγκρούσεων και αποκρίνονται σε ερωτήματα που αποζητούν όσοι θέλουν να αναδεικνύονται νικητές ακόμη κι αν διαθέτουν ως όπλο ένα απλό στειλιάρι.

     Επί παραδείγματι, πώς θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε το μεγάλο δίδαγμα της μάχης του Morgarten όπου απεδείχθη ότι, όποιος θέλει να ζήσει ελεύθερος μπορεί να νικήσει και τον ισχυρότερο εχθρό; 

     Οι χίλιοι αυτόχθονες χωρικοί τριών κοιλάδων (Uri, Schwyz και Unterwalden) ζούσαν στο επίκεντρο μιας περιοχής που κατόπιν θα γίνονταν γνωστή ως «Ελβετία», εντός της δικαιοδοσίας των Αψβούργων αλλά εκτός του ελέγχου τους τον οποίον, βεβαίως, οι καλώς οργανωμένοι Αυστριακοί θα διεκδικούσαν. 

     Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου του 1315, στο Morgarten, έμελλε να συγκρουσθεί μια άριστα προετοιμασμένη και εξοπλισμένη στρατιά των Αψβούργων αποτελούμενη από τρεις χιλιάδες βαρείς Ιππείς και πεζούς υπό τον Δούκα Λεοπόλδο Α’ με τους ντόπιους χωρικούς υπό τον Werner Stauffacher.

     Υπέρ των Αυστριακών, οι αριθμοί και η ανωτερότητα της οργανώσεως και του εξοπλισμού. Υπέρ των χωρικών η άριστη γνώση της γης που τους ανήκε, η γνώση κάθε σπιθαμής μονοπατιών, λιμνών και ποταμών, κάθε χιλιοστού των επικίνδυνων αλπικών περασμάτων πάνω στα οποία καθημερινώς πατούσαν.

     Και νικητής απεδείχθη η γνώση της γης, εκεί όπου οι υπεράριθμοι και πάνοπλοι Αυστριακοί ηττήθηκαν όταν οι χωρικοί ακροβολίστηκαν σε καίρια σημεία εκτοξεύοντας από ψηλά, βράχους και μεγάλους κορμούς δένδρων εναντίον των πάνοπλων, βαρέων Ιππέων των οποίων την συνοχή διέσπασαν και αποδεκάτισαν ενώ  οι αυτοσχέδιες αλεβάρδες των χωρικών έσυραν στο έδαφος τους απομείναντες βαρείς Ιππείς τους οποίους εξουδετέρωσαν μέσα στις απαστράπτουσες πανοπλίες τους στις οποίες παρέμεναν παγιδευμένοι. 

     Εξ άλλου πώς να προσπεράσουμε μία κορυφαία ηρωική "σελίδα" της λαμπρής Ουγγρικής πολεμικής ιστορίας που γράφτηκε στο Κάστρο του Eger...

... Ήταν Σεπτέμβριος του 1552 και το ουγγρικό φρούριο Eger αντιμετώπιζε θανάσιμη πολιορκία από  40.000 Οθωμανούς στρατιώτες, τον πολυαριθμότερο στρατό που συγκεντρώθηκε ποτέ στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. 

     Οι υπερασπιστές του Eger μόλις που αριθμούσαν τους 2.000 και ήσαν, κυρίως, άμαχοι, γυναίκες, αγρότες, γέροι και μια χούφτα στρατιώτες με επικεφαλής τον λοχαγό István Dobó. Επί 39 ημέρες, οι γενναίοι υπερασπιστές του Eger αψήφησαν την πιο ισχυρή αυτοκρατορία επί γης της εποχής τους. Οι Οθωμανοί ανέμεναν μια εύκολη νίκη, αλλά η γενναιότητα των υπερασπιστών του κάστρου, καθώς και η εμπνευσμένη ηγεσία του Dobó, οδήγησαν στην απόκρουση των επανειλημμένων οθωμανικών επιθέσεων. 

     Ακόμα και μετά την έκρηξη του πύργου αποθηκεύσεως που περιείχε 24 μετρικούς τόνους μαύρης πυρίτιδος και την πρόκληση εκτεταμένων δομικών ζημιών, οι εισβολείς δεν μπόρεσαν να βρουν τρόπο να εισέλθουν στο κάστρο. Μετά από 39 ημέρες αιματηρών, βάναυσων και έντονων μαχών, ο Οθωμανικός Στρατός υποχώρησε, ηττημένος και ταπεινωμένος. Οι απώλειες των υπερασπιστών ανήλθαν σε περίπου το ένα τρίτο του αριθμού τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σκοτώθηκαν και ακρωτηριάστηκαν μόνιμα στη μάχη.

     Αυτή ήταν η αληθινή ιστορία της πολιορκίας του Eger, μια από τις πιο απίστευτες στρατιωτικές νίκες της ιστορίας κι ακόμη ένα μάθημα για την Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων", για όλους εμάς που αναζητούμε "Δασκάλους" όχι μόνον ανάμεσα στους πιο ενάρετους ζώντες, αλλά και στους γενναίους "απόντες" οι οποίοι πέραν συνόρων και εποχών δίδαξαν το "ευ ζειν" αλλά και το, ηρωικώς, "ευ θνήσκειν"!

     Τίποτε, πάντως, δεν θα θεωρούσαμε αρκετήν ως διδασκαλία προκειμένου να «στήσουμε» επάνω της το παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» αν, εκτός όλων των παραπάνω, δεν λαμβάναμε υπ΄ όψη την πραγματική «κατήχηση πολέμου» που ανακαλύψαμε εγκύπτοντας στην Μάχη του Μόχι, στην Ουγγαρία του 1241.

     Η ανήσυχη φύση μας και οι ισχυρές εμπειρίες που μας προσέφερε η ανά την γη περιπλάνησή μας, δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν την εντρύφηση σε μιαν εμβληματική σύγκρουση της παγκόσμιας ιστορίας κατά την οποίαν ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου εκείνης της εποχής (Μογγόλοι) εισέβαλε στην Ευρώπη κατανικώντας την κατά πολύ μεγαλύτερη αλλά, πάντως, διόλου ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της γηραιάς ηπείρου που εκπροσωπούσε ο Ουγγρικός στρατός. 

     Αλλά, γιατί «Μάχη του Μόχι» ως φόντο, κυρίως, Παιδείας των μαθητών μιας σύγχρονης Σχολής εφίππων πολεμικών τεχνών, όπως αυτή των «Ελλήνων Κενταύρων»; Ας φυλλομετρήσουμε ξανά την Ιστορία!

     Την ίδια στιγμή που δοκιμάζονταν η Πολωνία, η Ουγγαρία βρέθηκε επίσης στο στόχαστρο των Μογγόλων. Μια πολυμέτωπη επίθεση ξεκίνησε το 1241 με ένα στράτευμα να κινείται μέσω της Μοραβίας στο βορρά και τρία ακόμη να περνούν μέσα και γύρω από τα Καρπάθια Όρη στα δυτικά. Το δυτικότερο Μογγολικό στράτευμα εισέβαλε βαθιά μέσα στη Μολδαβία και τη Βλαχία και στη συνέχεια γύρισε για να επιτεθεί στην Ουγγαρία από το νότο. Ο Μογγολικός Στρατός υπό την διοίκηση του Σουμπουτάι, αριθμούσε μόνον 20.000 έως 30.000 άνδρες, κατά πολύ μικρότερος των Ούγγρων υπερασπιστών της γης τους την οποία διεκδικούσαν οι Ασιάτες εισβολείς.

Ο Ουγγρικός στρατός με επικεφαλής τον βασιλιά τους Μπέλα Δ' (περ. 1235-1270) αποτελούμενος από 60.000 έως 80.000 άνδρες (Ούγγρους Ιππότες και μισθοφόρους Σέκουλους και Κουμάνους οι οποίοι, όμως, Κουμάνοι απεχώρησαν πριν την μάχη) κινητοποιήθηκε για να συναντήσει τους εισβολείς σε ανοιχτό έδαφος. Ο Βασιλιάς Μπέλα Δ’ μπορεί να διοικούσε έναν από τους καλύτερους στρατούς στην Ευρώπη, αλλά είχε και άλλα προβλήματα εκτός από τους Μογγόλους, καθώς η πίστη στο στέμμα πολλών από τους δυσαρεστημένους βαρόνους του ήταν αμφισβητήσιμη. Ένα άλλο πρόβλημα ήταν οι βιαιοπραγίες των Πολόβτσυ (Κουμάνων) που είχαν διαφύγει τη Μογγολική επίθεση πιο ανατολικά και τώρα επιτέθηκαν στα Ουγγρικά εδάφη. 

     Ο στρατός του Μπέλα Δ’ ηττήθηκε ολοκληρωτικά στις 10-11 Απριλίου στη Μάχη του Μόχι (σύγχρονο Μούχι) στον ποταμό Σάγιο, αφού ο Μογγόλος διοικητής Σουμπουτάι (περ. 1175-1248) έβαλε τους άνδρες του να διασχίσουν μια πλωτή γέφυρα και να περάσουν μέσα από μια περιοχή βάλτων για να υπερφαλαγγίσουν τους Ούγγρους. 

     Ταυτοχρόνως, οι καταπέλτες των Μογγόλων βομβάρδιζαν τον εχθρό από την απέναντι όχθη του ποταμού. Ο Μπέλα Δ' κατέφυγε στην ασφάλεια του Πρεσβούργου (Μπρατισλάβα) και μετά στην Κροατία. 

     Τα Μογγολικά στρατεύματα, εν τω μεταξύ, βάδιζαν αδιάκοπα και όλα συναντήθηκαν στον ποταμό Δούναβη την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου. Το 1241 η Βούδα και η Πέστη λεηλατήθηκαν, η τελευταία ανήμερα τα Χριστούγεννα, αλλά το μεγαλύτερο έπαθλο ήταν το Γκράν (Έστεργκομ), η μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη της περιοχής εκείνη την εποχή. Οι Μογγόλοι χρησιμοποίησαν 30 καταπέλτες στην πολιορκία, η οποία ξεκίνησε επίσης την Ημέρα των Χριστουγέννων του 1241 και η πόλη έπεσε λίγο μετά. Για άλλη μια φορά οι ολιγαριθμότεροι Μογγόλοι σε ξένο έδαφος κατενίκησαν πολυαριθμότερο εχθρό που πολεμούσε στο έδαφός του, τους Ούγγρους, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι οι αριθμοί αλλά η μαχητικότητα που φέρνει τη νίκη. 

     Παρατηρώντας προσεκτικότερα και βαθύτερα από την επιδερμική καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, το πρώτο που διακρίνουμε στη Μάχη του Μόχι είναι την διαμετρική διαφορά των δύο συγκρουομένων στρατών, αφ’  ενός του Μογγολικού με κυρίαρχο ηγήτορα τον Σουμπουτάι, αφ΄ ετέρου δε, του Ουγγρικού με μόνο ηήτορα τον βασιλιά Μπέλα Δ’.

     Παγκόσμιος Δάσκαλος στρατηγικής, ο Μογγόλος Σουμπουτάι, ευφυέστατος μέχρι δολιότητος και πιστός στις πατρώες παραδόσεις του, επιβεβαιώνει τον Κλάουζεβιτς «Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» και διδάσκει ότι η επιθετική αποφασιστικότητα όταν συνοδεύεται από αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα μπορεί να κατανικήσει οποιονδήποτε εχθρό ακόμη κι αν αυτός είναι πολυάριθμος, άριστα οργανωμένος και μάχεται και στην «έδρα» του, στο πάτριο έδαφός του! Και πάλι οι "αριθμοί" και οι περιστάσεις διεψεύσθησαν! Και γελάμε με τους σύγχρονους, αυτοπροβαλλόμενους, "στρατιωτικούς και στρατηγικούς ...αναλυτές" όταν τους συγκρίνουμε με έναν Σουμπουτάι! Ο Σουμπουτάι προσωποποιεί την   ε π ί θ ε σ η   και νικά!

     Συνετός ηγήτορας και ηγεμόνας, ο Μπέλα Δ’, ικανότατος στρατιωτικός διοργανωτής, αλλά αφελής ως επικεφαλής μιας κοινωνίας υπηκόων διαβρωμένων, κυρίως, από τον ξενόφερτο εβραιοχριστιανισμό!

     Δυστυχώς, το "βαρίδι" του Μπέλα Δ' δεν ήταν μόνον ο ξενόφερτος εβραιοχριστιανισμός που αλλοίωσε την μαχητικότητα των προ 'Αρπαντ Ούννων και, μετέπειτα, Μαγυάρων και Ούγγρων αλλά ήταν και μία ευνούχος, από ένα "αλληθώρισμα" προς τα κεντροευρωπαϊκά ήθη, αριστοκρατία η οποία ασκούσε μιαν αρνητική επιδραστικότητα στο μαχητικό φρόνημα του βασιλικού Στρατού.  

     Ο ατυχής Μπέλα Δ'  διοικούσε μια μεγάλη στρατιά απαστράπτουσα και προστατευμένη μέσα σε λαμπρές πανοπλίες οι οποίες έκρυβαν την συλλογική ταξική διαίρεση, την ανομοιογένεια προσδοκιών και την αμφισβήτηση της διοικήσεως, παράγοντες που απομείωναν δραστικότατα την αποφασιστικότητα και την μαχητικότητα ενός στρατού.  Ο Μπέλα Δ’ προσωποποιεί την  ά μ υ ν α  και ηττάται!  

    

Έτσι, στην παιδαγωγική της Σχολής μας, ήταν «μονόδρομος» η επιλογή των διδαγμάτων του Σουμπουτάι επιδιώκοντας την ανάδειξη χαρακτήρων προορισμένων να νικήσουν παντί τρόπω και να μη διακυβεύσουν επ΄ ουδενί την νίκη για τον οιονδήποτε λόγο. Αμοραλισμός; Αριβισμός; Oπορτουνισμός; Τίποτε από όλα αυτά, απλώς, συνέπεια προς το χρέος νίκης κάθε μαχομένου αφού η αρένα των συγκρούσεων, ανεξαρτήτως εποχής και τόπου, απαιτεί προσήλωση προς στην τελεσφόρα μαχητικότητα η οποία συμπεριλαμβάνει ό,τι συμπεριλαμβάνει πέραν συναισθηματισμών και ηθικολογιών που προορίζονται για τους …θεολογούντες! Στην Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων», καθ΄ όλη την εικοσαετή «Riddarasaga» μας, απομακρυνθήκαμε από τον «Μπέλα Δ’» και κρατήσαμε κοντά  μας τον «Σουμποτάι», αφού προτιμήσαμε να αναδείξουμε πολεμιστές και όχι …ιεροκήρυκες. Και, εν τινι σημαντικώ μέτρω, τα καταφέραμε, ανεξαρτήτως εάν, όπως ήταν φυσικό, δεν τα καταφέραμε στις περιπτώσεις κάποιων μαθητών μας οι οποίοι δεν βοηθήθηκαν από την ίδια την φύση τους παρά τις καλές τους (και καλές μας) προθέσεις!

     Και κρατήσαμε τον «Σουμποτάι» διότι σ΄ αυτόν εντοπίσαμε πλείστα όσα βασικά πολεμικά χαρακτηριστικά κοινά με αυτά των Ελλήνων Στρατιωτών της Δύσεως, όπως την επιθετικήν ευφυία, την πρωτοβουλία κινήσεων, την αποφασιστικότητα του μάχεσθαι, την απάρνηση κάθε πολυτελείας στη μάχη, την απρόβλεπτη όσο και αδιάκοπη κίνηση, την ενέδρα, την πίστη σε πατρώες αξίες μακράν ξενόφερτων διαβρωτικών δογμάτων, την ομοψυχία έναντι του αντικειμενικού σκοπού! 

    

Kαι όσοι παρευρέθησαν στο 1ο Σεμινάριο Σπαθασκίας που διοργανώθηκε για τους μαθητές μας στη Σχολή μας, εκείνο το Σάββατο, 22α Νοεμβρίου του 2014, θα θυμούνται τα παραπάνω χαρακτηριστικά ως πλαίσιο αναμετρήσεως δι αγχεμάχων, όπως τα ανέλυσε ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων". Διότι, ανεξαρτήτως όπλου και περιστάσεων, αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να ασπάζεται κάθε συγκρουόμενος εφ'  οιουδήποτε πεδίου, διεκδικώντας την νίκη. Ναι, οι Έλληνες Στρατιώτες της Δύσεως είναι οι εγγύτεροι Ευρωπαίοι πολεμιστές προς τους λαμπρούς πολεμιστές της στέπας κι αυτό μόνον «από μέσα» γίνεται αντιληπτό αναδεικνύοντας την Ελλάδα, την  α υ θ ε ν τ ι κ ή  και όχι την φουστανελοφόρα τουριστικοποιημένη «εκδοχή» της ως Ευρασιατικό επίκεντρο!

     Η προσέλκυσή μας από τις Έφιππες Πολεμικές Τέχνες δεν ήταν τυχαία, αφού τίποτε δεν είναι τυχαίο κι εκείνες μας … «διάλεξαν»! 

     Κι αυτή η «επιλογή» που συναρτάται με την ιδιοσυστασία μας, ήταν η αιτία να μας κάνει να περάσουμε έξω από ένα «οπλοστάσιο γνώσεων» το οποίο ποτέ δεν προσπεράσαμε, αλλά τολμήσαμε να ανοίξουμε, δια πυρός και σιδήρου προσπαθειών, τις  δυσπρόσιτες και βαρειές θύρες του μένοντας εμβρόντητοι από το περιεχόμενό του, ένα περιεχόμενο καθόλου υλικό, αλλά πνευματικό, διότι ο Πόλεμος, ακόμη κι ο πειρατικός κι ο ληστρικός, έχει πάντα ένα υπόβαθρο ιδεών -ορθών ή εσφαλμένων, δεν έχει σημασία- που ο Άνθρωπος αξίζει να μελετά, είτε για να υιοθετεί, είτε για να απορρίπτει, βελτιώνοντας εαυτόν και τον κόσμο!

     Κι εμείς, παραμένοντας εδώ και είκοσι χρόνια μέσα σ΄ αυτό το αχανές πολεμικό «οπλοστάσιο γνώσεων» προς το οποίο μας κατηύθυνε η οικονομία της θείας προνοίας, «αποστάξαμε» από την γνώση τις Αξίες τις οποίες εντάξαμε στη Saga, στην «Ανάβαση» της ζωής μας και τις μεταλαμπαδεύσαμε στους μαθητές της Σχολής μας επιμένοντας στην σοφία της φράσεως του Vegitius: "Si vis pacem, para bellum".

     Διότι, ο Πόλεμος δεν είναι απλώς «τεχνική», ίσως δεν είναι καν … «τεχνική», άθροισμα ιδεών και, κατά συνέπεια, Αξιών είναι! Και, Πόλεμος σημαίνει επιμονή στον αντικειμενικό σκοπό, σημαίνει συνέχεια κι εμείς συνεχίζουμε...

     Συνειδητοποιώντας εγκαίρως ότι ζούμε εν μέσω ηλιθίων και δη πολλαπλασίως περισσοτέρων των νοημόνων, κατανοούμε πλήρως την αδυναμία τους να εννοήσουν και αυτό όχι μόνον δεν μας αποθαρρύνει αλλά και μας καθηλώνει στο χρέος του Πολέμου μας εναντίον της περιρρέουσας ηλιθιότητος! Μπορεί οι ανεγκέφαλοι οι οποίοι επί έναν σχεδόν αιώνα αφανίζονται από τα λάθη τους να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν, π.χ., την σημασία του άξονος Petsamo-Rovaniemi (1941) και  την αξία της παρουσίας των Εθνικοσοσιαλιστικών στρατευμάτων για τον ευρωπαϊκό πολισμό, το 1941, μπορεί να αδυνατούν ακόμη και σήμερα οι κρετίνοι να καταλάβουν το ιστορικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε στο φινλανδικό έδαφος μετά τον Χειμερινό Πόλεμο (1939-1940) μετά τον οποίο οι Γερμανοί απελευθερωτές της Φινλανδίας ενεργοποίησαν την επιχείρηση "Renntier" υπέρ των συμφερόντων ολόκληρης της Ευρώπης... Δυστυχώς γι αυτούς τους ηλιθίους, εμείς παραμένουμε στις επάλξεις, ακέραιοι και μαχητικοί για να τους θυμίζουμε ότι ο νομοτελειακός αφανισμός τους συνεχίζεται και χωρίς να κουραζόμαστε εμείς γι αυτόν, με την ουσία της Ευρώπης καλά προστατευμένη στην αγκαλιά μας! 

     Τότε, οι άχρηστοι ηλίθιοι πολέμησαν το μεγαλόπνοο δημιούργημα μιας σιδηροδρομικής γραμμής που θα τους λύτρωνε από τον αφανισμό των πυραύλων που για περισσότερα από ογδόντα χρόνια δολοφονούν τα παιδιά τους μέσα σε σχολικές αίθουσες, γενοκτονώντας τις κοινωνίες τους! Ήσαν εκείνοι οι αστόχαστοι που δεν ερμήνευσαν την τεράστια πολιτισμική σημασία μιας σιδηροδρομικής τροχιάς που θα ξεκινούσε από τον ανατολικότερο βραχίονα της Βαλτικής Θάλασσας, τον Φινλανδικό Κόλπο προς το αζιμούθιο του Αρκτικού Ωκεανού για να αξιοποιήσει τους θησαυρούς του Μουρμάνσκ, όχι υπέρ τοκογλύφων, αλλά υπέρ του μέλλοντος της Ευρώπης!  Τότε οι αυτόχειρες πανύβλακες ασέβησαν προς αυτούς οι οποίοι δεν δίστασαν να αντιταχθούν στις τεράστιες αρκτικές αντιξοότητες μιας εκστρατείας που περιφρόνησε τον πολικό χειμώνα, τους βάλτους και την τούνδρα, αψηφώντας όλα τα σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδιά τους! Και το αποτέλεσμα είναι μια, σήμερα, ερειπωμένη Ευρώπη, μία Μέση Ανατολή παρανάλωμα του πυρός κι ένας κόσμος εν μέσω πολέμων και συγκρούσεων, ένας κόσμος με κυρίαρχο τον θάνατο και την παραφροσύνη!  Παρά ταύτα, ο Rampant (όπως η Εραλδική τον αποκαλεί) Φινλανδικός Λέων, περισώζοντας διδάγματα που του προσέφεραν οι έστω και πρόσκαιροι απελευθερωτές του, οι Γερμανοί Εθνικοσοσιαλιστές, διατηρεί ως σήμερα μιαν ευτυχία που πολλοί ζηλεύουν, ανίκανοι να κατανοήσουν τις ρίζες του! 

Κάποιοι που αντιτίθενται στις δικές μας Αξίες ή, μάλλον, κάποιοι που στερούνται Αξιών, παπαγαλίζουν την γνωστή φράση που μιλά για το πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια για την διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων και την κατανόηση του κόσμου και προσπαθούν να εμφανίσουν εαυτούς ως …πολυταξιδεμένους εις επίρρωση των δικών τους περίκλειστων πνευματικών οριζόντων αφού το πιο μακρινό τους ταξίδι κατάφερε να φτάσει μέχρι το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς τους!

Αντιθέτως, τα ταξίδια που διηύρυναν τους δικούς μας πνευματικούς ορίζοντες ήσαν τόσο μακρινά και τόσα πολλά που βοήθησαν την Σχολή των «Ελλήνων Κενταύρων» να συνοψίσει μιαν ευρύτατη κοσμοθέαση σε ένα ακεραιωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα επ΄ ωφελεία των μαθητών της και αυτά τα ατελείωτα ταξίδια μας, εφ΄ όρου ζωής, μας εμπνέουν. Και όχι μόνον...

Τα σημαντικότατα συμπεράσματα ζωής που μας δώρισαν αυτά τα ταξίδια, τα αφήσαμε καταγεγραμμένα και προστατευμένα στα έγκατα μιας τεχνητής χώρας-υποχειρίου των ξένων που την "κατασκεύασαν", μιας χώρας της οποίας η "ξένη" υποδομή αποτελεί τον καλύτερο "κρυψώνα" μιας ελληνικότητος που πασχίζουμε να μην χαθεί μέσα στον χρόνο. Και ως ευφυείς Άριοι, όλα αυτά τα πολύτιμα συμπεράσματα τα κρύψαμε "τοις μελλοντικοίς εντευξομένοις" εκεί που φυλάσσουν οι Δράκοι, μιας και η γενέθλια χρονιά του 1952 είναι χρονιά του Δράκου, ενός πλάσματος που προστατεύει το καλό κι αποτρέπει το κακό, κάτι που αποδεικνύεται ως αληθές επί πολλά-πολλά χρόνια της ανθρώπινης αλλά και προσωπικής ιστορίας του Ιδρυτή των "Ελλήνων Κενταύρων".

Πράγματι, για όποιον βιώνει και δεν αναμασά, απλώς, την φράση ότι τα ταξίδια είναι “σχολεία” κατανοήσεως του κόσμου, ένας πάγκος στο ντρακάρ μας ή μια κουκέτα στον Υπερσιβηρικό θα είναι ό,τι συναρπαστικότερο!

Kι εμείς σ΄ αυτά τα ταξίδια μάθαμε να διακρίνουμε τα "στρατόπεδα" σε όσα ψευδώς μας τα παρουσίαζαν ως τόπους παρασκευής, δήθεν, 6.000.000 ..."σαπουνιών" που προορίζονταν να μετακινηθούν για να φτιάξουν το κράτος τους στη Μαδαγασκάρη εξασφαλίζοντας την ειρήνη στη μέση Ανατολή και στα πραγματικά στρατόπεδα εξοντώσεως της Σιβηρίας όπου οι μελλοθάνατοι έσκαβαν μέχρι θανάτου για να ανασύρουν χρυσό που θα εξασφάλιζε την παγκόσμια κυριαρχία στα Σοβιέτ που δημιούργησαν τα, δήθεν, "σαπούνια" τα οποία, ρατσιστικότατα, στο ιερό βιβλίο τους "Ταλμούδ" θεωρούν ως μίασμα κάθε μη "σαπούνι"!

Έτσι, με Αξίες που τεκμηριώθηκαν ύστερα από πολλές "in situ" μελέτες και παρατηρήσεις, εκτιμήσαμε την αλήθεια της Ιστορίας όπου αμέτρητα κατασκευασμένα "αφηγήματα" ρατσιστών γενοκτόνων δεν κατάφεραν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους όπως τα κατάφερε ένας και μόνον Ιστορικός, ο Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν (Алекса́ндр Иса́евич Солжени́цын‎‎) στο μνημειώδες έργο του "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ" όπου "χαρτογραφείται" το πραγματικό έγκλημα κατά της Ανθρωπότητος, ένα έγκλημα με πραγματικά και όχι προπαγανδιστικά εκατομμύρια δολοφονημένων οι οποίοι έχασαν την ζωή τους όχι στα διαμετακομιστικά κέντρα Auschwitz, Dachau, Bergen κατευθυνόμενοι προς την Μαδαγασκάρη, αλλά στους πραγματικούς τόπους θανάτου της Σιβηρίας, Vladivostok – Khabarovsk, Chita – Baikal, Irkutsk, Krasnoyarsk, Novosibirsk, Omsk, Ural – Yekaterinburg, εξορύσσοντας χρυσό για την ενίσχυση της σοβιετικής εγκληματικής "μηχανής" που κάθισε στην έδρα της παρωδίας της Νυρεμβέργης ως τιμητής ...ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πλάι στους Αμερικανούς, ομοίως διεθνείς εγκληματίες, που γενοκτόνησαν αμάχους με πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι και πλάι στους Βρετανους αρχιδημίους του Κυπριακού Ελληνισμού!

     Κι εμείς, αυτές τις Αξίες κορφολογήσαμε αρχίζοντας να γράφουμε το "βιβλίο" της δράσεώς μας ωφελώντας τις ψυχές μας και τις ψυχές όσων, επί είκοσι ολόκληρα χρόνια, κατηχήσαμε στην αλήθεια του Πολέμου και στο χρέος του "ορθώς ίσταμαι"!

     Πληροφορίες: hellenichorsebackarchery@gmail.com 

Επεξήγηση: Γιατί "Σκανδιναυία" και όχι "Σκανδιναβία" βλ. ΕΔΩ

YΓ:

Ο καλός μας φίλος το κρίνει ως "Τέλειο" κι εμείς απαντάμε.

Και, πράγματι, σε ελάχιστες μόλις ώρες ο μετρητής της Google καταμετρά με πενταψήφιο αριθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας. Ταυτοχρόνως, πολλά μα πολλά και τα μηνύματα. Ευχαριστούμε!

Τούτη η Saga θα μας δωρίσει ανεκτίμητη γνώση!