Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

AΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ 
ΤΩΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ


     Το Παράρτημα των "Ελλήνων Κενταύρων Χαλκίδος" διατηρεί σταθερά την "μοναστική" ιδιοτυπία μιας ασκήσεως σε μια μαγευτική Φύση.


     Και η τελευταία προπονητική ημερίδα του Παραρτήματος αυτού, στο ίδιο ενεργειακό φυσικό περιβάλλον απέδωσε μια 'περίκλειστη" αίσθηση αυτοσυγκεντρώσεως για τους συμμετασχόντες αλλά και για όλους εμάς που παρακολουθούμε τις εργασίες του.


     Ο επικεφαλής του Παραρτήματος, Εφιπποτοξότης Γεώργιος Σταυριανόπουλος-Ιφικράτης, επενδύει με αξιοσύνη την προσωπική του καλλιέργεια στην υποβοήθηση της αναπτύξεως των δεξιοτήτων των μαθητών του και το αποτέλεσμα είναι ορατό. Και, παρά την κενότητα μιας, δήθεν "εορταστικής" περιόδου προοριζόμενης να διασκεδάσει τις ψευδαισθήσεις ενός καταναλωτικού όχλου, το Παράρτημα των "Ελλήνων Κενταύρων Χαλκίδος" δείχνει ότι εν μέσω μιας παρακμής μπορεί να διακονούνται υψηλές Αξίες.


     Κάτι ανάλογο εντοπίζουμε και στην λειτουργία του Παραρτήματος των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας" όπου, επίσης, αντί των κουραμπιδεομελομακάρονων φαίνονται άλλες ...Αξίες να τιμώνται.


     Κι εδώ, στην Κέρκυρα, μια ζενική ατμόσφαιρα στην "Αυλή" της Ομάδος μας φαίνεται να επισκιάζει τα ξενόφερτα καταναλωτικά "έθιμα" των ημερών, αντικαθιστώντας τα με Παραδοσιακή Τοξοβολία και ιαματική οργανική οξυγόνωση.


     Μπορεί η γεμιστή με κουκουνάρι γαλοπούλα να μην έχει θέση σε μια πολιτισμική παραδοσιακή τέχνη όπως στη Τοξοβολία, όμως, οι "Έλληνες Κένταυροι Κερκύρας" έδειξαν και πάλι ότι είναι επάξιοι συνεχιστές του Πολιτισμού των Επτανήσων, ενασχολούμενοι με την σωματική και, κυρίως, πνευματική βελτίωσή τους δια της ατραπού της καλλιεργείας του ενστίκτου τους.


    Με το ευρηματικό ασκησιολόγιο τους, οι "Έλληνες Κένταυροι Κερκύρας" κι αυτή την εβδομάδα πλησίασαν ακόμη περισσότερο την ουσία της ενστικτώδους Τοξοβολίας αφήνοντας "άλλους" ...βαρυστομαχιασμένους στο "γιορταστικό" τραπέζι που προμηθεύει πελάτες στα κατεπείγοντα των εφημερευόντων νοσοκομείων.


     Ο Χριστόφορος Κασφίκης και η Ειρήνη Ψαίλα, οι δύο επικεφαλής του Παραρτήματος των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας" και πάλι αναδεικνύονται σκαπανείς του Πολιτισμού, μαζύ με όλους τους -απανταχού- "Έλληνες Κενταύρους".


Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017


ΔΥΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΝΔΗΛΕΣ


     Κατανοητή η απορία του φίλου της Ομάδος μας και επισκέπτη του Ιστολογίου μας κ. Λ.Φ. ο οποίος, επισκεπτόμενος την σελίδα της Βιβλιοθήκης και των μουσειακών συλλογών μας, απόρησε για δύο Οθωμανικές κανδήλες, στέλνοντάς μας σχετικό μήνυμα. Πως θα μπορούσαν να είναι ανεκτά δύο τέτοια αντικείμενα στη συλλογή μιας Ομάδος, κατά τεκμήριο, Ελληνικής και πατριωτικής;  


     Οι, εν λόγω, δύο ορειχάλκινες Οθωμανικές κανδήλες του 19ου αιώνος προέρχονται από εμβληματικό τέμενος της Κωνσταντινουπόλεως και προσεφέρθησαν ως δώρο -με ειδική άδεια εξαγωγής του Τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού- προς τον Ιδρυτή της Ομάδος των "Ελλήνων Κενταύρων" από διακεκριμένους Τούρκους με τους οποίους, πριν πολλά χρόνια, συναντήθηκε και συνομίλησε επί θεμάτων κοινού πολιτισμικού ενδιαφέροντος.


     Η μία από τις δύο κανδήλες λειτουργεί κανονικά ηλεκτροδοτημένη και ανεστραμμένη [με την Ημισέληνο προς τα κάτω] ενώ η άλλη, ανενεργή, είναι τοποθετημένη με την Ημισέληνο προς τα άνω, σπουδαία δώρα σπουδαίων Ανθρώπων μετά από μια σπουδαία συνάντηση η οποία ανέδειξε και πάλι την μεγάλη αλήθεια: Τα όσα πολλά διασυνδέουν λαούς μπορεί να ακυρώνουν τα όσα ελάχιστα, δυνατόν, να τους χωρίζουν. Και η πρόοδος της Ανθρωπότητος κρίνεται ζωτικώς εκ της κατανοήσεως αυτής της παραμέτρου.   

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

ΕΥΦΥΗΣ Ο ...ΜΕΣΣΗΝΙΟΣ


    Ακολουθώντας το δοκιμασμένο μονοπάτι της ταυτόχρονης συνδυαστικής εκπαιδεύσεως, ο επικεφαλής του Παρατήματος των "Ελλήνων Κενταύρων Καλαμάτας" ενέπλεξε, ευφυέστατα, τη μικρή κορούλα του στην κοινωνικοποίηση της νέας, τετράποδης, "ανακαλύψεώς" του την οποία προορίζει ως μελλοντικό εκπαιδευτικό Ίππο του Παραρτήματός του.


     Έτσι, ο Αθανάσιος Ψωρομύτης, την φορά αυτή, αντί να ασχοληθεί ο ίδιος με την διασύνδεση του νεολέκτου Ίππου με τον Άμθρωπο, εμπιστεύθηκε την λεπτότατην, αυτή, αποστολή σε ένα βρέφος το οποίο μπορεί να διεκπεραιώσει κατά τον καλύτερο τρόπο τον ρόλο αυτό δεδομένης της αφοβίας του αλλά και του σεβασμού τον οποίο τρέφουν οι Ίπποι προς τα παιδιά.


     Η ευφυία του επικεφαλής των "Ελλήνων Κενταύρων   Καλαμάτας" δεν μας εκπλήσσει διότι, Άνθρωπος της φύσεως, όπως είναι, αν και μη διαπεπιστευμένος, είναι σε θέση να "οσφραίνεται" το σωστό "δρόμο" και να πορεύεται πάνω σ΄ αυτόν κατευθυνόμενος προς τον σωστό προορισμό τον οποίο, είμαστε σίγουροι, θα κατακτήσει.. Και η τελευταία επιλογή του έδειξε απολύτως ...επιτυχής.


ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ, ΜΟΛΙΣ, ΜΑΘΗΜΑ...


     Στο δεύτερό του, μόλις, μάθημα, ο σημερινός εκπαιδευόμενος αποδεικνύει και πάλι ότι με το σωστό σύστημα μπορεί ο καθένας να ιππεύσει με ασφάλεια, άνεση και, οπωσδήποτε, πρόοδο, όταν βρίσκεται σε χέρια σωστών Εκπαιδευτών οι οποίοι θεωρούν την Ιππική αντικείμενο σεβασμού, όπως είναι και όχι σαν εμπορεύσιμο προϊόν, όπως καθιερώθηκε από πλείστους όσους... Και τα αποτελέσματα αυτής της εκπαιδεύσεως είναι και πάλι εμφανή στο οπτικοακουστικό υλικό του μαθήματος.


     Αρχίζοντας από την Ιπποκομία της προετοιμασίας του Ίππου του, ο μαθητής καθαρίζει τα πέλματα με την αγκύλη υπό την άγρυπνη καθοδήγηση και επίβλεψη του Εκπαιδευτή του. Δεν είναι η "εργασία" αλλά η "επαφή" με τον τετράποδο Δάσκαλο που βοηθά τον μαθητή να κατανοήσει ασφαλέστερα και βαθύτερα την διδασκαλία.


     Πολύ σοφά, ο Εκπαιδευτής και Αρχηγός της Ομάδος μας Κωνσταντίνος, σε αυτό το μάθημα εισάγει τον μαθητή του στην σειραγώγηση, μια διαδικασία η οποία θα φέρει πιο κοντά μαθητή και Ίππο και θα βοηθήσει τον πρώτο να παρατηρήσει από το έδαφος τους βηματισμούς του Δασκάλου του που θα "αισθανθεί" στον στίβο.


     Έτσι, όταν εφιππεύσει ο μαθητής, θα έχει στην οπτική μνήμη του τον Ίππο κινούμενο με αποτέλεσμα η ενσυναίσθηση των καταστάσεων της ισορροπίας του να είναι καλύτερη και ο ίδιος ασφαλέστερος. Στη Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" επιμένουμε στην ασφάλεια των Ίππων και των μαθητών μας, ασχέτως τιμήματος των εργατωρών των αφιλοκερδώς προσφερομένων Εκπαιδευτών μας.


     Στα πάντοτε ατομικά και ποτέ "ομαδικά" μαθήματά μας, ο Εκπαιδευτής παρακολουθεί τον μαθητή του όπως και ο Κωνσταντίνος τον Ιωάννη στο συγκεκριμένο μάθημα, έτοιμος να παρέμβει για να διορθώσει. Στα μαθήματά μας δεν επιτρέπουμε σε κανένα δευτερόλεπτο να χαθεί διότι κάθε απώλεια οδηγεί σε απώλεια ενδιαφέροντος προς το ιππικό αντικείμενο, κάτι ασύμφορο για όλους.


     Χωρίς να είναι ούτε σε ηλικία, ούτε σε σωματική διάπλαση ιδανική, ο Ιωάννης όχι μόνον διηύθυνε με ακρίβεια τον ανεπίσακτο Ίππο του καθισμένος, χωρίς σέλλα, και χωρίς -βεβαίως- αναβολείς, στη ράχη του, αλλά και πέρασε απρόσκοπτα βαλβίδες επιτρέποντας στον Ίππο του πολλές διελεύσεις χωρίς ούτε μία φορά να σκοντάψει ή να δυσκολευτεί. Και όχι μόνον... 


     Εκπληκτικός ο Ιωάννης και στις άνετες διελεύσεις εν μέσω στενών διόδων που όριζαν διπλοί ορθστάτες, μια άσκηση διευθυντικού αλλά και ψυχολογικού χαρακτήρος που προετοιμάζει Ιππείς ακριβείας.. Ένα μάθημα, μόλις το δεύτερο, του ικανότατου μαθητή μας αλλά και του ικανότατου Κωνσταντίνου ο οποίος, μαζύ με τον Υπαρχηγό-Εκπαιδευτή Μάριο Ευθυμιάδη αποτελούν, πλεόν, υποδειγματικά στελέχη μιας ιππικής Σχολής.


     Και αυτό το, οφθαλμοφανώς, επιτυχέστατο μάθημα πιστώνεται με άριστα στον Ίππο-Δάσκαλο, στον εξαιρετικό μαθητή και στον Εκπαιδευτή Κωνσταντίνο, τελειώνοντας από εκεί όπου άρχισε, στη φάτνη, με Ιπποκομία. Ο μαθητής αποχαιρετά με αγάπη και φροντίδα τον τετράποδο Δάσκαλό του υπό την συνεχή επίβλεψη του Εκπαιδευτή του αφού η ευημερία του Ίππου προέχει στη Σχολή μας και εναποθέτει τον Ίππο στη φάτνη του με ευγνώμονες ευχαριστίες για όσα με την κόπωσή του μας προσέφερε και σήμερα.


Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΠΑΘΕΣ 
ΕΠΟΧΗΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α'


     Περισσότερο από είκοσι χρόνια αυτές οι δύο Σπάθες παρέμεναν σε ένα υπέρθυρο της, σημερινής, έδρας της Ομάδος των "Ελλήνων Κενταύρων" ανέγγιχτες, μαζύ με διάφορα άλλα ιστορικά αντικείμενα που σήμερα ανήκουν στην μουσειακή συλλογή της Ελληνικής Ομάδος Έφιππης Τοξοβολίας, ώσπου χρειάστηκε να αποκαθηλωθούν για να χρησιμοποιηθούν σε μία προγραμματισμένη βιντεοσκόπηση.


     Πρόκειται για δύο Σπάθες εποχής Βασιλέως Γεωργίου Α'του Πυροβολικού, όπως μαρτυρούν οι βασιλικοί θυρεοί αλλά και τα διασταυρωμένα πυροβόλα που φέρουν στις λαβές αλλά και στις λεπίδες τους.



     Με διαφοροποιήσεις στους υποφυλακτήρες αλλά και στις εγχαράξεις των δαμασκηνών λεπίδων τους, εκφράζουν την ίδια ιστορική εποχή του Δανού Μονάρχη και του ιδίου όπλου του Πυροβολικού και οι δύο.



     Οι λεπίδες φέρουν εκτενείς εγχάρακτες ανθοδιακοσμήσεις πολύ λεπτής τέχνης.



     Πέραν αυτών των διακοσμήσεων επί των λεπίδων υπάρχει και εγχάρακτος βασιλικός θυρεός.


     Επιπλέον, επί της "πτέρνας" της λεπίδος, αφ' ενός διαβάζουμε τον Γερμανό κατασκευαστή  της πόλεως Solingen, αφ΄ ετέρου την επιγραφή "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΑΘΗΝΑΙ". Τέλος, επί των λεπίδων, διαβάζουμε, εγχάρακτο, το επίγραμμα "ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ".


     Ευχαριστούμε τον Συνασκούμενο Σπυρίδωνα Νικόλη-Πρωτεσίλαο, Εκπαιδευτή Σπαθασκίας της Ομάδος μας, ο οποίος μας υπενθύμισε τις δύο αυτές ιστορικές Σπάθες της μουσειακής συλλογής μας και φρόντισε για την φωτογράφισή τους.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

AΠΟΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ 
ΜΕ ...ΑΛΕΒΑΡΔΑ


     Περνώντας στην "πλευρά" του Ίππου ας προσπαθήσουμε να δούμε μέσα από την δική του θέαση μια ...αλεβάρδα εν μέσω των υπολοίπων οπτικών ερεθισμάτων που, ολόγυρα, τον περιβάλλουν. Σίγουρα, από την αντίληψη του Ίππου η αλεβάρδα ουδέποτε θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αυτό που είναι, δηλαδή, ένα αγχέμαχο όπλο, αλλά ως ένα "κάτι" παρόμοιο με ό,τι του προκαλεί το οπτικό ερέθισμα ενός  πασσάλου, μιας κολώνας ηλεκτρικού δικτύου, ενός κορμού δένδρου, ή και μιας βακτηρίας... 


     Για τον Ίππο η αλεβάρδα, σε πολύ γενικές γραμμές, δεν αποτελεί τίποτε το ιδιαίτερο, όπως δεν αποτελεί και ένα δένδρο,  ε κ τ ό ς  εάν συνδέεται άμεσα με τον Άνθρωπο. Βεβαίως, μερικοί Ίπποι θεωρούν αφόρητη ακόμη την παρουσία ενός δένδρου, όμως πίσω από αυτή την αποστροφή θα πρέπει να αναζητηθεί στη συνδυαστική μνήμη τους μια οδυνηρή εμπειρία συνδεδεμένη ή όχι με τον Άνθρωπο. Στη περίπτωσή μας, η προοπτική ενός κινηματογραφικού γυρίσματος με την συμμετοχή Ίππων ιππευομένων από Ιππέα που φέρει αλεβάρδα μας υποχρέωσαν να ερευνήσουμε την συμβατότητα των Ίππων μας με αυτό το μεγάλο αγχέμαχο όπλο, διαπιστώνοντας ότι ο μεν ένας από τους, υπό εμπλοκή σεναρίου, Ίππος δεν είχε καμία ανησυχία από αυτό το "παράξενο" αντικείμενο, ενώ ο άλλος...


     Ο άλλος, λοιπόν, Ίππος έδειξε αμέσως την αποστροφή του προς την αλεβάρδα και, μάλιστα πολύ έντονα, παρά το ότι η σχέση του με τον φέροντα την αλεβάρδα κρίνεται αρμονικότατη. Η παρουσία του αγχεμάχου του ήταν τόσο δυσάρεστη ώστε δεν δέχονταν ούτε καν το ελεύθερο χέρι του Ανθρώπου που κρατούσε, με το άλλο, την αλεβάρδα, ασχέτως αν το συγκεκριμένο χέρι του είχε προσφέρει πάμπολλες φορές τροφή την οποία αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα. Τώρα, η έντονη αποστροφή του προς το νέο "στοιχείο" είχε ενοχοποιήσει καταλυτικά στην αντίληψή του και τον φέροντα, ο οποίος ξεκίνησε την διαδικασία της αποενοχοποιήσεως πολύ ανεπαίσθητα και με μελετημένη "στρογγυλή κίνηση". Το ζητούμενο θα ήταν να υποβοηθήσει -χωρίς την άσκηση πιέσεως η οποία θα ήταν καταστρεπτική- τον Ίππο να μυρίσει το αντικείμενο του φόβου του "ταυτοποιώντας" το, σε ένα πρώτο στάδιο, ως ακίνδυνο.


     Έτσι, ο φέρων, κρατήθηκε σε μία "στρατηγική" απόσταση από τον Ίππο ώστε να μπορεί να τον επηρεάζει χωρίς, όμως, να προκαλεί την αρνητική αντίδρασή του προς την αλεβάρδα και πάντοτε με την τήρηση μιας αποστάσεως ώστε ο Ίππος, τελικώς, να μπορέσει να σταθεί κοντά στην αλεβάρδα για να την μυρίσει, κατόπιν χειρισμών που θα ακολουθούσαν.


     ιαχώρισε" το οπτικό ερέθισμα του Ίππου σε τρεις "ζώνες", στην απολύτως ακίνητη και αποστασιοποιημένη αλεβάρδα, στο σώμα του και στο ελεύθερο χέρι του το οποίο άφησε διακριτικά και χωρίς να προκαλεί με περιττές κινήσεις και νεύματα. 


     Διατήρησε τον φυσιολογικό ρυθμό των αναπνοών του, απέφυγε επιμελώς να κοιτάξει στα μάτια τον Ίππο και χωρίς να κινεί τον βραχίονά του κίνησε αργά και ελεγχόμενα μόνον τα δάχτυλα του ελεύθερου χεριού του, προκαλώντας την συνδυαστική μνήμη του Ίππου να θυμηθεί ότι αυτή ήταν η εικόνα "εκείνες" τις στιγμές που από αυτό το χέρι έπαιρνε γευστικότατο καρπό... 


     Βεβαίως, τώρα, καρπός δεν υπήρχε αλλά το ερέθισμα είχε την ...παβλωφική αξία του. Ο Ίππος άρχισε να επικεντρώνεται στο ελεύθερο χέρι το οποίο του προξενούσε την βαρύνουσα συνδυαστική έλξη. 


     Σε βάθος ενός χρόνου διαφορετικού για κάθε Ίππο και με τον χειριστή διατηρώντας απολύτως την αρχική στάση του, αποφεύγοντας επιμελώς να ασκήσει την οποιανδήποτε πίεση, κάτι που θα ήταν καταστρεπτικό, περίμενε υπομονητικά από το ίδιο το ζώο να "εκμηδενίσει" την απόστασή του από το αντικείμενο του φόβου του. Και η "στιγμή" έφτασε με τον Ίππο να παραμερίζει την καχυποψία του αφήνοντας την εμπιστοσύνη του προς τον φέροντα Άνθρωπο να βαρύνει στην απόφασή του να πλησιάσει, τελικώς, την αλεβάρδα και να την μυρίσει, διαισθανόμενος, κάπως, την ακινδυνότητά της για την ύπαρξή του.  


     Όχι, ας μη φανταστεί κανείς ότι εδώ "τελειώσαμε" και τώρα ο Ίππος, συμφιλιωμένος με την αλεβάρδα θα την χρησιμοποιεί ως ...οδοντογλυφίδα του μετά από κάθε γεύμα. Τώρα, μόλις αρχίσαμε, διότι από αυτό το σημείο της εισαγωγικής ταυτοποιήσεως θα ξεκινήσει η διαδικασία της ολικής αποδοχής του αντικειμένου από τον Ίππο. Και μιλώντας για "ολική αποδοχή" εννοούμε την χρηστική κατάσταση της αλεβάρδας η οποία μεταβάλλεται συνεχώς με την κίνηση της χρήσεώς της προκαλώντας διαφορετικές αντιδράσεις στον Ίππο. Η εκπαίδευση του Ίππου προϋποθέτει έξυπνη σχεδίαση αναλόγως του ταμπεραμέντου του ζώου, μεγάλη υπομονή και απέραντη στη ...νιοστή αγάπη προς το εκπαιδευόμενο πλάσμα, όπως ακριβώς και προς τον Άνθρωπο.


     Κάπως έτσι θα έχουμε έναν υπέροχο συνεργάτη άφοβο, ώστε να μπορούμε πλάι του να εκτοξεύουμε ακόντιο χωρίς τον κίνδυνο να τρομάξει, ή να τον ιππεύουμε απολαμβάνοντας την σημαία μας να κυματίζει στο χέρι μας.


     Κάπως έτσι, θα απολαύσουμε τον Ίππο μας να αποδέχεται ακόμη και ασκήσεις ...Baranta με ένα περιστρεφόμενο κοντάρι σχεδόν στο ρύγχος του...


     Κάπως έτσι θα τον χαρούμε να περνά και μέσα από καπνούς  ή και φωτιές, όπως κάποτε χαρήκαμε έναν Ίππο που έφτασε κοντά μας ως ...αγρίμι και μεταβλήθηκε με υπομονή και αγάπη σε υποδειγματικό Ίππο Σχολής. 


ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΝΙΜΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΔΟΓΗ


     Tην απόλυτη αντισυμβατικότητα του, πραγματικά, προοδευτικού πολιτιστικού πνεύματος των Επτανήσων εκφράζουν οι δύο επικεφαλής του Παρατήματος των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας", Χριστόφορος Κασφίκης και Ειρήνη Ψαίλα. Στην τελευταία, ομαδική εβδομαδιαία, Προπόνηση Παραδοσιακής Τοξοβολίας που διοργάνωσαν στον χώρο τους, αυτό φάνηκε ευκρινέστατα, σε ένα πρόγραμμα το οποίο κατέρριψε όλους τους συμβατικούς κανόνες τοξεύσεως που, επί αιώνες, θεμελίωσε η, παγκοσμίως, "παραδεδεγμένη" τεχνική της Τοξοβολίας.


     Στη προκείμενη Προπόνηση οι σχεδιαστές του ασκησιολογίου έδειξαν σαφή περιφρόνηση προς τα "καθιερωμένα" και ανέβασαν τους Συνασκουμένους "επί δοκού", ως άλλους ...σχοινοβάτες του Jean Genet, αποδεικνύοντας ότι το να κολυμπάς σαν την πέστροφα αντίθετα [και, γιατί, όχι... εναντίον...] στο "ρεύμα" οδηγεί στη χάραξη νέων πνευματικών οριζόντων και πολιτισμικών πορειών...



     Και αυτό κρινόμενο εκ του αποτελέσματος ευστοχίας που μας μεταφέρεται από το οπτικοακουστικό υλικό της συγκεκριμένης Προπονήσεως, καταμετρημένο στο 73,3%, κάτι το απίστευτο.


     Η "δοκός" λοιπόν, το εφεύρημα των επικεφαλής του Παραρτήματος, υπέβαλε τους Συνασκουμένους σε μία νέα ισορροπιστική κατάσταση η οποία συνέτεινε στην ένταση της αυτοσυγκεντρώσεώς τους και στην εστίαση στο "μάτι του ταύρου".


     Η στήριξη επί δύο βατήρων που οδηγεί στη τελείωση της στάσεως ως καθορισμένο "θεμέλιο εδράσεως" είναι το αποκορύφωμα της ενσυναισθήσεως της τελείας ισορροπίας και αυτό το προέβλεψαν στη σχεδίασή τους οι επικεφαλής του Παραρτήματος των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας".



     Τέλος, η διασύνδεση σε ομαδικότητα αλλά όχι αγελαιοποίηση, όπως αναμένεται σε κάθε πολεμική ομάδα, με ευφυέστατο τρόπο-συνέχεια της Ενετικής ευφυίας, πιστώνεται στο Παράρτημα των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας" το οποίο αναβιώνει την απολύτως αριστοκρατική γόνιμη ...πανουργία των Δόγηδων και των υποφωτισμένων διαδρόμων του Palazzo Ducale που μπορεί να σε οδηγήσουν στην κατάκτηση του κόσμου ή και στα ..."Piombi".


     Η Αθήνα, για άλλη μια φορά, υποκλίνεται στην Κέρκυρα και στα Επτάνησα για την άξια έπαρση της σημαίας της Γαληνοτάτης Ενετικής Πολιτείας με έναν Πολιτισμό που θα ήταν ευτυχής να συναισθάνονταν και η υπόλοιπη χώρα η οποία βιώνει το υπαρξιακό και αναξιοκρατικότατο "kitsch" της. 


     ΕΥΓΕ Συνασκούμενοι Κορφιάτες.