अश्वमेध

áśva-medhá

ΙΠΠΟΘΥΣΙΑ

     Κυρίαρχο ζώο στην Ινδοευρωπαϊκή Κοινωνία, ο Ίππος, δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει το πολύτιμο πλάσμα του οποίου η θυσία θα μπορούσε να εκληφθεί από τους Θεούς ως αντάξια του μεγαλείου τους ώστε να εξασφαλίσει την ευμένειά τους. Μάλιστα, στις επιμέρους ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες, ποικίλες παραστάσεις «διδύμων» [Κάστωρ και Πολυδεύκης στην Ελλάδα, Ίπποι και Ιππείς Αshwin (अश्विन ) στις Ινδίες, Ηοrsa και Hengist (Φορβάδα και Επιβήτωρ)στην Βρεταννία κλπ] ενισχύουν το μέγεθος της θυσίας για τον εξευμενισμό των Θεών.

     Η τελετουργία της Ιπποθυσίας ( अध्वर्युक्रतु , adhvaryukratu ) εκφράζεται στην Ινδοευρωπαϊκή Ομοεθνία με την κυρίαρχη παράσταση των αρχαίων Ινδιών   áśva-medhá η οποία είναι και η πλέον θεαματική από όλες τις αρχαίες ινδικές τελετές.

     Η έναρξη της τελετής αυτής γίνονταν την περίοδο της Ανοίξεως υπό την χοροστασία τεσσάρων Ιερέων ( अध्वर्यु , adhvaryu ) οι οποίοι συμβόλιζαν τα τέσσερα σκέλη του ιερού Αγκυλωτού Σταυρού, θείου συμβόλου του Ηλίου κατά τους Ινδοευρωπαίους. Οι ίδιοι αυτοί Ιερείς τελούσαν υπό την υψηλή αιγίδα του Βασιλέως ( राजा , rājā ) ο οποίος, δια της θυσίας του Ίππου, επεδίωκε την μακροημέρευση και το κλέος της βασιλείας του, ενώ την αφιέρωνε στους ιερούς εκπροσώπους της τάξεως των Πολεμιστών του οι οποίοι ήσαν και οι φορείς της δυνάμεώς του.

     "Αντικείμενο" της Ιπποθυσίας ήταν ένας επιβήτορας μεγαλύτερος των 24 και μικρότερος των …100 ετών. Ήταν προφανές ότι οι θυσιάζοντες προτιμούσαν να θανατώσουν έναν ήδη υπέργηρο Ίππο αφού η ελάχιστη ηλικία του ήταν 24 έτη!   Ο εν λόγω επιβήτορας θα ραντιστεί με καθαρό νερό ενώ ο Ιερέας θα ψιθυρίζει στο κάθε αυτί του ιερούς ύμνους, "μάντρα" (मन्त्र , mantra )  αφήνονταν δε να περιφέρεται ελεύθερος προς βορειο-ανατολική κατεύθυνση για έναν ολόκληρο χρόνο υπό την επίβλεψη τετρακοσίων πολεμιστών, ο αριθμός των οποίων απηχούσε τον επαυξημένο συμβολισμό των τεσσάρων σκελών του αγκυλωτού σταυρού και πολλαπλάσιο των τεσσάρων Ιερέων. Οποιοσδήποτε παρενοχλούσε την ελεύθερη κίνηση του Ίππου θεωρείτο καταραμένος, ενώ, αν ο Ίππος εισέδυε σε εχθρικές περιοχές αυτές θα έπρεπε να καθυποταγούν δια των όπλων. Οι επιβλέποντες τετρακόσιοι πολεμιστές μεριμνούσαν ώστε ο τιμώμενος επιβήτορας να μην έρθει σε σεξουαλική επαφή με φοράδες και, ελαττωθεί, κατά την κρατούσα αντίληψη, η αναπαραγωγός δύναμη του σπέρματός του η οποία ήταν και η απώτερη προσφορά η οποία θα έπρεπε να αναπεμφθεί στους Θεούς! Πολύ προ της κυρίως τελετουργικής θυσίας, όσο, κατά την διάρκεια του χρόνου, περιφέρονταν υπό επίβλεψη ο επιβήτορας, κατά τόπους γίνονταν επί μέρους μικρές τελετές με θυσίες μικρότερων ζώων και μέχρι την τελική τελετή της κυρίως θυσίας του επιβήτορος. Κατά την επιστροφή του Ίππου νέες εορτές, προ-θυσιακές, λάβαιναν χώρα στο πάτριο έδαφος με κύρια εκείνη της έλξεως του άρματος ( रथ , rath ) του Βασιλέως μαζύ με τρεις ακόμη Ίππους [ऋग्वेद , ṛgveda , 1.6.1,2 (YV VSM 23.5,6]. Κατόπιν, ο Ίππος διευθύνονταν στο νερό και πλένονταν προσεκτικά, ύστερα δε αλείφονταν από την ίδια την Βασίλισσα και δύο ακόμη γυναίκες βοηθούς της (τρεις, τον αριθμό και θα δούμε εν συνεχεία περί του αριθμού αυτού)  με ένα είδος ραφιναρισμένου λίπους "γκι" (  घृत , ghṛta , ghee ). Η Βασίλισσα ανελάμβανε την επάλειψη των εμπροσθίων ποδών ενώ την επάλειψη του κορμού και των οπισθίων του την ανελάμβαναν οι δύο βοηθοί της. Επίσης, οι ίδιες στόλιζαν την κεφαλή, τον λαιμό και την ουρά του με χρυσά κοσμήματα. Κατά την διάρκεια της νύκτας προσφέρονταν στον Ίππο σπόροι τροφής. Μαζύ του προσδένονταν σε πασάλους για να θυσιαστούν ένα αδέσποτο κριάρι, ένας ταύρος και δέκα επτά ακόμη ζώα και ακολουθούσε η σφαγή του Ίππου. Η επικεφαλής Βασίλισσα καλούσε τις άλλες υποδεείς Βασίλισσες να μοιρολογήσουν με ψαλμούς ιερών ύμνων (μάντρα) γύρω από τον νεκρό Ίππο. Κατά την διάρκεια της νύκτας η επικεφαλής Βασίλισσα θα έπρεπε να ξαπλώσει κάτω από το ίδιο σκέπασμα με τον νεκρό Ίππο και να μιμηθεί σκηνή συνουσίας μαζύ του και, μόνον κατά το ξημέρωμα οι Ιερείς θα σήκωναν την Βασίλισσα από το σκέπασμα για να διαμελισθεί το ζώο σε τρία μέλη, με το κάθε μέλος να αφιερώνεται στις θεότητες των τριών "λειτουργιών" του Georges Dumézil, ερευνητή και τεκμηριωτή των φυλετικών παραδόσεων της πρωτο-Ινδοευρωπαϊκής Κοινωνίας!  

         Ο, αρχικώς, χαρμόσυνος συμβολισμός του αριθμού "4" (τετράσκελος Αγκυλωτός Σταυρός ως σύμβολο του ζωοδότη Ηλίου, τετράδα Ιερέων επικεφαλής των χοροστατούντων τελετουργών, τετράκις εκατοντάδα των ιερών πολεμιστών-φυλάκων του επιβήτορος) κατά την διάρκεια της κυρίως θυσιαστικής τελετουργίας θα εξελιχθεί σε "3", αριθμός θλίψεως και θανάτου για τους Ινδοευρωπαίους, ενώ τρεις ημέρες διαρκεί και η θυσιαστική τελετή του επιβήτορος! Οι Ινδοευρωπαίοι συνέδεαν την χαρά και την ευζωία με τον ζωοδότη Ήλιο και την Σβάστικα ενώ, πάντοτε γι αυτούς, ο αριθμός "3" δεν ήταν παρά σημείο σκότους, θλίψεως και θανάτου.        

     Όπως μας πληροφορεί η μελέτη των ιππικών παραδόσεων των νομαδικών λαών της στέππας  «Szelek Szárnyán» του Ούγγρου συγγραφέως Kun Péter (έκδοση του Ουγγρικού Υπουργείου Πολιτισμού, 2003, σ. 72-73) πολλοί ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί, μεταξύ των οποίων και οι ιππικοί λαοί των ευρασιατικών στεππών, συνήθιζαν την, με τον δικό τους τρόπο, Ιπποθυσία.

     Ιπποθυσιαστική τελετουργία ανάλογη με την áśva-medhá απαντάται και στους Ρωμαίους (Ίππος του Οκτωβρίου), στη μεσαιωνική Ιρλανδία (Θυσία Φοράδας) κλπ.    

     Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» συντάσσεται με την αρχέγονη αντίληψη των Ινδοευρωπαίων περί ιερότητος και μεγαλείου του ιππείου σπέρματος, για τον λόγο αυτό δε, θεωρεί ως εντελώς ανεπίτρεπτη την στείρωση των Ίππων η οποία αποτελεί «κοινό τόπο» σε όσους υπηρετούν την «δυτική», λεγόμενη, Ιππική. Αυτή είναι και η καθιερωμένη πεποίθηση των πλείστων εφιπποτοξοτικών Οργανισμών ανά τον Κόσμο. Άλλωστε και ο Δάσκαλος  Kassai Lajos διαθέτει στον Σταύλο του 13 επιβήτορες οι οποίοι διαβιούν εν κοινώ και συμπεριφέρονται κατά τον πλέον ιδανικό τρόπο, τόσο μεταξύ τους, όσο και κατά την διάρκεια της εφιπποτοξοτικής εργασίας τους.

ΥΓ1: Δεν είναι επί του παρόντος απαραίτητο να επαναληφθεί η τεκμηρίωση της εγκυρότητος της θεωρίας περί Ινδοευρωπαϊκής Ομοεθνίας και όχι μόνον επάνω στην αδιάσειστη βάση της Συγκριτικής Γλωσσολογίας! Βεβαίως και υπάρχουν οι συρμώδεις φαλκιδευτές της φυλετικής καταγωγής του Λευκού Ανθρώπου τον οποίο πασχίζουν να εμφανίσουν «ανάδελφο» και …σαλαμοποιήσιμο! Ο γράφων ουδεμία τέτοια επιδίωξη, ασφαλώς, μπορεί να έχει!

ΥΓ2:Ενδεχομένως να υπάρξουν και οι γνωστοί (επίσης συρμώδεις…) «ζωόφιλοι» οι οποίοι θα …εξεγερθούν κατά της Ιπποθυσίας των Ινδοευρωπαίων αναφωνούντες (ως είθισται) «Τα καημένα τα αλογάκια!»... Δεν χρειάζεται να επιμείνουμε ώστε να κατανοήσουν ότι ακριβώς αυτή η μεγάλη εκτίμηση και ο ύψιστος σεβασμός της αξίας του Ίππου έκανε τους Ινδοευρωπαίους να τον θεωρούν ιερό και να επιλέγουν την θυσία του ως αντάξια του μεγαλείου του εξευμενισμού των Θεών.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΒΕΛΩΝ

     Αρχαιότατο πολεμικό "όραμα" ο  ειδικός Πόλεμος των εμπρηστικών και χημικών ουσιών δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Τοξική Τέχνη, την και ως "Τοξοβολία" γνωστή.

     Ήδη γνωστός από την αρχαιότητα ο ιδιαίτερος αυτός "Πόλεμος" με τα φλογοβόλα αλλά και τα χημικά του μέσα σηματοδοτείται από την αναφορά του Θουκυδίδη στην περιγραφή της, κατά των Πλαταιών, επιθέσεως των Πελοποννησίων (Βιβλ. ΙΙ  § 75 και Βιβλ. ΙΙ § 77). 

     Στην νεώτερη Ελλάδα η οποία υπήρξε δημιούργημα σκληρών προσωπικών αγώνων του Βασιλέως Όθωνος Α', ο Βαυαρός Αρχιφαρμακοποιός των Ανακτόρων και "αρχιτέκτων" της τότε δημόσιας υγείας μιας "νεότευκτης χώρας" Ξαβιέρος Λάνδερερ, μας αφήνει ένα σπουδαίο κείμενο για τα δηλητηριώδη βέλη όταν το Τόξο συνέχιζε να θεωρείται ενργό όπλο ακόμη και σε ελληνικές περιοχές όπως η Κρήτη και η Θράκη παρά την, από χρόνια, καθιέρωση των πυροβόλων όπλων.

     Το κείμενο του Ξαβερίου Λάνδερερ βρίσκεται δημοσιευμένο στις σελίδες της Στρατιωτικής Εφημερίδος  "ΟΝΗΣΑΝΔΡΟΣ" [φυλλ. 65ο, 1ης Μαίου 1867] και έχει ως εξής:

     Ανεκτίμητο το περιεχόμενο της Βιβλιοθήκης της "ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ" απ΄όπου προέρχεται και το σχετικό τομίδιο του "ΟΝΗΣΑΝΔΡΟΥ" τον οποίο "κάποιοι" επιμένουν να επικαλούνται αν και αγνοούν ακόμη και την ορθή γραφή του!   

Περί του Ξαβερίου Λάνδερερ μας πληροφορεί ο πρώην Πρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Χημικών Δρ. Ιωάννης Δ. Κανδήλης, με δημοσίευμά του στη "Βιομηχανική Επιθεώρηση" [τ. Αυγούστου 1981]:

Ο Ξαβέριος Λάνδερερ γεννήθηκε σε προάστιο του Μονάχου της Βαυαρίας το 1809, σπούδασε φυσικές επιστήμες και ιατρική στο εκεί Πανεπιστήμιο και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας. Στην Ελλάδα τον έστειλε νεότατο, το 1833, ο Βασιλεύς Λουδοβίκος για να υπηρετήσει τον γιο του Βασιλέα Όθωνα Α’, ως Αρχιφαρμακοποιός του.

Στρατιωτικός φαρμακοποιός αρχικά, διορίσθηκε, μόλις ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών από τον Βασιλέα Όθωνα Α΄, έκτακτος καθηγητής του για τα μαθήματα της Γενικής Χημείας και της Πειραματικής Φυσικής (14 Απριλίου 1837) και σε λίγο τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας (11 Ιανουαρίου 1838).

Μετά τα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, απολύθηκε ως αλλοδαπός, σε εφαρμογή του σχετικού γενικού μέτρου, για να ξαναδιορισθεί σε λίγο (12 Σεπτεμβρίου 1844), ως τακτικός καθηγητής της Φαρμακευτικής Χημείας, της Συνταγολογίας και της Βοτανικής, και να συνεχίσει διδάσκοντας, έκτοτε, με εξαιρετικό ζήλο, επί ολόκληρη 25ετία. Στις 17 Ιανουαρίου 1869 λόγοι υγείας τον ανάγκασαν να παραιτηθεί, αλλά στις 26 Ιουνίου 1875 διορίσθηκε εκ νέου ως επίτιμος πια καθηγητής.

Επιστήμων εμβριθής και πολυπράγμων, ερευνητής ακούραστος, διδάσκαλος ευφραδής και απολαυστικός, πρόσφερε και σαν πνευματικός άνθρωπος και σαν κοινωνικός παράγων πολύτιμες υπηρεσίες στον τόπο μας, τον πρωτόγονο ακόμη τότε και καθυστερημένο. Τον αγάπησε, του αφοσιώθηκε και έγινες ένας αληθινός Έλληνας. Κοντά στις άλλες πολύτιμες υπηρεσίες του για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του κράτους της εποχής εκείνης, στις οποίες ανταποκρίθηκε, του ανήκει η τιμή να είναι ο πρώτος που δίδαξε επί πανεπιστημιακού επιπέδου, τη χημεία στην Ελλάδα. Χημικός, φαρμακοποιός και ιατρός συγχρόνως, προσέτρεχε και βοηθούσε πρόθυμα και ακούραστα όπου ζητούσαν τη συνδρομή του.

Διετέλεσε μέλος του Ιατροσυνεδρίου για πολλά χρόνια, άμισθος καθηγητής της Χημικής Τεχνολογίας στο σχολείο των Τεχνών (1833 - 1868), συνεργάσθηκε στην ίδρυση του Οφθαλμιατρείου και το βοήθησε στη λειτουργία του, οργάνωσε τις ολυμπιακές εκθέσεις και δούλεψε αποτελεσματικά και για πολλούς ακόμη ελληνικούς και ξένους επιστημονικούς οργανισμούς και ιδρύματα. Παντού και πάντοτε έτοιμος για όλα. Ιδιαίτερα μνημονεύεται η με αυτοθυσία προσωπική του συμβολή στην καταστολή της πανώλους, που κτύπησε τον Πόρο το 1837.

Τα μαθήματά του, πριν κτισθεί το Πανεπιστημίο, γίνονταν στο Βασιλικό Φαρμακείο, (στο κτίριο που μεταγενέστερα χρησιμοποιήθηκε ως υπουργείο Στρατιωτικών) και τα παρακολουθούσαν, εκτός από τους φοιτητές, και πολλοί ιδιώτες ακροατές Κινούσαν ζωηρό το ενδιαφέρον για τη γλαφυρότητά τους και την εντυπωσιακή διατύπωση, αλλά και για τη θεαματικότητα των πειραμάτων χημείας και φυσικής που εκτελούσε. Στο στρατιωτικό φαρμακείο στεγαζόταν επίσης και το προσωπικό του μικρό χημικό εργαστήριο, που είχε δημιουργήσει με δικές του δαπάνες. Ο Λάνδερερ έφθανε στην αίθουσα του μαθήματος με παραγεμισμένες τις τσέπες της φαρδειάς ρεδιγκότας του από χημικά σκεύη και ουσίες, για τα πειράματα που σε λίγο θα παρουσίαζε. Τα σπασμένα ελληνικά του δεν χαλούσαν την πηγαία ευφράδεια και μάλιστα με τους ιδιωματισμούς τους, προκαλούσαν ακόμη μεγαλύτερο το ενδιαφέρον.

Αργότερα, όταν χτίσθηκε το Πανεπιστήμιο, το υποτυπώδες χημείο του, που εν τω μεταξύ ενισχυόταν και από το κράτος, με ετήσια επιχορήγηση 600 δραχμών, μεταφέρθηκε σε δωμάτιο της βορεινής πλευράς του, ενώ τα μαθήματα διδάσκονταν στην αίθουσα της Φιλοσοφικής Σχολής.

Η αγάπη του για την επιστήμη του και το ακούραστο ενδιαφέρον του για τη νέα του πατρίδα, εκδηλωνόταν και με το ερευνητικό του έργο για τον φυσικό της πλούτο, το οποίο υπήρξε αξιόλογο, μάλιστα όταν κριθή υπό τις δύσκολες συνθήκες και τα πενιχρά μέσα της εποχής. Ασχολήθηκε κυρίως με τα ιαματικά μας νερά και δημοσίευσε σχετικές μελέτες που περιγράφουν τη σύστασί τους, την ωφελιμότητά τους και τη θεραπευτική τους εφαρμογή. Έγραψε για τα νερά της Μήλου, της Κύθνου, της Υπάτης, της Αιδηψού, των Θερμοπυλών και των Μεθάνων. Και άλλα θέματα ερεύνησε και πολλά γι' αυτά δημοσίευσε, σε ελληνικά και σε ξένα ειδικά περιοδικά. Ακούραστος επίσης συλλέκτης, απέκτησε πλούσια βιβλιοθήκη και κατάρτισε συλλογές φαρμακογνωστικές και ορυκτολογικές.

Πολυγραφότατος, εξέδωσε πολλά διδακτικά βιβλία που υπήρξαν πολύτιμα στην εποχή τους για τους φοιτητές του και τον άλλο κόσμο και είναι από τα πρώτα του χημικού κλάδου. Η δουλειά του αυτή ήταν δύσκολη και κουραστική για εκείνον, αφού οι γνώσεις του της ελληνικής υστερούσαν. Και όμως κατόρθωνε να ξεπερνά το εμπόδιο αυτό με επιτυχία. Στα συγγράμματά του περιλαμβάνονται: Αναλυτική Χημεία (1842), Χημεία (ανόργανος 1840, οργανική 1842) [Γενική Χημεία: Ανόργανος, Οργανική Αναλυτική Χημεία (1861)], Οδηγίαι προς παρασκευήν Χημικών και Φαρμακευτικών σκευασμάτων (1857), Εγχειρίδιον Ζωολογίας (1844), Εγχειρίδιον Συνταγολογίας (1845), Εγχειρίδιον Τοξικολογίας (1843) κ.ά.

Τη φημισμένη αναλυτική του δεξιοτεχνία, που γινόταν με τα ολίγα και πτωχά μέσα του εργαστηρίου του, τη συμπλήρωνε, χρησιμοποιώντας και τη γλώσσα του. Δοκίμαζε κάθε τι που ανέλυε, ακόμη κι εκείνα που ήσαν ή φαίνονταν αηδή και αποκρουστικά. Απαράδεκτο αυτό για τον πολύ κόσμο, υπήρξε αφορμή να τον χαρακτηρίζουν μερικοί ως «ρυπαρό».

Αγαθός τον χαρακτήρα, αεικίνητος, πρόθυμος και καταδεκτικός προς όλους, πνευματώδης και ετοιμόλογος, γνωρίσθηκε πολύ και αγαπήθηκε από όλους τους Αθηναίους. Πολλά διηγούνται για την ιδιωτική του ζωή και πολλά αναφέρονται επεισόδια και συναρπαστικά «ανέκδοτα», άλλα ιστορικώς εξακριβωμένα, και μερικά, που ίσως τα έπλασε η φαντασία του κόσμου και αποδίδονται σε εκείνον, λόγω του θρύλου που περιβάλλει το άτομό του.

Ο  Ξαβέριος Λάνδερερ, που έφθασε στον τόπο μας νεότατος, μόλις 24 χρονών, που πολύ εργάσθηκε γι' αυτόν και πέρασε ολόκληρη τη ζωή του στην αγαπημένη του Αθήνα και που τόσο αγαπήθηκε και θαυμάστηκε από όλους τους Έλληνες, πέθανε στις 7 Ιουλίου του 1885.

ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΜΑΣ

     Μπορεί ο Αρχηγός μας Αρπάλυκος να βρίσκεται στη Κύπρο για την οργάνωση της εκεί Σχολής αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αγωνιά για την Ομάδα και, βεβαίως, για το προσωπικό του άτι που αφησε πίσω, στο Ιππευτήριό μας.

     Κάθε βράδυ μας ενημερώνει για την πρόοδο των ημερησίων εργασιών του στη Κύπρο μας, αλλά απόψε θέλουμε να τον προλάβουμε και να του στείλουμε εμείς τα καλά νέα: το αγαπημένο αλογάκι του άρχισε από σήμερα να το ιππεύει η αντικαταστάτρια Αρχηγός της Ομάδος μας Χαρά και, μάλιστα, με ιδιαίτερη επιτυχία!

     Μαζύ, λοιπόν με την αγάπη μας, στέλνουμε στον Αρπάλυκο τα καλά νέα για την πρόοδο της Χαράς η οποία εξασφάλισε τη συνεργασία του υπέροχου Όλι από τη πρώτη κιόλας στιγμή, με τα αποτελέσματα που φαίνονται στις φωτογραφίες.

     Όμως, δεν είναι μόνον αυτά τα καλά νέα...

     Η αρχάρια Χριστίνα μας σήμερα, με τη διδασκαλία της Χαράς, κάλπασε αρκετά καλά, πέρασε βαλβίδες και σηκώθηκε όρθια επί του Ίππου!

ΥΓ: Mαραθώνιος οργής σήμερα στο F/b από Φίλους, εναντίον κάποιων οι οποίοι ανοηταίνουν με παραληρηματικές "σεντονιάδες" επί παντός επιστητού... Συνιστούμε αδιαφορία για τους πλεονάζοντες ανοήτους οι οποίοι σπαθίζουν κατά των φτερωτών της Μάντσια διδασκόμενοι από αγύρτες,κατά δήλωση..., "οπλοδιδασκάλους". Ευτυχώς για μας υπάρχει το Ιππευτήριο και η καθημερινή εξάσκηση στα πραγματικά όπλα και όχι στην παραληρηματική αμετροέπεια. Παρακαλούνται, λοιπόν, οι αγαπητοί Φίλοι να συγχωρήσουν το παραλήρημα των αργοσχόλων οι οποίοι άλλωστε δικαιούνται να γεμίζουν το κενό τους με ό,τι διαθέτουν αλλά για εμάς είναι δύσκολο να παρακολουθήσουμε 137 διαλόγους οργής, όσο εύλογη και αν είναι η αφορμή τους.

Ευχαριστούμε!

ΑΡΧΑΡΙΟΙ ΙΠΠΕΙΣ-ΝΕΟΙ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΕΣ!

     Με μία εμπειρία μονοψήφιων (μόλις!) μαθημάτων Ιππασίας ως μαθήτρια της Χαράς, η Μαρίλη ήδη έφτασε σε ένα σημείο να κάθεται με ασφάλεια και άνεση στη ράχη του Ίππου της, να τον διευθύνει αποτελεσματικά, να έχει περάσει εμπόδιο (κρατώντας, μάλιστα και σπάθη!) για να φτάσει σήμερα να τοξεύσει για πρώτη φορά και έφιππη!

     Κρίθηκε απαραίτητο να ξεκινήσει με διατατικές ασκήσεις επί του Βασραντάρα και να συνεχίσει το κυρίως εφιπποτοξοτικό μάθημά της επί του Ποσειδώνος, όπως άλλοτε συνηθίζεται στην εκπαίδευσή μας η αλλαγή Ίππων στο ίδιο μάθημα.

     Η Χαρά αναλυτική και, πρωτίστως, μεθοδική, εξήγησε στη μαθήτριά της κάθε παράμετρο ώστε η τόξευση να επιτευχθεί με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα και η Μαρίλη με άνεση και γόνιμο χρονισμό έστειλε αρκετά από τα βέλη της, εν κινήσει, πάνω στο στόχο.

     Κάθε φορά που στην Ομάδα μας αναδεικνύεται ακόμη ένας Εφιπποτοξότης η χαρά όλων μας είναι απερίγραπτη και νοιώθουμε όπως εκείνη τη πρώτη φορά που κι εμείς καταφέραμε να τοξεύσουμε καλπάζοντας έφιπποι. Από σήμερα, καλωσορίζουμε και την Μαρίλη η οποία, απ΄ ό,τι δείχνει, άνετα θα φτάσει στα πολύ …ανώτερα!

     Κατά τα …λοιπά, αρκετά μαθήματα και σήμερα για τη Χαρά η οποία, πλέον, δεν είναι μόνον Εκπαιδεύτρια αλλά και αντικαταστάτρια Αρχηγού μέχρι την επιστροφή του Αρπάλυκου από την Κύπρο.

     Νέα μαθήτρια και η Έφη, στο δεύτερο, μόλις, μάθημά της έκανε όσα απλά κάνουν οι απολύτως αρχάριοι μαθητές μας, δηλαδή, να κατανοήσουν την κίνηση και τις καταστάσεις ισορροπίας επάνω σε έναν κινούμενο Ίππο. Έτσι…

     Η Έφη, έπαιξε με τη μπάλλα επάνω στον Ίππο αλλά και τον διηύθυνε έτσι ώστε και αυτός να παίξει …ποδόσφαιρο κλοτσώντας τη μπάλα με τα εμπρόσθιά του. Ευχάριστο αλλά και διδακτικό παιγνίδι ισορροπίας και των δύο, Ίππου και Ιππέως, χωρίς να κουράζει κανέναν απ΄ τους δύο βοηθά τον Ιππέα να καθίσει βαθύτερα και ασφαλέστερα στον Ίππο. Την βοήθησε η Συνασκουμένη της Μαρίλη μέσα στο πλαίσιο της αλληλοδιδακτικής που εφαρμόζουμε στα μαθήματά μας ώστε να πολλαπλασιάζουμε τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα στους μαθητές μας πέραν του κυρίως μαθήματος.

     Κατόπιν, βεβαίως, η Έφη με έναν πιο προχωρημένο μαθητή, διηύθυνε τον Ίππο της σε σχηματισμό ώστε να ασκηθεί σε ακριβέστερη διεύθυνση πριν επιχειρήσει να εκτελέσει την αμέσως δυσκολότερη άσκηση της διελεύσεως βαλβίδων με ανάστροφο κάθισμα.

     Άψογος και ο Γεώργιος, σήμερα, αν και είχε ημέρες να ιππεύσει επιβεβαίωσε ότι η Ιππασία είναι σαν την …ποδηλασία: άμα την μάθεις δε τη ξεχνάς ποτέ!

     Ακόμη ένα δημιουργικό, χαρούμενο, απόγευμα στο Ιππευτήριο. Ευεργετικό προνόμιο όσων τολμούν την έξοδο από την τσιμεντούπολη υλοποιώντας το όραμα της ιππικής ασκήσεως που σε κάνει να ξεχνάς ακόμη και τα όσα συμβαίνουν στη … «πλατεία Συντάγματος»!

     Ανάδειξη εφίππων πολεμιστών, ανάπτυξη εφιπποτοξοτικών ικανοτήτων, νέα Μέλη και πρόοδος της Ομάδος, αυτά είναι όσα καταφέρνουμε δίπλα σε κάποιους που αρνούνται να καταλάβουν ότι ο καναπές και τα ψυχοφάρμακα δεν λύνουν υπαρξιακά προβλήματα αλλά τα επιδεινώνουν... Η σκόνη του Ιππευτηρίου διαμορφώνει υγιείς χαρακτήρες, σε αντίθεση με τους σκοτεινούς θαλάμους των στούντιο μιας virtual reality που βιώνουν όσοι φαντασιώνονται ότι ...ζουν, ...αμπελοφιλοσοφώντας!

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΠΠΑΣΙΑΣ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2013

    

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΠΑΘΙΣΜΩΝ

 

     “Oὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ…” στον πόλεμο, θα λέγαμε εμείς… Στους «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ», είτε άνδρες, είτε γυναίκες, είτε ενήλικες, είτε παιδιά, όλοι, μα όλοι πρέπει να είναι αξιόμαχοι!  Γι αυτό και όλοι οι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ» υφίστανται την ίδια αυστηρή εκπαίδευση με πρώτους τους Εκπαιδευτές μας, όπως η Χαρά η οποία προοριζόμενη για πολύ ανώτερες επιδόσεις, από σήμερα μπήκε στην εκπαίδευση πολύ δύσκολων αποκεφαλιστικών σπαθισμών! Αλλά τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο «δύσκολων αποκεφαλιστικών σπαθισμών» και σε τι ωφελεί μια τέτοια εξάσκηση;

     Κατά την διάρκεια μιας πραγματικής μάχης ο έφιππος πολεμιστής συχνά θα πρέπει να εξουδετερώσει αντίπαλο πεζό αποκεφαλίζοντάς τον με τη σπάθη του. Ο αποκεφαλισμός ενός πεζού από έναν έφιππο σπαθηφόρο είναι μία διαδικασία απλή, αρκεί ο έφιππος να υπολογίσει σωστά την απόσταση από τον στόχο-«λαιμό» και να κρατήσει κατά τέτοιο τρόπο τη σπάθη του ώστε το κοπτικό αποτέλεσμά της να υποβοηθηθεί από την κίνηση-φορά (καλπασμό) του ίδιου του Ίππου, δηλαδή, με πλατειά επιφάνεια του αγχεμάχου παράλληλη προς το έδαφος και την κόψη κατευθείαν προς τον στόχο. Αυτή όμως είναι και η εύκολη εκδοχή…

     Στους «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ» επιχειρούμε τα δύσκολα γι αυτό και στη συγκεκριμένη άσκηση ακολουθούμε τη δύσκολη παραλλαγή της, με τον στόχο διατεταγμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο έφιππος σπαθιστής όχι μόνον να μη βοηθάται από την κίνηση-φορά (καλπασμό) του ίδιου του Ίππου αλλά ο απαιτούμενος χειρισμός να αντιτίθεται προς αυτή! Στη δική μας περίπτωση, λοιπόν, η καταφορά του σπαθισμού θα πρέπει να εκτελείται σχεδόν κατά 90 μοίρες κάθετα προς την κίνηση-φορά (καλπασμό) του ίδιου του Ίππου κάτι που δυσκολεύει αφάνταστα τόσο την τήρηση σωστής αποστάσεως από τον στόχο (ο Ίππος αναγκαστικώς καλείται να διέλθει πολύ κοντά από τον στόχο με όλους τους κινδύνους για τον Ίππο και τον Ιππέα που αυτό συνεπάγεται, αλλά και απαιτείται ακριβέστερος χρονισμός κατά την κοπτική καταφορά κάτι που επαυξάνει τις δυσκολίες. Αν, τώρα, σε όλες τις προαναφερθείσες δυσκολίες προστεθεί και η φύση του στόχου ο οποίος παραμένει άκαμπτος και άτμητος σε έναν σπαθισμό, αλλά και το, για λόγους εκπαιδευτικούς, υπερδιπλάσιο βάρος της σπάθης που χρησιμοποιήθηκε, τότε καταλαβαίνει κανείς τι δυσκολίες αντιμετώπισε σήμερα η Χαρά μας!

     Στις διάφορες επιδείξεις η άσκηση αυτή εκτελείται με …καρπούζια ή με …αγγούρια τα οποία κόβονται θεαματικά και …πανεύκολα! Στη περίπτωσή μας ο στόχος τοποθετήθηκε επάνω σε ξύλο και όλο μαζύ προσδέθηκε σταθερά σε ορθοστάτη υπό γωνία σχεδόν 90 μοιρών με αποτέλεσμα η Χαρά να χρειαστεί όχι μόνον να διευθύνει τον Ίππο της με μεγάλη ακρίβεια στη σωστή ευθεία (απόσταση) από τον στόχο, αλλά και να κινήσει με δεξιότητα αλλά και πλήρη δύναμη τον καρπό της ώστε ο σπαθισμός να είναι επιτυχής όπως δείχνει η φωτογραφία! Και πράγματι η Χαρά τα κατάφερε και εν προκειμένω άριστα!

     Γιατί, όμως, μια τέτοια άσκηση, με έναν Ίππο χωρίς σέλλα, χωρίς αναβολείς και χωρίς στομίδα; Ποια η ωφέλειά της; Mα, ασφαλώς, για βαθύτερο «κάθισμα», ασφαλέστερη διεύθυνση του Ίππου, όξυνση της ιππευτικής αντιλήψεως και, κυρίως, αποενοχοποίηση της μιας χειρός (σπαθηφόρου) από την στήριξη επί της ηνίας με αντίστοιχη διορθωτική βελτίωση της ισορροπίας του Ιππέως κατά την στιγμή του σπαθισμού, κάτι, που ενισχύει την ισορροπιστική ικανότητά του! Και όλα αυτά τα ένοιωσε, ασφαλώς, η Χαρά μας στο τέλος της Προπονήσεώς της, αποδεικνύοντας ότι οι Αμαζόνες δεν ήσαν μυθικές «περσόνες» αλλά πλάσματα της γήινης πραγματικότητος και του πολέμου «πατρός πάντων»!  

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ

ΤΩΝ

"ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ"

ΣΤΟ

ΧΩΡΙΟ ΝΗΣΟΥ, ΚΥΠΡΟΥ

     Mε πρωτοβουλία του Κυπρίου Συνέλληνος Κωνσταντίνου Στυλιανού ο οποίος μελοποίησε τον Ύμνο των Κενταύρων την ερχόμενη Κυριακή 23 Ιουνίου στις 11.00 το πρωί θα γίνει μία επίσκεψη γνωριμίας στην έδρα των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" στο Χωριό Νήσου, με ομαδική αναχώρηση από την υπεραγορά Ορφανίδη της Λεμεσού στις 10.00 π.μ.

     Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν στο τηλέφωνο :99623996.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟ

     Από σήμερα ο Αρχηγός των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" Αρπάλυκος με την Υπαρχηγό Εριθέλγη βρίσκονται στην Ελληνική Κύπρο προκειμένου να οργανώσουν την εκεί "αδελφή" Σχολή υπό την διεύθυνση του Εφιπποτοξότη και αποφοίτου του Α' Διμήνου Σχολείου Ιππικής  Παύλου Χαραλάμπους.


 

 

     Η "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", η αντικαταστάτρια Αρχηγός των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" Χαρά και όλη η Ελληνική Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας στέλνουμε τις καλύτερες ευχές μας για την επιτυχία της νέας Κυπριακής Σχολής Έφιππης Τοξοβολίας, όντες απολύτως βέβαιοι για την ευόδοση των προσπαθειών του αγαπητού μας Παύλου Χαραλάμπους όσο και της επικουρικής συνδρομής του Αρπάλυκου, σε έναν τόπο που τιμούμε όλοι οι Έλληνες!

  

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΠΠΑΣΙΑ ΣΕ ΩΡΙΜΗ ΗΛΙΚΙΑ

     Ένα από τα χαρακτηριστικά της εκπαιδευτικής αντιμετωπίσεως των μαθητών μας είναι ότι δεν μας απασχολεί καθόλου η ηλικία από την οποία ξεκινούν την εκπαίδευσή τους στη Σχολή μας! Έχοντας ως παράδειγμα τον Ιδρυτή των «ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ» ο οποίος πρωτο-εφίππευσε στην ηλικία των 48 ετών, χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να εξελιχθεί σε έναν ικανό Εφιπποτοξότη, θεωρούμε ότι κάθε αποφασισμένος να εξελιχθεί σε άριστο Ιππέα και Εφιπποτοξότη μπορεί να το κάνει ξεκινώντας ανεξαρτήτως ηλικίας.

     Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθούμε είναι κατάλληλο και για την μύηση στην Ιππασία ατόμων προχωρημένης ηλικίας με την ίδια αποτελεσματικότητα και, κυρίως, ασφάλεια, όπως και για τους νεώτερους.

     Οι εισαγωγικές ασκήσεις ευκαμψίας οι οποίες εκτελούνται από τον μαθητή και σε κάθε μάθημα, βαθμιαία τον «διευθετούν» με τις κινητικές ανάγκες της Ιππασίας. Ασχέτως εάν ο αρχάριος εφιππεύει με ένα δύσκαμπτο σώμα, αναμενόμενο για άτομα προχωρημένης ηλικίας, θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι μετά από λίγα μόλις μαθήματα η ευκαμψία του δεν θα έχει να ζηλέψει και πολλά πράγματα από εκείνη των νεωτέρων του. Πολλοί λίγοι γνωρίζουν, άλλωστε, ότι η Ιππασία δεν είναι μία «βόλτα» αλλά μία απαιτητική σωμασκία η οποία, όμως, δεν κουράζει και δεν δημιουργεί αίσθημα μονοτονίας «γυμναστηρίου» αφού κάθε λεπτό της είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα.

     Έτσι, μπορεί η παιδική ηλικία να είναι ιδανική για το ξεκίνημα της Ιππασίας, όμως και οι μεγαλύτεροι, ανεξαρτήτως ηλικίας, μπορούν να χαρούν με ασφάλεια και συνεχή πρόοδο το δώρημα της Ιππασίας αντικαθιστώντας, μάλιστα, με αυτό τη μονοτονία ενός γυμναστηρίου.

     Η Σχολή των «ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ» εγγυάται την επιτυχία, αφού η επιτυχία είναι ο ...στόχος μας!

Υπεύθυνη Σχολής:

Χαρά Πολυζοπούλου τ. 6976345555

ΥΠΟΣΜΗΝΑΓΕ ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΙΑΛΜΑ: ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

     Κατέπεσες νότια του Άη Στράτη με το "Mirage" σου στις 18 Ιουνίου 1992, αναχαιτίζοντας εχθρικό εισβολέα! Έπεσες ηρωϊκά, προστατεύοντας την Πατρίδα και τους Έλληνες! 

     Υποσμηναγέ Νικόλαε Σιαλμά, Σε ευχαριστούμε!