Αλεξάνδρου Ζαμπεττάκι: "ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΠΠΟΛΟΓΙΑΣ"

 Αλεξάνδρου Ζαμπεττάκι:

"ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΠΠΟΛΟΓΙΑΣ"

    Tύχη αγαθή και με την βοήθεια του ρέκτη βιβλίων κ. Γεωργίου Τσολάκη τον οποίον ευχαριστούμε εκ βαθέων, η Βιβλιοθήκη των "Ελλήνων Κενταύρων" κατάφερε να περισώσει και να αποθησαυρίσει ένα έντελώς άγνωστο ιππικό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο, της Διευθύνσεως Σπουδών της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (1955) καθώς και τον αγνοημένο, μέχρι σήμερα, Συγγραφέα του που αποτελούν ουσιώδες "κεφάλαιο" του αθλίως καταργηθέντος, πάλαι, ηρωικού Ελληνικού Ιππικού! 

     Πρόκειται περί του εγχειριδίου με τίτλο "ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΠΠΟΛΟΓΙΑΣ" του Γενικού Αρχικτηνιάτρου Αλεξάνδρου Ζαμπεττάκι που εκδόθηκε (1955) μετά την μεταπολεμικήν επαναλειτουργία (1945) της Σχολής Ευελπίδων η οποία, αρχικώς, επεδίωκε μια,  εντατικήν εκπαίδευση λόγω αμέσων αναγκών στελεχώσεως και μόλις το 1949-1952 το σύστημα σπουδών της σταθεροποιείται με 3ετή φοίτηση και τυποποίηση εκπαιδεύσεως διττού χαρακτήρος, στρατιωτικού και ακαδημαϊκού.

Στο πλαίσιο αυτό η «Διεύθυνση Σπουδών» δεν εμφανίζεται συστηματικώς σε δημόσια ιστορικά αρχεία της εποχής με ονομαστικές καταγραφές, αλλά από τη δομή της Σ.Σ.Ε. γνωρίζουμε ότι η Σχολή οργανώνοταν σε Διευθύνσεις, Τμήματα και Γραφεία. Τότε η Διεύθυνση Σπουδών (ή ισοδύναμη δομή) ήταν υπεύθυνη για το πρόγραμμα μαθημάτων, την διδακτέα ύλη, τον συντονισμό της στρατιωτικής και της θεωρητικής εκπαιδεύσεως και την εποπτεία διδασκόντων (στρατιωτικών και ιδιωτών).

Στην δεκαετία του ’50 η λειτουργία της ήταν εντόνως «επιτελική» και στρατιωτικά ιεραρχημένη, δηλαδή, ο Διευθυντής της ήταν συνήθως ανώτερος αξιωματικός (Συνταγματάρχης ή Ταξίαρχος) και όχι ακαδημαϊκός με την σύγχρονη έννοια. Το 1955 η Σ.Σ.Ε. είχε ήδη περάσει από τη φάση της «έκτακτης παραγωγής αξιωματικών» σε πιο «ακαδημαϊκή» λειτουργία, εικάζουμε δε ότι η Διεύθυνση Σπουδών, πιθανότατα, είχε αρχίσει να ενσωματώνει πιο συστηματικά πανεπιστημιακά πρότυπα και συνεργάζονταν με στρατιωτικές σχολές του ΝΑΤΟ (μετά την ένταξη της Ελλάδας το 1952) με τα εγχειρίδια της εποχής (π.χ. «Μαθήματα Στρατιωτικής Ηγεσίας», 1955) να δείχνουν ήδη συγκροτημένο πρόγραμμα σπουδών

Δυστυχώς, δεν εντοπίζεται τεκμηριωμένη δημόσια αναφορά σε πρόσωπο με το όνομα Αλέξανδρος Ζαμπεττάκις που να φέρει τον βαθμό ή τίτλο «Γενικός Αρχικτηνίατρος». Ο όρος «Γενικός Αρχικτηνίατρος» δεν είναι τυπικός βαθμός όπως χρησιμοποιείται σήμερα. Ο τίτλος αυτός αντιστοιχεί λειτουργικώς σε «Αρχηγό Κτηνιατρικού Σώματος», ή «Διευθυντή Κτηνιατρικού ΓΕΣ», δηλαδή στον ανώτατο κτηνίατρο του Στρατού

Το εγχειρίδιο: «Στοιχεία Ιππολογίας» εντάσσεται απολύτως σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο των στρατιωτικών εγχειριδίων Ιππικού της εποχής του, με έμφαση στις μεταγωγές δι ημιόνων και στις διαδικασίες φορτώσεως, κάτι που δεν βρίσκουμε τόσο αναλυτικώς σε άλλα εγχειρίδια εκείνης της οριακής εποχής κατά την οποία το Ιππικό παρακμάζει λόγω της αναπτύξεως των μηχανικών μέσων που βαθμιαίως το αντικατέστησαν, ωστόσο, οι μεταγωγές (ημίονοι, Ίπποι) παραμένουν κρίσιμες ιδιαιτέρως στα ορεινά ελληνικά εδάφη.

  Από χειρόγραφες σημειώσεις στην σελίδα του τίτλου του μαθαίνουμε ότι το συγκεκριμένο εγχειρίδιο μελετήθηκε έως, τουλάχιστον το 1956 και τα 19 κεφάλαιά του που εκτείνονται σε 179 σελίδες αποτελούν πραγματικό θησαυρό ιππικό γνώσεων με παραμέτρους που δεν εντοπίζουμε σε κανένα άλλο ανάλογο ελληνόγλωσσο στρατιωτικό εγχειρίδιο.