Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023

EUGEN HERRIGEL ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ 7ο ΜΕΡΟΣ

  EUGEN HERRIGEL

ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ

7ο ΜΕΡΟΣ

Από τον Ιδρυτή των "Ελλήνων Κενταύρων"

Εφιπποτοξότην Αριστοτέλην Ηρακλέους Καλέντζη




Το Περιεχόμενο του 7ου Μέρους


ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΗΣ



     Πραγματικά συγκλονιστικό αυτό το μέρος του βιβλίου του Eugen Herrigel, όχι μόνον για την Τοξοβολία και το ζενικό στοιχείο της, αλλά για την ίδια την Παιδεία του κόσμου η οποία εδράζεται στον Διδάσκαλο και στην διδασκαλία! Ειδικώς, αυτό το μέρος, αποτελεί αυτοτελές δίδαγμα το οποίο θα έπρεπε να διδαχθεί, κυρίως, στην Δύση όπου τα παιδευτικά ήθη, συν τω χρόνω, υπελίσσονται ολοένα και περισσότερο, ενώ ο εργαλειοποιημένος «Διδάσκαλος» χάνει συνεχώς τον δρόμο και τον ρόλο του με την «Παιδεία» έρμαιο μιας απρόσωπης ιντερνετικής «οθόνης», με αποτέλεσμα οι ψυχές να παραμένουν σκοτισμένες, σε έναν ζόφο πνευματικού θανάτου-προοιμίου του, εν τέλει, καθόλου βιολογικού.

     Eδώ, «άξονας» του ξεδιπλώματος των αληθειών του Eugen Herrigel είναι ο Ιάπωνας μαθητής με την ιδιαιτερότητα του ψυχισμού του κατά την οποία «απουσιάζει η προδιάθεση της λατρείας του εγώ», όπως σημειώνει ο μεγάλος Γερμανός Φιλόσοφος. Αυτό ακριβώς αντιδιαστέλλει και τον «δυτικό» μαθητή μέχρι σημείου να μιλήσει κανείς για αδυναμία εφαρμογής του περιεχομένου αυτού του μέρους του υπό ανάλυση βιβλίου στην «δυτική παιδευτική»! Όμως, ακριβώς γι αυτόν τον λόγο, ο Eugen Herrigel πρόλαβε, μόλις στο προηγούμενο (6ο) μέρος να αποσαφηνίσει την αναγκαιότητα του απεγκλωβισμού μας από το «εγώ» ώστε να είμεθα σε θέση να κατανοήσουμε τα διαλαμβανόμενα στο παρόν μέρος. Και, «εγγεγραμμένες» μέσα σε αυτό το πλαίσιο της απεμπλοκής από το «εγώ» του ανατολίτη μαθητή βρίσκονται ακόμη τρεις ιδιότητες: (α) η καλή του ανατροφή, (β) η ειλικρινής αγάπη για το αντικείμενο το οποίο  επιλέγει να διδαχθεί και (γ) πλήρης απαλλαγή του από κάθε διάθεση κριτικής του Διδασκάλου του, δηλαδή, η εκ των προτέρων πλήρης εμπιστοσύνη του προς αυτόν!

     Διαπιστώνοντας ότι οι ιαπωνικές τέχνες (και δη, οι πολεμικές) παρά τις όποιες νεωτεριστικές «μεταρρυθμίσεις» παραμένουν σταθερές μέσα στον χρόνο ως προς τις Αξίες και τα οφέλη τους, σταθμίζοντας το «προφίλ» του μέσου ανατολίτη μαθητή, αντιλαμβανόμεθα ότι η υστέρηση των ιδίων τεχνών στην Δύση χρεώνεται στην εγωκεντρικότητα, στην υποδεή ανατροφή, στην ανειλικρίνεια επιλογών και στην προδιάθεση επικριτικότητος του Διδασκάλου που διακρίνουν τον δυτικό, κακοαναθρεμμένο, ομόλογό του!

     Πράγματι, συχνά, ίσως κατά κανόνα, βλέπουμε τους μαθητές στη Δύση να ναρκισσεύονται ως «ομφαλός της γης» ενθαρρυνόμενοι σε αυτό από το οικογενειακό περιβάλλον τους, να αναγορεύουν την αγένεια σε τρόπο κοινωνικής συμπεριφοράς, να ασχολούνται με αντικείμενα των οποίων η επιλογή αποτελεί συρμώδη παρόρμηση και να είναι έτοιμοι να χρεώσουν την αποτυχία τους η οποία προέρχεται από την ίδια την ανικανότητά τους ή την ραστώνη τους στον …Διδάσκαλο, από τον οποίον απαιτούν να τους «εμφυτεύσει» στον εγκέφαλο την γνώση δια …λοβοτομής, προκειμένου οι ίδιοι να συνεχίσουν απερίσπαστοι την απόλαυση μιας χαμοζωής αφού, μια τέτοια «νοημοσύνη» δεν τους βοηθά, ασφαλώς, να διακρίνουν και το αληθές «ευ ζειν»!

     Δυστυχώς, τα παραπάνω μειονεκτήματα του δυτικού μαθητή εντοπίσαμε συχνά και σε περιπτώσεις μαθητών της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» με άτομα τα οποία διέθεταν, φύσει, ικανότητες αλλά, δυστυχώς, η αδυναμία τους να υπερβούν το «εγώ» τους, τους στέρησε εν τέλει εκείνου που επέλεξαν, ή και τους είχε …επιλέξει! Μαθητές μας που, με την επιφύλαξη και την σεμνότητα του αρχαρίου, έφθασαν σε κολοφώνα εφιπποτοξοτικών επιδόσεων, εξετράπησαν προχωρώντας και νομίζοντας ότι κατέκτησαν «κορυφές» μη καταφέρνοντας να ελέγξουν ένα υπερφίαλο «εγώ» που τους δυνάστευε, οδηγώντας τους μακράν του αντικειμένου που επέλεξαν να διακονήσουν, χάνοντάς το για πάντα από τον «ορίζοντά» τους!

     Έτσι, υπό ομαλές συνθήκες, στην περίπτωση ενός αυτοελεγχόμενου «εγώ», καλής ανατροφής, ειλικρινούς αγάπης προς το αντικείμενο της επιλογής του και πλήρους εμπιστοσύνης προς τον Διδάσκαλο, ο μαθητής, αρχικώς θα «μιμηθεί» τον Διδάσκαλο και βαθμιαίως θα αναδειχθεί σε αναδημιουργό της τέχνης που διδάσκεται την οποία και θα ανελίξει χωρίς καμία ιδιαίτερη επίκληση «λογικής», με ενστικτώδη πνευματικήν αλληλουχία ως κάτι που αναβλύζει από «μέσα» του! Και μπορεί ο μαθητής κάποτε να «χάσει από τα μάτια του» τον Διδάκσαλό του, αλλά δεν θα τον ξεχάσει…

     Παραλλήλως, ο Διδάσκαλος «μαντεύει αυτό που η φύση προαισθάνεται στα σκοτεινά όνειρά της» κι αυτό, ακριβώς, είναι η ανέλιξη του κόσμου, είναι η ηλεκτρεκκένωση  που είναι απαραίτητη για την πρόκληση της προόδου του κόσμου, για την νοηματοδότηση της ίδιας της ζωής! Ο Διδάσκαλος δεν εξαρτάται ποσώς από τον μαθητή του! Δεν εξαρτάται από τίποτε, παρά μόνον από την αγαθή πρόθεσή του να μεταδώσει δίκην «καλωδίου» το δημιουργικό «ρεύμα» που τον διαπερνά στους επερχομένους! Κι αυτό το επιτυγχάνει αποφεύγοντας τις μακροσκελείς οδηγίες, τις κουραστικές φληναφηματικές επεξηγήσεις, με φειδώ λόγου και «επιβλέπουσας παρουσίας», με λακωνική συμπεριφορά, μη ξοδεύοντας ούτε ένα παραπανίσιο βλέμμα, ούτε μια παραπάνω λέξη, προς τον μαθητή του. Και δεν βιάζει τα πράγματα ώστε να μην παρασύρει και τον μαθητή του να βιαστεί κι αυτός, κάτι που θα οδηγήσει την διδασκαλία σε αποτυχία. Ο Διδάσκαλος δεν προτρέχει επιδιώκοντας να αφυπνίσει προώρως τον μαθητή ώστε να επιδαψιλεύσει ικανοποίηση στην διδασκαλική του δεινότητα, αλλά επιτρέπει στον μαθητή να ωριμάσει μέσα του η διδασκαλία και να δείξει ο ίδιος, όταν το νιώσει, τον βαθμό επιτυχίας της, το βάθος του «αποτυπώματός» της.  Αποφεύγει επισταμένως να υποκύψει στις συχνά έωλες ερωτήσεις κι αιτιάσεις του μαθητή ο οποίος θα αναζητά δάνειο χρόνου για να διεκπεραιώσει τις εκπαιδευτικές απαιτήσεις που ανακύπτουν και, πέραν των αυτονοήτων λακωνικών υποδείξεών του, ο Διδάσκαλος δεν συμμετέχει στο «γαϊτανάκι» των παρελκυστικών τεχνασμάτων που, συχνά, επινοεί ο μαθητής. Και περιορίζεται, με στοχαστικήν αταραξία, να επαναλαμβάνει ακάμπτως την διδασκαλία του, επιμένοντας, όπου χρειάζεται, να απελευθερώσει τον μαθητή από το «εγώ» του και προκαλώντας τον μαθητή να τον μιμηθεί. Γενικώς, ο Διδάσκαλος παραμένει …μόνος, σε μία μοναξιά που τον προστατεύει από κάθε «ξόδεμα» ψυχής που συνιστά απώλεια για την πρόοδο και την ανέλιξη του κόσμου στην οποία είναι ταγμένος! Αποτελεί μια ζώσα ταύτιση ανθρώπου και δεξιοτέχνη και ζωντανό παράδειγμα εσωτεριστικού έργου το οποίο πείθει απλώς και μόνον με την ύπαρξή του! Γι αυτό κι ο Διδάσκαλος δεν νοιάζεται για το που θα φθάσει ο μαθητής, απλώς, μεριμνά ώστε να του φωτίσει τον δρόμο και να τον σπρώξει μακρύτερά του ώστε να πάει πιο πέρα από τον ίδιο, αφήνοντάς τον να βρει από μόνος του τον προορισμό του. Τέλος, ο Διδάσκαλος θα εναποθέσει στον ίδιο τον μαθητή το δικαίωμα να τον «αφήσει» από την «θέασή» του, ακόμη και να τον αρνηθεί, γνωρίζοντας ότι ο μαθητής ενδομύχως θα τον ευγνωμονεί ακόμη και εάν τον …απαρνείται! Το πραγματικό μεγαλείο, όμως, του Διδασκάλου είναι η απάθεια προς αυτή την συνειδητή ή και ασυνείδητη ευγνωμοσύνη του μαθητή του, καθώς και η αποστασιοποίησή του αφ’  οιανδήποτε, έξωθεν, «νύξη».


H ημερίδα

     Επικεντρωμένο στο πλαίσιο της Ιαπωνικής εκπαιδεύσεως και το "προφίλ" των Ιαπώνων, Διδασκάλου και μαθητή, το 7ο μέρος του βιβλίου του Eugen Herrigel "Ζεν στην Τέχνη της Τοξοβολίας" δεν περιείχε εναύσματα εφαρμόσιμου ασκησιολογίου, οπότε. αυτή την φορά μας δόθηκε ένας ικανός χρόνος να επαναλάβουμε τα όσα βασικά διδαχθήκαμε στα προηγούμενα έξι μέρη. Και τα καταφέραμε με την απρόσμενη παρουσία ανάμεσά μας μιας προσωπικότητος που, στο παρελθόν, είχε συγκινήσει με την φωνή του την νεολαία της χώρας μας.

     Με μία σύντομη παραστατική τόξευση τριών βελών επεδείχθη η αντι-"ζενική"  προσέγγιση της Τοξοβολίας κατά την οποία ο ανταγωνισμός, η αγωνία της ευστοχίας και η κούφια επίδειξη "σκοτώνουν" την υψηλήν ουσία του τοξεύειν.

     Οι Συνασκούμενοι εκλήθησαν να καταθέσουν τις παρατηρήσεις τους και έγινε αντιληπτή η χρησιμότητα της μέχρι τώρα διδασκαλίας διότι, παρά το ότι η όλη προηγηθείσα επίδειξη έγινε με μεγάλη προσοχή στην αποφυγήν υπερβολών, οι ερωτηθέντες δεν δυσκολεύτηκαν να επισημάνουν τα μειονεκτήματα μιας τοξεύσεως η οποία γίνεται υπό το κράτος του "εγώ", κάτι που πρέπει να παρακάμπτεται από όποιον επιδιώκει μιαν άριστη τόξευση.

     Υποδεχόμενοι τον σημερινό επισκέπτη μας, Γεώργιο, χαρήκαμε έναν βαθύτατα υποψιασμένο "ζενικό" χαρακτήρα από τον καλλιτεχνικό "χώρο" ο οποίος συνεισέφερε με τον "χρωστήρα" των συλλογισμών του συμπερασματικές προεκτάσεις στα όσα με την μελέτη μας, βήμα προς βήμα, κατακτούμε.

    
     Η άγνοια της χρήσεως του Τόξου από τον αγαπητό μας επισκέπτη, επέβαλε το πρόταγμα της διαδικασίας εισαγωγής του στην Τοξοβολία, κάτι που ανέλαβε ο Συνασκούμενος Νικόλαος, αφού εν αρχή, καθ΄ ύλην αρμόδιος ως Εκπαιδευτικός, σκιαγράφησε το "γκρίζο προφίλ" της Παιδείας στην σημερινή Ελλάδα ως "αντίποδα" των ισχυόντων στην Ιαπωνία. Δυστυχώς, ήδη από προηγούμενες ανακοινώσεις της Ευρωπαϊκής Κομισιόν, έχουμε υπ΄ όψη την οικτρή κατάσταση της σημερινής "Παιδείας" στην Ελλάδα και κάθε φορά που διασταυρωνόμαστε με "συγκρίσεις" της προς ξένα "μεγέθη" και, δη, με τα ιαπωνικά, μας καταλαμβάνει θλίψη...   

     Έτσι, στην παρούσα ημερίδα, ξεκινήσαμε με την επανάληψη της ασκήσεως της διαφραγματικής αναπνοής και, μάλιστα, με την χρήση σκιαδίων προς διευκόλυνση της αυτοσυγκεντρώσεως.

     Εν συνεχεία, ο καλώς οξυγονωμένος εγκέφαλος διευθέτησε από μόνος του τα βέλη προς τον στόχο σε μία σειρά "τυφλών" τοξεύσεων. Παρά το πρωτοείσακτό του, ο Γεώργιος κατάφερε να ανταποκριθεί αρκετά καλά με ικανοποιητικότατες τοξεύσεις.

     Η άσκηση αυτή θεωρείται από την Σχολή μας ως πρωτεύουσας σημασίας διότι αναπτύσσει στοχαστικήν αυτοπεποίθηση η οποία υποστυλώνει σημαντικότατα το τοξευτικό ένστικτο, δεν παραλείπουμε δε να την επαναλαμβάνουμε ειδικώς στους αρχαρίους μαθητές μας.


     Πάντοτε με τον δικό μας τρόπο και πριν προχωρήσουμε στο επαναληπτικό ασκησιολόγιο αποκτήσαμε συνείδηση της βολής και, κατόπιν, ακολούθησε ένα πρόγραμμα που ενεσωμάτωνε τα γνωστά της Τοξοβολίας σε συνδυασμό με την ζενική της ουσία.



     Παρά την πρωτοείσακτη παρουσία του αγαπητού μας Γεωργίου, η ημερίδα δεν παρουσίασε καμία "κοιλιά" και καθ΄ όλη την διάρκειά της το προσχεδιασμένο πρόγραμμα τηρήθηκε κανονικά, με τον ίδιο τον Γεώργιο να αποδίδει σαν να ήταν "μέρος" της Ομάδος μας επί χρόνια... Σ΄ αυτό συνέτεινε η σχέση του με το ζενικό αντικείμενο και η διαμορφωμένη προσωπικότητά του, αυτά που απέδωσαν και αξιοπρόσεκτες τοξεύσεις. Πολλά πράγματα που συνειδητοποιούμε εκ των υστέρων ως μικρά επιτεύγματα, εξ αρχής φαίνονται ως μεγάλα ...ανέφικτα. Κι όμως...η κινητήρια δύναμη του Κόσμου είναι η διεκδίκηση του ανυπέρβλητου και η υπέρβασή του!  


     Σημαντική για όλους μας η ώρα του απολογισμού μετά την ημερίδα, ακούγοντας τον Γεώργιο να μας μεταφέρει τα δικά του συμπεράσματα από την σχέση του με το Ζεν, φιλτραρισμένα μέσα από το λεπτοφυές φίλτρο της καλλιτεχνικής του ιδιοσυστασίας! Προσέξαμε ιδιαιτέρως το ολόσωστο σκεπτικό του για τον υγιή, δημιουργικό, αυθορμητισμό που εμπνέει το Ζεν και τον "δρόμο της καρδιάς" επάνω στον οποίο τον διακινεί! Είναι ευτυχία να νιώθουμε την, γύρω μας ύπαρξη, σκεπτομένων Συνανθρώπων με κοινό "αζιμούθιο" και ρότα.      


Πλήρες Φωτογραφικό Λεύκωμα ΕΔΩ

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2023

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΩΝ "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ"

 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

ΤΩΝ 

"ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ"



     Δεν αποτελεί υποκειμενική άποψη, αλλά γενική παραδοχή όλων των επαϊόντων της Τοξοβολίας ότι αυτή δεν συνιστά μια μονοδιάστατην εμπειρία αλλά μια "πύλη εισόδου" σε ένα πεδίο ανεξάντλητων διδαγμάτων βιωματικής εφαρμογής για τον Άνθρωπο.

     Η Τοξοβολία με τις παραμέτρους που την διέπουν και οι οποίες ...επάγονται εξ αυτής και, βεβαίως, για όσους δεν την υποτιμούν εκλαμβάνοντάς την ως απλό "άθλημα", άγει σε εμπειρίες πρωτόγνωρες, εξαρτώμενες από την διεύρυνση της συνειδήσεως την οποία διευκολύνει η αυτοσυγκέντρωση.

     Όλα τούτα φάνηκαν και στην τελευταία Προπόνηση των "Ελλήνων Κενταύρων Κερκύρας" με ενδείξεις που ξάφνιασαν τον επικεφαλής τους, υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι τα μεταφυσικά, παραμένουν φυσικά μετά τα "φυσικά"!

     Εν συνάψει θα μιλούσαμε για μια Προπόνηση με συναρπαστικές ιδιαιτερότητες οι οποίες πολλαπλασιάζουν τα διδάγματα της "τεταμένης χορδής" η οποία είναι φορέας ζωής και ...θανάτου! Διότι, πίσω από την άφεσή της κρύβονται τόσα πολλά και ...σημαντικότατα!   

Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2023

ΟΣΜΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ

 ΟΣΜΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ



     Η αποστολή μιας Σχολής πολεμικών τεχνών πόρρω απέχει από την ..."σωτηρία ασώτων ψυχών" , κυρίως, λόγω του ...ανεφίκτου του αντικειμένου! Αντιθέτως, η αποστολή μιας τέτοιας Σχολής είναι πολύ υψηλότερη και σημαντικότερη, ούσα αυτή της υποστυλώσεως όσων ψυχών αξίζουν να συνεχίσουν ...υπάρχουσες!

     Η "καθ΄ οδόν" απώλεια αναξίων, αυτών που αποκαλούμε "άσωτους" αποτελεί φυσική νομοτέλεια και συνιστά ύβρη κάθε απόπειρα παρεμβάσεως στην φυσικήν οικονομία προς αποτροπή αναποτρέπτων αποτελεσμάτων. Συνεπώς, τα αποτελέσματα της φυσικής οικονομίας επί του υπαρξιακού ορίζοντος, όσο λυπηρά και εάν είναι, όσον απογοητευτικά, δεν παύουν να νοηματοδοτούν την εξέλιξη, ακόμη και στην υπελικτικότερην εκδοχή της, άρα, είναι καλοδεχούμενα!

     Εκείνο που έχει σημασία για μία Σχολή πολεμικών τεχνών και δη, για μία Σχολή όπως αυτή των "Ελλήνων Κενταύρων" είναι να δείχνει ευκρινώς το "μονοπάτι" σε όσους "οσμίζονται ουσία" πίσω από τις ανθρωποκατασκεύαστες "rank lists", μη αρκούμενοι στην ...αίγλη τους.

     Και ο Eugen Herrigel, με το βιβλίο του "Ζεν στην Τέχνη της Τοξοβολίας" μας βοηθά να απεγκλωβισθούμε από αυταπάτες σπάζοντας τις αλυσίδες του "εγώ" μας, αυτού που μας κρατά αιχμάλωτους ουτοπιών που καταδυναστεύουν υπάρξεις. 

     Και η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" είναι υπερήφανη που, πρώτη φορά σε παγκόσμια κλίμακα, αναδεικνύει την ουσία αυτού του συγγράμματος με μία συστηματική παραστατικήν ανάλυση επί της Γραμμής Βολής!

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2023

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΩΝ "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ"

 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

ΤΩΝ 

"ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ"




Με την προσωπική μέριμνα του Συνασκουμένου Κωνσταντίνου Γάλλου και Ιππαγωγού του σχολικού Ίππου των "Ελλήνων Κενταύρων Καλαμάτας" το αγαπημένο μας τετράποδο αποκτά το προβλεπόμενο "Διαβατήριο" το οποίο αποτελεί ταυτοτικό έγγραφο του ζώου. Έτσι ο σχολικός Ίππος μας "ευθυγραμμίζεται" με την ορθότατη νομοθεσία για την συνοδεία πιστοποιητικού των ζώων που παρακολουθούν στην καθημερινότητά του τον Άνθρωπο ώστε να διασφαλίζονται και να ελέγχονται οι συνθήκες ευημερίας που δικαιούνται.


     Ο Αρχηγός του Παραρτήματος, Εκπαιδευτής Αθανάσιος Ψωρομύτης επεσκέφθη στο γραφείο της, στην τοπική Κτηνιατρική Υπηρεσία, την ερίτιμη κυρία Μαρία Κωταντούλα για την υπηρεσιακή της καθοδήγηση στην έκδοση του "Διαβατηρίου". 

Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2023

ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

 ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ



     Οι νομιζόμενοι σαν «νικητές» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας πολεμήσει λάθος «εχθρό», μετά από 78 χρόνια οδύρονται βλέποντας τις κοινωνίες τους να μαστίζονται από το αίμα, τον θάνατο, τον πόλεμο, την πείνα και την δυστυχία! Οι απανταχού άφρονες ηττημένοι «νικητές», από το 1945 μέχρι σήμερα συνειδητοποιούν το περιεχόμενο της εβδόμης Ωδής «Το Φάσμα» (ΧVΙΙ, ια’, 51-55) του μεγάλου μας Ανδρέα Κάλβου:

Ματαίως το ακονισμένον

εγύμνωσαν σπαθί τους ‘

δάφνας ματαίως εμάζωξαν ‘

πάσαν ελπίδα ο άνεμος

έξαφνα επήρε. 

     Δυστυχώς, δεν είχαν όλοι την οξυδέρκεια αλλά και το σθένος εκφοράς ορθού λόγου, όπως του Αμερικανού Στρατηγού George S. Patton, έτοιμοι να πληρώσουν και το τίμημα της ίδιας του της ζωής με την οποία εκείνος «επλήρωσε» την παρρησία του! Και η «ελπίδα», η ελπίδα για μια καλύτερη μεταπολεμική ζωή …εξέπνευσε τελευταία, αλλά …εξέπνευσε! Και μέσα στην οριστικήν εκπνοή αυτής της ελπίδας εξέπνευσε και κάθε προσδοκία ανακτήσεως της οριστικώς απωλεσθείσας παιδευτικής ουσίας την οποίαν, ήδη από το τέλος του μεγάλου πολέμου υποκαθιστά ένα τεχνοκρατικό «δεκανίκι» το οποίο δεν προάγει την πνευματικότητα αλλά την δεξιότητα του ενός δακτύλου να πατά «κουμπιά» τα οποία, από χρόνων, συντελούν στην εξωτερική «μηχανικήν υποστήριξη» του ανθρώπου. Και πάλιν ο Ανδρέας Κάλβος, ως προάγγελος του Oswald Spengler, προφητεύει «σκιτσάροντας» το οικτρό μεταπολεμικό αποτέλεσμα, με έναν ακόμη στίχο των Ωδών του («Το Φάσμα», XVII, ιγ’, 61-65):

Εγκρημνισμέναι πόλεις

φαίνονται αυτού, και λείψανα

πύργων, ναών, χωρίων ‘

άροτρα, βάρκες και άρματα

ημελημένα. 

     Δυστυχώς, η Δύση ζει το δράμα της! Και η δική μας πρόταση εξόδου εξ αυτού δεν είναι άλλη από την υπόδειξη της αναπτύξεως μηχανισμών ανακτήσεως της χαμένης Παιδείας της, αντλώντας διδάγματα από την Ανατολή στην οποία, χωρίς να υπολείπεται η τεχνολογική πρόοδος, διατηρεί την πρωτοκαθεδρία της η πνευματικότητα και η παράδοση! Και, προς αυτή την κατεύθυνση άγει, εν μέσω πολλών άλλων, η προσπάθεια της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» να παρουσιάσει στο ελληνόγλωσσο Κοινό την παραστατική ανάλυση του εμβληματικού έργου του Eugen Herrigel «Ζεν, στην Τέχνη της Τοξοβολίας».    

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2023

EUGEN HERRIGEL: "ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ" 7ο ΜΕΡΟΣ ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

 EUGEN HERRIGEL: "ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ" 7ο ΜΕΡΟΣ


ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 



 Προς όσους προτίθενται να παρευρεθούν στην ημερίδα της παραστατικής αναλύσεως του 7ου Μέρους του βιβλίου «Ζεν στην Τέχνη της Τοξοβολίας» του Eugen Herrigel, την Κυριακή 29η Ιανουαρίου 2023, στην έδρα της Ομάδος στις 16.00 μ.μ.:

     Επειδή κατά την συγκεκριμένη ημερίδα ο χρόνος που θα είναι αφιερωμένος στο παραστατικό ασκησιολόγιο επί της Γραμμής Βολής θα είναι πολύ περιορισμένος ώστε να μην επιτρέπει και την, παράλληλη, προφορική εισήγηση, όπως συνηθίζουμε μέχρι τώρα, παραθέτουμε εδώ την εισαγωγικήν αναφορά στο περιεχόμενο της ημερίδος ώστε να το μελετήσετε κατ’ ιδίαν, πριν βρεθείτε στην Γραμμή Βολής.

Μ Ε Ρ Ο Σ  7ο 

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΗΣ 

     Πραγματικά συγκλονιστικό αυτό το μέρος του βιβλίου του Eugen Herrigel, όχι μόνον για την Τοξοβολία και το ζενικό στοιχείο της, αλλά για την ίδια την Παιδεία του κόσμου η οποία εδράζεται στον Διδάσκαλο και στην διδασκαλία! Ειδικώς, αυτό το μέρος, αποτελεί αυτοτελές δίδαγμα το οποίο θα έπρεπε να διδαχθεί, κυρίως, στην Δύση όπου τα παιδευτικά ήθη, συν τω χρόνω, υπελίσσονται ολοένα και περισσότερο, ενώ ο εργαλειοποιημένος «Διδάσκαλος» χάνει συνεχώς τον δρόμο και τον ρόλο του με την «Παιδεία» έρμαιο μιας απρόσωπης ιντερνετικής «οθόνης», με αποτέλεσμα οι ψυχές να παραμένουν σκοτισμένες, σε έναν ζόφο πνευματικού θανάτου-προοιμίου του, εν τέλει, καθόλου βιολογικού.

     Eδώ, «άξονας» του ξεδιπλώματος των αληθειών του Eugen Herrigel είναι ο Ιάπωνας μαθητής με την ιδιαιτερότητα του ψυχισμού του κατά την οποία «απουσιάζει η προδιάθεση της λατρείας του εγώ», όπως σημειώνει ο μεγάλος Γερμανός Φιλόσοφος. Αυτό ακριβώς αντιδιαστέλλει και τον «δυτικό» μαθητή μέχρι σημείου να μιλήσει κανείς για αδυναμία εφαρμογής του περιεχομένου αυτού του μέρους του υπό ανάλυση βιβλίου στην «δυτική παιδευτική»! Όμως, ακριβώς γι αυτόν τον λόγο, ο Eugen Herrigel πρόλαβε, μόλις στο προηγούμενο (6ο) μέρος να αποσαφηνίσει την αναγκαιότητα του απεγκλωβισμού μας από το «εγώ» ώστε να είμεθα σε θέση να κατανοήσουμε τα διαλαμβανόμενα στο παρόν μέρος. Και, «εγγεγραμμένες» μέσα σε αυτό το πλαίσιο της απεμπλοκής από το «εγώ» του ανατολίτη μαθητή βρίσκονται ακόμη τρεις ιδιότητες: (α) η καλή του ανατροφή, (β) η ειλικρινής αγάπη για το αντικείμενο το οποίο  επιλέγει να διδαχθεί και (γ) πλήρης απαλλαγή του από κάθε διάθεση κριτικής του Διδασκάλου του, δηλαδή, η εκ των προτέρων πλήρης εμπιστοσύνη του προς αυτόν!

     Διαπιστώνοντας ότι οι ιαπωνικές τέχνες (και δη, οι πολεμικές) παρά τις όποιες νεωτεριστικές «μεταρρυθμίσεις» παραμένουν σταθερές μέσα στον χρόνο ως προς τις Αξίες και τα οφέλη τους, σταθμίζοντας το «προφίλ» του μέσου ανατολίτη μαθητή, αντιλαμβανόμεθα ότι η υστέρηση των ιδίων τεχνών στην Δύση χρεώνεται στην εγωκεντρικότητα, στην υποδεή ανατροφή, στην ανειλικρίνεια επιλογών και στην προδιάθεση επικριτικότητος του Διδασκάλου που διακρίνουν τον δυτικό, κακοαναθρεμμένο, ομόλογό του!

     Πράγματι, συχνά, ίσως κατά κανόνα, βλέπουμε τους μαθητές στη Δύση να ναρκισσεύονται ως «ομφαλός της γης» ενθαρρυνόμενοι σε αυτό από το οικογενειακό περιβάλλον τους, να αναγορεύουν την αγένεια σε τρόπο κοινωνικής συμπεριφοράς, να ασχολούνται με αντικείμενα των οποίων η επιλογή αποτελεί συρμώδη παρόρμηση και να είναι έτοιμοι να χρεώσουν την αποτυχία τους η οποία προέρχεται από την ίδια την ανικανότητά τους ή την ραστώνη τους στον …Διδάσκαλο, από τον οποίον απαιτούν να τους «εμφυτεύσει» στον εγκέφαλο την γνώση δια …λοβοτομής, προκειμένου οι ίδιοι να συνεχίσουν απερίσπαστοι την απόλαυση μιας χαμοζωής αφού, μια τέτοια «νοημοσύνη» δεν τους βοηθά, ασφαλώς, να διακρίνουν και το αληθές «ευ ζειν»!

     Δυστυχώς, τα παραπάνω μειονεκτήματα του δυτικού μαθητή εντοπίσαμε συχνά και σε περιπτώσεις μαθητών της Σχολής των «Ελλήνων Κενταύρων» με άτομα τα οποία διέθεταν, φύσει, ικανότητες αλλά, δυστυχώς, η αδυναμία τους να υπερβούν το «εγώ» τους, τους στέρησε εν τέλει εκείνου που επέλεξαν, ή και τους είχε …επιλέξει! Μαθητές μας που, με την επιφύλαξη και την σεμνότητα του αρχαρίου, έφθασαν σε κολοφώνα εφιπποτοξοτικών επιδόσεων, εξετράπησαν προχωρώντας και νομίζοντας ότι κατέκτησαν «κορυφές» μη καταφέρνοντας να ελέγξουν ένα υπερφίαλο «εγώ» που τους δυνάστευε, οδηγώντας τους μακράν του αντικειμένου που επέλεξαν να διακονήσουν, χάνοντάς το για πάντα από τον «ορίζοντά» τους!

     Έτσι, υπό ομαλές συνθήκες, στην περίπτωση ενός αυτοελεγχόμενου «εγώ», καλής ανατροφής, ειλικρινούς αγάπης προς το αντικείμενο της επιλογής του και πλήρους εμπιστοσύνης προς τον Διδάσκαλο, ο μαθητής, αρχικώς θα «μιμηθεί» τον Διδάσκαλο και βαθμιαίως θα αναδειχθεί σε αναδημιουργό της τέχνης που διδάσκεται την οποία και θα ανελίξει χωρίς καμία ιδιαίτερη επίκληση «λογικής», με ενστικτώδη πνευματικήν αλληλουχία ως κάτι που αναβλύζει από «μέσα» του! Και μπορεί ο μαθητής κάποτε να «χάσει από τα μάτια του» τον Διδάκσαλό του, αλλά δεν θα τον ξεχάσει…

     Παραλλήλως, ο Διδάσκαλος «μαντεύει αυτό που η φύση προαισθάνεται στα σκοτεινά όνειρά της» κι αυτό, ακριβώς, είναι η ανέλιξη του κόσμου, είναι η ηλεκτρεκκένωση  που είναι απαραίτητη για την πρόκληση της προόδου του κόσμου, για την νοηματοδότηση της ίδιας της ζωής! Ο Διδάσκαλος δεν εξαρτάται ποσώς από τον μαθητή του! Δεν εξαρτάται από τίποτε, παρά μόνον από την αγαθή πρόθεσή του να μεταδώσει δίκην «καλωδίου» το δημιουργικό «ρεύμα» που τον διαπερνά στους επερχομένους! Κι αυτό το επιτυγχάνει αποφεύγοντας τις μακροσκελείς οδηγίες, τις κουραστικές φληναφηματικές επεξηγήσεις, με φειδώ λόγου και «επιβλέπουσας παρουσίας», με λακωνική συμπεριφορά, μη ξοδεύοντας ούτε ένα παραπανίσιο βλέμμα, ούτε μια παραπάνω λέξη, προς τον μαθητή του. Και δεν βιάζει τα πράγματα ώστε να μην παρασύρει και τον μαθητή του να βιαστεί κι αυτός, κάτι που θα οδηγήσει την διδασκαλία σε αποτυχία. Ο Διδάσκαλος δεν προτρέχει επιδιώκοντας να αφυπνίσει προώρως τον μαθητή ώστε να επιδαψιλεύσει ικανοποίηση στην διδασκαλική του δεινότητα, αλλά επιτρέπει στον μαθητή να ωριμάσει μέσα του η διδασκαλία και να δείξει ο ίδιος, όταν το νιώσει, τον βαθμό επιτυχίας της, το βάθος του «αποτυπώματός» της.  Αποφεύγει επισταμένως να υποκύψει στις συχνά έωλες ερωτήσεις κι αιτιάσεις του μαθητή ο οποίος θα αναζητά δάνειο χρόνου για να διεκπεραιώσει τις εκπαιδευτικές απαιτήσεις που ανακύπτουν και, πέραν των αυτονοήτων λακωνικών υποδείξεών του, ο Διδάσκαλος δεν συμμετέχει στο «γαϊτανάκι» των παρελκυστικών τεχνασμάτων που, συχνά, επινοεί ο μαθητής. Και περιορίζεται, με στοχαστικήν αταραξία, να επαναλαμβάνει ακάμπτως την διδασκαλία του, επιμένοντας, όπου χρειάζεται, να απελευθερώσει τον μαθητή από το «εγώ» του και προκαλώντας τον μαθητή να τον μιμηθεί. Γενικώς, ο Διδάσκαλος παραμένει …μόνος, σε μία μοναξιά που τον προστατεύει από κάθε «ξόδεμα» ψυχής που συνιστά απώλεια για την πρόοδο και την ανέλιξη του κόσμου στην οποία είναι ταγμένος! Αποτελεί μια ζώσα ταύτιση ανθρώπου και δεξιοτέχνη και ζωντανό παράδειγμα εσωτεριστικού έργου το οποίο πείθει απλώς και μόνον με την ύπαρξή του! Γι αυτό κι ο Διδάσκαλος δεν νοιάζεται για το που θα φθάσει ο μαθητής, απλώς, μεριμνά ώστε να του φωτίσει τον δρόμο και να τον σπρώξει μακρύτερά του ώστε να πάει πιο πέρα από τον ίδιο, αφήνοντάς τον να βρει από μόνος του τον προορισμό του. Τέλος, ο Διδάσκαλος θα εναποθέσει στον ίδιο τον μαθητή το δικαίωμα να τον «αφήσει» από την «θέασή» του, ακόμη και να τον αρνηθεί, γνωρίζοντας ότι ο μαθητής ενδομύχως θα τον ευγνωμονεί ακόμη και εάν τον …απαρνείται! Το πραγματικό μεγαλείο, όμως, του Διδασκάλου είναι η απάθεια προς αυτή την συνειδητή ή και ασυνείδητη ευγνωμοσύνη του μαθητή του, καθώς και η αποστασιοποίησή του αφ’  οιανδήποτε, έξωθεν, «νύξη».



Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2023

EUGEN HERRIGEL "ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ" 7ο ΜΕΡΟΣ

EUGEN HERRIGEL 

"ΖΕΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ" 

7ο ΜΕΡΟΣ



     Δεν χρειάζεται, απλώς, βαθειά μελέτη καθώς και αρκετή εξάσκηση για να κατανοήσεις και να "μεταφέρεις" σε τρίτους, αναλύοντας, το μνημειακό σύγγραμμα "Ζεν στην Τέχνη της Τοξοβολίας" του Γερμανού Φιλοσόφου Eugen Herrigel... Είναι απαραίτητος και ο διαλογιστικός στοχασμός για να συνειδητοποιήσεις τις μεγάλες αλήθειες του που δεν έχουν εφαρμογή μόνο στην Τοξοβολία αλλά και σε ολόκληρη τη ζωή!

     Προετοιμάζοντας την παρουσίαση του 7ου Μέρους του, όπως έχει προγραμματισθεί να υλοποιηθεί σε λίγες ημέρες, ξαφνικά ο συγγραφέας μας μυεί στο καίριο πεδίο της "ανατομίας" του Δασκάλου, της Διδασκαλίας και του μαθητή, δηλαδή, του πυρήνος της "Παιδείας", όπως αυτά προσεγγίζονται στην Άπω Ανατολή (Ιαπωνία) κάνοντάς μας να νιώθουμε ελάχιστοι ως "δυτικοί"... Και απ' αυτές τις λίγες και λακωνικές παραγράφους αντλούμε την δύναμη ν΄ αναμορφωθούμε, ανακαλύπτοντας ένα σύμπαν τόσο μακρινό σε μας, όσο κι άξιο να το εξερευνήσουμε και νε το εγκολπωθούμε!