ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ

Συγκριτικός χάρτης της Μογγολικής και Ελληνικής Αυτοκρατορίας

     Από τον αναγνώστη μας κ. Βασίλη Καράμπεη λάβαμε το ακόλουθο ηλεκτρονικό μήνυμα το οποίο παραθέτουμε αυτοτελές:

     Aγαπητέ μας κ. Βασίλη Καράμπεη σας ευχαριστούμε για την παρέμβασή σας και, ασφαλώς, θα σας απαντήσουμε προς άρση παρεξηγήσεων υπερήφανοι για την Ελληνικότητά μας και τα επιτεύγματα των Προγόνων μας αλλά όχι τυφλωμένοι από στείρα "προγονολαγνεία" η οποία καταλήγει σε αποτελέσματα σοβινισμού για τα οποία οι ίδιοι οι Πρόγονοί μας δεν θα ήσαν διόλου υ περήφανοι για μας!

     Από τις διατυπώσεις σας είναι φανερό ότι αγνοείτε Ιστορία και ο εμφανής πατριωτισμός σας αποτελεί και σημείο τριβής σας με την ιστορική πραγματικότητα η οποία είναι εντελώς διαφορετική με την αδήριτη πραγματικότητα. Όμως, σύμφωνα και με τον Διονύσιο Σολωμό «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές» κι έτσι, ως Έλληνες, θα πρέπει να επικαλούμεθα αληθή επιχειρήματα και όχι ψευδή τα οποία, αργά ή γρήγορα, θα μας εκθέσουν, ως εκ τούτου δε θα πρέπει να σας διορθώσουμε σε δύο βασικά σας λάθη, διευκολύνοντάς σας στην διαμόρφωση μιας αληθούς εικόνος της ιστορικής πραγματικότητος:

     α. Η μεγαλύτερη Αυτοκρατορία στην παγκόσμια ιστορία δεν ήταν του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά των Μογγόλων (και εν συνεχεία σας το τεκμηριώνουμε) και,

     β. Αρχαιότερη της Ελληνικής γλώσσας υπήρξε η γλώσσα των Ούννων ROVÁSIRÁS και προς τεκμηρίωση του λόγου του αληθούς, όλα τα στοιχεία περί αυτού θα τα βρείτε εδώ: https://horsebackarcherygr.blogspot.com/2014/12/rovasiras-rovasiras.html

Α. ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΣ, ΤΑ ΜΕΓΕΘΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ

     «Μεταφράζοντας» σε αριθμούς τον συγκριτικό χάρτη των δύο Αυτοκρατοριών (Μογγολικής και Ελληνικής) που παρατίθεται στην κεφαλή του παρόντος, παρατηρούμε ότι:

     1. Η  Αυτοκρατορία των Μογγόλων (13ος αιώνας μ.χ.χ.) υπήρξε η μεγαλύτερη χερσαία αυτοκρατορία στην ιστορία της Ανθρωπότητος με μέγιστη έκταση, περίπου, 23.000.000 – 24.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκτεινόμενη  από την Ανατολική Ασία (Κίνα, Κορέα) έως την Ανατολική Ευρώπη και,

     2. Η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (τέλη 4ου αιώνος π.χ.χ.) ήταν κατά πολύ μικρότερη (4,5 φορές) από την Αυτοκρατορία των Μογγόλων, με μέγιστη έκταση, περίπου, 5.000.000 – 5.200.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκτεινόμενη από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια έως την Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και την Ινδία (Ινδικός ποταμός).

Β. Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΓΓΟΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

     Μπορεί οι αριθμοί να είναι καταπελτικοί υπέρ του αριθμού της εκτάσεως της Μογγολικής Αυτοκρατορίας που υπήρξε και η μεγαλύτερη στην παγκόσμια ιστορία είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε την τεράστια πολιτιστική προσφορά στην Ανθρωπότητα του Μογγολικού Πολιτισμού η οποία, επιγραμματικώς, συνοψίζεται ως εξής;

Ι. Αμιγώς πολιτιστική συνεισφορά:

     1. Pax Mongolica – Η Παγκόσμια πολιτισμική διασύνδεση με την δημιουργία ενός ενιαίου, ασφαλούς διαηπειρωτικού χώρου από την Κίνα έως τη Μεσόγειο, την ραγδαία ενίσχυση του Δρόμου του Μεταξιού: εμπόριο, ιδέες, τεχνολογία, επιστήμες και με την ελεύθερη μετακίνηση εμπόρων, λογίων, τεχνιτών και διπλωματών.

     2. Θρησκευτική ανεκτικότητα (κρατική πολιτική) με την συνύπαρξη βουδισμού, ισλάμ, χριστιανισμού (νεστοριανισμός), ταοϊσμού και σαμανισμού, την απουσία επιβολής κρατικής θρησκείας και την θεσμοθετημένη προστασία θρησκευτικών κοινοτήτων και κλήρου.

     3. Διοικητική και νομική καινοτομία με το Yassa (ή Jasaq): ενοποιημένο εθιμικό και νομικό κώδικα, την αξιοκρατία ανεξαρτήτως καταγωγής και με την καταγραφή πληθυσμών, την δίκαιη φορολογία και την διοικητική ιεραρχία σε όλη την κλίμακα της Αυτοκρατορίας.

     4. Προώθηση επιστήμης και τεχνολογίας με την μεταφορά του χαρτιού, της πυρίτιδος, της πυξίδος (από την Ανατολή προς την Δύση), επιπλέον ιατρικής γνώσεως, αστρονομίας και μαθηματικών (από τον σινικό και ισλαμικό κόσμο προς την Ανατολή) και ίδρυση αστρονομικών κέντρων (π.χ. Μαράγκα, Σαμαρκάνδη).

     5. Πολιτισμική πολυμορφία με την δημιουργία υπερεθνικής αυτοκρατορικής κουλτούρας, χρήση πολλαπλών γλωσσών στη διοίκηση (μογγολικά, περσικά, κινεζικά, τουρκικά), ανάδειξη πόλεων όπως η Καρακορούμ σε πολυπολιτισμικά κέντρα.

ΙΙ. Συνεισφορά στο παγκόσμιο στρατιωτικό πεδίο

     1. Επανάσταση στην κινητικότητα και στον πόλεμο ελιγμών, με απόλυτη ανάδειξη των Εφιπποτοξοτών, καθιστώντας τα στρατεύματα ικανά να καλύπτουν 100–150 χλμ/ημέρα και με ανεξάρτητες μονάδες με υψηλή αυτονομία.

     2. Καθιέρωση δεκαδικού στρατιωτικού συστήματος με οργάνωση σε:

arban (10),

zuun (100),

mingghan (1.000),

tümen (10.000).

που καθιερώθηκε για τους μεταγενέστερους στρατούς.

     3. Καθιέρωση συνδυασμού μέσων στον πόλεμο με Ιππικό + μηχανικοί + πολιορκητικά μέσα και με την πολυεθνική αξιοποίηση Κινέζων και Περσών μηχανικών αλλά και την εισαγωγή πρώιμων εκρηκτικών και πυροβόλων όπλων στη Δύση.

     4. Προαγωγή του ψυχολογικού πολέμου και των πληροφοριών με την σκόπιμη χρήση τρόμου ως στρατηγικού εργαλείου, με εκτεταμένο δίκτυο κατασκοπείας και αναγνωρίσεως και με παραπλάνηση, προσποιητές υποχωρήσεις, ενέδρες.

     5. Επιχειρησιακή και στρατηγική διοίκηση με απόλυτο έλεγχο χρόνου, χώρου και συγχρονισμού, χρήση σημαιών, καπνού, αγγελιαφόρων και εφαρμογή στρατηγικής σε ηπειρωτική κλίμακα.

     6. Κληρονομιά στη στρατιωτική ιστορία με επιρροή στους Οθωμανούς, στη Ρωσία, στις δυναστείες της Κίνας, στην ευρωπαϊκή πολεμική σκέψη (έμμεσα) ως πρόδρομος του σύγχρονου δόγματος πολεμικής κινήσεως και πυρός.

     Ως συνοπτική αποτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι η  Μογγολική Αυτοκρατορία δεν υπήρξε απλώς κατακτητική, αλλά καταλυτική στη διαμόρφωση του πρώτου πραγματικά παγκόσμιου συστήματος ανταλλαγών και μετεσχημάτισε ριζικά τη στρατιωτική σκέψη σε επίπεδο τακτικής, επιχειρήσεων και στρατηγικής.

      Επιτρέψτε, όμως και σε εμάς μία ερώτηση: Παρατηρούμε τον πατριωτισμό σας αλλά απορούμε πώς εσείς ένας διαπρύσιος Έλλην πατριώτης φέρετε το όνομα ενός εμπαθούς ξένου και υβριστή των Ελλήνων με εκφράσεις εξισώσεώς μας με ...σκουλήκια και ένα τουρκικό επίθετο που σημαίνει "Μαύρο Μπέη". Μήπως, πριν αναζητήσουμε την υπεροχή μας ως Ελλήνων στην μείωση των "άλλων" θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από τον "δικό μας" ...εξελληνισμό;

     Mε εκτίμηση και εν αναμονή κάθε απαντήσεώς σας την οποία και θα δημοσιεύσουμε ακέραιη!

      Τάχιστα μας ήλθε και η απάντηση του ευγενούς Αναγνώστη μας κ. Βασίλη Καράμπεη μεστή αδιαμφισβητήτων επιστημονικών αντεπιχειρημάτων και ευγενείας λόγου Ελληνικού και την οποίαν, όπως υποσχεθήκαμε, δημοσιεύουμε και έχει ως ακολούθως: 

     Eλπίζουμε να την απολαύσατε όπως κι εμείς, υπερήφανοι για την ποιότητα των διακδικούντων την αγιασοφιά, τη κόκκινη μηλιά και την ελεύθερη ...μιλιά επί παντός επιστητού!

ΥΓ: 

Χωρίς να αποτελεί ένα από τα υψηλότερα νούμερα αναγνωσιμότητος του Ιστολογίου μας ο αριθμός των 4357 σημερινών αναγνωστών μας δεν στέκει μόνος αλλά συνοδεύεται από πλήθος μηνυμάτων που λάβαμε αναφορικώς με το περιεχόμενο της παρούσης αναρτήσεως. Άλλωστε, είναι παρατηρημένη η εκτίναξη της επισκεψιμότητος του Ιστολογίου μας τον τελευταίο χρόνο αλλά και το ενεργό ενδιαφέρον των αναγνωστών μας επί των όσων αναφερόμεθα. Κι ενώ για μας οι αριθμοί δεν έχουν μεγάλη σημασία στεκόμαστε ότι όλα μας όλα τα μηνύματα που λάβαμε τόσο στην ηλεκτρονική διεύθυνση της Σχολής μας όσο και στο Facebook προέρχονται από αναγνώστες μας οι οποίοι, εν αντιθέσει με τον κ. Βασίλη Καράμπεη, διακρίνονται για την ευγένεια του, όντως, Ελληνικού λόγου τους αλλά και για το ειλικρινές ενδιαφέρον τους να μάθουν περισσότερα για έναν τομέα ο οποίος παραμένει "άγνωστη γη" για τους Έλληνες, για την αξιοπρόσεκτη (κατά την γνώμη μας!) Μογγολία και τον Πολιτισμό της. Παραπέμποντας δε, τους επιστολογράφους μας σε παλαιότερη ανάρτησή μας περί Μογγολίας παρετηρήσαμε την αύξηση της αναγνωσιμότητός της κάτι που σημαίνει ότι οι παραπεμθέντες, όντως, ακολούθησαν την κατεύθυνση του συνδέσμου. Είναι παρήγορο για μας να διαπιστώνουμε ότι δικαιώνεται η προσδοκία μας για την ευόδωση ενός πολιτιστικού έργου το οποίο έχει ως σκοπό του  κ α ι  την κατανόηση ανθρωπίνων κοινωνιών πέραν συνόρων και προκαταλήψεων!

  

ΑΓΩΝ - ΝΙΚΗ

ΑΓΩΝ - ΝΙΚΗ

     Η λέξη Αγών παράγεται από το ρήμα  ά γ ω, σημαντικό κατευθύνσεως, καθοδηγήσεως, (εκ-)παιδεύσεως. Και, όπως διευκρινίζει ο Παναγιώτης Ι. Θεοδωρόπουλος, όταν ως υποκείμενον του «άγειν» νοείται ο Θεός ή οι Θεοί «λαμβάνεται υπό την έννοιαν ότι οι Θεοί δίδουσιν εις το πνεύμα ή εις την ενέργειαν των ανθρώπων ωρισμένην τινά διεύθυνσιν, επομένως σημαίνει κατευθύνω, οδηγώ, παιδεύω ανθρώπους.» Όλα τούτα, συνεπώς, συνδέουν άμεσα τον Αγώνα με τους Θεούς προσδίδοντας του και την επιπρόσθετη σημασία της τελετουργίας.

     Και, βεβαίως, οι Έλληνες δεν παρέλειψαν να θεοποιήσουν αυτόν καθαυτόν τον Αγώνα' έτσι, ο “Θεός Αγών'' εμφανίζεται το 500 - 480 στο τετράδραχμο της νήσου Πεπαρήθου με την μορφή φτερωτού γενειοφόρου δρομέως ο οποίος, με δύο στεφάνους στα χέρια, τρέχει να στεφανώσει τους αγωνιζόμενους. Αλλά και ο Παυσανίας μνημονεύει την ύπαρξη αγάλματος του Θεού Αγώνος στην Ολυμπία, ως ανάθημα του Σμικύθου, έργο του Αργείου Διονυσίου, τούτο δε, φανερώνει την θρησκευτική τιμή που απέδιδαν στο αγωνίζεσθαι οι Έλληνες.

     Δεν είναι τυχαίος ο βαθύτερος θρησκευτικός χαρακτήρας των Αγώνων τόσο κατά την Γεωμετρική όσο και κατά την Αρχαϊκή περίοδο. Με άξονα αναφοράς την απόδοση τιμών σε Θεούς, Ημιθέους και Ήρωες, οι Αγώνες εμφανίζουν ως πρώτους καθιδρυτές τους τους Θεούς και εντοπίζεται η τέλεση τους όχι σε κοινούς κατωκημένους τόπους αλλά σε Ιερά με κορυφαίο εκείνο της Ολυμπίας.

     Άρρηκτα συνδεδεμένοι, οι Αγώνες με την θρησκευτική λατρεία, άνοιγαν, έκλειναν και πολλές φορές ενεσωμάτωναν, πομπές, θυσίες και προσφορές προς τις τιμώμενες ιερές Μορφές τις οποίες σταθερά ενατένιζε η αρχαία Πίστη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελετουργική πομπή και θυσία προς τον Θεάρχη Δία κατά την τέταρτη ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων η οποία ήταν και η ιερότερη.

     Και, ενώ κατ' αρχήν, η συγκέντρωση πλήθους προς τέλεση θρησκευτικής εορτής ήταν και η αφορμή για την διεξαγωγή Αγώνων, κατόπιν, οι Αγώνες μετεβλήθησαν σε κυρίαρχο πυρήνα των εορτών αυτών, πολλές φορές δε, υπήρξαν υλοποιήσεις ταμάτων προς Θεούς ή Ήρωες ή και πράξεις ευγνωμοσύνης για την εύνοια τους. Ο Αλέξανδρος θυσιάζει στους Θεούς και οργανώνει Αγώνες για την διάσωση του Στόλου του ενώ, προ του απόπλου του, ο Ναύαρχος Νέαρχος θυσιάζει προς τον Δία και, επίσης, τελεί Αγώνες. Παραλλήλως, ο Πύρρος υπόσχεται στον Ηρακλή να τελέσει Θυσία και Αγώνες μετά την άλωση του Έρυκος.

     Απότιση φόρου τιμής προς μνήμες Μορφών στις οποίες η αρχαία Πίστη προσέδιδε Θέωση υπήρξαν οι τέσσερις μεγάλοι πανελλήνιοι Αγώνες: στην Ολυμπία ο Οινόμαος,στην Ισθμια ο Μελικέρτης-Παλαίμων,στην Νεμέα ο Οφέλτης-Αρχέμορος και στους Δελφούς ο Απόλλων Πυθιονίκης.

     Έτσι, δια των Αγώνων οι Θεοί-Αξίες των Ελλήνων  ή γ α γ ο ν  τον Άνθρωπο προς την τελείωση ενός υγιούς πνεύματος εγκαταβιούντος σε ένα υγιές σώμα.

     Η αρχαία Θρησκεία, σοφή ως φυσική επιλογή της φυλής, δεν υπήρξε ένα στείρο θεοκρατικό δόγμα αλλά μία εναργέστατη πρακτική προσεγγίσεως κι επιτεύξεως της αρμονίας μέσα στην Φύση. Κάπως έτσι ο Ελληνας ενεδυνάμωνε και ανελίσσετο μέσα στους αιώνες, μέχρις ότου οι φυλετικοί αντίπαλοι του,ανήσυχοι από την διαρκή πρόοδο του, απεφάσισαν να τον εκμηδενίσουν απαμβλύνοντας την θρησκευτική θεώρηση του και σερβίροντας του "αλλότριο θεό" που θα τον οδηγήσει, τελικώς, στην έκπτωση.

     Τότε, το 394 μ.χ.χ. ο Θεοδόσιος καταργεί και τους Ολυμπιακούς Αγώνες δολοφονώντας τον Ολυμπισμό και το πνεύμα του... Ήταν η απαρχή της πλέον ανάξιας είδωλο-λατρείας!

     Ωστόσο, κάθε Αγώνας έχει ένα πέρας το οποίο βαθμολογεί την αποτελεσματικότη¬τα της προσπαθείας και αυτό το πέρας ο Όμηρος το ορίζει, δια στόματος του Αχιλλέως, με μία φράση ενδεικτική της ψυχικής αλκής και της σωματικής ευρωστίας των Ελλήνων: “Aιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων”. Έτσι, ο Αγών αποβαίνει έλεγχος υπεροχής και μόνον.

     Αγωνιζόμενος ο Έλληνας δεν αποβλέπει παρά μόνον στην νίκη, στην κατίσχυση επί παντός αντιπάλου, στην υπεροχή, γι΄αυτό ο Έλληνας θεοποιεί τούτο το ζητούμενο ιδανικό, του βάζει φτερά και λατρεύει την  “Θεά” Νίκη (του)!

     Η Νίκη, κατά τον Ησίοδο, υπήρξε κόρη του Πάλλαντος και της Στυγός, αδελφή του Ζήλου, του Κράτους και της Βίας. Ως θυγατέρα ενός των Τιτάνων (Πάλλαντος) και μιας των βασιλισσών του υποχθονίου Άδου (Στυγός, γνωστής και για την δριμύτητα των υδάτων της) η Νίκη συνδέεται και δικαίως με την δύναμη, την σφοδρότητα, την εμμονή και την ένταση, κυρίαρχα στοιχεία της βίας, του κράτους και του ζήλου με τα οποία αδελφοποιείται.

     Έτσι, νικώντας ο Έλληνας, διατηρεί την υπεροχή του της οποίας, το πνευματικό "πρόσωπο", διασφαλίζει την αρμονία του Κόσμου. Και, βεβαίως, ο Έλληνας υπήρξε φιλόνικος και όχι “φιλόνεικος” και, ασφαλώς, για τον Έλληνα ο Αγώνας απέβλεπε σε θετικό αποτέλεσμα και όχι απλώς στην περιστασιακή διαδικασία μιας όποιας έριδος.

     Η Τέχνη παρέστησε την Νίκη, κατ' αρχήν, νεαρά, ως άλκιμη κατά την ψυχή, φτε-ρωτή ως απογειούσα δια της προσφερόμενης χαράς στον νικώντα και με τον στέφανο ανά χείρας ή επί της κεφαλής, ως γέρας απονέμουσα. Για την Ελληνική ψυχή, η Νίκη -και μόνον- είναι ό,τι προς τα άνω άγει, ό,τι τελικώς επιβραβεύει!

     Όμως, η ρωμαϊκή κατάκτηση άρχισε φαλκιδεύουσα την υψιπέτεια της Ελληνικής αγωνιστικότητος, όταν οι μονομάχοι και θηριομάχοι υπεκατέστησαν τους γυμνίτες, ενώ το Στάδιον παρεμερίσθη προς χάρη του Ιπποδρόμου.

     Τέλος, την χαριστική βολή εναντίον αυτής της ευγενούς Ελληνικής αγωνιστικότητος κατέφερε ο χριστιανισμός με την φιλοσοφικώς αντιφατική όσο και παρά φύση "ασκητική" του κατά την οποία, ναι μεν το σώμα θεωρείται ως ο "οικητήριος" της ψυχής χώρος αλλά, ο “χώρος'' αυτός τίθεται σε πλήρη περιφρόνηση...

Η, ΕΞ ΕΠΑΪΟΥΣΗΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ

 

Η, ΕΞ ΕΠΑΪΟΥΣΗΣ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ 

ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ 

ΤΗΣ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ 

ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ 

ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ

 

Αγγελική Κοτταρίδη: 

«Νιώθω τυχερή που μιλάω την ίδια γλώσσα 

με εκείνον που πίστευε πως ο Ελληνισμός 

βασίζεται στη διάνοια»!

     Η κορυφαία, εν ζωή, Αρχαιολόγος σε μία, πραγματικά συγκλονιστική μαρτυρία της στην εφημερίδα «Athens Voice» και στον δημοσιογράφο Στέφανο Τσιτσόπουλο δεν τοποθετείται, απλώς, επί του κορυφαίου αρχαιολογικού έργου του ελληνικού βορρά, του Aνακτόρου των Αιγών, αλλά και επί της υπεροχής της Πεφωτισμένης Ηγεμονίας έναντι της δημοκρατίας.

     «Αποτελεί έργο σπουδαίου αρχιτέκτονα του 4ου αιώνα π.Χ., που δεν αποκλείεται να είναι ο Πύθεος, όπως εικάζω, έχοντας στον νου μου τη μαρτυρία του Ρωμαίου Βιτρούβιου, που ασχολήθηκε εκτενώς μαζί του. Λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο του Βασίλειου, ενώ κατασκευαστικά όπως και ιδεολογικά αποτέλεσε πρότυπο για τα ανάκτορα της ελληνιστικής επικράτειας. Δεν ήταν το σπίτι του βασιλιά, αλλά το κέντρο διοίκησης που αφορούσε σε όλους τους πολίτες των Αιγών, που η συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων ήταν το άλφα και το ωμέγα για να γίνει πράξη το στιλ διακυβέρνησης του Φιλίππου, αυτό που ονομάζεται Πεφωτισμένη Ηγεμονία, δηλαδή, και κατάφερε να το επιβάλει μαζί με την πεφωτισμένη ομάδα του. Οι Μακεδόνες είχαν ως πολίτευμα τη Βασιλεία και η αρχή της Πεφωτισμένης Ηγεμονίας τους έλκει καταγωγή από τον Πλάτωνα.

»Ο Πλάτωνας μαζί με τον δάσκαλό του, Σωκράτη, ήταν οι καλύτεροι Αθηναίοι, δεν ήταν; Ειδικά ο Πλάτωνας που έζησε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και την πτώση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, εκεί δηλαδή όπου ο ηγέτης ήταν κληρωτός, οραματίστηκε μιαν άλλου τύπου ηγεσία. Αυτήν που ο επικεφαλής με τους συν αυτώ συμβούλους της αυλής έπρεπε να εκπαιδευτούν για να κυβερνήσουν. Ήταν πολύ πρωτοποριακός θεωρώ ο Πλάτωνας, γιατί σε αντίθεση με την καθεστηκυία αθηναϊκή αντίληψη, που ήθελε τις γυναίκες να λουφάζουν στον γυναικωνίτη σιωπηλές, εκείνος προασπιζόταν τη μόρφωση για όλους. Κοιτάξτε, λοιπόν, τη μορφή που παίρνει εμπράκτως μέρος της Πλατωνικής θεωρίας στο πεδίο της Μακεδονικής Πόλης. Όντως εδώ οι γυναίκες Μακεδόνισσες ήταν ελεύθερες και δυνατές, ενώ κάποιες τους αργότερα, στα χρόνια της ελληνιστικής οικουμένης, διοίκησαν κιόλας.

»Δείτε, επίσης, την επιρροή του Πλάτωνα και στο πεδίο της αρχιτεκτονικής. Στην Αθήνα, ο Παρθενώνας είναι ένας ναός αφιερωμένος σε μια θεότητα, ανηγηρμένος με προορισμό να τον βλέπει και να τον χαίρεται μόνο η θεά. Οι πολίτες να μην μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν. Όμως το ανάκτορο των Αιγών δεν έχει προηγούμενο. Είναι λειτουργικό γιατί απευθύνεται στους πολίτες, που μπαίνουν μέσα και συναθροίζονται. Χωρά 8.000 ανθρώπους, διαθέτει αγορά και ανδρώνα για τους 300 καλεσμένους που συντρώνε στα συμπόσια, τους “Βασιλικούς ποτούς”. Να σημειωθεί επίσης πως, σε αντίθεση με τα αθηναϊκά, στα μακεδονικά συμπόσια δεν συμμετέχουν μόνο οι πλούσιοι Ιππείς, που έχουν την πολυτέλεια και το χρήμα για να διαθέτουν άλογα, αλλά εταίροι του βασιλιά, επομένως και επί ίσοις όροις σύντροφοι, γίνονται και οι Πεζικάριοι ή και Πεζεταίροι, όπως τους αποκαλούν. Αυτή είναι η αρχή της Πεφωτισμένης Ηγεμονίας: Ο Φίλιππος είναι πρώτος των πρώτων αλλά και ταυτόχρονα ένας ίσος μεταξύ άλλων ίσων...»

     Κάθε Έλληνας πρέπει να μελετήσει την κατάθεση σοφίας της κορυφαίας Αρχαιολόγου μας Αγγελικής Κοτταρίδη και να αντλήσει διδάγματα που αγγίζουν όχι ένα, απλώς, αρχαίο μνημείο, αλλά το ίδιο το «μνημείο» του χρηστού δημοσίου βίου και της ζωής!

ΕΔΩ ολόκληρη η συνέντευξη.