Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΤΩΝ
"ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ"


     Oι υπηρεσιακές υποχρεώσεις τουΑντιπροέδρου της "Ελληνικής Εφιπποτοξοτικής Εταιρείας" Νικολάου Καραίσκου (Ακάδημου) που τον οδήγησαν για μερικές εβδομάδες στη Κέρκυρα, υπήρξαν η αφορμή για μία δυναμική Προπόνηση με τα Μέλη του εκεί Παραρτήματος των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ".


     Εξαιρετικοί οι κορφιάτες Τοξότες μας, έδωσαν τη χαρά στον Ακάδημο μιας πολύ ικανοποιητικής συνασκήσεως επιτρέποντάς του να εφαρμόσει ένα ρηξικέλευθο προπονητικό πρόγραμμα όπως λεπτομερώς το αναφέρει στην μεταπροπονητική Αναφορά του.


     Οι Κερκυραίοι "ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ" τη φορά αυτή "γεύθηκαν" μια πρώτη αίσθηση της προπονητικής ικανότητος του Ακάδημου ο οποίος είναι γνωστός για τη στρατιωτική μεθοδικότητα, την ηρεμία αλλά και την αυστηρότητα στην εκτέλεση ενός προγράμματος. 


     Ασκήσεις κινητικές με άψογην εκτέλεση από τους Κερκυραίους "ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ"!


     Ασκήσεις ισορροπιστικές με επίσης άψογην εκτέλεση από τους "ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ" από τους οποίους, ασφαλώς, δε περιμέναμε τίποτε λιγότερο με την αγαπημένη μας Ειρήνη, εξ αυτών, να διαπρέπει και στον αρμονικότατο χορό με εναέρια ακροβατικά πανιά!


     Πριν ένα χρόνο στη Κεφαλονιά, φέτος στη Κέρκυρα, ο Ακάδημος με την Όλγα δε ξεχνούν την ...κενταύρεια "καταγωγή" τους, μεταφέροντας το έμβλημα των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" σε τόπους Πολιτισμού!



Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

ΜΕΤΡΟΝ  ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟΤΗΤΟΣ


     Το  άρθρο 5 του Καταστατικού της "Ελληνικής Εφιπποτοξοτικής Εταιρείας" που διέπει την Ελληνική Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας των "Ελλήνων Κενταύρων" είναι σαφές:

Άρθρον 5ον
     Ως μέλη της Εταιρείας εγγράφονται μόνον οι της Ελληνικής Παιδείας μετέχοντες, αδιακρίτως Εθνικότητος, μητρικής γλώσσης και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων, αποδεχόμενοι πλήρως τας Αρχάς και τα Αξιώματα άτινα καθορίζουν την ευνομουμένην Κοινωνίαν, ως ταύτα περιέχονται εις την «Πολιτείαν» του Πλάτωνος. Ειρήσθω ότι, υπέρ πάν Άθλημα ή Τέχνη, υπέρ πάσαν επίδοσιν αθλητικήν ή άλλην, το εν επικινδύνω ανεπαρκεία είδος των διανυομένων παρακμιακών ημερών είναι η Αρετή και ταύτην επιχειρεί ενισχύουσα η συνιστωμένη παρούσα Ελληνική Εφιπποτοξοτική Εταιρεία 

Clause 5
     As Members of the Society can register only those who participate in Hellenic cultural tradition , indiscriminating of nationality, mother-tongue; and religious or political beliefs; accepting in whole the principals and values which define a legitimate society, as contained in Plato’s  ‘State’ having in mind that above any sport or art, that above any athletic or other performance, the endangered species of our decadent era is Virtue, which the established in present ‘Hellenic Horseback Archery Society’ is operating to support.

     Και στη προσωπική σελίδα του, του μέσου κοινωνικής δικτυώσεως "Fecebook", ο Ιδρυτής των "Ελλήνων Κενταύρων" σημειώνει στην 1η εκ των Πληροφοριών σχετικών με τον ίδιο, στο προφίλ του:

     Bαθύτατα αριστοκρατικώς και απολύτως αντιδημοκρατικώς προσανατολισμένος, ο παρών λογαριασμός, περιφρονεί κάθε αριθμητική επαύξηση των «φίλων» ή των «like» λόγος για τον οποίο ο ίδιος θεωρώ ως γελοίες τις διάφορες μεθοδεύσεις ανοήτων διογκώσεων «φίλων» και «like». Έτσι αποφεύγω να στέλνω "αιτήματα φιλίας" αλλά ευχαρίστως τα αποδέχομαι μ ό ν ο ν στην περίπτωση κατά την οποία οι επιθυμούντες αυτοσυστηθούν με το πραγματικό τους όνομα, άλλως, αυτομάτως τα διαγράφω!

     Kατόπιν των προεκτεθέντων καθίσταται σαφές ότι η Ελληνική Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας "Έλληνες Κένταυροι" λειτουργεί επί του άξονος μιας διακαούς προθέσεως ευημερίας των Αξιών και Αξίων, όπως ισχύει στις, πλατωνικές, αριστοκρατικές Πολιτείες και όχι των αριθμών και αναξίων, όπως ισχύει στις μαζοκρατικές τυραννίες! Και η διαρκής επιτυχία αυτής της Ομάδος έγκειται στον σεβασμό του δικαιώματος αλλά και καθήκοντος των, ολιγίστων, αρίστων να άρχουν και όχι της υποκύψεως στην αδυναμία των, υπερπλεοναζόντων, αναξίων να τυραννούν!

     Ενώ στο εξώτερο δημοκρατικό περιβάλλον οι ψήφοι καταμετρώνται χωρίς να υπολογίζονται η αριστοκρατικότητα του δικού μας, εσωτέρου, κριτηρίου αυτοαναφορικότητος επιμένει να υπολογίζει γνώμες χωρίς να τις καταμετρά! Τρανό παράδειγμα, το τελευταίο "δημοψήφισμα" (2015) στη δημοκρατική Ελλάδα του οποίου το συντριπτικό αποτέλεσμα 61,31% υπέρ ενός "ΟΧΙ" εφαρμόσθηκε την επομένη ως ..."ΝΑΙ", χωρίς να ενοχληθεί και να αντιδράσει κανείς για την αισχρή κοινοβουλευτική φαλκίδευση! 


     Κατά την δεκαετή λειτουργία της η Ομάδα των "Ελλήνων Κενταύρων" είχε την Τιμή να καταξιωθεί με διεθνή και άλλα, τιμητικά βραβεία και διακρίσεις αλλά και, όλως παραδόξως και με έναν αρκετά υψηλό αριθμό Μελών, τον υψηλότερο που διαθέτει την στιγμή αυτή ανάλογη Ομάδα, παγκοσμίως! Παρά την αφιέρωσή μας στο ρόλο του θεράποντος των Αξιών υπηρετουμένων παρ΄ ολιγίστων Αξίων, οι ...αριθμοί τους οποίους περιφρονήσαμε και περιφρονούμε έδειξαν και αυτοί να υποκύπτουν στη ποιοτική γοητεία μιας Ομάδος με υψιπέτεια κριτηρίων και, ίσως, τούτο, ακριβώς, μας κάνει ιδιαίτερα περήφανους.

     Για την παγκόσμια πνευματική Κοινότητα, ο Δημήτρης Ροντήρης υπήρξε ο μέγας Δάσκαλος του αρχαίου ελληνικού δράματος και ο αναβιωτής της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στον νεώτερο Κόσμο!


     Τον κορυφαίο αυτό Δάσκαλο του αρχαίου δράματος τίμησε, πρώτος, ο ίδιος ο Aρχικαγκελάριος της Γερμανίας Adolf Hitler με τον Ναζιστικό Σταυρό του Τάγματος του Γερμανικού Αετού, στο Βερολίνο, την 7η Ιουνίου 1940. Εν συνεχεία παρατίθενται τα σχετικά τεκμήρια τα οποία, σημειωτέον οι πάντες επιμελώς αποκρύπτουν από τα βιογραφικά του Δημήτρη Ροντήρη, δημοσιοποιούμενα για πρώτη φορά στο Ιστολόγιό μας. 



     Πολλά χρόνια μετά την παρασημοφόρησή του από τον Γερμανό Αρχικαγκελάριο Adolf Hitler, το 1961 και με λιγότερη ...ιδεαλιστική διάθεση, ο Αμερικανός Πρόεδρος John F. Kennedy προσκαλεί σε τιμητικό γεύμα στον Λευκό Οίκο τον Δημήτρη Ροντήρη.

     Και στη πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση ο Δημήτρης Ροντήρης δεν ετιμήθη για την όποιαν άλλη ιδιότητά του, πλην εκείνης του Δασκάλου του αρχαίου δράματος! Ούτε ο Adolf Hitler ούτε ο John F. Kennedy είδαν στο πρόσωπό του έναν "καθεστωτικό" αλλά έναν πνευματικό θεράποντα του ανθρώπινου Πολιτισμού και οι "Έλληνες Κένταυροι" αυτήν την υστεροφημίαν επιδιώκουν, πλήρως αδιάφοροι για τις υποκειμενικές "τιτλοφορήσεις" των οποίων έχουν ανάγκη οι ολιγόνοες!


     Γι αυτό και η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" αποδίδει τον οφειλόμενο σεβασμό στην ποιότητα του ατόμου το οποίο το υπολογίζει χωρίς να το καταμετρά, θεωρώντας ότι η ύπαρξή της θα ήταν δικαιωμένη όχι, απλώς, τώρα που περιλαμβάνει στις τάξεις της πολλούς Αξίους μαθητές αλλά ακόμη και εάν λειτουργούσε υπέρ ενός μαθητή και μόνον! Διότι προς χάρη ενός και μόνον Αξίου αξίζει η όποια θυσία, ο όποιος κόπος και προς τούτο λειτουργεί η Σχολή των "Ελλήνων Κενταύρων" συντασσόμενη με το περί Δημήτρη Ροντήρη "πνεύμα" του μεγάλου θεατρανθρώπου Σπύρου Μελά:


     Μπορεί η περιρρέουσα μαζοκρατία να υπερτιμά τους αριθμούς υποτιμώντας τις Αξίες με τα γνωστά συνεπακόλουθα τα οποία επί 71 χρόνια καταδικάζουν τις Κοινωνίες σε απελπιστικό αδιέξοδο, αυτήν όμως  τη τραγικήν αβελτερία (εσφ. "αβελτηρία")  επεδίωξε να ανατρέψει η Ελληνική Ομάδα των "Ελλήνων Κενταύρων" κάτι που κατάφερε ακολουθώντας τα πρότυπα Αξιών της Πλατωνικής "Πολιτείας"!


      Ποτέ, επί παραδείγματι, δεν θα μπορούσαμε να φαντασθούμε ότι οι "Έλληνες Κένταυροι" θα υπερέβαιναν τον αριθμό των 500 Μελών όπως ποτέ δε θα αναμέναμε και η απήχηση του λειτουργικού αποτελέσματός μας να έφθανε σε απρόσμενους αριθμούς αποδεκτών, όπως η τελευταία συμμετοχή μας στα "Παναθήναια 2016" της οποίας η ανάρτηση του φωτογραφικού λευκώματος πριν καν κλείσει εικοσιτετράωρο στο γνωστό μέσο κοινωνικής δικτυώσεως έφθασε στις 3.140 επισκέψεις! Όμως οι αριθμοί αυτοί ουδόλως μας αποπροσανατολίζουν από τον μόνιμο αριστοκρατικό μας προσανατολισμό και ποσώς μας ξιπάζουν, επιμένοντας στην αποτίμηση της ποιότητος του έργου που εκφράζουν. 


     Ομοίως και οι πολύ ενθαρρυντικές επίσημες στατιστικές επισκεψιμότητος του Ιστολογίου της Ομάδος μας δε θα μπορούσαν να μας εκτρέψουν από την παγία απαξίωση των αριθμών η οποία μας διακρίνει αλλά να τις χρησιμοποιήσουμε προς ωφελιμότερη εξαγωγή συμπερασμάτων για την αποτίμηση του έργου μας, σχεδιάζοντάς το ακόμη καλύτερα. Επί παραδείγματι, σε μία εντελώς τυχαία δειγματοληψία επισκεψιμότητος των σελίδων του Ιστολογίου μας, με ιδιαίτερη συγκίνηση βλέπουμε ότι αυτή την στιγμή την κορυφαία επισκεψιμότητα έχει η ανάρτησή μας η οποία αναφέρεται σε ένα άγνωστο, για τους πολλούς, γεγονός που αφορά στην Ιστορία της Πατρίδος μας και μέσω των "Ελλήνων Κενταύρων" αρχίζει να γίνεται γνωστό στο ευρύ Κοινό: Την πρώτη ιστορημένη απελευθέρωση Ελληνικού εδάφους από έναν μεμονωμένο Έλληνα κατά τον 18ο αιώνα, πολύ πριν την γνωστή και φαλκιδευμένη, υποτιθέμενη, "έναρξη" της Ελληνικής Επαναστάσεως τον ...επόμενο αιώνα! Ουδεμία σημασία έχει για μας, εν προκειμένω, το αριθμητικόν άθροισμα των επισκεπτών μας κατά μία συγκεκριμένη στιγμή αλλά το ότι το Ιστολόγιό μας, πέραν της αποστολής του ως καταγραφικού ημερολογίου των δραστηριοτήτων της Ομάδος μας, επιδρά ως Σχολείο Ιστορίας στην -εν πολλοίς ανιστόρητην- ελλαδική Κοινωνία. 
     

     Η πασιφανής ευημερία των ...αριθμών η οποία επικρατεί από καταβολής της Ομάδος μας, μέσα σ΄ αυτήν, ουδόλως μας επηρεάζει και, εν συνάψει, επιμένουμε στην αφοσίωσή μας στην διατήρηση της ευημερίας των Αξίων και Αξιών που κοσμούν τους "Έλληνες Κενταύρους"! Και αυτό είναι το μέτρον αυτοαναφορικότητός μας και ως Ελλήνων και ως "Κενταύρων"!


Α Ν Α Π Ν Ο Η




Το, ισχύον, ανόητο "εκπαιδευτικό σύστημα"
ταλαιπωρεί τους μαθητές με έναν όγκο  -κατά κανόνα- άχρηστων "γνώσεων"
παραλείποντας την διδασκαλία των ουσιωδεστέρων,
ανάμεσα στα οποία κυρίαρχη είναι η Αναπνοή και η σωστή διαδικασία της.

Η Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας "EΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ "
επιμένει για τα Μέλη της στην αναγκαιότητα της εκμαθήσεως της σωστής Αναπνοής,
για ευνόητους λόγους!


Αναπνευστικό Σύστημα και περιβάλλων Θώραξ.


     Οι σύγχρονες τεχνοκρατικές  Κοινωνίες εκπαιδεύουν τα μέλη τους τέλεια στην χρήση της τεχνολογίας, στην χρήση «πλήκτρων» που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, αλλά…, …αλλά δεν μαθαίνουν τον Άνθρωπο πώς να …αναπνέει! Ίσως αυτό να ακούγεται ως παράδοξο και είναι βέβαιο ότι ουδέποτε απησχόλησε τους «πολλούς» που απο-φυσικοποιούνται μέρα τη μέρα, αλλά για όλους εμάς που επιμένουμε να σεβόμαστε τον φυσικό τρόπο ζωής η  Αναπνοή είναι η πλέον βασική παράμετρος βίου!




1. Οδός τροφικής καταπόσεως.
2. Αναπνευστική οδός.
3.Τραχεία.

4. Πύλη Πνεύμονος: ερυθρό-φλέβες/κυανούν-πνευμονική αρτηρία

                                       


ΤΟ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ  

     Σε όλες τις Πολεμικές Τέχνες ο παράγων Αναπνοή αποτελεί την αφετηρία και την ολοκλήρωση μιάς προσπαθείας. Ποτέ δεν ασκούμεθα και ποτέ δεν πολεμάμε με πάσχουσα Αναπνοή και έχουμε πάντα υπ’ όψη μας την εξίσωση:

Σωστή Αναπνοή =>Σωστή Εκγύμναση => Νίκη !
                               
     Όταν, λοιπόν στα σχολεία μας μαθαίνουν έναν σωρό άχρηστων γνώσεων και δεν μας μαθαίνουν πώς να αναπνέουμε, τότε, έστω και αργά, είναι απαραίτητο να αναπληρώσουμε αυτό το σοβαρότατο κενό αποτρέποντας απρόβλεπτες επιπτώσεις υγείας. Τι είναι , όμως «Αναπνοή»; Αναπνοή είναι η ζωϊκή (και …ζωτική) λειτουργία με την οποία οι ζώντες οργανισμοί προσλαμβάνουν οξυγόνο και αποβάλλουν διοξείδιο του άνθρακος.

     Αν λάβουμε υπ' όψη ότι ένας φυσιολογικός Άνθρωπος πρέπει να αναπνέει πλήρως 10-12 φορές ανά λεπτό, εν τούτοις, οι περισσότεροι το καταφέρνουν μόνον όταν είναι απολύτως ξεκούραστοι, ενώ, μόλις υποβληθούν στην παραμικρή κόπωση η ταχύτητα των αναπνοών τους αυξάνεται υπερμέτρως χωρίς όμως να αυξάνεται και το "βάθος" εισπνοής ενώ η εκπνοή τους καθίσταται ατελέστερη και ανεπαρκής! Κατόπιν αυτού παρατηρείται σε τούτους, τους ατελώς εκπνέοντες, πνευστίαση και ραγδαία εξάντληση των φυσικών δυνάμεών τους, ενώ, όσοι "εξησκημένοι" καταφέρνουν να εισπνέουν "βαθύτερα" επιτυγχάνουν και εξοικονόμηση των δυνάμεών τους, με ευνόητα πλεονεκτήματα! Έτσι, η πρώτη προϋπόθεση μιάς τελείας αναπνοής είναι η ευκινησία της θωρακικής κοιλότητος (Θώραξ) από την οποία -κυρίως- εξαρτάται η ζωηρή και απρόσκοπτη λειτουργία των πνευμόνων η οποία συνεπάγεται την ισχυρότερη και αφθονώτερη εισαγωγή αέρος (=οξυγόνου) σε αυτούς με συνέχεια την οξυγόνωση ολοκλήρου του σώματος. Μιλώντας για "ευκινησία θωρακικής κοιλότητος" δεν αναφερόμεθα απλώς στην ευκινησία των πλευρών, αλλά και εκείνη των σπονδύλων στους οποίους οι πλευρές είναι προσαρθρωμένες.


Οι κινήσεις της θωρακικής κοιλότητος κατά την εισπνοή.



Οι κινήσειςτης θωρακικής κοιλότητος κατά την εκπνοή.
                 

H ορατή διαφορά θωρακικής ευκινησίας και περιεκτικότητος,
σε έναν, μέσο, αρμονικό θώρακα.
                                         
     Κατά την εισπνοή, η ελαφρά έκταση της κεφαλής και του κορμού προς τα πίσω με την παράλληλη μέγιστη δυνατή διεύρυνση του θώρακος,  ελαττώνει στο μέγιστο βαθμό την ενδοθωρακική ατμοσφαιρική πίεση και διευκολύνει την εισροή φλεβικού αίματος στην καρδιά. Κατά την εκπνοή, αυξάνεται και πάλι η ενδοθωρακική ατμοσφαιρική πίεση με αποτέλεσμα να υποβοηθείται η ισχυρή συστολή της καρδιάς η οποία υποχρεώνεται να ξαναστέλνει το πλήρες ανθρακικού οξέος (και άλλων βλαβερών ουσιών) αίμα στους πνεύμονες προκειμένου να οξυγονωθεί.

     Έτσι, η βαθειά εισπνοή και η πλήρης εκπνοή αποτελούν πραγματική ανακούφιση τουκαρδιακού έργου διότι απομακρύνουν τον κίνδυνο  πνευστιάσεως, υπογραμμίζοντας την μεγάλη αξία των αναπνευστικών ασκήσεων ως προς την επαναφορά του οργανισμού στην φυσιολογική του κατάσταση.

     Η ευκινησία των αρθρώσεων της θωρακικής κοιλότητος βελτιώνεται κατά τον ίδιο τρόπο όπως και η ευκινησία των λοιπών αρθρώσεων, δηλαδή, με την ενεργοποίηση των μυών που τις κινούν κατά τρόπον ώστε να φθάνουν στον μέγιστο βαθμό της συστολής και διατάσεώς τους (πλήρης διαδρομή). μιά τέτοια ευκινησία παρέχεται στους μυς με την όσο το δυνατόν βαθύτερη εισπνοή και πληρέστερη εκπνοή, κινήσεις  που εξασφαλίζουν την αποτελεσματική έκταση του θωρακικού τμήματος της σπονδυλικής στήλης. μιά τέτοια εξάσκηση των αναπνευστικών μυών καθώς επίσης και η ενεργοποίηση (χρήση) ολοκλήρου του πνεύμονος (ως περιεκτικότητα) αποτελούν την ασφαλέστερη "εγγύηση" υγιούς λειτουργίας του πνεύμονος, δηλαδή, του βασικού αναπνευστικού οργάνου.


 Ο Πνεύμων.


     Το βασικό σφάλμα είναι η υπερτίμηση της φάσεως της αναπνοής με την παράλληλη υποτίμηση της φάσεως της εκπνοής! Εισπνέοντας βαθιά (εισάγοντας οξυγόνο) αλλά εκπνέοντας ρηχά (μη αποβάλλοντας αρκετό διοξείδιο) παρεμποδίζουμε την επομένη εισαγωγή περισσοτέρου κατά το δυνατόν όγκο οξυγόνου εφ' όσον παραμένει αναπόβλητο διοξείδιο στον χώρο όπου θα εισήγετο οξυγόνο. Και αυτό είναι το βασικό μειονέκτημα -κυρίως- του συγχρόνου "δυτικού" Ανθρώπου ο οποίος υπό το άγχος της καθημερινότητος παραβλέπει τον πλέον σημαντικό παράγοντα υγείας που λέγεται "Αναπνοή"! Συνεπώς, είναι ευνόητο το πόσο σημαντική είναι η ευκινησία της θωρακικής κοιλότητος η οποία εξαρτάται από την καλή ή κακή θέση της σπονδυλικής στήλης. Και αυτό το τελευταίο μας υπογραμμίζει, πλέον, την τεράστια σημασία της ανατομικώς σωστής σπονδυλικής στήλης για την υγεία του σώματος.

     Oι αναπνευστικές ασκήσεις που εντάσσονται μέσα σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα προπονητικής θα πρέπει να επαναλαμβάνονται συχνά από την έναρξη μέχρι το πέρας. Ως πλέον αποτελεσματικές, όμως, κρίνονται στο τέλος ενός τέτοιου προγράμματος ώστε οι εισπνοές και οι εκπνοές του αθλουμένου να φθάσουν στο ανώτατο όριό τους ενεργοποιώντας, έτσι, τις κορυφές των πνευμόνων οι οποίες κατά την "μέση" αναπνοή παραμένουν αδρανείς αποτελώντας το συνηθέστερα προσβαλλόμενο, από ασθένειες, σημείο του πνεύμονος. Οι αναπνευστικές ασκήσεις, λοιπόν, πρέπει να αποτελούν απαραιτήτως τον προπονητικό "επίλογο" για κάθε αθλούμενο ως αποθεραπεία των εντόνων μυϊκών προσπαθειών της προπονήσεως. Και ως αποθεραπεία νοείται η διευκόλυνση της τελειότερης διεξαγωγής κυκλοφορίας.

     Σε μία αποτελεσματική Προπόνηση και καθ' όλη την διάρκειά της ο προπονούμενος θα πρέπει να αναπνέει πλήρως σε όλες τις επιχειρούμενες ασκήσεις.Ο Προπονητής θα πρέπει να υπενθυμίζει συχνά στους προπονουμένους την ρύθμιση της πλήρους αναπνοής τους.

     Είναι παρατηρημένο ότι συχνά, ο προπονούμενος που ξεκινά μιάν άσκηση η οποία απαιτεί ιδιαίτερη δύναμη, διακόπτει την αναπνοή του πριν την επιχειρήσει. Προ ενός τέτοιου φαινομένου είναι αναγκαία η άμεση διόρθωση εκ μέρους του Προπονητή διότι με αυτό το λάθος ο προπονούμενος αποστερεί τον αέρα από τους πνεύμονές του ακριβώς την στιγμή που οι πνεύμονές του τον χρειάζονται! Εάν, παρά ταύτα, ο προπονούμενος αδυνατεί να διορθώσει την αναπνοή του τούτο σημαίνει ότι έχει υπερβεί τις δυνάμεις του και χρειάζεται άμεση ανάνηψη. Χωρίς την άμεση ανάνηψη και την αποκατάσταση της πλήρους αναπνοής ο προπονούμενος δεν θα πρέπει να αφήνεται να συνεχίσει την εκτέλεση της ασκήσεως διότι, σε κάθε περίπτωση, η άσκηση θα εκτελεσθεί λάθος υιοθετουμένου λάθους στάσεως σώματος με επιπτώσεις στην "μυϊκή μνήμη" αλλά και πρόκληση πνευστιάσεως.

     Τέλος, πλήρης αναπνοή συνεπάγεται καλό παράστημα! Όπως όλες οι γυμναστικές ασκήσεις ισότιμα και οι αναπνευστικές συντελούν στην απόκτηση καλού παραστήματος. Με την βαθύτερη εισπνοή η κεφαλή εκτείνεται λίγο προς τα πίσω η δε σπονδυλική στήλη επίσης εκτείνεται ελαφρώς καθ΄όλο το θωρακικό της τμήμα. Η σχέση αυτών των αντιστοίχων εκτάσεων απορρέει εκ της κατασκευής της θωρακικής κοιλότητος και της θέσεως των πλευρών και των σπονδύλων μεταξύ τους. Λόγω αυτής της θέσεως κατά την βαθειά εισπνοή οι πλευρές ανυψώνονται "συμπαρασύροντας" τους σπονδύλους ενώ, έτσι, ελαττώνουν την προς τα εμπρός κάμψη της σπονδυλικής στήλης! Επειδή, λοιπόν, η σπονδυλική στήλη  ποτέ δεν εκτείνεται πλήρως εκτός από την περίπτωση της βαθειάς εισπνοής, για τον λόγο αυτό πολλές ασκήσεις εκτελούνται επιτυχέστερα με βαθειά εισπνοή η οποία ανορθώνει την ράχη και διευρύνει το στήθος, βελτιώνοντας το παράστημα. Αντιθέτως, όταν, κατά την προς τα πίσω έκταση του κορμού, η αναπνοή διακόπτεται, τότε, το θωρακικό τμήμα της σπονδυλικής στήλης παραμένει ακίνητο λόγω της ακινησίας των πλευρών η δε προς τα πίσω έκταση γίνεται αποκλειστικώς κατά την οσφύν και επιφέρει μάλλον βλάβη παρά ωφέλεια στην διαμόρφωση ενός καλού παραστήματος (λόρδωση). Αν όμως η όλη κίνηση εκτελεσθεί με μιά παράλληλη βαθειά εισπνοή, τότε, οι σπόνδυλοι συντελούν στην διεύρυνση της θωρακικής κοιλότητος και στην τέλεια έκταση του θωρακικού τμήματος της σπονδυλικής στήλης ενισχύοντας την βελτίωση του παραστήματος.

     Όλα τα προεκτεθέντα αποτελούν τον "δυτικό" τρόπο προσεγγίσεως του ζητήματος "Αναπνοή"! Όμως, στην Έφιππη Τοξοβολία λαμβάνουμε σοβαρά υπ΄όψη και μιάν άλλη "Αναπνοή" εκείνη που ονομάζεται "Αναπνοή Ντατζούν" και αποτελεί την βάση όλων των "ανατολικών" Πολεμικών Τεχνών. Η αναπνοή αυτή διδάσκεται και στην Κοιλάδα και είναι μία από τις βασικές ασκήσεις αποθεραπείας των εκεί προπονήσεων. Ας την αναλύσουμε και ας την υιοθετήσουμε και στην δική μας προπόνηση!





 ΑΝΑΠΝΟΗ "ΝΤΑΤΖΟΥΝ"
                                              
     Σκοπός της αναπνοής αυτής είναι η παραγωγή, συσσώρευση και ανακατανομή της φυσικής ζωϊκής ενεργείας που ονομάζεται "Κι". Το "Κι" αποτελεί την κινητήρια δύναμη του Πολεμιστού, το "προωθητικό μέσο" προς την πολεμική πράξη και το νικητήριο αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια, το "Κι" αποτελεί ένα ενεργειακό ελιξίριο το οποίο υποστηρίζει ζωτικά την προσπάθεια του Πολεμιστού.

     Ως "Ντατζούν" ( κινεζ.: "Νταντιάν"/"Νταν"=Κιννάβαρι , "Τιάν"=Πεδίο ) νοείται ένα φυσικό-σωματικό πεδίο στο οποίο συσσωρεύεται κατά την παραγωγή του το "Κι". Και, ενώ το πεδίο αυτό δεν αποτελεί συγκεκριμένο ανατομικό στοιχείο, εν τούτοις, προσδιορίζει μία ανατομική περιοχή στην οποία συμποσούται το παραγόμενο "Κι". οι διάφορες "σχολές" Πολεμικών Τεχνών διακρίνουν τρία επίπεδα "Ντατζούν" στο ανθρώπινο σώμα: ανώτερο, μέσο και κατώτερο. Το ανώτερο τοποθετείται στο κέντρο του εγκεφάλου στο ύψος των οφθαλμών, το μεσαίο στο εσωτερικό της καρδιάς και το κατώτερο στο χαμηλό σημείο του υπογαστρίου. Στα δύο ανώτερα επίπεδα συγκεντρώνεται προς άμεση χρήση (και όχι προς αποθήκευση για μετέπειτα αξιοποίηση) το "Κι" που αφορά στην πνευματική και διανοητική ανάπτυξη. Στο κατώτερο επίπεδο (υποκάτω του υπογαστρίου) συγκεντρώνεται τόσο προς άμεση όσο και προς μετέπειτα αξιοποίηση εκείνο το "Κι" που, ενώ ευνοεί την πνευματική και διανοητική ανάπτυξη, ευνοεί ταυτοχρόνως και εκείνη του σώματος (σωματική/υλική).

     Το κατώτερο επίπεδο "Ντατζούν" είναι ρυθμιστικό διότι τα δύο ανώτερα επίπεδα φορτίζονται με "Κι" μόνον όταν φορτισθεί προηγουμένως το κατώτερο απ΄όπου ποσότητες "Κι" στέλνονται και στα ανώτερα, συνεπώς, στο κεφάλαιο αυτό αναφερόμεθα σταθερώς μόνον στο κατώτερο επίπεδο "Ντατζούν" το οποίο είναι και το μόνο το οποίο συνδέεται με την φερώνυμη αναπνοή. Και είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι η αναπνοή "Ντατζούν" δεν είναι μία απλή αναπνευστική διαδικασία αλλά μία συνδυαστική τεχνική η οποία άγει στην ατραπό ενός ολοκληρωμένου διαλογισμού που ζωογονεί και ελέγχει ό,τι μπορεί να περιέχεται στο σώμα.


H αναπνοή "Ντατζούν" ολοκληρώνεται στον εξής κύκλο :
1. Εισπνοή οκτώ δευτερολέπτων, 
2. Κατακράτηση οκτώ δευτερολέπτων, 
3. Συμπίεση τεσσάρων δευτερολέπτων 
και 
4. Εκπνοή οκτώ δευτερολέπτων.    

     Η σωστή εκτέλεση της αναπνοής "Ντατζούν" προϋποθέτει την επιλογή ενός υπαίθριου χώρου που να "λούζει" επαρκές φυσικό ηλιακό φως. Ο χώρος πρέπει να αερίζεται πολύ καλά χωρίς ερεθίσματα τα οποία συνήθως διαταράσσουν την συγκέντρωση του ασκουμένου. Ως καλύτερος χρόνος του εικοσιτετραώρου για μιά τέτοιαν άσκηση θεωρείται το πρωϊνό λίγο πριν την ανατολή του Ηλίου, ακριβώς το μεσημέρι και η δύση. Κατ' αυτούς τους χρόνους του εικοσιτετραώρου το "Κι" θεωρείται ότι ενεργοποιείται κατά τον καλύτερο και ταχύτερο τρόπο. Πάντα, όταν ασκούμεθα στην αναπνοή "Ντατζούν" στρέφουμε την πλάτη μας προς τον Ήλιο διότι έτσι επιτυγχάνουμε την καλύτερη δυνατή "φόρτιση" του σώματός μας. Τέλος, το υψόμετρο του σημείου επί του οποίου ασκούμεθα αποτελεί σημαντική παράμετρο και ως ιδανικό θεωρείται ένα υψόμετρο μεταξύ 600 και 1800 μέτρων επάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης.

     Η στάση της αναπνοής "Ντατζούν" έχει την κεφαλή του ασκουμένου με τα μάτια του κατ' ευθείαν εμπρός, τα πόδια σε διάσταση λίγο μεγαλύτερη από το άνοιγμα των ώμων, η πλάτη ευθεία και οι ώμοι "τραβηγμένοι" ελαφρώς προς τα πίσω, τα χέρια ελαφρώς λυγισμένα στους αγκώνες υπό γωνία περίπου 130 μοιρών.

     Κατά την εναρκτήρια φάση (εισπνοή οκτώ δευτερολέπτων) αρχίζουμε από μία χαλαρή θέση εισπνέοντας αργά από την μύτη (όχι από το στόμα!) επί οκτώ δευτερόλεπτα. Κατά την διάρκεια αυτής της ρινικής εισπνοής κλείνουμε το στόμα και πιέζουμε την γλώσσα στον ουρανίσκο. Η εισπνοή μας είναι αργή και με κλειστή πάντα την γλώσσα στον ουρανίσκο αισθανόμεθα ότι ο εισπνεόμενος αέρας δεν ακινητεί απλώς κάπου στο στήθος αλλά κατευθύνεται και συσσωρεύεται στο (κατώτερο) "Ντατζούν". Το τέλος της εισπνοής μας βρίσκει με το βάρος του σώματός μας "κατεβασμένο" χαλαρά στα πόδια μας, τις παλάμες μας στο ύψος των γοφών μας, περίπου δυόμισυ εκατοστά από το σώμα μας,  στραμμένες η μία απέναντι στην άλλη και με τα δάκτυλα ανοιχτά. Η φάση αυτή διαρκεί οκτώ δευτερόλεπτα.

     Αμέσως κατόπιν, (κατακράτηση οκτώ δευτερολέπτων) διατηρώντας την χαλαρότητα και την ηρεμία μας, κρατάμε την αναπνοή μας (και τον αέρα που εισπνεύσαμε) επί οκτώ δευτερόλεπτα εναποθέτοντας το "Κι" (=οξυγονώνοντας τον οργανισμό μας) κατά τον καλύτερο τρόπο.

     Για την επόμενη φάση (συμπίεση τεσσάρων δευτερολέπτων) ξεκινάμε σφίγγοντας τους τραπεζίτες και τον σφιγκτήρα, φέρνουμε τα πέλματα προς τα μέσα καθώς "σπρώχνουμε" το πάτωμα και σφίγγουμε τα πόδια. Πιέζουμε τις ωμοπλάτες προς τα μέσα σαν να προσπαθούμε να τις συνενώσουμε και ενεργοποιούμε τους μύες της πλάτης για να πιέσουμε τους βραχίονες προς το σώμα μας ενώ σφίγγουμε δικεφάλους και πήχεις ώστε να διατηρηθούν στην θέση τους. 

     Μετά ταύτα (εκπνοή οκτώ δευτερολέπτων) εκπνέουμε αργά πάντοτε από την μύτη διατηρώντας κλειστό το στόμα και το σώμα σε ένταση. Κινούμε αργά τα χέρια επάνω από το ύψος των γοφών περιστρέφοντας τους βραχίονες από τους ώμους συνεχίζοντας να τα ανεβάζουμε έως οι άκρες των δακτύλων φθάσουν στο ύψος των ματιών, πάντοτε διατηρώντας την αρχική γωνίωση των 130 μοιρών χωρίς να τα λυγίζουμε περισσότερο.

     Kατά την διάρκεια αυτών των κινήσεων αισθανόμεθα ότι ανακαλούμε το σωρευμένο "Κι" από το κατώτερο "Ντατζούν"  και το ανακατανέμουμε σε διάφορα σημεία του σώματός μας, ομογενοποιώντας -τρόπον τινά- την οξυγόνωσή μας. Η απόκτηση βαθμιαίας εμπειρίας θα μας επιτρέψει να πληρώσουμε με "Κι", επί παραδείγματι, τα χέρια μας ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερη αντοχή, σε τραύματά μας ώστε να επιταχύνουμε την επούλωση και ούτω καθ' εξής.

     
    

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

ΕΦΙΠΠΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ


     Το κείμενο που ακολουθεί, εκφωνήθηκε από τον Ιδρυτή της Ελληνικής Ομάδος Έφιππης Τοξοβολίας "ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ" στο 6ο Παγκόσμιο Φιλοσοφικό Φόρουμ που διεξήχθη από το Σουηδικό Ίδρυμα “Tällberg Foundation”, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 5 - 8 Οκτωβρίου 2015, υπό την αιγίδα της «Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας», του «Οργανισμού Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων», του «Ομίλου για την UNESCO-Τεχνών, Λόγου κι Επιστημών Ελλάδος»  και των «Ενώσεων Ελλήνων, Πολιτισμού και Ανάπτυξης»  

     Το Παγκόσμιο Φιλοσοφικό Φόρουμ, είναι μία διεθνής πρωτοβουλία για την συνάντηση και ανταλλαγή απόψεων διανοουμένων απ’ όλο τον κόσμο και από όλες τις βαθμίδες υγιούς στοχασμού πάνω σε προβλήματα που αφορούν την παγκόσμια πολιτισμική, ηθική και κοινωνική εξέλιξη με σκοπό την παραγωγή μεθόδων υπερφαλαγγίσεώς τους μέσω της  φ ι λ ο σ ο φ ι κ ή ς  προσεγγίσεως και Παιδείας.


     Ακόμη και στη περίπτωση κοινών στόχων, οι δρόμοι προς αυτούς είναι  διαφορετικοί για κάθε ον, όπως διαφορετικά είναι και τα δακτυλικά  αποτυπώματά μας. Διότι, η σκέψη ενός εκάστου διαφέρει από την  σκέψη του διπλανού μας με την ίδια διαφοροποίηση των δακτυλικών αποτυπωμάτων. Όλοι παρόμοιοι, …άρα όλοι διαφορετικοί, …άρα όλοι άνισοι, αλλά…Η κοινή πραγματικότητα είναι πάντοτε αντίξοα ελκυστική διότι, ακριβώς, την αντιληπτική προσέγγισή της δυσχεραίνει η παρεμβολή του «άλλου». Και, αυτή η δυσχεραντική παρεμβολή του «άλλου» ομορφαίνει με υπερκεραστικό ενδιαφέρον τη δική μας προσπάθεια ώστε να αποφεύγεται η μονοτονία μιας επαναλαμβανόμενης ρουτίνας.

     Η Ομάδα των «ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ» κατευθύνεται προς την κατάκτηση ενός συγκεκριμένου στόχου: της αυτοβελτιώσεως των Μελών της με εφαλτήριο την Έφιππη Τοξοβολία. «Εφαλτήρια» θα μπορούσαν να είναι πολλά, δική μας επιλογή η επιλογή του συγκεκριμένου. Και είναι δεδομένο ότι σ’ αυτή την «πορεία» προϋποτίθεται η εναρμόνιση των διαφορετικοτήτων και ανισοτήτων όχι προς τα «κάτω» αλλά προς τα «πάνω»! Μόνον έτσι μπορεί να υπερκερασθούν οι φραγμοί των υποκειμενικοτήτων και η Ομάδα, ως ενιαία οντότητα να οδηγηθεί και να κατακτήσει το στόχο της.

     Το πρώτο βασικό ερώτημα είναι «Γιατί Έφιππη Τοξοβολία;». Ή μάλλον, «Γιατί όχι μόνον Ιππασία ή μόνον Τοξοβολία;». Η απάντηση ανάγεται στην ενότητα και τον δυισμό, στη «δυτική» και «ανατολική» σκέψη και στη συνδυαστική ακεραίωση η οποία εγγυάται μια ανεμπόδιστη αμφιθέαση του Κόσμου ως ενιαίας οντότητος και όχι ως αντιθετικά διαιρεμένης ουσίας. Ο μονοδιάστατος ορθολογισμός της δυτικής σκέψεως απεδείχθη ακόμη και για τους ίδιους τους «εφευρέτες» του άγονος, κρινομένου εκ του αποτελέσματος των σημερινών δυτικών Κοινωνιών οι οποίες εμφανίζονται καθολικά ανερμάτιστες και παραπαίουσες χωρίς προσδόκιμο μέλλον. Αντιθέτως, η συνδυαστική ενότητα της πραγματικότητος που χαρακτηρίζει την ανατολική σκέψη εφοδίασε τις ανατολικές Κοινωνίες με «έρμα» κι ευστάθεια ώστε, πολλές από αυτές έχοντας υποστεί σκληρές δοκιμασίες να αναδεικνύονται πάντα μετά από αυτές ακόμη πιο ισχυρές κι ευσταθείς. Εμείς, που αποτελούμε γέννημα και θρέμμα δυτικής Κοινωνίας, απελευθερώνοντας εαυτούς από το όποιο φιλοσοφικό «ταμπού» επιτρέψαμε στο αδέσμευτο ένστικτό μας να αποφασίσει αβίαστα «ανθ’ ημών», επιτρέποντάς μας να ανακαλύψουμε τη βαθύτερη αλήθεια μας, υιοθετώντας ανεπιφύλακτα την συνδυαστική ενότητα της πραγματικότητος. Για μας η πλήρης απουσία χρωμάτων (μαύρο) και η πλήρης συνύπαρξη όλων των χρωμάτων (λευκό) της πραγματικότητος διαμορφώνουν τον ορώμενο κύκλο ο οποίος συγκροτείται και ακεραιώνεται από δύο ισότιμα μέρη, από το Γιν και το Γιαγκ, τα οποία αν και δύο διαφορετικά δεν είναι αυτονομημένα αλλά εισχωρούν το ένα στο άλλο σχηματίζοντας μία ενότητα. Έτσι, στον ενιαίο κύκλο της προσπαθείας μας, συνυπάρχει το εσωτερικό μονοπάτι (Τοξοβολία) και το εξωτερικό μονοπάτι (Ιππασία), εναρμονίζονται μεταξύ τους και μας προάγουν σε ένα διέξοδο ισορροπίας πνεύματος και σώματος που αποτελεί και την «πύλη» προς την αυτοβελτίωσή μας.

     Το δεύτερο βασικό ερώτημα είναι «Γιατί Ομάδα και όχι μεμονωμένα άτομα;». Η απάντηση είναι σαφής : διότι για να χειροκροτήσεις δε μπορείς να τα καταφέρεις με το ένα χέρι και για να είναι όσο γίνεται πιο ηχηρό το χειροκρότημα χρειάζονται περισσότερα χέρια, τα χέρια και των «άλλων» που θα χειρο-κροτούν συντονισμένα. Και, ο Κόσμος δεν είναι μονοπρόσωπος αλλά πολυπρόσωπο άθροισμα διαφορετικοτήτων με αποτέλεσμα να αποτελεί αδήριτο χρέος η ανάληψη μιας μεγάλης ευθύνης από τον καθένα μας : «ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΝΑ ΣΩΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ!». Αυτή είναι η αριστοκρατική πρόθεση – υπόσχεση του αρχαίου, παραδοσιακού, βουδισμού Μαχαγιάνα ο οποίος επιδιώκει τη λύτρωση όλων των όντων που αντιλαμβάνονται τον Κόσμο και τις πραγματικές διαστάσεις των υπάρξεών τους. «Αριστοκρατική», διότι δεν μιλά γενικώς και αορίστως  για την σωτηρία «όλων των όντων» αλλά για την σωτηρία των όντων που διαθέτουν αντίληψη, όπως κάθε ειλικρινής πρόθεση απαλλαγμένη από την λαϊκίστικη τυραννία της «ευαρέσκειας και αποδοχής» από τους πολλούς. Οι πιστοί του Μαχαγιάνα δεν αρκούνται στην εξατομικευμένη λύτρωσή τους αλλά στοχεύουν και στη λύτρωση όλων των φωτισμένων όντων που βρίσκονται γύρω τους. Σε αντίθεση με τους πιστούς του μικρού Βουδισμού Χιναγιάνα οι οποίοι επιδιώκουν την ατομική τους λύτρωση (μικρή ευσπλαχνία), οι πιστοί του Μαχαγιάνα επιδιώκουν να μετατραπούν σε μποντισάτβα (φωτισμένα όντα) για να μπορούν να λυτρώσουν κι άλλους (μεγάλη ευσπλαχνία). Και ο βουδισμός Μαχαγιάνα, αυτή η μεγάλη και αρχαία παράδοση, κυριαρχεί στο Θιβέτ, στη Μογγολία, στη Κίνα, στο Βιετνάμ, στη Κορέα και στην Ιαπωνία όπου το Ζεν αποτελεί μέρος του Μαχαγιάνα.

     Το τρίτο βασικό ερώτημα είναι ο «τρόπος». Ίπποι, Τόξα, βιβλία, λόγος, άσκηση, ακινησία, τεχνολογία, πριμιτιβισμός, διδασκαλία, σιωπή; Τίποτε από αυτά ή, μάλλον, όλα αυτά μαζύ! Ζεν! Μια μαθητεία χωρίς μαθητές ή, μάλλον, μόνον με μαθητές, μια εκπαίδευση χωρίς εκπαιδευτές ή, μάλλον, μόνον με εκπαιδευτές, μια άσκηση χωρίς ασκουμένους ή, μάλλον, μόνον με ασκουμένους! Μια γνώση και ικανότητα κατευθείαν στην ουσία φιλτραρισμένες μέσα από την παλλόμενη αρτηρία του ενστίκτου. Ο «τρόπος» λοιπόν, είναι ο μη τρόπος, ο παλμός της αρτηρίας που απλώς, είναι ούτω πως, επειδή, ούτω πως είναι!

     Το τέταρτο και τελευταίο, βασικό ερώτημα είναι ο «χαρακτήρας». Μια λέξη μόνον, ένα «κλειδί» για ν’ ανοίξει το σεντούκι με το θησαυρό : ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑ! Μέσα σ’ αυτή τη λέξη περικλείεται το μυστικό κάθε ανθρώπινης νίκης. Μόνον η αυτοπειθαρχία εγγυάται προσήλωση στην έννοια της Τιμής, της Αφοσιώσεως, του Καθήκοντος και της Μαχητικότητος που άγουν στη ηθική δικαίωση!   Κι εμείς αγωνιζόμαστε μόνον για τη νίκη!

     Η προσπάθειά μας δεν στοχεύει στο να γίνουμε 'Βούδες' αλλά σε κάτι πολύ πιο σημαντικό, εφικτό και απαραίτητο : να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Ο Λιν Τσι, φημισμένος δάσκαλος του βουδισμού Χαν ( ο κλάδος του βουδισμού Mαχαγιάνα που επεκράτησε στη Κίνα κατά την περίοδο της δυναστείας των Χαν, 206 π.χ.χ. – 221 μ.χ.χ.) συμβούλευε τους μαθητές του : «Όταν πρέπει να ντυθείς ντύσου, όταν πρέπει να περπατήσεις, περπάτα. Μη προσπαθείς να γίνεις Βούδας, απλά προσπάθησε να είσαι ο εαυτός σου. Ο χαζός θα σε λοιδορήσει, ο σοφός θα σε καταλάβει!»

     Δεν πρόκειται περί υπερ-αισιοδοξίας, αφού δεν είμαστε ούτε οπτιμιστές, ούτε πεσιμιστές, αλλά εμείς,  οι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ», διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι γύρω μας είναι σοφοί, κρίνοντας από την αντιληπτικότητα όσων μας προσεγγίζουν.

                                                                                     A.H.K





 ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΙΠΠΟΦΟΡΒΕΙΟ
ΤΗΣ ΣΛΟΒΕΝΙΑΣ
LIPICA







     Κάθε είδος Ιππασίας εδράζεται στην δεξιότητα του "ιππεύειν" και η δεξιότητα αυτή συνοψίζει τους κανόνες της σε μία ενότητα η οποία είναι γνωστή ως "Ιππική Δεξιοτεχνία".

Αερoφωτογραφία της Kobilarna Lipica

     Δυστυχώς, αυτή η βάση της Ιππικής Τέχνης παραμένει άγνωστη στους Ελληνικούς "Ομίλους" και ο Έλληνας  που θέλει πραγματικά να αναπτυχθεί ως Ιππέας είναι υποχρεωμένος να ταξιδέψει στο εξωτερικό ώστε να αποκτήσει τις απαραίτητες  σχετικές γνώσεις.

     Η άγνοια της Ιππικής Δεξιοτεχνίας και η παραγνώρισή της στην Ελλάδα είναι ένα ακόμη θλιβερό "επίτευγμα" της ανεπαρκέστατης "Ομοσπονδίας" και των λοιπών, αστείων ελλαδικών "ιππικών" ...Παραγόντων, οι οποίοι συμπράττουν στην ιππική κακοδαιμονία της σημερινής Ελλάδος, ανακόπτοντας με την ανικανότητά τους την ανάπτυξη της Ιππασίας στη χώρα μας. Υπ΄ αυτές τις συνθήκες, η Ομάδα μας απεφάσισε να εντρυφήσει στην Ιππική Δεξιοτεχνία ασχέτως του επιπέδου ιππικής δεινότητος ενός εκάστου των Μελών της, ώστε συστηματικώς να βελτιώσουμε το "κάθισμά" μας, την χειριστική δεξιότητα αλλά και την αίσθηση ισορροπίας μας με αντίκρυσμα την βελτίωσή μας στην Έφιππη Τοξοβολία.


H Lipica το 1700

     Για τον σκοπό αυτό επιλέξαμε ένα από τα καλύτερα και πλέον ιστορικά κέντρα όπου διακονείται η Ιππική Δεξιοτεχνία και που είναι το, άλλοτε Αυτοκρατορικό, Ιπποφορβείο της Lipica , στην ομώνυμη περιοχή των Σλοβενικών συνόρων με την Ιταλία.




Αρχιτεκτονικά στοιχεία από τον αρχαιότερο σταύλο "Velbanca"
που ίδρυσε το 1703 ο Μονάρχης Leopold I.


     Αναφερόμενοι στην "Ιππική Δεξιοτεχνία" θα πρέπει να αποφύγουμε μία σημαντική παρερμηνεία η οποία άγει ακόμη και σε βάναυση αποφυσικοποίηση της Ιππασίας, με την αποδοχή ανθρωποκατασκεύαστων "θεωρήσεων" περί των κινήσεων και της ισορροπίας του Ίππου οι οποίες καθιερώθησαν κατά την περίοδο της κεντρο-Ευρωπαϊκής "Αναγεννήσεως"  προς τέρψη αργοσχόλων πλουτοκρατών της εποχής και των αυλικών "περιβαλλόντων" τους!


Oι φορβάδες κατευθύνονται μόνες για την πρωϊνή βοσκή
στα μονοπάτια του Ιπποφορβείου

     Η "Ιππική Δεξιοτεχνία" είναι ό,τι εξ ορισμού καθορίζεται, πάντοτε, εντός των πλαισίων των  φ υ σ ι κ ώ ν  κινήσεων του Ίππου, των κινήσεων, δηλαδή, τις οποίες ο Ίππος εκτελεί κατά την ελεύθερη διαβίωσή του στην Φύση ανεπηρέαστος από την υποκειμενική ανθρωποκεντρική "αισθητική" περί "αρμονίας" και "ομορφιάς" η οποίες δεν είναι πάντοτε ούτε "αρμονία" ούτε "ομορφιά"! Kαι αυτή η αφύσικη και ανθρωποκεντρική, δήθεν, αισθητική και αρμονία των κινήσεων του Ίππου είχε την απαρχή της στην κεντρο-Ευρωπαϊκή σχολή της Νεαπόλεως, όταν ο Federico Grisone (16ος αι) απεφάσισε να "εξελίξει" τις διδαχές του Ξενοφώντος με τις αφύσικες "προσμείξεις" των ιππικών αντιλήψεων της εποχής του. Έτσι, βασιζόμενος στον αρχαίο Έλληνα Στρατηγό και  Ιπποδιδάσκαλο και χωρίς να λογίζει ότι εκείνος ο σοφός νους της Αρχαιότητος δεν είχε υπ΄όψη του σάγματα και αναβολείς, συνέγραψε το "Ordini di cavalcare" ("Κανονισμοί του Ιππεύειν", Νεάπολις, 1550) προσμειγνύοντας κινήσεις αφύσικες ως ενδεδειγμένες για τον ατυχήσαντα Ίππο. Η ίδρυση της Ιππικής Ακαδημίας της Νεαπόλεως και η, σε αυτήν, διδασκαλία του Giovanni Baptista Pignatelli (μαθητού του Federico Grisone ) ήρθε να "αποτελειώσει" την ανθρωποκεντρική αυθαιρεσία της διαστροφικής αντιλήψεως περί κινησιολογίας του Ίππου. Ο Giovanni Baptista Pignatelli, εστιασμένος στην εκπαίδευση Ίππων Τσίρκο προς εντυπωσιασμό του φιλοθεάμονος Κοινού κι εφευρέτης φοβερών στομίδων και βιαίων μεθόδων υποχειριασμού του Ίππου, κατηύθυνε την διδασκαλία του περί "Ιππικής Δεξιοτεχνίας" προς αυτή την "διεύθυνση" με αποτέλεσμα να καθιερώσει μία κινησιολογία εντυπωσιασμού ως "φυσική" και "ενδεδειγμένη", παρεξήγηση η οποία έκτοτε παρέμεινε και διαιωνίζεται έως σήμερα! Οι "μόδες" όμως, διατηρούνται στις συνειδήσεις των ανοήτων "δυτικών" ανθρώπων οι οποίοι, συν τη στερήσει βαθύτερης Παιδείας, επιμένουν να θεωρούν το λάθος ως "ορθόν", επιδιδόμενοι έως σήμερα σε μία "Ιππική Δεξιοτεχνία" (Dressage ) αφύσικη και επιζήμια για την φυσιολογία του Ίππου (τραυματικές καμπυλώσεις αυχένος, παραμορφώσεις ωμοπλάτης, ψυχικοί βιασμοί κλπ) νομίζοντας, μάλιστα, ότι αυτή αποτελεί "κορυφαία" Ιππική!



     Ήδη γίνεται κατονοητό ότι αυτό το οποίο οι "αυλιζόμενοι" κεντρο-Ευρωπαίοι ωνόμασαν αυτοκλήτως ως "Haute Ècole" ουδόλως αποτελεί μίαν αντικειμενικώς "Υψηλή Σχολή Ιππικής Τέχνης" αλλά το παράγωγο εκείνης της εποχιακής αντιλήψεως περί "Υψηλής Ιππικής Τέχνης"  σε μία κεντρική Ευρώπη η οποία είχε, προ πολλού, εκπέσει  φυσικώς. Η αποδεικτικότητα τούτου του οδυνηρού συμπεράσματος βρίσκεται στα "Αναγεννησιακά" (και μετέπειτα) πεπραγμένα των κεντρο-Ευρωπαίων οι οποίοι, εξ' αυτών, με εξαίρεση μία βραχυχρόνια επανάνθιση των ηρωϊκών φυσικών Αξιών της Ηπείρου, κατέληξαν στην σημερινή παρακμή της γηραιάς Ευρώπης. Και η αποφυσικοποίηση του, ούτως ειπείν, "δυτικού" ανθρώπου παρέσυρε σε αποφυσικοποίηση και την "δυτική ιππασία" αλλά, δυστυχώς, σε αποφυσικοποίηση και των ατυχών Ίππων οι οποίοι υπηρετούν αυτό το συνονθύλευμα της "δυτικής ιππασίας"  το οποίο αφίσταται των αρχικών σοφών κανόνων περί Ιππικής του Ξενοφώντος. Η "έξοδος" (=έκπτωση) του κεντρο-Ευρωπαίου από το πλαίσιο των κανόνων της Φύσεως και η παρά φύσει ανάγκη του να κατασκευάσει αντ' αυτών δικούς του "νόμους" τον έθεσαν και σε αντίθεση με την Ιππική την οποία διέστρεψε ορίζοντας ως "ιδανικό" μία επιθυμητή κινησιολογία του Ίππου αντίθετη με την Φύση της ανατομίας και της ψυχολογίας του Ίππου. Όταν, επί παραδείγματι,  ο "δυτικός" άνθρωπος καθιερώνει το "Aιγοπήδημα" ("Capriole") για τον Ίππο, παραγνωρίζει ότι αυτή η συγκεκριμένη κίνηση δεν ανήκει στην φυσιολογική κινησιολογία του Ίππου αλλά της ...αιγός, όπως άλλωστε το παραδέχεται και η ονομασία του άλματος! Όμως, οι αργόσχολοι "Μaîtres" της αναγεννησιακής ιππασίας  β ι ά ζ ο υ ν  τον Ίππο ώστε να κινηθεί όπως η ...αίγα και για να του διαστρέψουν την φυσιολογική κινησιολογία του και από Ίππο να τον μετατρέψουν σε ...αίγα τον υποχρεώνουν σε βασανιστικό υποχειριασμό ο οποίος, ούτε ουμανιστικό χαρακτήρα έχει, ούτε το αποτέλεσμά του εμπεριέχει τα στοιχεία της αρμονίας και της ομορφιάς, ενώ, αντιθέτως αδιαφορούν για τις μυοσκελετικές επιβαρύνσεις και κακώσεις του Ίππου ο οποίος υποφέρει την αφύσικη κίνηση στην οποία τον υποχρεώνουν!


     Είναι πασιφανές ότι ο "δυτικός" άνθρωπος ζει χειραγωγούμενος από ιδεοληπτικά στερεότυπα : κάνει τον ...σταυρό του με το δεξί του χέρι, πιστεύει στην ...δημοκρατία και στην ισότητα,  ...ιππεύει με εξισωμένες ηνίες! Δεν μπορεί, καν, να φαντασθεί ότι η τυπολατρεία δεν εγγυάται την διασύνδεσή του με το Θείο, δεν συλλαμβάνει καν, την ταυτιζόμενη σχέση της δημοκρατίας με την τυραννία (Πλάτων : "Πολιτεία" η'), δεν υποψιάζεται ότι ο Ίππος κινείται αρμονικώς  μ ό ν ο ν  ά ν ε υ  η ν ι ώ ν, διότι οι Ίπποι γεννώνται,  μεν, με ινίον αλλά ...ά ν ε υ  ηνίου και ηνιών! Έτσι, για την "δυτική" Ιππασία, η κινησιολογία της αυθαιρέτως ονομαζομένης "Υψηλής Ιππασίας" εξισώνει τον Ίππο με τις ...μοντέλες οι οποίες παρουσιάζουν στην πασαρέλα τις (δήθεν) υψηλές (θυμίζει κάτι;) ...collections: αφύσικες, παγερές, ψιμμυθιωμένες υπάρξεις οι οποίες διασταυρώνουν με μηχανική μονοτονία τα πόδια τους σε κάθε τους βήμα.


     Ο "δυτικός" άνθρωπος "ζει" εν διαστάσει προς την Φύση και τους αδήριτους κανόνες τους οποίους η ίδια θέτει! Το πρόβλημα του "δυτικού" ανθρώπου είναι μία ξεκάθαρη διανοητική ανεπάρκεια και η, ως εκ ταύτης, έλλειψη δημιουργικής φαντασίας, ενός γόνιμου οραματισμού! Αυτό το έχουμε εννοήσει όσοι ευτυχήσαμε να απεμπλακούμε των πλεγμάτων της "δυτικής" φενάκης, απελευθερώνοντας τους νοητικούς ορίζοντές μας ώστε να αγόμεθα σε λύσεις προς κάθε κατεύθυνση βίου μία από τις οποίες είναι και η Ιππική. Και η προλογική αυτή εισαγωγή είναι απαραίτητη προς άρση παρεξηγήσεων κι εσφαλμένης εντάξεώς μας στην χορεία όσων επιχειρούν να προσεγγίσουν την Ιππική Δεξιοτεχνία μέσω του "αναγεννησιακού" λάθους της που λέγεται “Haute Ècole”. Η Ελληνική Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" εμμένει στους κανόνες της  Φ υ σ ι κ ή ς  Ι π π ι κ ή ς  τους οποίους ώρισε ο αρχαίος Έλλην Ξενοφών, αφαλκίδευτης από τις, παρά φύσει, "αντιλήψεις" των αναγεννησιακών διαστροφέων της! Ακριβώς, όπως ο μεγάλος Ιταλός ανανεωτής της Ιππασίας Federico Caprilli έγραψε : "Ενώ το Dressage επιχειρεί να προσαρμόσει τον Ίππο στον Ιππέα, η Φυσική Ιππασία προσαρμόζει τον Ιππέα στον Ίππο".


     Επιστρέφοντας, λοιπόν, στην Kobilarna Lipica ας αναφερθούμε επ΄ ολίγον στο ιστορικό ιδρύσεως του σημαντικού αυτού Ιππικού Κέντρου το οποίο αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της παγκόσμιας, πιά, Ιππασίας.   Η ευρύτερη επαρχία του Karst στην οποία ανήκει η Lipica, υπήρξε ήδη από τους ρωμαϊκούς χρόνους ένα "λίκνο" εκτροφής Ίππων ειδικώς προς έλξη πολεμικών αμαξών. Κατά τους μέσους χρόνους η επαρχία αυτή έγινε γνωστή για τις διοργανώσεις σημαντικών ιππαθλημάτων, αλλά και για την εν γένει ιπποπαραγωγική της δραστηριότητα. Το Karst, όμως, λόγω του ασβεστολιθικού υπεδάφους του και των σπηλαιοδιαμορφώσεών του είναι ο "παράδεισος" της Σπηλαιολογίας και των σπηλαιολόγων βαπτίζοντας, μάλιστα και τα σπήλαια με το όνομά του ως "Καρστικές Διαμορφώσεις".



Η γεωγραφική θέση της Lipica

     H περιοχή της Lipica ανήκε στα όρια της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στις 19 Μαίου 1580, όταν ο Αυστριακός Αρχιδούκας Κάρολος ΙΙ των Αψβούργων αγόρασε το τεράστιο κτήμα προκειμένου να ιδρύσει εκεί το "Ιπποφορβείο της Βασιλικής και Αυτοκρατορικής Αυλής της Lipica του Karst". Ο Αρχιδούκας Κάρολος ΙΙ των Αψβούργων, αμέσως μετά την αγορά του μεγάλου κτήματος άρχισε την αναμόρφωση των υποδομών του δίνοντας προτεραιότητα στην φιλοξενία των τριών Ανδαλουσιανών επιβητόρων τους οποίους, τον ίδιο χρόνο, είχε εισαγάγει για αναπαραγωγικούς λόγους ο Βαρώνος Johann Khevenhφller επιστρέφοντας από ένα ταξίδι του στην Ισπανία.


H απόδειξη αγοράς (1580) των τριών πρώτων Ισπανικών Ίππων του Ιπποφορβείου

     Σε αυτούς τους αρχικούς τρεις επιβήτορες, το 1581, προσετέθησαν ακόμη έξι, επιπλέον δε και 24 φορβάδες, που εισήχθησαν επίσης από την Ισπανία αφού κατ' εκείνη την περίοδο επιστεύετο ότι οι Ίβηρες Ίπποι ήσαν οι πλέον κατάλληλοι τόσο για το manθge όσο και για τον Πόλεμο. Ήδη από το 1595 το Ιπποφορβείο της Lipica μπορούσε να προσφέρει 30 φορβάδες στον Δουκικό Σταύλο του Graz της Αυστρίας και από το 1619 η Lipica τροφοδοτούσε με Ίππους σε τακτική βάση τους Αψβούργειους Σταύλους του Graz και της Βιέννης. Οι αυλικοί και οι λοιποί ευγενείς εκτιμούσαν πολύ την φυσική αντοχή, την ευεξία και καλή υγεία, την ομορφιά και τον καλό χαρακτήρα αλλά και την υπερήφανη κίνηση των δημιουργημάτων του Ιπποφορβείου της Lipica, των Lipizzaner.


Σήμερα, σε μιά "γωνιά" του Ιπποφορβείου, ένας διακεκριμένος επιβήτωρ.

     To 1681, έναν σχεδόν αιώνα μετά την ίδρυση της Kobilarna Lipica, ο Ιστορικός Johann Weichard Freiherr von Valvasor έγραφε : "Μεταξύ άλλων, (ο Κάρολος ΙΙ ) ίδρυσε το 1580 ένα Ιπποφορβείο στο χωριό Lipica της περιοχής Karst όπου εκτρέφονται οι καλύτεροι Ίπποι προοριζόμενοι για την Αυτοκρατορική Αυλή. Οι Ίπποι αυτοί είναι οι πλέον εξαιρετικοί και ανθεκτικοί που μπορεί να υπάρχουν. Βοσκούν σε πετρώδη εδάφη όπου ελάχιστο γρασίδι μπορεί να υπάρξει."


Η "Οδύσσεια" των ευγενών τετραπόδων προκειμένου να επιβιώσουν


      Κατά τους επόμενους, 17ο και 18ο, αιώνες, η Lipica έζησε μία περίοδο ειρηνική με συνεχή  ανάπτυξη, μέχρι την εμφάνιση του Ναπολέοντος Βοναπάρτου στον ευρωπαϊκό ορίζοντα.

     Τότε, τον Μάρτιο του 1797, το Ιπποφορβείο της Lipica θα έπρεπε  εσπευσμένα να εκκενωθεί προκειμένου οι τετράποδοι "ένοικοί" του να σωθούν από την επέλαση της ναπολεοντείου "Mεγάλης Στρατιάς". Τότε τα Lipizzaner ωδηγήθηκαν προς την Ουγγαρία, στην ιστορική πόλη Stuhlweissenburg ( Székesfehérvár ) χωρίς απώλειες.

     Όταν, μετά από ένα εξάμηνο, επέστρεψαν στην Lipica, δυστυχώς, οι εγκαταστάσεις είχαν μετατραπεί σε ερείπια και πολλά από τα αρχεία είχαν καταστραφεί. Η αποκατάσταση δεν άργησε να ολοκληρωθεί αλλά, δυστυχώς και πάλι, ένας σεισμός ( Ιανουάριος 1802 ) προκάλεσε σοβαρές καταστροφές σκοτώνοντας και πολλούς Ίππους! Μόλις, δε, τρία χρόνια κατόπιν ( 1805 ) χρειάσθηκε και πάλι να εκκενωθούν οι εγκαταστάσεις εν όψει της τελευταίας εκστρατείας του Ναπολέοντος Βοναπάρτου. Την φορά αυτή οι Ίπποι μετεφέρθησαν στο Djakovo της Σλαβονίας. Δύο χρόνια κατόπιν, η εκπατρισμένη αγέλη μπορούσε να επιστρέψει στην Lipica. Όμως, στο σύμφωνο ειρήνης του 1809 ο Ναπολέων Βοναπάρτης υπεχρέωσε την Αυστρία να παραδώσει τις περιοχές της  Καρινθίας ( Kφrnten )  της Τεργέστης μαζύ με την Lipica στην Γαλλία! Αλλά, η Αυστρία μη ούσα διατεθειμένη να χάσει τα αγαπημένα της Lipizzaner, ...ξανα-εκκένωσε το Ιπποφορβείο της Lipica και ωδήγησε τα Lipizzaner στην κεντρική Ουγγαρία, στην πόλη Mezőhegyes όπου παρέμειναν επί έξι ολόκληρα χρόνια! Μετά την συντριβή του Ναπολέοντος Βοναπάρτου στο Βατερλώ η Lipica επανήλθε στην κυριαρχία της Αυστρίας.Οι εγκαταστάσεις, όμως και πάλι είχαν υποστεί καταστροφές και αλλοιώσεις από τους Γάλλους κατακτητές υπό τον Στρατηγό Αuguste de Marmont ο οποίος είχε επιφέρει και σημαντικές ζημίες κόβοντας τα γύρω δάση και καταστρέφοντας τόυς βοσκοτόπους της περιοχής.

     Αμέσως ο Αυστριακός Αυτοκράτωρ Φραγκίσκος Ι, παρά την σοβαρή οικονομική κρίση εκείνης της εποχής, διέθεσε τεράστια κεφάλαια αλλά και εργώδη σπουδή προκειμένου να αποκατασταθεί το Ιπποφορβείο της Lipica και οι γύρω περιοχές όπως ήσαν προ της Γαλλικής κατοχικής περιόδου. και όχι μόνον αυτό, αλλά ο ίδιος Μονάρχης εφρόντισε ώστε να πολλαπλασιασθεί αριθμητικώς η αγέλη των ευγενών Ίππων κάνοντας την Lipica να γνωρίσει μία νέα αγλαή φάση λειτουργίας!

     Το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος υπήρξε μία νέα εποχή ειρηνικής προόδου για την Lipica. Όταν η Ιταλία εισήλθε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914, οι φορβάδες και τα μη απογαλακτισμένα εστάλησαν στο Κάστρο του Laxenburg 15 χιλιόμετρα νοτίως της Βιέννης, ενώ άλλοι νεαροί Ίπποι εστάλησαν στο παλαιό Ιπποφορβείο του Kladrub στην Βοημία. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή της Lipica βρέθηκε στην κυριαρχία της Ιταλίας κι έτσι η Αυστρία όχι μόνον δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το παραδοσιακό της Ιπποφορβείο αλλά θα έπρεπε να βρεί νέα θέση φιλοξενείας της αγέλης των Lipizzaner. Yπ΄ αυτές τις συνθήκες, επελέγη το Ιπποφορβείο Piber στην περιοχή Steiermark, 20 χιλιόμετρα δυτικώς του Graz.


     Όταν ο Αυστριακός Λαός πέτυχε την προσάρτησή του στην Γερμανία του Τρίτου Ράιχ ( 1938 ) τόσο η Ισπανική Σχολή της Βιέννης όσο και το Ιπποφορβείο Piber εστρατιωτικοποιήθησαν και ενεσωματώθησαν στις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις (Wehrmacht ). To 1942 τα Lipizzaner μετεκινήθησαν από το Ιπποφορβείο Piber προς το Hostau της Βοημίας, 40 χιλιόμετρα από τα Βαυαρικά σύνορα. Έτσι το Hostau ανεπτύχθη ως το πλέον σημαντικό Ιπποφορβείο των περιοχών οι οποίες ανήκαν στην δικαιοδοσία της Γερμανικής Wehrmacht και εκεί, εκτός των Lipizzaner, διετηρούντο αρκετές ακόμη Ιπποφυλές μεταξύ των οποίων και Ρωσικοί Ίπποι από το Ιπποφορβείο Amassow.


Σκηνή από την ταινία με θέμα την επιχείρηση σωτηρίας των Lipizzaner :
"Das Wunder des weissen Hengste"

     Tην Άνοιξη του 1945, όταν ο σοβιετικός στρατός πλησίαζε στο Hostau με κίνδυνο να αφανίσει τα Lipizzaner, o Γερμανός Διοικητής του Ιπποφορβείου, Αντισυνταγματάρχης Hubert Rudofsky καθώς και ο, επικεφαλής, Ιππιατρός του Ιπποφορβείου Dr. Lessing ανέπτυξαν πρωτοβουλία και ήρθαν σε μυστική επαφή με τους Αμερικανούς αντιπάλους τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την σωτηρία των αγαπημένων τους Lipizzaner από την σοβιετική βαρβαρότητα. Έτσι, οι δύο Γερμανοί, εζήτησαν από τον Αμερικανό Αντισυνταγματάρχη Charles Reed να μεσολαβήσει ώστε τα πολύτιμα Lipizzaner να τεθούν υπό την εγγύηση των Αμερικανών. Πράγματι ο Αντισυνταγματάρχης Charles Reed απετάνθη στον αρμόδιο Διοικητή Στρατιάς , Στρατηγό George Patton  διακεκριμένο φίλιππο και Ιππέα, ο οποίος δεν εδίστασε να παραβιάσει κάθε σχέση συμμαχίας με τους σοβιετικούς προκειμένου να σωθούν από τα νύχια των τελευταίων τα ευγενή τετράποδα τα οποία οι Ρώσοι απροκαλύπτως έσφαζαν κι έτρωγαν ως εκλεκτούς "μεζέδες"!! Στις 18 Απριλίου 1945 ο Αντισυνταγματάρχης Charles Reed κατέλαβε εξ ολοκλήρου το Hostau ενώ αυτό το τελευταίο ουσιαστικώς ανήκε στην δικαιοδοσία των σοβιετικών. Στις 8 Μαίου 1945 η Γερμανία κατέρρευσε και στις 15 Μαίου, μόλις μία εβδομάδα αργότερα, τα Lipizzaner μεταφέρονται στην Βαυαρία, εντός του αμερικανικού στρατιωτικού τομέως. Εν τω μεταξύ, ο Συνταγματάρχης Alois Podhajsky, ολυμπιονίκης της Ιππικής Δεξιοτεχνίας και Διοικητής της Ισπανικής Σχολής της Βιέννης, είχε ζητήσει από τον Στρατηγό George Patton να συνεχίσει την προστασία των Lipizzaner, έτσι δε, με δύο αποστολές, στις 18 Μαίου και στις 25 Μαίου 1945, 200 Lipizzaner μετεστάθμευσαν στο St. Martin της Άνω Αυστρίας μέχρι την οριστική επιστροφή τους στο Ιπποφορβείο Piber, το 1952. Τρία χρόνια κατόπιν, το 1955, στην Βιέννη, επαναδραστηριοποιήθηκε και η Ισπανική Σχολή της Βιέννης.



     Το 1945 η Lipica παρεχωρήθη στην Γιουγκοσλαυία! Η Γιουγκοσλαυική Κυβέρνηση απαίτησε να παραλάβει όλα τα υπάρχοντα Lipizzaner αλλά  εγύρισαν εκεί μόνον 11 Ίπποι.

     Ήδη, 109 Ίπποι είχαν παραχωρηθεί στην Ιταλία, σχεδόν ισάριθμοι στην Αυστρία ενώ πολύ λίγοι είχαν παραχωρηθεί και στην Τσεχοσλοβακία.



     Τα Lipizzaner διακρίνονται σε έξι βασικές "γραμμές αίματος" από ισάριθμους επιβήτορες: (α) PLUTO, γεννημένος το 1765, με αίμα Ισπανικού και Δανέζικου Frederiksborger. Τα πλάσματα αυτά είναι ανθεκτικά και δυνατά, (β) CONVERSANO, γεννημένος το 1767, ένας τεφρόχρους Neapolitan επιβήτωρ, εκτροφής περιόδου μπαρόκ, (γ) MAESTOSO,γεννημένος το 1773, ένας φαιόχρους επιβήτωρ Kladrub, (δ) FAVORY, γεννημένος το 1779, ένας επιβήτωρ επίσης Kladrub, (ε) ΝΕΑPOLITANO, γεννημένος το 1790, επίσης Neapolitan επιβήτωρ και (ς) SIGLAVY, γεννημένος το 1810 στην Συρία, ένας Αραβικός επιβήτωρ που εισήχθη το 1816.


     Πέραν των βασικών "γραμμών αίματος", διακρίνουμε και κάποιες δευτερεύουσες όπως του : (ζ) INCITATO, γεννημένου το 1802 από Ισπανικό και Ιταλικό "αίμα" και το οποίο ανεπτύχθη στο Ιπποφορβείο Babolna της Ουγγαρίας ως ελαφρύς αγροτικός Ίππος και (η) ΤULIPAN, που ανεπτύχθη στο Κροατικό Ιπποφορβείο Τeresovac (Jankovic) από διασταύρωση Ισπανικού-Νeapolitan και Lipizzaner τον 19ο αιώνα, διαμορφωμένου τελικώς γύρω στα 1880.    Επισήμως αναγνωρίζονται 18 "γραμμές" φορβάδων Lipizzaner και τρείς Αραβικών οι οποίες επιβιώνουν ως σήμερα. Διεθνώς εντοπίζονται περισσότερες. Οι κλασικώς παραδεδεγμένες είναι : SARDINIA, SPADIGLIA, ARGENTINA, AFRICA, ALMERINA, BRADAMANTE, ENGLANDERIA, EUROPA, FISTULA, IVANKADEFLORATA, GIDRANA, DJEBRIN, MERCURIO, THEODOROSTA. Τρεις από τις "γραμμές" αυτές αποτελούν παλαιές εκτροφές του Karst γύρω από την Lipica, πέντε από το Kladrub, δύο από το Koptschan και δύο από το Frederiksborg. Oι λοιπές είναι μεικτής προελεύσεως. Επίσης διακρίνουμε και τις ακόλουθες : ΑDRIA, ALKA, ANEMONE, BACHSTELZE, BREZICA, DIANA, ECKE, ELJEN, FLORA, FRUSKA, GENERALE, JUNIOR, HERMINA, KAROLINA, MANCZI, MARA, MIMA, MISS WOOD, MORAVE, MUNJA, NANCI, PAKRA, RAVA, REBECCA, SAGANA, STANA, TERA, TROFETTA, TOPLICA, VIRTUOSA και ZENTA.

     Σήμερα, σε παγκόσμια κλίμακα, αναγνωρίζονται περίπου 3000 καθαρόαιμα Lipizzaner.


     Η εμπειρία της Ιππικής Δεξιοτεχνίας με τα εκπληκτικά Lipizzaner στη Kobilarna Lipica ύπήρξε μοναδική, μιάς και ήταν η πρώτη φορά που ιππεύσαμε πλάσματα επισταμένως εκπαιδευμένα για την συγκεκριμένη αποστολή! "Δάσκαλοι" ανεκτίμητοι, εύκαμπτοι, ευπροσάρμοστοι στην χειριστική "αντίληψη" του Ιππέως, κυρίως, πρόθυμοι να εργασθούν, τα Lipizzaner αυτού του Ιστορικού Ιπποφορβείου σου έδιναν την αίσθηση ότι θέλουν να σου αποκαλύψουν από την πρώτη στιγμή τα μυστικά της μεγαλειώδους κινήσεώς τους!



     Μόλις μπαίναμε στην φάτνη για την διαδικασία της σάξεως, η συνεργασιμότητα του ...υψηλού τετραπόδου ήταν αμέσως αισθητή. Αταραξία, ακινησία, θετική διάθεση, ήσαν τα χαρακτηριστικά της υποδοχής του Ίππου στον Ιππέα που ετοιμάζεται να "σελλώσει". 



     Κατόπιν, ρυταγωγώντας το και διασχίζοντας οκτώ πόρτες και πέντε ...διαδρόμους, εισερχόμεθα στο κλειστό (πάντοτε) Ιππευτήριο όπου και το μάθημα! Κάθε ημέρα δύο διαφορετικοί Ίπποι εμπεδώνουν κάλλιστα το βαθύ κάθισμα στην ιππευτική "αντίληψη" του Ιππέως, κάθε ημέρα δύο διαφορετικά μαθήματα Ιππικής Δεξιοτεχνίας με "αλληλεπικάλυψη" γνωστικών αντικειμένων ώστε η άφίππευση να βρίσκει τον Ιππέα πιό ικανό, ίσως πιό "σοφό" και ...αδημονούντα για την επόμενη εφίππευση!



     Αυτά τα αισθησιακά τετράποδα σε έκαναν να εκτιμάς βαθύτατα την ακούραστη διάθεσή τους να σε "διδάξουν" καθ' όλη την διάρκεια του μαθήματος, την αμείωτη αφοσίωσή τους στις εντολές των "βοηθημάτων" στα οποία αυθωρεί έσπευδαν να υπακούσουν!



     Η σχέση μαθητού ( Ιππέως ) και Δασκάλου ( Ίππου ) ήταν τόσο ευχάριστη ώστε η χαλαρότητα στα πρόσωπα και των δύο παρέμενε ευδιάκριτη καθ΄όλη την διάρκεια του μαθήματος. Μπορεί οι ασκήσεις να ήσαν απαιτητικές, μπορεί ο ιδρώτας ( του Ιππέως, διότι τα Lipizzaner είναι αρκετά ανθεκτικά... ) να κυλά ποταμηδόν, αλλά η ικανοποίηση του Ιππέως παραμένει αμετρίαστη. Η "φιλοσοφία" ενός μαθήματος εδώ είναι η εμβάθυνση του καθίσματος, η ανάπτυξη αισθήματος προ-διαγνώσεως των δυνατοτήτων του Ίππου από τον Ιππέα, η διακριτική εντολή του Ιππέως προς τον Ίππο της επιθυμητής κινήσεως, η εξίσου διακριτική "έξοδος" από την άσκηση, η μετά την άσκηση εμπέδωση της χειριστικής διαδικασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι την πρώτη ημέρα, ανακόπτοντας διακριτικά (σχετικό, βεβαίως) το βάδην εργασίας του Ίππου μου, αυτός μετέπεσε σε ...ποδοκρουσία ( Piaffe ) προς μεγάλη μου έκπληξη! Τότε αντελήφθην πόσο άριστα εκπαιδευμένα ήσαν αυτά τα Lipizzaner και, δεν το κρύβω, από εκείνη την στιγμή πολλές φορές επανέλαβα το ...λάθος μου "εκ του πονηρού", ώστε να απολαύσω την ποδοκρουσία καθενός από τα Lipizzaner που ίππευσα.


     Εδώ, όμως θα πρέπει να αναφερθούμε και σε μία σημαντική αδυναμία των Lipizzaner του Ιπποφορβείου της Lipica, όπως την εβίωσα κατά την διάρκεια των μαθημάτων μου και έχουσα σχέση με κάποιο επίκτητο ( και όχι φυσικό ) χαρακτηροδομικό μειονέκτημα σχετικό με την "intra muris" ανάπτυξη και διαβίωση αυτών των τετράποδων πλασμάτων.



     Αυτά τα υπέροχα, κατά τα λοιπά, πλάσματα γεννώνται, αναπτύσσονται και διαβιούν σχεδόν "in vitro", υπό συνθήκες κλειστού περιβάλλοντος, συνεχώς επιτηρούμενα και χωρίς ιδιαίτερη "τριβή" με τον Άνθρωπο. Η φιλοσοφία της εκτροφής και της εκπαιδεύσεώς τους είναι εκείνη της "εν κλειστώ και παραβύστω" μεταχειρίσεως μόνον από το ενδεδειγμένο Προσωπικό χωρίς την δυνατότητα επαφής με ..."βεβήλους"! Έτσι, τα Lipizzaner αυτού του Ιπποφορβείου αποκτούν ενωρίς μία ιδρυματοποιημένη συμπεριφορά η οποία είναι μεν "βολική" κατά την αδρανή παραμονή τους εντός του συγκεκριμένου Περιβάλλοντος, όμως, έχοντας αποκτήσει φοβίες για ο,τιδήποτε αφίσταται του περικλείστου χώρου της φάτνης τους ή, έστω, των (πάντως, κλειστών) χώρων εντός των οποίων τους επιτρέπεται να κινούνται. Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά τους εντός της φάτνης όπου πασιφανώς ηρεμούν ευχάριστα αποφεύγοντας επισταμένως την ανταπόκριση σε εξωτερικά ερεθίσματα (π.χ. ανθρώπινη παρουσία). Οι Ίπποι αυτοί, όπως και κάθε Ίππος ο οποίος διαβιοί εν κλειστώ, συμπεριφέρονται ως πλάσματα του ...δοκιμαστικού σωλήνος, ακριβώς όπως ένας σημερινός "δυτικός" ...καλοταϊσμένος, καλοφροντισμένος, εύθραυστος και φοβισμένος πολίτης!




     Ζουν "απρόσιτα" για "αναρμόδια" χέρια, κινούνται αυστηρά ανάμεσα από ανοικτές διαδρομές που ορίζονται από ηλεκτροφόρα σύρματα, ενώ, επιτακτικές απαγορευτικές επιγραφές αποθαρρύνουν την ανθρώπινη προσέγγιση σε αυτά καθώς και την όποια χειρονομία καλής θελήσεως του Ανθρώπου.

Aυτά με ετίμησαν επιτρέποντάς μου να τα ιππεύσω.

     Αυτά τα λευκόφαια τετράποδα δείχνουν το ίδιο ιδρυματοποιημένα όπως ο σημερινός μέσος Ευρωπαίος ο οποίος, πίσω από την "μάσκα" του συμβιβασμού και της υποταγής (στη μοίρα του ...τοκογλυφικού συστήματος που ο ίδιος προετίμησε) κρύβει έναν ψυχοφθόρο φόβο ο οποίος συχνά εκδηλώνεται με απρόβλεπτες αντιδράσεις.


     Ακόμη και στους υπαίθριους χώρους όπου προαυλίζονται, ήδη από την πρώτη "παιδική" ηλικία τους, εθίζονται στην ανθρωποκεντρική "τάξη" με αποτέλεσμα κι αυτά τα πουλάρια να επιδεικνύουν μία στυλιζαρισμένη συμπεριφορά που τα εμφανίζει να συμπεριφέρονται ως "νεοσύλεκτοι στρατιώτες" που ζουν σε ...σχηματισμό, συμπεριφέρονται σε ...σχηματισμό και πλησιάζουν και για ...χαϊδευτούν σε ...σχηματισμό!


 Πανικός "ante portas"!
                                                   

     Έτσι και τα Lipizzaner που ίππευσα, όλα, έδειχναν μία βαθειά ανησυχία για τις πόρτες των Ιππευτηρίων όπου ευρίσκοντο, με αποτέλεσμα, συχνά, να τρέπονται σε πανικόβλητους πλαγιοβηματισμούς και ημιανορθώσεις όταν η έξοδος κάποιου ελιγμού τα έβγαζε μπροστά σε κάποια πόρτα! Ήταν, πράγματι, βασανιστικό να εκτελείς μία άσκηση γνωρίζοντας ότι στην "έξοδό" της θα αντιμετώπιζες έναν Ίππο αλλοφρονημένο στη θέα μιάς από τις δύο (ή και τρεις, πολλές φορές) πόρτες που διέθετε κάθε κλειστό Ιππευτήριο! Επίσης, ήταν κουραστικό να τα ηρεμείς συνεχώς καθώς πλησίαζαν σε πόρτα και προσπαθούσαν αγωνιωδώς να διακρίνουν την προέλευση κάθε θορύβου που διέκριναν πίσω από αυτή. Το να προσέχεις τον "Ώμο Εντός" αλλά και τα ανήσυχα αυτιά του Ίππου σου ώστε εγκαίρως να προλάβεις πανικόβλητες αντιδράσεις δεν είναι ό,τι καλύτερο για την συγκέντρωση του Ιππέως. Οι Ίπποι της Kobilarna Lipica είναι πανέμορφοι, καλοταϊσμένοι, καλοφροντισμένοι, αλλά κινούνται μέσα στους εσωτερικούς κλειστούς διαδρόμους και στις φάτνες τους χαλαρά, υποτακτικά, όπως οι ...επιβάτες μιάς υπερατλαντικής πτήσεως στους ελεγχόμενους κι επιτηρούμενους διαδρόμους ενός αεροδρομίου! Αυτά τα Lipizzaner μοιάζουν περισσότερο με στυλιζαρισμένους πυργοδεσπότες που δέχονται ξαφνική επίσκεψη περαστικών, παραμένοντας σφιγμένοι μέσα σε καρώ "robes de chambre"! Καμία σχέση με τα  ε λ ε ύ θ ε ρ α  πολεμικά άτια του Kassai Lajos που ζουν στον ολόφρεσκο αέρα του Kaposmérö! Ίπποι αξιολάτρευτοι και οι μεν και οι δε αλλά  π ο ί α  διαφορά στην συμπεριφορική διαφορετικότητα... Κι εμείς, οι Εφιπποτοξότες, νοιώθουμε ευτυχισμένοι με τις φυσικές κι ελεύθερες επιλογές μας οι οποίες μας επιβεβαιώνουν ότι βρισκόμαστε στον  σ ω σ τ ό  "μονοπάτι" Ιππασίας!


     Παρά ταύτα, τα Lipizzaner  της Kobilarna Lipica σου αφήνουν μία "γεύση" ουσιαστικού "ιππεύειν" όταν, μετά τις όποιες χαρακτηροδομικές δυσκολίες τους, σου επιτρέπεται να αναπολείς το μάθημα που σου προσέφεραν! Οι κινητικές ικανότητές τους, η διάθεσή τους σε συνδυασμό με το αμιγώς ιππευτικό περιβάλλον των κλειστών Ιππευτηρίων με τους μεγάλους υποβοηθητικούς καθρέπτες και το εξαιρετικό "πάτωμα", όλα μαζύ σε έκαναν να "ρουφάς" κάθε δευτερόλεπτο μαθήματος σαν να επρόκειτο για μια ολόκληρη ιππευτική εμπειρία. Αλλά όλα αυτά θα ήσαν πολύ λίγα χωρίς την βοήθεια της Fabrizia από την Τεργέστη, η οποία υπήρξε μία από τις πλέον "δραστικές" προπονήτριες που μπορεί κανείς να συναντήσει.


     Η νεαρή αυτή Ιταλίδα, με τεράστια εμπειρία Ιππικής Δεξιοτεχνίας ("Στο κούτελό μου γράφει ...Dressage!", συνήθιζε να μου λέει) κατάφερε να μου "περάσει" τόσες σημαντικές γνώσεις τις οποίες χρόνια ολόκληρα διάφοροι "βαρύγδουποι" (τενεκέδες) εν Ελλάδι αδυνατούν!



     Συστηματική, σαφής, απόλυτη κάτοχος του δεξιοτεχνικού αντικειμένου, αντελήφθη αμέσως την εξατομικευμένη μου ίππευση και "επάνω σε αυτήν" μου δίδαξε την Ιππική Δεξιοτεχνία διορθώνοντάς μου βασικές ατέλειες. Ήταν αυτή που κατάλαβε αμέσως την προς τα αριστερά εκτροπή του "καθίσματός" μου λόγω της προς τα αριστερά διευθύνσεως του τόξου και μου υπέδειξε τρόπο με τον οποίο αμέσως διόρθωσα την ατέλεια. Και ήταν εκείνη η οποία, όταν με είδε να ιππεύω άνευ αναβολέων και ηνιών δεν δίστασε να μου πεί ότι αυτό που έβλεπε ήταν πράγματι μιά ωραία ίππευση! Διότι, οι πραγματικά προηγμένοι στο αντικείμενό τους δεν πάσχουν από αγκυλώσεις αλλά διατηρούν την διαυγή κρίση σε κάθε εξέλιξη. Fabrizia mile grazie!! Tu e quelli cavalli meravigliosi mi avete tante offerto!! 



     Η παραμονή μου σε αυτό το Ιππικό Κέντρο είχε έναν θεαματικό επίλογο, όταν ο ίδιος ο Διευθυντής με κάλεσε ως συνεπιβάτη σε μία προπόνηση αμαξοδηγήσεως που θα έκανε ο ίδιος στα, κατάφυτα, 311 εκτάρια τoυ Ιπποφορβείου της Lipica.



     Ο Διευθυντής κ. Μitja Mahorčič, ένας νεαρός αλλά αφοσιωμένος αλογατάρης, δεινός αμαξηλάτης, μου έδωσε rendez-vous στον κεντρικό σταύλο το μεσημέρι ώστε να με αποχαιρετίσει με μία αμαξοδήγηση που πράγματι υπήρξε αξέχαστη!



     Πράγματι, πηγαίνοντας να τον συναντήσω, αυτόν τον Διευθυντή ενός Ιππικού Κέντρου παγκοσμίου κύρους, τον βρήκα ντυμένο με ρούχα εργασίας, χωρίς ...γραβάτα και λοιπά καθωσπρεπικά παρελκόμενα, να προετοιμάζει ο ίδιος τα Lipizzaner που θα έσυραν την άμαξά μας. Ήταν σκυμμένος και ησχολείτο με την επίσαξη των δύο υπέροχων επιβητόρων για τους οποίους ήταν ιδιαίτερα περήφανος αφού τους εξεπαίδευε ο ίδιος για αμαξοδήγηση. Αυτός, ο Διευθυντής του Ιπποφορβείου της Lipica έχοντας υπό τις διαταγές του μία στρατιά σταυλιτών για τα 361 πολύτιμα Lipizzaner της Φάρμας, ήταν μπροστά μου πεσμένος στα πόδια των τετραπόδων ασχολούμενος μόνος του με την πολύπλοκη και κουραστική επίσαξη των αμαξηλατών Ίππων!


      Όσο τον παρατηρούσα συγκινημένος για την αφοσίωσή του στην προετοιμασία, εκείνος γύρισε με ένα πλατύ χαμόγελο και μου είπε:

     ίναι χαρά μου να τα περιποιούμαι μόνος μου γιατί θέλω η εκπαίδευσή τους και η φροντίδα τους να περνάει από το χέρι μου! 

     Ο Διευθυντής, λοιπόν, τoυ Ιπποφορβείου, φορώντας το περίζωμα του Αμαξηλάτου όπως απαιτούν οι Παραδόσεις, ηνιόχησε με ακρίβεια πιλότου Formula τους λευκούς επιβήτορες και την άμαξά μας περνώντας τους εσωτερικούς δρομίσκους των εγκαταστάσεων, τα προαύλια και μπαίνοντας ακόμη και μέσα σε αίθουσες σταύλων!

O χώρος του, εν κοινώ, σταυλισμού των Πώλων.

     Ο τολμηρός νεαρός Αμαξηλάτης δεν δίσταζε να περνά θύρες εισερχόμενος στα εσωτερικά κτηρίων, να βγαίνει διασχίζοντας περίφρακτες στενοποριές αλλά και να σταματά κάθε που συναντούσε κάποιον υφιστάμενό του ώστε να δώσει οδηγίες διότι, παρά την βόλτα μας, οι εργασίες στο Ιπποφορβείο συνεχίζοντο ακατάπαυστα. Η επικοινωνία του με τους υφισταμένους του ζεστή, φιλική, αλογατάρικη, χωρίς «δήθεν» και «τάχα» αποστασιοποιήσεις τόσο συνήθεις σε περιβάλλοντα τριτοκοσμικών υπαναπτύκτων.


     Βγήκαμε από τις κυρίως εγκαταστάσεις στο εξωτερικό οδικό δίκτυο όπου, τηρώντας ευλαβικά την οδοσήμανση διασταυρωθήκαμε με αρκετά οχήματα χωρίς τα Lipizzaner μας να δείξουν την όποια ταραχή. 


     Τα πανέμορφα άτια μας, υπό τον πλήρη έλεγχο του Αμαξηλάτη τους ο οποίος τα καθησύχαζε με μελωδικούς λαρυγγισμούς, συνέχιζαν να τροχάζουν ρωμαλέα, ισότονα, συσπειρωμένα και με ευχάριστη διάθεση.


     Σε λίγο αφήσαμε την δημοσιά και μπήκαμε στη μεγάλη έκταση του Golf που συμπληρώνει τις εγκαταστάσεις του Ιπποφορβείου. Το γήπεδο αυτό, δημιούργημα του γνωστού σχεδιαστού Donald Haradine, άρχισε να λειτουργεί το 1989 με διαδρομή εννέα οπών, μήκους 3163 μέτρων. Σε ένα από τα ωραιότερα σημεία της κεντρικής Ευρώπης αυτό το γήπεδο Golf λειτουργεί παραλλήλως με μία κλειστή πισίνα , γήπεδο αντισφαιρίσεως, θαυμάσιο γυμναστήριο και πολλά άλλα, επιτρέποντας σε εθνικές ομάδες και μεμονωμένα άτομα να προπονούνται εδώ ολόκληρο τον χρόνο.



     Πάνω στο καταπράσινο γκαζόν του Golf τα υπερήφανα Lipizzaner ξεχώριζαν αιφνιδιάζοντας ευχάριστα τους Golfers οι οποίοι, όχι μόνον δεν δυσανασχετούσαν με τους απρόσμενους "εισβολείς" αλλά και μας χαιρετούσαν εγκάρδια!



     Η διαδρομή μας συνεχίστηκε και εκτός περιοχής Golf μέσα σε ένα καταπληκτικό τοπίο στο οποίο ο χειμώνας μόλις υποχωρούσε παραδίδοντας τη σκυτάλη σε μία ολόφρεσκια άνοιξη. Πελώριες καστανιές αλλά και λογής-λογής βλάστηση συνέθεταν εντυπωσιακούς "πίνακες ζωγραφικής" σ' ετούτο τον ευλογημένο τόπο!



     Και η αμαξηλασία του "μαέστρου" Διευθυντού έγινε ακόμη πιό συναρπαστική όταν, καθ' οδόν, συναντήσαμε μία ...μπουλντόζα με διατρητικό "δόντι" να τρυπά, κάπου, το έδαφος. Ο Αμαξηλάτης πλησίασε, έθεσε τα Lipizzaner ακριβώς κάτω από τον ολοκίτρινο ατσάλινο βραχίονα και ζήτησε από τους εργάτες να τον περιστρέψουν γύρω από την άμαξά μας! Η θορυβώδης μηχανοκίνητη "αψίδα" γύρισε δυό-τρεις φορές πάνω από την άμαξα και τα Lipizzaner μας χωρίς τα τελευταία να δείξουν την παραμικρή ενόχληση! 


     Σκέφθηκα την διαφορά αντιδράσεων δύο Ίππων οι οποίοι εξεπαιδεύθησαν από έναν ειδήμονα σε  ε λ ε ύ θ ε ρ ο  π ε δ ί ο  και τα αντίστοιχα Lipizzaner που ίππευσα, με τις απροσδόκητες φοβίες τους και τις βίαιες υπεκφυγές τους ως συνέπειες μιάς ζωής υπό συνθήκες κλειστού περιβάλλοντος. Τι τεράστια διαφορά! Πράγματι, ο Kassai Lajos και οι θιασώτες της Φυσικής Ιππασίας, ξέρουμε πολύ καλά "τι" μας γίνεται! Πράγματι, όσοι εγκλωβίζουν και ιδρυματοποιούν τον Ίππο στο ασφυκτικό περιβάλλον του "box" και του περίκλειστου "manège" είναι, επιεικώς, ανόητοι!


     Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μελαγχολικός... μέσα σ' ετούτη την πεντακάθαρη και πανέμορφη φύση σκεφτόμουν εκείνο που θα συναντούσα επιστρέφοντας σ΄ έναν, άλλοτε, πανέμορφο τόπο που σήμερα κατήντησε σκιά του εαυτού του!


Ακρόπολις της Περγάμου.

     Τότε θυμήθηκα τους πενήντα ελλαδίτες που κάποτε συνώδευσα ως την Ακρόπολη της Περγάμου και από αυτούς μόνον τρεις παρηκολούθησαν  την ξενάγηση που τους προσέφερα... Οι υπόλοιποι θεώρησαν καλύτερο να καθίσουν απ' έξω, σε ένα τρισάθλιο, βρώμικο, τούρκικο καφενέ για να πιούν ...φραπέ! Τότε αναλογίσθηκα το ρημαγμένο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου το οποίο ρήμαξε η ιππικώς άσχετη "Ελληνική Ομοσπονδία Ιππασίας" με τηκαταστρεπτική της επίδραση στα ελληνικά ιππικά πράγματα και στη σύγχρονη ελλαδική "ιππική"... και...


Ελληνικά Μοσχονήσια.

     Και τότε ξανα-κατάλαβα  γ ι α τ ί  στα Ελληνικά Μοσχονήσια κυματίζουν ξένες σημαίες!



     Φεύγοντας από την Kobilarna Lipica αισθάνθηκα απέραντη ευγνωμοσύνη για τον Διευθυντή κ. Μitja Mahorčič, την Προπονήτριά μου Fabrizia, το Προσωπικό των εγκαταστάσεων, αλλά  κ υ ρ ί ω ς  για τα λευκά αυτά Lipizzaner που με δίδαξαν ένα βαθύτερο "κάθισμα", ακόμη "καλύτερες χείρες" και, βεβαίως, πολύ πιό ουσιαστική ψυχοπνευματική επικοινωνία με ένα τελείως διαφορετικό, ταξιδερμικώς, είδος που, ως φαίνεται, σφραγίζει ανεξίτηλα τα συναισθήματα όσων το προσεγγίζουν.