Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟ-ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΙΣΜΟΣ


     Μια "γέφυρα" διδασκαλίας ψυχής (και τίποτε άλλο!) είναι η Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ". Μια "γέφυρα" εξόδου από το Πλατωνικό Σπήλαιο προς την Πλατωνική Πολιτεία η οποία δεν είναι παρά η "εικόνα" της συνεχούς πανανθρώπινης ανελίξεως προς την τελείωση της ψυχής και, εν ταυτώ, του φέροντος όντος.


     Η "φιλοσοφία" της Σχολής των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" όπως αυτή προκύπτει από την μέχρι σήμερα λειτουργία της και τα πάμπολλα τεκμήρια των διδακτικών επιτευγμάτων της, κατά μία απλοϊκή προσέγγισή της, ίσως παράγει ένα ερωτηματικό: Πώς είναι δυνατόν για μια Σχολή η οποία διαχειρίζεται την "μαθησιακή συνείδηση" δυτικών Ανθρώπων να επιτυγχάνει ανελικτικά αποτελέσματα ακολουθώντας ένα υπερβατικό, εν πολλοίς, ανατολικό "μονοπάτι" διδασκαλίας;


     Εξ αρχής η Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" υπήρξε ένα εργαστήριο όχι "πειραματικό" (όπως το "πείραμα", κοινώς, νοείται) αλλά εφαρμοστικό των "πειραμάτων" τα οποία ανεδείχθησαν θετικά για την ανέλιξη της ανθρώπινης ψυχής από τους, προ χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ετών, προϋπάρξαντες. "Πειράματα θετικά" τα οποία δεν κατεγράφησαν σε υλικά, γραπτά, μνημεία, κάτι σαν τις ανύπαρκτες "πλάκες" του ανύπαρκτου (επίσης!) Μωϋσέως, αλλά στον ίδιο τον ψυχισμό της ανθρωπότητος και, κυρίως, στη συνείδησή της.


     Για τον λόγο αυτό και η Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" a priori, βάσισε τη διδασκαλία της σε εκείνη ενός διεθνώς καταξιωμένου Οργανισμού ο οποίος πιστούται με την αναβίωση της Έφιππης Τοξοβολίας στην Ευρώπη και τον δυτικό Κόσμο, ενώ, a posteriori, η Σχολή μας κατέφυγε στα εκπαιδευτικά "φώτα" εκείνης της παραδοσιακής Σχολής η οποία, προ αιώνων, πιστούται με την ίδια την θεμελίωση της συστηματικής της Έφιππης Τοξοβολίας ως παγκόσμιας εσωτερικής πολεμικής τέχνης ανελίσσουσας την ίδια την ανθρώπινη συνείδηση.


     Αναφερόμενοι, όμως, στην "συνείδηση" τι ακριβώς εννοούμε; 


     Ως έννοια, η συνείδηση γίνεται τετραπλώς αντιληπτή: φυσιολογικώς, φιλοσοφικώς, ψυχολογικώς και ηθικολογικώς. Φ υ σ ι ο λ ο γ ι κ ώ ς, "συνείδηση" σημαίνει την αντίληψη του έξω Κόσμου εν σχέσει προς το "εγώ". Φ ι λ ο σ ο φ ι κ ώ ς, "συνείδηση" σημαίνει το "εγώ" ως εστιακή επικέντρωση των ψυχικών φαινομένων δια της οποίας ο Άνθρωπος οροθετεί εαυτόν ως προς τους άλλους Ανθρώπους και του εν γένει Κόσμου. Ψ υ χ ο λ ο γ ι κ ώ ς, "συνείδηση" σημαίνει τον αυτοέλεγχο του Ανθρώπου επί των πράξεων και παραλείψεών του. Η θ ι κ ο λ ο γ ι κ ώ ς, "συνείδηση" σημαίνει την πνευματική ικανότητα κριτικής εκφοράς περί της ηθικής αξίας ή απαξίας πράξεως ή παραλείψεως.


     Διατυπώνοντας τους παραπάνω ορισμούς, υποπέσαμε ήδη στο πρώτο λάθος, όπου το λάθος είναι χειρότερο του ...εγκλήματος! Εξετάσαμε την συνείδηση με άξονα αναφοράς τον Άνθρωπο. Επιδείξαμε για μιαν ακόμη φορά τον εγωιστικό ανθρωποκεντρισμό μας ο οποίος εξαφανίζεται μέσα στη πελώρια σκιά του μεγαλείου της φύσεως. Όμως το λάθος αυτό δεν διεπράχθη τυχαίως... 


     Χωρίς να παραβλέπουμε ότι η συνείδηση είναι χαρακτηριστικό όλων των φυσικών όντων, χωρίς να παροράμε ότι και των όντων αυτών η συνείδηση χρήζει παιδείας, επιβάλλεται να εστιάσουμε την αγωνία μας επάνω στη παιδεία της συνειδήσεως του Ανθρώπου.  Ίσως το, αυταρέσκως, αυτοαποκαλούμενο "έλλογο" ον υπολείπεται παντός άλλου της συνειδησιακής παιδείας, προφανώς, διότι επέτρεψε στη μηχανιστική  λ ο γ ι κ ή  του να βαρύνει επί της -πέραν επιμερισμών-  σ υ ν ε ι δ ή σ ε ώ ς  του.  


     Αποδεσμεύοντας τον στοχασμό μας, θα λέγαμε ότι "συνείδηση" για τον Άνθρωπο αλλά και για κάθε ον, είναι η δια βίου (υλικού και μεταφυσικού) γραμμική ικανότητα ενστικτώδους προσανατολισμού και διασυνδέσεως με την απεραντοσύνη του αχανούς σύμπαντος. Γνωρίζουμε καλώς ότι οι λέξεις στερούνται της περιγραφικής επαρκείας κατά την έκφραση της αληθείας, όμως, ας συγχωρηθεί η καταφυγή σε αυτές ως "αγωγών" μεταφοράς κάποιων "κοντινών" προς την αλήθεια "εικόνων". Κι όσο κι αν το επιδιωκτέο είναι -και πρέπει να είναι...- μία "τέχνη" χωρίς "τέχνη", ένα ..."άδειασμα του φλιτζανιού από το τσάι του", ας συνεχίσουμε κι εδώ ν' "ακουμπάμε" στις λέξεις προσπαθώντας να προσπελάσουμε στην, μετά τα φυσικά, γνώση.


     Ας αρχίσουμε να "γδύνουμε" τον Άνθρωπο πετώντας, κατ'  αρχήν, το πανωφόρι της επιδερμίδος του. Μπροστά μας θα εμφανισθεί ένας όγκος βαθυκόκκινων μυών επιστεγασμένων από τον οστέινο θόλο του κρανίου. Ας αφαιρέσουμε και τον όγκο των μυών για να βρεθούμε μπροστά στο σκελετικό τεκτόνημα του οποίου η καμπύλη της οδοντοφυίας της κάρας φαίνεται να μας απευθύνει την μεταφυσική της ειρωνεία. Ας απορρίψουμε και τον σκελετό, φανταζόμενοι μετέωρα τα σπλάγχνα και τα λοιπά μαλακά μόρια, διαψεύδοντας το βαρυτικό νόμο. Ας αφήσουμε κι αυτά τα τελευταία να πέσουν καταγής κι ας μη βιασθεί κανείς να ισχυρισθεί ότι δεν απομένει, πια, τίποτε: εκεί μπροστά μας στέκει ολόρθη η  ψ υ χ ή  η οποία, είτε ως δύναμη ζωής, είτε ως απείκασμα κάποιου παραμυθιού Σειρήνων, παραμένει πραγματικότητα απτή, ακόμη και ως ...ορθολογιστικώς τεκμηριούμενη. Στον πυρήνα αυτής της αείζωης ενεργείας ενδημεί η συνείδηση. Κι ενώ προνοούμε και δαψιλεύουμε γνώσεις για την φαιά ουσία, αντιθέτως, παραλείπουμε την παίδευση του ζωτικού εξω-διανοητικού "ομφαλού" υπαρξιακής τελειώσεως που λέγεται "συνείδηση".


     Η παιδαγωγική χειραγώγηση ενός δυτικού μαθητή επάνω σε ένα ανατολικό "μονοπάτι" αγωγής ψυχής, μοιραίως ξεκινά από μία δυτικότροπη (βεβαίως, ρασιοναλιστική) "πύλη εισόδου" η οποία μετ' ανελίσσεται σε μία ανορθολογική "ατραπό" άγουσα προς την τελείωση. Και αυτή η "πύλη εισόδου" με την ορθολογική σεληνιακότητά της προϋποθέτει την τεκμηρίωση δια γραπτών "vade mecum", εκπαιδευτικών εγχειριδίων και άλλων υλικών τεκμηρίων αναφοράς προς κάλυψη των μαθησιακών "αναγκών" ενός δυτικού μαθητή.


     Όσο προάγεται η παιδεία της συνειδήσεως του εκπαιδευομένου τόσο τα δυτικότροπα υλικά τεκμήρια αναφοράς παραχωρούν τη θέση και την χρησιμότητά τους στα προϋπάρχοντα πανσυμπαντικά τεκμήρια αναφοράς τα οποία είναι καταχωρισμένα στη συνείδηση μιας ανθρωπότητος η οποία, πολύ προ ημών, στήριξε την επιβίωση και τον Πολιτισμό της επί του Ίππου και του Τόξου. Και αυτή η υπερβατή "ψηλάφιση" των προϋπαρξάντων τεκμηρίων η οποία επιχειρείται και από την Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" αποτελεί και την τελική προσέγγιση στο "πεδίο προσγειώσεως"  του σκοπού της εκπαιδεύσεώς μας.


     Είναι δεδομένο ότι η Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" κατάφερε εκ του μηδενός των ελλαδικών πραγμάτων να συγκροτήσει εκ βάθρων το δικό της εκπαιδευτικό σύστημα για τη διδασκαλία της Έφιππης Τοξοβολίας ως εσωτερικής πολεμικής τέχνης για την επίτευξη της ψυχοπνευματικής ισορροπίας των ασκουμένων σε αυτή. Και τούτο το στήριξε σε δύο κύρια, γραπτά, εκπαιδευτικά εγχειρίδια και αρκετά άλλα δευτερεύοντα κανονιστικά, με σκοπό να λειτουργήσουν όχι σαν "ευαγγέλια" μιας απαρέγκλιτης διδασκαλίας αλλ΄ ως εισαγωγικά "εφαλτήρια" επί των οποίων θα πατήσουν πριν την "άκτιστη"  και άυλη "εκτίναξή" τους όσοι εκπαιδευόμενοι προς τον σκοπό της ψυχικής ανελίξεώς τους. 
  

     Παραλλήλως προς όλα τούτα, τα εκπαιδευτικά συγγράμματα που υποστηρίζουν το εναρκτήριο εγχείρημα της εκπαιδεύσεώς μας, ένα πλήθος γραπτών κειμένων στα Ιστολόγια της "ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΦΙΠΠΟΤΟΞΟΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ" και των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" συνυποστηρίζουν επεξηγηματικώς το εισαγωγικό εκπαιδευτικό μας πνεύμα.


     Όμως, όλα αυτά δεν είναι παρά ο κατευθυντήριος δείκτης εξόδου από το Πλατωνικό Σπήλαιο με το λυτρωτικό "μονοπάτι" να έπεται αυτών. Η εκπαιδευτική ουσία ακολουθεί μετά την έξοδο από το Πλατωνικό Σπήλαιο με την επίτευξη ενός διαλογιστικού απο-διανοητικισμού ο οποίος θεραπεύει την σε πέντε, μόνον, μείωση των αισθήσεων του συγχρόνου Ανθρώπου (και, δη, δυτικού) ο οποίος απώλεσε πολύ περισσότερες αλλά και σημαντικότερες κατά την υπέλιξή του προς τη σημερινή εποχή της "κάλι γιούγκα".


     Τόσο η Ιππική όσο και η Τοξευτική, τέχνες, αποτελούν "ατραπούς" αναζητήσεως της αρμονίας και "αρμονία" δεν είναι παρά η διαρκής ροή (κίνηση) ενεργειακών ατόμων της οποίας η ανακάλυψη δεν είναι "υπόθεση" ορθολογικής διανοητικής αναζητήσεως αλλά ενστικτώδους ψυχικού εντοπισμού. Όταν ο Άνθρωπος καταφέρει την υπέρβαση των διανοητικών ψευδαισθήσεων ή και παραισθήσεων επιτυγχάνοντας να "σκέπτεται" με την ψυχή και να "αισθάνεται" με το πνεύμα του, τότε μπορεί να εισχωρήσει στον χορό των ενεργειακών ατόμων τα οποία οροθετούν το πεδίο της αρμονίας.


     Έτσι, στη Σχολή των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ", η αντιληπτικότητα παρωθείται να "αποδράσει" από τα περιορισμένα όρια του υποκειμενικού διανοητικισμού, εκχεόμενη στην απεραντοσύνη του υπεραισθητού ενστίκτου.


     Ήδη η ζενική τροπή των αποτελεσμάτων της εκπαιδεύσεώς μας εκτιμήθηκε από τους επαίοντες και, μετά την ομαδική Προπόνηση που έλαβε χώρα, προ ολίγων ημερών, στη Πάρνηθα επιβεβαιώθηκε ότι ο Αρχηγός και το Επιτελείο της Ομάδος κινούνται στη σωστή τροχιά!


     Οι ευγενείς βαθμολογητές μας εκφράζουν έκπληξη για την ταχύτητα της προόδου των "ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ" και αυτό δεν αφορά, απλώς, σε μιαν Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας αλλά στη Πολεμική Αρετή των Ελλήνων που εκπροσωπεί διεθνώς η Ομάδα μας.


     Οι "ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ", απλώς, συνεχίζουν να βγαίνουν από το Πλατωνικό Σπήλαιο προς την ολόφεγγη Πλατωνική Πολιτεία ακολουθώντας την ατραπό του πλέον ωφέλιμου διαλογιστικού απο-διανοητικισμού ο οποίος κατατείνει στην ανάπτυξη του λυτρωτικού ενστίκτου.

  

Υστερόγραφο:
Το παρόν κείμενο αναρτάται προς ενημέρωση του Επιτελείου και των Μελών της Ομάδος μας μετά την ενθουσιώδη αξιολόγηση του οπτικοακουστικού υλικού της τελευταίας ομαδικής Προπονήσεώς μας από τους Δασκάλους μας. Είθε πάντα να λαβαίνουμε τις ενθουσιώδεις κρίσεις τους!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.